PK RUNNER

Ziezo..

2012-01-30T18:43:00.002+01:00

Deze middag mijn laatste vorbereiding uitgevoerd om a.s. zondag te speren op de halve marathon van Cadzand. Volgens mij ben ik goed genoeg in vorm om een mooie halve te lopen. Ik zal niet onzeker aan de start staan, en dat is al half gewonnen. Niet dat ik denk om voor de winst te gaan, dan staan er wel andere aan de start. Maar voor mezelf geloof ik in een goede afloop, na afgelopen zondag een duurloop van 22 kilometer in 1h32'30'' heb gelopen. En vandaag 8 stuks 1000tjes in gemiddeld 3'28'', gelopen rond voormalig fort St Jacob, een mooi rondje van ongeveer 570 meter over een schelpenpad (marathon Zeeuws-Vlaanderen). Verder in het verloop van de week doe ik het rustig aan, en dat is nou het aardige van een geplande wedstrijd. Dat ik op voorhand een luie week krijg voorgeschoteld. Waarschijnlijk nog een rustige baantraining op woensdag, om niet vast te roesten. Het schijnt wel dat de winter deze week doorzet, maar de verwachte temperaturen zijn nou ook niet zo geweldig dramatisch koud te noemen. Ik raak er al wat aan gewend, en dat wil wat zeggen aangezien ik het niet zo heb op temperaturen onder de 10 graden.

Afijn, we zullen zien. Eens gaan schaatsen op natuurijs is ook niet verkeerd in plaats van rondjes draaien in de Gentse Kristallijn.

Fotograaf gesnapt

2012-01-30T10:34:00.000+01:00

Afgelopen zaterdag met nog wat leden van de Sask een bezoek aan Mac's te Hornu gebracht. Daarna nog wat foto's gemaakt van de omgeving. Vond het leuker de bezigheden van de concurrentie vast te leggen.

....en vooruit, de omgeving ook dan maar...

Kan eens geen kwaad..

2012-01-24T19:41:00.002+01:00

Het was een op zo'n laatste moment beslissing om op zondagmiddag een veldloop te doen, dus richting Goes om daar deel te nemen aan de Jaro-cross. Ook om Jan Roose te steunen in zijn opzet de atletieksport te promoten. Niet dat ik zo'n geweldig gedreven hardloper ben, ik vind ook niet dat ik nog veel heb te bewijzen. Wat er afspeelt in de atletiekwereld ontgaat mij enigszins. Heb wel regelmatig geamuseerd de discussies op allerlei sites gevolgd, trouwens, was wel verrast genomineerd te zijn met één stem voor hardloper van het jaar. Wat mij nu intrigeert, is wie mij vóór heeft gedragen? Wat was de drijfveer om mij te nomineren? Oké, ik had slechts één stem, maar dan nog...vreemd.
De Jaro-cross werd het dus, in plaats van gewoon mijn intervaltrainingen uit te voeren. En dat terwijl ik helemaal geen veldloper ben, ook niet van plan ben om daar mijn hobby van te maken. Een klein startveld, te lopen waren 4 rondjes van...ja...van hoeveel meter eigenlijk? Dat is toch van geen belang, het zou uiteindelijk een kilometer of 7 in totaal zijn. Ik zou geen kanshebber zijn voor de overwinning, dat had ik vóór de start al begrepen. Martijn loopt nu een stuk sneller dan mij, zo goed mogelijk lopen dan maar. De meeste overige lopers kende ik eigenlijk niet, ik had dus geen idee wat ik zou presteren op dit parcours. Meer een Belgische cross, met onder ander over een zompig grasveld dat meerdere keren heen en weer gelopen diende te worden, het pad afgezet met afzetlint. Smalle paadjes tussen de bomen, zeer veel vettig liggende bochten. Kortom, zoals je ze in Belgie wel meer tegen komt (schijnbaar). Om één lijn te trekken met Jan Roose's visie over een hardloopwedstrijd: 'genieten doe je maar achteraf'. En inderdaad, wat heb ik afgezien. Telkens weer dat moeten aanzetten na elke genomen bocht. En maar zien overend te blijven, dat ondanks mijn spikes nog geen sinecure was. Liep samen met Wim van Sparretak twee rondjes op, totdat op het open veld waar zo'n drie keer heen en weer werd gelopen Wim eraf moest, net op het moment dat we de wind vol tegen hadden. En wind zat er meer dat voldoende, het lijkt er altijd wel te stormen tussen die twee Scheldes. Ik liep toen op de derde plaats, voor mij Wouter van Caspel en Martijn de Kok. Ik was duidelijk geen partij voor die snotneuzen en kon niets anders dan de derde plaats verdedigen. Dat lukte dus, en na 23 minuten en 26 seconden kwam ik volledig afgedroogd over de finish. Na Wouter en Martijn te hebben gefeliciteerd kon ik alleen maar stellen, dat het waarschijnlijk wel ergens goed voor zou geweest zijn? Beide lopers konden dit alleen maar beamen.
Goed, de middag was gevuld op een leuke manier. Zeker in navolging van de tweede helft. Want kan ik het wel eens presteren om vooraan mee te strijden voor één van de eerste plaatsen, de kantine verlaat ik over het algemeen als één van de laatste...

Speeltijd

2012-01-14T17:23:00.000+01:00

30 seconden sluitertijd

Een variabel grijsfilter, mijn laatste speeltje, stelt me in staat om midden op de dag mijn foto's zeker een halve minuut te belichten. Met dusdanig dramatisch effect, zoals hier te zien. Dit was maar even snel een test, maar ik geloof vast dat ik aan deze investering veel plezier ga beleven.

Een moment van zwakte..

2012-01-08T09:13:00.000+01:00

De zon schijnt, de temperatuur redelijk (voor de tijd van het jaar), ik had een training af te werken...en op enkele kilometers van mijn deur word een wedstrijd gelopen. Verstandig was het, niet te wijken van mijn plan niet van start te gaan bij de Jeff Thuy memorial in Heikant. Zelfs mijn best gedaan zeker niet fit te kunnen zijn om hier überhaupt te lopen. Na een aanzienlijke tijd van rust, met alleen een wedstrijd in het weekend en de woensdag-avond baantraining was ik deze week opgestart met mijn trainingen. Ondanks dat was de verleiding te groot, richting Heikant, en had me ingeschreven voor de langste afstand. Met zelfverwijt, dit ging natuurlijk zijn gevolgen krijgen. Een miserabel eindresultaat en als ik niet oplet, nog een blessure ook. Het inlopen, nauwelijks aandacht aan besteed, het een en ander viel me nog mee qua gevoel. Mijn plan was niet al te zot te doen, als ik mee kan gaan met de snelsten dan doe ik dat, maar ik ga er geen solo van maken. Ik maakte me toch al geen illusies na die cross van vorige week die van geen meter ging, niet trainen geeft immers zijn gevolgen. Dus na een weekje hard trainen kan het nu niet veel beter gaan lukken. Ook had ik al minstens één loper gezien die me toch te snel is. De start ging als vanouds, dus veel te hard. Het is wel belangrijk bij deze loop te zorgen vooraan te lopen, want na een kilometer lopen komen we aan op een, door de vele regen, een wel erg verzopen modderpad. Bij het inlopen had ik al eens verkend, en het was mogelijk enigszins droog te lopen op dit gedeelte. Alleen, dit geldt dus niet meer als je als een horde dolle stieren hier doorheen jakkert. Nouja, maakt niet uit, je kan het maar gehad hebben. Voor de rest van de ronde hoef je dan niet meer op te letten voor plassen en modder. Dat kwam goed uit, want in de Stekense bossen lag het al niet veel beter. Ondertussen waren er twee lopers gevlogen, Jordi van Guyse en Pieter Ackerman liepen op 10 seconden voor me uit. Ik had verwacht dat deze afstand zienderogen zou groeien, maar dit bleef eigenlijk uit! Zelfs op de delen dat we volop tegenwind liepen werd er niet uitgelopen. Dat wekte hoop bij me, ik liep tenslotte helemaal alleen (dus toch solo), maar kon op afstand toch volgen.
Hoe moedeloos, na elke te genomen hebben bocht hoopte ik op een toenadering, maar de ruimte bleef krek hetzelfde. Mijn tussentijden bewezen al dat ik trager liep dan enkele maanden geleden op dezelfde ronde, maar nu stond er wel een stevige wind en lag het parcours er een stuk slechter bij. De 5 kilometer liep ik in 17'20'', 10 kilometer 35'30''. Het was duidelijk, ik ging voor de derde plaats, geen kans op aansluiting en kwam binnen in 43'24 tegenover 42'17'' twee maanden geleden. Duidelijk, er is werk te doen, maar ik had niet anders verwacht. Sterker nog, het viel me 100% mee dat het toch nog zo goed ging. Met amper 30 seconden achter Jordi v Guyse (winnaar) mag ik heel tevreden zijn. Dus ik hoop, als ik mijn trainingen weer volop kan oppakken, dat ik meer tegenstand kan gaan bieden.
Nu richt ik me op de halve marathon in Cadzand. Ik heb gelukkig nog even de tijd om op te bouwen, maar zoals het in Heikant ging, zie ik dit zorgeloos tegemoet.

Ook weer gehad...2011

2012-01-03T18:40:00.000+01:00

Een nieuw jaar.
Me nog nooit bij Nieuwjaar afgevraagd wat het nieuwe jaar zal brengen. Het was nu net iets anders, maar dat zal wel met de (oplopende) leeftijd te maken hebben. Een kroonjaar, dat gaan dus 45 najaren worden die ik mee maak. En geen lentes, zo'n vrolijke ben ik niet om dergelijke uitspraken te bezigen.
2011...Een jaar met sportieve prestaties die mij zeer welkom waren. Maar ook een jaar dat terug gezien zal worden als dieptepunt met het overlijden van Carla's vader.
2012...Een nieuwe start met nieuwe perspectieven, zowel op sportief gebied als in de fotografie. Als het meezit, zal ik immers aan mijn examenjaar fotokunst kunnen werken. Op sportief gebied, tja, de NK Masters in Terneuzen. Zo vlak aan de deur, ik wil toch een poging wagen goed uit te komen op de 800 meter. Ik ga daar werk van maken. Als ik dat eenmaal maar eens heb meegemaakt, dan kan ik me misschien eens toeleggen op langere afstanden dan dat ik gewend ben. Ik moet toegeven, het kortere werk valt me steeds moeilijker. In Axel kwam dat op de oudejaarscross wel tot uiting. Geen enkele kans gehad ook maar met Matti Buysse meet te gaan. Kwam nog bij dat ik zelfs 1'30'' langer over deze rondjes nodig had tegenover de laatste keer dat ik hier had gelopen.
En toch nog die 800 meter? Ja, die moet ik gewoon nog eens doen!

Ook weer gehad..

2011-12-26T21:22:00.000+01:00

Er zijn zo van die dagen, verplichtingen en gedoe, je tegen heug en meug volvreten en de hele dag binnen door brengen. Altijd vallen die dagen, twee in totaal, op het eind van het jaar en noemt Kerstmis. Twee regels, en het is misschien duidelijk dat ik het niet helemaal op heb met dergelijke uitspattingen. Och ja, en hoera...want dit zijn wel 2 vrije dagen, zomaar voor niks. Maar wat heb ik daar aan, als deze dagen vallen op het moment dat ik normaal gesproken toch al vrij ben. Voor mij was het dus een weekend zoals ik deze gewoonlijk beleef. Geen spektakulaire uitspattingen van vreet en zuip festijnen.
Met wel een kleine aanpassing op maandag (2de Kerstdag dus), niet gepland, maar wel het plan opgesteld nog eens te lopen aan de overkant. De Kerstloop in Vlissingen, dat was lang geleden voor mij. De laatste editie was in 2007, toen nog op het oude parcours. Nu was er een nieuwe startlocatie, met uiteraard een nieuwe ronde. Het was de moeite, wat een boel lopers. Met 433 lopers voor de 9km en 137 deelnemers voor de 4700 meter kun je spreken van een flinke opkomst. Vanwege de vele inschrijvingen werd de start een kwartier uitgesteld om dan om 11:15 te worden weg gestuurd. Ik stond vooraan, en de wel heel bedeesde start viel me direct op. Dat was in Stekene anders. Maar waarom zou ik dan wel als een bezetene tekeer gaan, ik kijk liever de kat uit de boom. Uiteindelijk werd het tempo opgevoerd en met een klein rondje door Dishoek gingen we de duinen over richting strand, waar ikzelf als eerste het zand betrad. Ik gaf mezelf geen kans op een overwinning, daar was ik ook niet vanuit gegaan, maar toch kon ik nog redelijk volgen in de kopgroep. Dat er af en toe een gaatje viel, vooral tijdens het passeren van de golfbrekers, dat spreekt wel vanzelf. Ik had wel de fout gemaakt de sleutel van mijn auto in mijn hand te houden. Daardoor kon ik niet op mijn gebruikelijke manier (beide handen bovenop de palen en mezelf zo afzetten) deze rotdingen passeren, zodat ik af en toe als een bal in een flipperkast heen en weer werd gekaatst. Tja, rustig deze dingen passeren zat er niet in, die andere jongens liepen hard en ik wil niet teveel toegeven. Voor mij liepen Bryan de Kraker, Erwin Harmes en Huub van Noorden. Ondertussen kwam ook Michel Schrier mij voorbij zodat ik op een vijfde plaats over het strand liep. 'Niet slecht', vond ik zelf, 'maar wel volhouden dan'. Toch kon ik op het strand me terug vechten tot een 4de plaats, Huub v. Noorden achter me latend. Deze zou later uitstappen. Van het strand af op het verharde en ik kreeg het voor mekaar weer aansluiting te krijgen bij voornoemde lopers. Eventjes de weg kwijt bij het passeren van de Vlissingse boulevard bij het terug keren richting de finish. Maar uiteindelijk kwamen we toch weer op het goede pad na een metertje of 100. Het tempo viel behoorlijk in en ik vroeg me af of ik misschien een demarrage zou openen. Dat was nog veel te vroeg in de strijd, en gelukkig was ik wijs genoeg dit zo te laten. Bij het verlaten van het Nollebos, weer op het verharde terecht gekomen waar het tempo ook weer werd opgevoerd door de Kraker en Schrier. Harmes en ikzelf moesten antwoord schuldig blijven en zagen het gat groter worden. Ik liep achter Erwin, had geen idee van hoever, maar besloot toch te versnellen. Erwin ging even mee, maar moest toch lossen. Omdat ik een goed gevoel had dit te kunnen blijven volhouden, kon ik toch weer wat van het verschil tussen mij en de twee koplopers voor mij afsnoepen. Het voordeel was ook, dat er nu meer volk op het pad liep (de lopers van de korte afstand). Zodoende kon ik mij enigzins verbergen, want ik had wel in de gaten dat er regelmatig gecontroleerd werd door allebei de lopers. Misschien...is er een kans? Helaas, duidelijk werd het voor mij dat die twee in een onderlinge strijd waren verwikkeld, met als neveneffect, het versnellen van hun pas. Ik had dus te strijden voor mijn derde plaats en had dus ook op te letten op een terugkeer van Harmes. Dit gebeurde niet, en op 13 seconden van de winnaar kwam ik over de streep.
Natuurlijk, hier kan ik heel tevreden op terug kijken, een mooie wedstrijd op een schitterend parcours. En totaal voor mij onverwacht, een derde plaats op een toch wel vrij sterk veld. Nu ben ik wel zo reëel te beseffen dat sommige lopers niet op hun sterkst waren op deze dag. Maar wat blijft, is voor mij een hele mooie uitslag, eentje om goed te bewaren.

Asielzoekers

2011-12-25T17:03:00.000+01:00

Big Boss

Negen loebassen die een thuis zochten. Nou, op een wei van 600 vierkante meter zijn ze goed terecht gekomen. Het is hier een opvang van verschoppelingen. Na het op natuurlijke wijze te zijn overleden laatste kip (de oudste zelfs na een 11 jaar goed leven), was het een beetje stil op d'n hof. En toen kwamen deze mastodonten hier terecht.

Wederopstanding

2011-12-18T22:47:00.000+01:00

Alle twijfels ten spijt, heb ik toch maar besloten te starten in Stekene. Gelukkig wel, want wat werd het een mooie loop. Niet zo'n grote opkomst als voorgaande jaren, maar wel redelijk snelle mannen aan de start. Nog voor de eerste buien zich aanmelden, na een volledig droog gebleven namiddag, konden we om 16h van start. Ik was mee met de eerste groep, één man was al gevlogen die ik herkende van de onlangs gelopen halve marathon in Etten-Leur. Daarmee moest ik mezelf niet meten, hij is te snel. Kon ik alleen mijn best doen zo goed mogelijk te lopen, voor de winst was ik hier toch al niet aanwezig. Dat wist ik al op voorhand, meegaan met degene van mijn formaat, of liever nog een maatje te groot waaraan ik me aan kan vastklampen. De eerste kilometer in 3'15, dat is natuurlijk niet overweldigend. Maar aangezien ik nog altijd in een groep liep met o.a. Jordi v. Guyse en Mark Papanikitas, was dit misschien het uiterste wat er op dat moment voor mij te halen was. Lopen in deze temperatuur, niet voor mij...
Ik kwam toch alleen te lopen, werd uiteindelijk bijgehaald door Chris Verbeek en Jeroen Fiers. Bleef nog even hangen maar moest toch lossen. Toch liepen beide lopers niet snel uit en kreeg zowat het gevoel me te herpakken. Ik begon iets gemakkelijker te lopen, na een half uur onderweg. Mark Papanikitas kwam in beeld, ik kwam naast hem te lopen. Het speet hem het gat naar Chris en Jeroen niet dicht te kunnen lopen. 'We lopen allemaal onze eigen race, laat ze maar gaan', antwoordde ik hem. Ik liep net vóór Mark een scherpe bocht in, na die bocht zette ik gelijk aan die niet beantwoord werd. Dat schepte moed om door te gaan. Ik liep ondertussen de derde ronde en voelde me sterk genoeg eventueel een aanval in te zetten op de beide lopers voor me. Maar het was nog ver te gaan en wachtte nog even af. Stond daar opeens een kerel met een bord waarop stond dat er nog maar één kilometer te lopen was. Ik hoorde hem zeggen tegen een toeschouwer, dat deze loper (ik dus) hier straks niet meer zou passeren. Was hij nou mis? We liepen ondertussen al flink wat achterblijvers te dubbelen, maar ga ik nou al richting finish? Er waren toch 4 ronden te lopen? Ik had het volledig mis, toen ik mijn tijd zag op mijn horloge werd ik wakker. Natuurlijk, ik liep nu ondertussen in de 37 minuten, dus nóg een extra ronde zou betekenen dat ik wel erg traag de 12km zou afsluiten. En echt waar, ik vond zelf dat ik best wel snel vooruit kwam! Ondertussen had Chris al eens gepolsd hoe groot zijn voorsprong voorstelde tegenover mij. Niet groot genoeg, bleek hij te bedenken, en zette een versnelling in. Ik had nog geen haast, ik vond de afstand nog wat te lang om een versnelling te forceren. Ik zat nog ontzettend fit, heb me misschien teveel gespaard met de gedachte nóg een ronde te moeten lopen. Ik was wel zeker van plan een sprint in te zetten, als de tijd daar is. De laatste 180 graden draai, nu is het een paar 100 meter naar de finish. Nog even wachten, nog even...nog even...en nu!!
Chris heeft het in de gaten, begint ook aan de sprint en gaat links om bij een groepje achterblijvers. Ik passeer rechts, nog meer versnellend. Ik ga Chris voorbij en blijf doorgaan, controlerend op een tegenaanval die er niet meer kwam en ga over de finish in 41'06'' en een 7de plaats, twee seconden te kort om nóg een plaats op te schuiven. Had ik maar eerder moeten aanvallen! Oooh, wat een heerlijke strijd en om zo af te sluiten, dat smaakt naar méér. Want de laatste tijd zat de klad er wat in. Met twee trainingen per week kom je niet ver, ik heb gemerkt dat de snelheid er als eerste aan moet geloven. Een duurloop van 20km is geen probleem, maar om dit in een hoog tempo uit te voeren zal ik toch weer serieus moeten opstarten. Edoch, om namen als Chris Verbeeck en Mark Papanikitas ná mij op de uitslaglijst te lezen, doet me groeien....

Volledige 12km uitslag

Nog altijd...twijfel

2011-12-15T22:25:00.000+01:00

Dit jaar zal uiteindelijk de Stekense Kerstloop doorgang vinden. Het zal wel heel raar moeten lopen wil deze wedstrijd vanwege sneeuwval en gladheid geen doorgang kunnen vinden, want zondag is het de dag. De twee voorgaande jaren is deze loop gecanceld vanwege winterse omstandigheden. Deze loop staat allang op mijn lijst te lopen wedstrijden, dus zal ik er zijn (was het plan).
Ik heb de website bezocht van de organisatie van de loop, en enige informatie ingewonnen. Een groot en sterk deelnemersveld, maar daar was ik al mee bekend. De tijdregistratie per chip vind ik wel verrassend, dat zie je niet dikwijls bij een niet al te grote wedstrijd. Maar aangezien naar verwachting meer dan 400 deelnemers van start gaan bij alleen al de langste afstand, is dit geen overbodige luxe. Deze 12km worden verlopen in 4 rondjes, dus houdt dan maar eens met de hand de tijden bij van de finishers. Ik ben wel verbaasd over het feit dat hoe langere afstand je loopt, hoe meer je betaald aan inschrijfgeld. Dat begint bij €3,00 voor 1km, tot maar liefst €9,00 voor de 12km! Ik begrijp deze redenering niet helemaal, waarom deze koersstijging bij toename van de te lopen meters? Ik heb opeens toch veel minder zin om hier aan mee te werken, ondanks dat het toch een mooie wedstrijd zal zijn. Natuurlijk maak ik geen schijn van kans hier in de prijzen te lopen, als er al sprake is van prijzengeld of wat dan ook. Lijkt me niet onwaarschijnlijk, want van heinde en verre komen hier sterke lopers de wedstrijd aanvoeren. Ik heb hier niks op tegen, heb mezelf ook al in de geldprijzen gelopen. Dus heb ik daar niks op aan te merken, maar om dan een hoog inschrijfbedrag te moeten geven om de snelste lopers te begunstigen, daar heb ik wat moeite mee.
Nee, ik begrijp deze opzet niet goed, en ik twijfel sterk om dan maar misschien in Breskens te starten. Heb ik er €9,00 voor over om in of achter een sterk veld te lopen? Die verleiding is toch ook heel groot, want laten we eerlijk zijn, de ambiance in deze Stekense loop is enorm!

Twijfel

2011-12-08T19:34:00.001+01:00

Deze zaterdag de halve marathon in Terneuzen. Goed of slecht weer, dat gaf voor mij de doorslag over mijn deelname. Het staat niet in mijn schema, dus zou ik sowieso de wedstrijd niet mogen lopen. De weersvoorspellingen zijn redelijk, tot nog toe. Dat kan geen spelbreker zijn.
En toen kwam ik nog wat foto's uit het verleden tegen die ik had gemaakt. En heel duidelijk is de schuine afloop te zien op dit pad. En die afloop is voor mij al enkele malen slecht afgelopen, met als gevolg enige tijd uit de running, scheel kijkend van de last in mijn heup. En nu, met die zwakke knieën van me, dat is vragen om problemen.
Maar toch, twijfel....

Back porch

2011-12-04T07:57:00.001+01:00

The Presidents

Die aflossingsmarathon in Terneuzen, hé, wel, die heeft mij weer terug gebracht naar de realiteit zoals die is. Zoals een auto in het verloop der jaren moet inboeten aan vermogen wegens slijtage, stroef lopende en/of speling op allerhande onderdelen, dat onderga ik zelf aan den lijve. Dat is niet van vandaag, ik weet wel al langer dat ik geen 20 meer ben. Ik heb ook wat meer tijd nodig te herstellen na een wedstrijd. Toch had ik de ijdele hoop, en ik rekende op een snelle 5,2km te kunnen lopen. Sneller dan dat ik ooit had gelopen op dit rondje.
Viel wat tegen (goh!). Ik starte snel, nadat Benjamin Gerritse de eerste van de 8 te lopen rondjes had afgelegd. We liepen op dat moment derde, op kleine afstand van één en twee. De twee volgende lopers van dié teams waren niet heel snel, ik kon na een paar honderd meter de eerste plaats overnemen. Natuurlijk ken ik het rondje als geen ander, het is een lastige toer met veel bochten. Ik had een mooi tempo te pakken, had ik het gevoel. Daarom viel mijn tussen tijd van 6'36 op 2km me wat tegen. Toch liep ik het uiterste wat ik kon, maar als ik rond de 17 minuten wil finishen, zal ik wel sneller moeten lopen. Na 3km wist ik dat dát te hoog gegrepen was, ik had 10'03 nodig voor deze afstand. En dat, terwijl de laatste kilometer nog de lastigste was met zijn hellingen en slecht liggend asfalt. Het tempo lag nog wel goed, maar ik wist dat ik later zou moeten inboeten. Die ±3'20 per kilometer kon niet blijven duren. Daarom kwam ik dan ook binnen in 17'36, wat mij tegenviel. Tenslotte waren de loopomstandigheden perfect, niet teveel wind, een goede temperatuur en droog. Nouja, ik had nu één rondje rusttijd totdat ik aan mijn tweede toer zou beginnen. Als ik die onder de 18 minuten kan houden, dan ben ik daar tevreden mee. Ik nam over van Peter deVet, en ging deze keer wat meer bedeesd van start. Toch verraste ik mezelf door slecht enkele seconden trager op de twee en drie km te passeren. Alleen was het nu wel een stuk drukker met lopers op de smalle paadjes en moest af en toe naast het pad om te passeren. Niet elke loper was gediend van mijn passage, ik meende minstens twee maal de teleurstelling in verbaal geweld te kennen te geven van deze mensen door mij hun team op een ronde achterstand gezet te worden, shit!!
Het was voor mij olie op het vuur, wat gas erop. En dus liep ik de tweede maal slechts 8 seconden trager dan mijn eerste, wat me weer heel veel meeviel. Natuurlijk, ooit heb ik deze rondjes sneller gelopen op hetzelfde principe. Maar begin dit jaar heb ik de 3 rondjes in een wedstrijd telkens ruim onder de 18 minuten afgelegd, dus zonder pauze. Dan blijkt dat ik gewoon niet sneller kan, ik heb mijn tempo dat ik 15km volhoud. En dat tempo loop ik dus ook op een kortere afstand, en niet sneller. Ik zal me maar meer richten op alles wat langer is dan 15km, dat gaat me het beste af. En als dat niet meer lukt, dan word het tijd voor een veranda. Uiteindelijk hebben we met ons team, Roadrunners Axel, wel met 2h30 de snelste tijd neer gezet. Deze tijd is officieus, omdat de uitslagen nog niet bekend zijn. Wel bekend is, dat het weer een geslaagde dag was. Vond wel jammer dat de Gentse teams niet aanwezig waren. Dat zou ons de eerste plaats hebben gekost, maar dergelijke teams zorgen wel voor wat meer allure aan deze wedstrijd...

Teamleden Roadrunners 1 waren:
-Benjamin Gerrits
-Peter de Vet
-Benny Thuy
-Niek Wieland
-Nitin Klapwijk
-Frank Boerebach
en ondergetekende

Foutje

2011-11-21T14:10:00.001+01:00

Niet helemaal zonder ambitie stond ik aan de start van de 28ste 7-H loop. Niet helemaal zeker van een goede afloop stond ik eveneens in het eerste vak, dankzij mijn halve marathontijd in Etten-Leur mocht ik op het laatste moment hier toch starten. Nog een voordeel is ook de gratis deelname, niet onbelangrijk vind ik. Ik had een slechte week achter de rug, had last van vreemde verschijnselen waar ik niet lekker van liep. Ook een duurloop van een uurtje ging beroerd, al na 2 kilometer kreeg ik last van mijn enkel. Dat ging gelukkig na even flink doortrappen (tempo 15) een stuk beter. Evenwel, 2 km voor het einde zakte ik even door mijn knie, een flinke pijnscheut. Dus helemaal gerustgesteld, nee, dat was ik niet. Zaterdag vertrokken, Nijmegen natuurlijk bezocht, vooral de kledingwinkels dan, erruugg leuk!!
Zondag, flinke mist in de ochtend. Gelukkig klaarde dit spoedig op, in de zon werd het zelfs behoorlijk behaaglijk. Bovendien was het windstil, dus een nieuw wereldrecord zat wel in het verschiet. Ook werd er een poging ondernomen het Nederlands record uit de boeken te lopen.
Ondanks mijn onzekerheid besloot ik alles te geven om dan op zijn minst de limiet te halen, dat betekent 52'30'' lopen. Dit zou op zijn minst mogelijk moeten zijn, uitgaande van eerdere prestaties.
Ik stond op tijd in mijn vak, na wat te hebben ingelopen. Alles voelde goed aan, ik heb nergens last. Ik bemerkte wel een hoop spanning bij mijn medelopers in dit vak, tjonge wat een gestress voor een stukje hardlopen! Ik kan me daar niet druk om maken, misschien is een beetje spanning wel goed zo vlak voor de start maar ik kan dat niet opbrengen.
De start was om 13h, dus als ik wat tempo maakte had ik nog wat aan de rest van de middag. Ik probeerde ook tempo te maken, maar van 14 minuten voor de eerste 4km kom ik niet onder de indruk dat het erg snel gaat. Dit viel me wat tegen, maar mijn ervaring op deze ronde is dat de eerste 5km nooit mijn snelste zijn. Blijkt dat er 60 meter geklommen word op dit eerste stuk, dus heel vreemd is dit niet. Ik passeerde 5km in 17'32'', dat is wel al eens trager geweest. Dus nog geen zorgen gemaakt, straks eerst een mooi vlak stuk voordat de hellingen komen. Toch niet mijn favoriete deel van het parcours, ik heb het idee langs alle kanten gepasseerd te worden. Dat is gelukkig maar tijdelijk, ik moet even bijkomen van het vals plat dat net gepasseerd is. Al snel nadert de 7-Heuvelenweg, het word nu klimmen en dalen. Bij het beklimmen van de eerste helling heb ik niet het idee dat ik nu veel sneller kan dan de concurrentie rond mij, bij de afdaling word ik er dan ook afgelopen. Direct daarna nadert de tweede helling, en nu krijg ik meer grip op de zaak. Ik loop hard in, passeer en blijf doorgaan. Hierbij passeer ik ook de eerste twee Nederlandse loopsters die met elkaar in strijd zijn. Verdorie, wat lopen die meiden toch hard! Bij deze hellingen ben ik sterker, maar ik besef zo gauw dat de weg weer vlak ligt, ze mij zullen passeren. Ik kom snelheid tekort bij het afdalen, en de laatste 4km is voornamelijk dalen.
Heb de 10km bereikt in 34'43'', dus het gedeelte met de strafste heuvels heb ik met 17'11'' beduidend sneller afgelegd dan de eerste 5km. Op dat moment had ik daar natuurlijk geen erg in, alleen dat ik tevreden was mijn mijn tussentijd op de 10km. Het is nu nog één stevige klim voordat de afdaling begint, en beide meisjes lopen nog altijd achter me. Och, ik ken het parcours ondertussen wel, en weet wat er te komen staat. Toch was ik verrast dat er toch nog een kleine klim in de laatste 4km verborgen zit. Komt me goed uit, want die twee waren me ondertussen al gepasseerd, en nu kon ik toch nog iets goedmaken. Ik raak niet meer in de buurt en moet toezien hoe die twee langzaam bij me vandaan lopen, natuurlijk in gevecht met elkaar, dus erg gedreven. 13Km gepasseerd, ik bedenk me weer waar ik me thuis zou bevinden, en dan stellen die twee kilometer niks meer voor. Ik loop nu niet meer in Nijmegen, maar aan de kruising Kruispad, Kloosterweg in Koewacht. Ik versnel, want vanaf dáár naar huis stelt niks meer voor. Nog een kilometer, en ik loop nu op het onverharde van de Oude Karnemelkstraat. Gelukkig ligt de weg in Nijmegen een stuk beter, ik haal af en toe een loper in. Nog 400meter, rondje baan, en versnellen. Helaas te laat de beide dames nog te achterhalen, tja, haantjes gedrag hé! Had eigenlijk niet veel oog meer voor mijn horloge, meer om nog zoveel mogelijk snelheid te maken wat dan als leuke bijkomstigheid heeft in een kortere tijd 15km af te leggen. Ja, en als ik dan uiteindelijk in 51'48'' word geklokt, mag ik dan wel even heel tevreden zijn?
Dus mijn gelopen tussentijden zijn achtereenvolgens:
-17'32''
-17'11''
-17'05''
En dat geeft me te denken, Ik heb die heuvels bijna net zo snel gedaan als die, voornamelijk afdalende, laatste kilometers. Hoe kan ik hier productiever mee omgaan, ik zou meer op snelheid moeten trainen. Volgens mij zijn crossen voor mij uit den boze, ik heb de kracht al. Dan blijken er ook geen records gebroken te zijn, hoewel ik van mening was dat de omstandigheden optimaal waren. Terwijl ikzelf dit jaar een minuut sneller was. Dus voor de snelste lopers werd het niet de snelste race, integendeel, zelfs vrij matige tijden en ver van records verwijderd. Ik heb dan per ongeluk toch een goede wedstrijd gelopen, ik ben nooit sneller op dit parcours uitgelopen. Geen PR, maar ik kan ook niet alles verlangen. Tenslotte, de omstandigheden waren er (blijkbaar) niet naar!!!!

Infrarood

2011-11-19T08:25:00.001+01:00

Eens een andere techniek die me bevalt

season of the colours

2011-11-17T08:52:00.001+01:00

Schitterend, al die bonte herfstkleuren die je nu in de bossen aantreft.

Staat de jeugd klaar om de hegemonie in de Zeeuws-Vlaamse trimlopen over te nemen?

2011-11-13T07:14:00.001+01:00

Een citaat van een artikel uit dagblad 'De Stem'. Nou, als het aan mij ligt hoeft dat nog niet zo nodig. Toch zal het wel eens tijd worden dat dit gebeurd. Het is niet helemaal zoals het zal moeten zijn, dat een 44 jarige die snotkokers eruit loopt! Maar met, tot nu toe, twee PR's op de 20 en 21km heb ik het bewijs nooit zó hard gelopen te hebben als het afgelopen jaar. Nóg een gegeven, ik ben precies 10 jaar geleden begonnen met het lopen van wedstrijdjes na een leven van sportiefloos welzijn. Ik had (en heb nog) een sportwagen, en dat vond ik wel sportief genoeg, was mijn antwoord altijd als men vroeg wanneer ik eens ging meelopen. Want supporter en toeschouwer was ik toen wel. Tenslotte had het virus mij ook te pakken en ben ik geraakt waar ik nu sta, en ben nog niet van plan al mijn PR's te laten voor wat ze zijn. Ik kan nog vooruit...

Na de halve van Etten-Leur nog een paar dagen de grond niet geraakt, ik zweefde zowat van ongeloof toch eindelijk onder de 1h15 te hebben gelopen. Trouwens, dat was min of meer ook de insteek voor mijn deelname aan de halve marathon. Natuurlijk, het lopen van een PR, maar ook omdat ik vorig jaar de limiet niet had gelopen in Nijmegen (15km in 52'30" bij de 40+ of 1h15'10 halve marathon), stond ik dit jaar niet in het eerste vak van de geinviteerde lopers. Dat is nu recht gezet, ik start weliswaar met nummer 11079, maar met een nagestuurde sticker op mijn startnummer te plakken, krijg ik toegang in het grijze vak. Sterker nog, had ik niet ingeschreven, kon ik, ondanks uitverkocht te zijn, toch deelnemen aan deze loop. Over voorrecht gesproken!

Ik moet dus aan de bak voor deze volgende uitdaging. Ik geloof niet direct in een verbetering van dit PR, want 51'31'' is voor mij toch een straffe tijd. Komt bij dat het nu al te lang mooi weer is geweest, dit kan niet blijven duren. Dus herfst zal wel losbarsten tijdens dat weekend.

Ik heb ondertussen nog wel geprofiteerd van het mooie weer, de loop in Heikant wil ik in zulke omstandigheden niet overslaan. Waarschijnlijk zal er wel een mooie opkomst zijn. Dat bleek wel het geval met meer dan 250 deelnemers op alle afstanden. Toch werd het een Jeff Thuy onwaardige wedstrijd, traditioneel ligt het parcours er altijd vreselijk slecht bij door de bossen en over de zandpaden. Maar door de lange droogte geen spoor van modder en plassen. Tijd voor een snelle persoonlijke rondetijd dus. Kreeg voor de wedstrijd te horen dat er wat snelle Belgen waren gesignaleerd, ik had deze zelf nog niet ontdekt. Het zullen dan wel voor mij onbekende Belgen zijn, dat word weer eens verrassend. Ik had mij vooraan opgesteld, en zocht naar die zgn snelle jongens. Degene die ik vooraan ontdekte, liepen voornamelijk de kortere afstanden. Degene die ik inschatte als de snelle Belgen, stonden 3 rijen achter mij opgesteld. Ik geloofde al niet meer dat ik mezelf aan die jongens kon optrekken. Het is verstandig zeer snel te starten, omdat de eerste kilometer in een soort trechter verloopt, een smal zandpad. Na die eerste kilometer liep ik tweede, achter Frederic de Bakker die de korte afstand liep. Er was al een aardig gat opgelopen toen ik weer uit het bos de verharde weg opdraaide. Aangezien dit zowat mijn trainingcircuit is, weet ik hoe de kilometers verlopen. Na twee kilometer ontdekte ik dat ik 3'15'' per kilometer deed, wel een beetje te snel voor dit parcours. Achja, aangezien het hier gaat om ongeveer 12,4km durf ik wel wat risico te nemen. Na 4km kon de begeleidende fietser mij vertellen dat ik een straatlengte voor lag. Maar wat is de definitie van 'straatlengte', ik neem aan dat een straatlengte in Nieuw-Zeeland andere proporties bevat dan wat wij hier gewend zijn? Ik lag voor, en ik neem aan ver genoeg om geen zorgen te maken. Door de vele bochten op deze ronde is het lastig bepalen wat mijn voorsprong is, maar met de 5km in 16'50'' liet mij wel wat meer ontspannen de weg vervolgen. Ik voelde me goed, en toch stevig door gelopen. Nu een lange rechte weg lopende, en ik kreeg te horen dat de eerstvolgende de bocht door kwam. Ik vond de afstand tussen ons niet geruststellend en had het idee dat deze man (wie het was, ik weet het niet) in opmars was. Toch één van die Belgen die wat verder naar achter stond bij de start? Ik mocht niet verzaken, gooide mijn tempo wat op. Omkijken had geen zin, ik weet dat ze daar lopen en proberen me in te halen. Ik moét sneller. Wel mooi dat ik precies elke bocht ken, elk pad bekend is en precies weet hoelang het nog lopen is. Het 10km punt gepasseerd in 34 minuten, nog een kleine 2400 meter te gaan. Ik ben tot nu toe al zeer tevreden met mijn tussentijden, er schijnt niemand meer vlak achter me te lopen dus ik kan relaxed naar de finish. Niet echt, ik zou graag onder de 42 minuten willen lopen, maar met het ingaan van het laatste rechte stuk weet ik dat dit niet meer haalbaar is. Jammer, en zo ben ik weer beland op het niveau waar ik ondertussen al enige bekendheid mee heb verworven, dat ik een azijnpisser ben, een muggezifter die, ondanks een ruime winst van 3'18 op Filip van Goethem en snelste van 112 deelnemers, 3'25 per kilometer, 17,5km per uur, toch te zeiken heb over mijn gelopen tijd.
Serieus nu, ik hoop zulke tussentijden volgende week te lopen, een test was dit niet, sinds de halve marathon weet ik dat de vorm in orde is. En dat kwam ook in Heikant tot uiting, yess...

Personal Best

2011-10-30T22:04:00.003+01:00

De Marathon-Brabant, voor mij hier de halve marathon. Het zou eindelijk eens moeten gebeuren, ik wil mijn tijd op deze afstand aanscherpen. De omstandigheden zijn ideaal, goede temperatuur, niet teveel wind, laat maar komen...
We zijn vroeg aanwezig, Carla wil de 5km lopen die al om 10h45 van start zal gaan. Ik vind het zelf wel prettig op tijd aanwezig te zijn, al is het maar om fatsoenlijk te kunnen parkeren. We moeten tenslotte ook nog inschrijven en heb geen zin in gestressed gedoe. Och, ruim op tijd zijn onze zaken geregeld en gaan op tijd richting start. Wat een bende lopers alweer voor de 5 kilometer, dat lopen is hier duidelijk een stuk populairder dan bij ons. Carla staat wijselijk ver genoeg vooraan, op mijn aandringen! Ze leert het soms ook nooit, in Breda klagen dat ze niet vooruit kwam door té trage lopers en zou nu alweer te ver in de achtergrond zich opstellen. Nadat ze gestart zijn ga ik richting finish, waar de organisatie flink aan het klooien is met stroomkabels. Geen stroom voor de registratie van de chips, dat is wel heel lastig. Geweldig, net voor de eerste lopers finishen is de boel draaiende. En aangezien de eerste lopers ruim onder de 16 minuten (waaronder Huub Maas in 15'27''!)over de streep geraken, blijkt dat hier snel gelopen word. Carla finished in 23'22'' en is daarmee tevreden. Dan is het wachten tot 13h40 als ik zelf aan de bak mag. Inlopen is niet eenvoudig, er is nogal veel volk rond deze kermis en moet het houden bij een wat rustige warming-up. Ik zou graag nog wat pittige versnellingen doen, maar zie hier geen kans in. Dan maar keihard starten, nam ik me voor.
13h40: Gestart, ik ben brutaal en hang aan Jeroen van Damme en Olivier van Hoey, natuurlijk gaat dit te snel maar ik kan gemakkelijk een kilometer volgen. Ik doe daarna een stapje terug, word ingehaald door 45 plusser Richard van Oosterhout (winnaar NK halve marathon 45+ in Breda) en ik bedenk me dat ik ooit eens in een wedstrijd vóór hem ben gefinished. Dat was in Zuiddorpe tijdens de boekweitloop die Toon Heeren had gewonnen. Ik ga niet mee, hij loopt nu veel te snel voor mij. Word ik nog eens gepasseerd door een Belgische loper van het Runnerservice team. Bij het beklimmen van een viaduct kan ik weer aansluiten en met twee gaan we de polder in.
Kilometer 5: Verstreken tijd is 17'10''. Jammer, mijn doelstelling gemist, ik wil hier 17 minuten over doen. Daar is ook een verzorgingspost, maar door het onhandige aangeven mis ik deze, kom ik in de consternatie in botsing met een vrouw die de marathon loopt en met een sorry van mij kunnen we allebei onze weg vervolgen.
Kilometer 10: Mooi, dat lijkt er beter op, in 34'56'' deze afstand afgelegd. Ik vraag me wel af of ik dit tempo kan blijven volhouden en het antwoord laat niet op zich wachten. Ik krijg last van maagkrampen en moet even tempo inhouden. Ik kom natuurlijk alleen te lopen, maar kan toch op een meter of 20 blijven volgen. De last ebt weg en ik kan weer mijn tempo opnemen. De afstand blijft enige tijd gelijk, tot een haakse bocht waar we met tegenwind te maken hebben. Al vlot kan ik weer aansluiten en we werken goed samen het tempo opvoerend.
45 Minuten: Heb er schoon genoeg van, ik ben deze loop al goed zat en heb geen zin meer. Ook al enige tijd geen km aanduidingen meer gezien. Even verder staat er een bord '35km' en bedacht dat die marathonlopers natuurlijk dezelfde finishpoort moesten doen, dus nog 7km te gaan.
Kilometer 15: Toch nog een aanduiding voor ons, in 52'49'' gelopen en dat is sneller dan in de officiële 15kilometer wedstrijden die ik het laatste jaar heb gelopen (krijg opeens wel twijfels over de Terneuzen 15km en afstandmeten.nl). Nog 6 kilometer en ik bedenk me waar ik me bevind in de polders rond Koewacht op 6km van mijn voordeur. Dit maakt het me altijd wat gemakkelijker, omdat ik hier in totaal geen weet heb waar ik me bevind.
1 Uur gelopen: Geen idee wat ik heb afgelegd, zou ik 17 kilometer hebben gedaan? Feit is dat ik me nu bevind in de voor mij bekende zwarte zone, oftewel het onbekende. Ja, één uur lang kan ik me goed staande houden, daarna word het een zaak van overleven. Hoewel ik vandaag ook al binnen het uur in een dip heb gezeten, ik probeer niet te denken. Gewoon de wedstrijd uit lopen, daarna mag ik moe zijn. Nu nog even volhouden. Ik hang aan een elastiek aan mijn kompaan, deze loopt langzaam bij me vandaan. Een viaduct, we moeten de snelweg over en zo de laatste kilometers in gaan. Er staat een bord met aanduiding '40km', dus nog twee kilometer af te leggen (Monique!!). Dát viaduct, dat had het niveau Alpe d'Huez moeten hebben! Ik vlieg naar boven, vergeleken met mij tegenstander. In een zucht loop ik weer naast hem, de pret duurt niet lang. Ik moet weer lossen, ach, wat maakt het nog, 4de of 5de. Ik moet gewoon blijven volhouden om een nieuw PR te lopen. Ik weet als ik nu teveel opgeef, dat ik me daarna wel voor mijn kop zal kunnen slaan. Ik zit er nu zo dicht op dat het me nu moet lukken.
Kilometer 20: God, wat ben ik leeg!! Niks kan meer, alles is gedaan, helemaal op. Veel publiek, veel aanmoedigingen, maar het doet me niks. 1h14 en ik zie in de verte de finish. Waarom ligt die zover weg, alles ligt nu in de weg, loopt in de weg. Ik versnel, ik moet, omdat ik zó genoeg heb van deze loop, ik wil stoppen.
1uur 14 minuten en 30 seconden: En ik heb het gehad. Ik hoef gelukkig niet meer verder. Geslaagd, een nieuw PR. Ietwat teleurstellend, stiekem had ik gehoopt op een nóg snellere tijd. Of ik sneller kan, daar heb ik mijn twijfels over. Deze wedstrijd voelde aan als een hele lange sprint. Toch een halve minuut van mijn vorige PR gelopen, en als ik er eens goed over nadenk ben ik twee minuten sneller dan mijn snelste tijd gelopen op een officieel parcours.
Het was mooi, bijna samen gefinished met Niek Wieland die een hele mooie marathon heeft gelopen (3h24). Allemaal tevreden, en natuurlijk er nog ene op gedronken om een geslaagde dag goed af te sluiten.
De volgende: Nijmegen, een wedstrijd binnen het uur te lopen. En dat ligt me toch altijd nog het best....

2011-10-20T23:22:00.000+02:00

Nieuw werk

En weer terug naar zomer...

2011-10-15T21:51:00.002+02:00

Het liegt er niet om, een mooie, stralende dag. Een dag om een wedstrijd te lopen. De volgorde komt goed uit, de 12km in Axel verleden week, nu 15km (die werkelijk 15km blijkt te zijn na nagemeten te zijn!!), en dan misschien nog een halve marathon op het eind van de maand. Mijn schema toendertijd ik trainde voor de Zeelandmarathon heeft vergelijkende trekjes met hetgene waar ik nú mee bezig ben. Toen had ik in mijn 8 weken schema in de eerste 4 weken 3 halve marathons op wedstrijdtempo te lopen. Het leek me vrij zwaar te verwezenlijken, maar alleen al voor dit soort trainingen in mijn schema te krijgen, zou ik bijna inschrijven om een marathon te lopen. Nu probeer ik dan wel elke keer de afstand op te voeren.
Het ging me goed af, deze drie rondjes met nogal een bochtig parcours met dijkop/ dijkaf met zoals altijd een machtig uitzicht op de altijd druk bevaren Westerschelde. Het heeft even afleiding als er weer eens zo'n MSC-reus voorbij glijd. Het eerste rondje, daar ben ik eerlijk in, dan had ik nog geen erg in datgene wat er zich op het water afspeelde. Sterker nog, verder dan de achterzijde van Frederic de Bakker kwam het beeld dan niet. Dankzij Frederic die de 5km (of één rondje) liep, kon ik de deze afstand afsluiten met een nieuw PR. Welgemeten in 16'28'' kwam ik voorbij om de tweede ronde in te gaan. Natuurlijk, ik was nu mijn pacer kwijt. Met alleen de vóórfietser 30 meter voor mij uit als richtpunt om de 10km in te gaan. Het eerste gedeelte hadden we te kampen met een bries, veel meer wat het niet, maar die bries was te voelen. Ik smachtte dan ook naar het keerpunt om met een 180 graden-draai de wind in de rug te verkrijgen. Dát was stukken beter, mijn tempo ging omhoog, liep op automatische piloot deze lange kilometers onderaan de zeedijk. Ooooh, wat was ik blij wederom een 180 graden draai te mogen maken om die verfrissende tegenwind me te laten afkoelen, wat was het warm zo met die wind mee in de volle zon. De tweede passage, ja, ik had dus duidelijk tempo ingeleverd. Ik klokte nu 17'09'', ruim een halve minuut langer dan de eerste ronde. Maar wel mijn PR op de 10km (Breda) van 34'30'' terug gebracht naar 33'38''. Op naar de laatste ronde, deelnemers dubbelend, richtpunten om van loper naar loper te springen, mooi (voor mij). Ach ja, ik begin te breken, dat voel ik wel. Vooral tegenwind die wat meer begint op of tegen te steken. Die hellingen, niet schrikbarend, maar ze zijn er wel. Lelijke bochten, venijnig scherp soms. Weer opnieuw beginnen, aanzetten, tempo maken, tempo houden. Ik wil mezelf gewoon compleet naar de kl...lopen, nú is het moment om af te zien nu ik al mooie PR's te pakken heb (voor mezelf dan, geen officiële wedstrijd, dus geen officiële PRetjes, het zijn ook maar tussentijden). Ik had toch al in het begin beslist absoluut een snelle start te willen maken en dan zien waar het schip strand. Maar nog altijd geen schipbreuk, meewind gaat ook weer lekker ontspannen. Volgens Jan Gowie die nog een stuk had meegefietst zo'n 17,5 tot 18 in 't uur. Zo voelde het ook wel, het liep gewoon vanzelf. Het is die laatste kilometer met nog vervelende bochten waarbij ik voel diep te moeten gaan. Maar het maakt niet meer uit, ik ben er bijna. Helaas, net niet in de 50 minuten, maar precies in 51 minuten vond ik het wel meer dan genoeg. Verder was niet nodig, ik had de finish bereikt in jawel, het derde PR voor mij deze dag.
Tja, en dan ga je analyseren. Wat heeft mij er toe gebracht deze tijden te kunnen lopen? Natuurlijk had ik mijn twijfels over de afstand, maar ik zou nooit bovenstaand verhaal zó gebracht hebben als ik niet zeker was of ik ook daadwerkelijk 15km had afgelegd. Dus daarom heb ik reden tot volle tevredenheid, ook omdat ik tweederde van het parcours alleen heb afgelegd. Misschien kan het sneller...laat ik het hopen....

Uiteindelijk...najaar.

2011-10-09T09:44:00.003+02:00

We zijn lang verwend geweest. Nouja, de zomer stelde dan niet veel voor dit jaar, maar hebben toch nog iets van een nazomer gekregen. Maar nu, met de drastisch gedaalde temperatuur, de verwarming schiet weer aan, regen komt met bakken uit de hemel, veel wind...en de zin om trainingen uit te voeren slinkt bij mij met de dag. Afgelopen zaterdag, in de ochtend op de kunstacademie in St. Niklaas foto's bewerken, ouwehoeren over fotografie en over vanalles en nog. Tja, ook voor de gezelligheid kom ik daar graag. En ondertussen er tegen aan hikken dat ik deze middag nog 18km in hondenweer heb te lopen. Carla zou een toer met de fiets maken, zag daar vanaf en besloot in Axel te lopen. Moest er even over denken wat ik zou doen, met een blik door het raam ondernam mij direct de lust dáár om drie uur acte de presence te geven. Buienradar, hét gereedschap dezer dagen om een toekomstbeeld te schetsen betreffend droog of nat lopen. Há, uitgerekend bij het startschot zullen de buien voorbijgetrokken zijn en zou het minstens een uur droog blijven (als het waar is, heb ik al anders meegemaakt). Een uur droge buien, niet lang genoeg voor een training, ruim lang genoeg om 12km af te haspelen. En zo togen we naar Axel, nadat ik woensdagavond op de training beslist had medegedeeld hier niet van start te gaan. Och, ik doe wat ik doe...

Het was best druk, ondanks het slechte weer. Het was wel de eerste loop voor het criterium, dus dat trekt extra volk. Ook wel snelle lopers gesignaleerd, Benjamin Gerrits, Jan Gowy, Jordi van Guyse. Met die laatste naam zag ik mijn eventuele winst in rook op gaan, Jordi loopt hard. Een droge start, toch. Een paar man die heel snel starten, eentje die dacht met een 800meter te hebben te doen. Na een kilometer ging zijn kaars uit, hoe vreemd!! Het duurde ongeveer 1,5km toen ik aansluiting kreeg bij de groep vluchtelingen, allemaal mensen van de 5 en 8km. Jordi in mijn spoor, ik verwacht niet voor lang, hij zal straks wel versnellen en dan ben ik gezien. Bij de splitsing 5km bleven we met drie over. Jordi, Matti Buysse die de 8k liep en ik zelf. Lekker op tempo langs deze lange weg met de wind in de rug. Ik voelde me goed ondanks de 12x500 meter die ik de avond hiervoor had uitgevoerd (wist ik veel dat ik een wedstrijd zou lopen?). Na de afsplitsing van 8 en 12km kwamen we tegenwind te lopen. Die wind was niet zo heel erg straf, wel redelijk fris. Ik had het idee dat Jordi niét heel fris meer liep, maar opletten is de boodschap. Ik deed zelf voornamelijk het kopwerk, we liepen ook regelmatig zij aan zij. We moesten niks toegeven aan elkaar, en was ook zéér verrast met het schouderklopje van Jordi ná een kilometer of 7á8. Met een proficiat van Jordi naar mij verklaarde hij me dat hij niet langer kon volgen. Hij had zo ver mogelijk meegelift, maar het tempo had hem nu opgebroken. Ik vond dit wel jammer, ik geloofde zelf ook niet meer in een ontsnapping van Jordi, maar een eindsprint had wel leuk geweest. Nu, goed...we waren net bij een gedeelte waarbij de weg iets oploopt, en daar heb ik dan ook de finale slag toegedient. Ik heb mijn tempo opgevoerd en Jordi was gezien. Aangezien er nog een kleine 5km gelopen moest worden, was het nog niet het moment om ontspannen te gaan lopen. Eenmaal een ontsnapping geforceerd, is het forceren om mijn winst uit te bouwen. Dat lukte vrij aardig, heb onderwijl nog wel gepolst of mijn voorsprong groeide, ik sta niet meer graag voor verrassingen. De ruimte tussen ons bleef uitbreiden, dus nog het gas er wat extra op. Ik begon ook nu behoorlijk te blazen, maar met de laatste kilometer in te gaan mocht nu ook alles kapot. Met een door mezelf geklokte 42'12'' op een afstand van 12,3km kom ik op een mooiere km/tijd uit dan wat er op de uitslag staat, vind ik dan wel weer jammer. Immers, 17.5km/h staat mooier dan 17.028 per uur. En 3'26''/km klinkt nét beter dan 3'31'' per afgelegde kilometer. Muggezifterij? Niet voor mij, ik reken in seconden en in meters, daar train ik op. Ik vind het daarom belangrijk dat ik zelf mijn tijd klok en de afstand nauwkeurig na meet.

Afijn, Jordi kwam een halve minuut na mij over de streep wat ik op voorhand niet had verwacht. Ik heb een mooi tempo gelopen, dus ik kan het nog wel. Op naar (misschien) Etten-Leur, de halve natuurlijk...

Lastig

2011-10-07T22:06:00.000+02:00

Het origineel

Monochroom

Zonder contrast

Sterk contrast

Het gaat me om deze laatste twee, wat heeft de voorkeur. Vind ze allebei wel iets hebben. Geef eens een reactie..

Pacer

2011-10-03T12:37:00.000+02:00

Omdat ik al in de eerste 5k in de gaten had het vandaag niks ging worden, terug geschakeld naar een lagere versnelling. Het was warm, maar dit is in het verleden geen reden geweest zó slecht te lopen. ik had mijn dag niet, zelfs bij een lager tempo nog drie maal gestopt bij een drinkpost. Bij de laatste stop kwam Nadia Wijenberg voorbij gelopen. Ik vertrok weer, haalde Nadia in en maande haar achter me te lopen. Nu staat Nadia niet bekend als de meest sociale loopster, maar dat boeide me op dat moment niet. Ik had immers weer een stimulans op een redelijk tempo de laatste 5km af te leggen, misschien zat een tijd van onder de 1h20 nog in het verschiet. Uiteindelijk kreeg ik weer het gevoel een stuk sneller te kunnen lopen, maar ik had mezelf nu eenmaal aangeboden als haas, dus vond ik het niet meer dan redelijk bij Nadia te blijven. Mijn wedstrijd was toch al naar de kl...En om mezelf in de puin te lopen zonder zicht op een PR, zelfs niet in de buurt van een PR, dat zag ik niet zitten. Er een beetje van genieten, zowat uitlopen, en dan direct mijn trainingen weer kunnen opnemen vond ik belangrijker. Nu, dat lopen onder de 1h20 is ons niet gelukt, heb Nadia in de laatste 500 meter aangegeven dat ik dát voor mezelf even wilde proberen en heb er nog een lange sprint van gemaakt. Ik kon nog een loper van mijn categorie (40+) in deze sprint passeren (in het startnummer kon je de desbetreffende categorie herkennen). Maar mijn streven onder 1h20 te lopen is op 4 seconden gesneuveld. Heb na de finish even op Nadia gewacht, en tot mijn verrassing bedankte ze me echt heel hartelijk. Ze was blij met mijn haaswerk, had goed werk geleverd, blijkbaar. Het viel me op hoe geweldig klein van formaat deze vrouw is, ze pakte mijn beide handen om me te bedanken en ik had zoiets van 'ik zal maar niet te hard knijpen in haar handen, ze lijkt me nogal breekbaar'. Dus naast Anne van Schuppe kan ik nu ook Nadia Wijenberg plaatsen als de door mij gehaasde bekende hardloopvrouwen.
Tja, ik had mijn loop afgerond. In tegenstelling tot nogal wat lopers die stonden bij te komen van de vermoeienissen kon ik vrij fris en monter naar de uitgang. Met Martijn de Kok ging het wat minder, had wel een mooie tijd gelopen maar moest de gevolgen incasseren. Ik hoop dat het ondertussen alles weer in orde is met Martijn.
Niet geslaagd in mijn opzet, maar het lopen van een PR was toch al niet meer mijn hoofddoel met de huidige weersomstandigheden. Er een stikgezellige dag van maken, met de bus geregeld door de PV van Cargill is altijd weer een doel om naar uit te kijken. En dát, dat was zeker wel geslaagd...

De laatste meters met Nadia

Ongeloof...

2011-09-27T19:26:00.000+02:00

Van het internet geplukt, William is een regelmatige loper bij de SSP. Ook Philip heeft af en toe wel eens meegelopen. Afgelopen zaterdag was Philip bij de loop in Axel als toeschouwer...

Een groot verlies, ten eerste voor zijn familie, maar ook voor de loopsport

In memoriam Philip Verdonck Maandag 26 september 2011

Wij kregen als redactie van Ultraned van William Verdonck het droeve bericht dat zijn zoon Philip Verdonck is overleden. Philip heeft zich van het leven ontnomen.

Philip Verdonck werd geboren op 28 december 1972 en begon met hardlopen doordat hij zijn vader begeleidde. Zo raakte Philip al op jonge leeftijd aan het hardlopen. Bijzonder was de deelname van vader en zoon Verdonck aan de Spartathlon in 1992 toen ze samen de wedstrijd liepen en in een tijd van 34.23.29 de finish haalden. Daarmee is Philip Verdonck de jongste finisher ooit. Na deze Spartathlon volgden er nog 3. In 1993 (33.32.11), 2003 (33.46.45) en 2004 (34.16.22) bracht Philip de Spartathlon tot een goed einde. Philip Verdonck was een goede 6-uurs loper die in 2001 in la Louviere zijn PR van 83,035 km liep en in 2005 in de eerste 6 uur van Steenbergen met een afstand van 81,887 km de overwinning pakte. Ook bijzonder was zijn derde plek in de 60 km van Texel in 2005 in een tijd van 4.11.24.(ter vergelijking: 2011, Luc Krotwaar 4.14.08). Zijn PR op de marathon was 2.36 (Zolder 2001). Dit jaar liep Philip de 60 km trail van Limburgs Zwaarste (zevende plek) en de 24 uur van Steenbergen, waar hij op de 100 mijl doorkwam in 18.05.49.

Met Philip Verdonck raken we een bijzondere loper kwijt.

Wij wensen de familie veel sterkte in deze moeilijke periode.
namens de redactie,

Henri Thunnissen

Hardleers

2011-09-24T18:21:00.000+02:00

Een zwak moment...
In dubio staan om wel of niet van start te gaan in Axel, het is mooi weer, ik moet nog interval trainen, Carla gaat lopen in Axel, volgende week moet ik pas presteren, ik wil graag mijn nieuwe schoenen nog eens goed testen....
En zo zijn er voors en tegens om wel of niet een wedstrijd te lopen. De zwakte sloeg toe, kreeg de overhand. Carla heeft een nieuw 2dehands fietsje, een koersvélo en wil deze wennen met naar de wedstrijd in Axel te fietsen. Ik zal maar mee fietsen, en ga dan ook gelijk de wedstrijd meelopen. Mét het voornemen, als er ál te sterke lopers mee doen, ik niet ga forceren om proberen te winnen. Ik loop mee met de kopgroep en daarmee basta. Ik ga het startveld na en schat Benjamin Gerrits in als de snelste loper van de meute. Als het veld gestart is, word er direct fiks hard doorgelopen. Ik verwacht niet dat dit het tempo zal zijn dat word aangehouden, kijk rond me, de oranje startnummers zijn voor de langste afstand. Eén man is weg, een loper voor de 5km. Ik blijf bij de langste afstand, waarbij het niet lang duurt (ongeveer een kilometer) tot alleen Benjamin overblijft om samen met een man van de middenafstand verder te lopen. Ik blijf op kop lopen en merk op dit tempo lang vol te kunnen houden. Toch gaat het allemaal wat sneller dan dat ik had gehoopt, Benjamin loopt nou eenmaal lekker door. Af en toe valt er even een klein gaatje, met mezelf even in te houden kan Benjamin vlug terug aansluiten. Een rotzak dat ik kan zijn, ik kan het niet laten toch af en toe wat speldeprikken toe te dienen. Een gesprekje aanknopen, blijven aanpraten, vragen stellen, een tussensprint bij een drankpost met de mededeling dat ik even wat ga drinken, dat alles om Benjamin te laten zien dat dit zgn een tussendoorloopje voor me was. We liepen tenslotte met een gemiddelde van méér dan 16 per uur op 12,2km, dus dat is voor mij ook al geen training meer. Ik kon wel vrij ontspannen lopen, en stelde Benjamin voor om de laatste kilometer het tempo rustig op te voeren. Dat was er net even teveel aan voor hem, er viel een te groot gat. Ik hield me even in en stelde voor na de laatste bocht er een sprint van te maken. Vind ik zelf ook wel eens leuk, en ik wist tenslotte niet of Benjamin nog een goede sprint eruit kon persen. Het zou hem in ieder geval niet meevallen, als er gesprint moet worden, kan ik nogal eens fiks uit de hoek komen. Het werd een chaos, een enorme Volvo die net aan het uitdraaien was blokkeerde de gehele weg, er reed een bejaarde met een scootmobiel, er liepen lopers van de middenafstand die net finishten, er was dus net genoeg ruimte om er doorheen te wringen. Dus van een echte eindsprint was geen sprake, jammer. Ik had wel het geluk op kop te lopen, dus kwam ik als eerste over de streep. Dat had ik wel op voorhand gemeld, ik wil best haas spelen, maar als ik kan winnen zal ik dat niet laten.
Dus heb ik eigenlijk vandaag te hard gelopen, 45'15'' op 12,2km is gewoon geen training. Ik denk (hoop) niet mijn kruit te hebben verschoten, ik voelde me na de finish nog heel fris en ga er vanuit morgen wel mijn gewone training te herpakken.

Vooraleerst..

2011-09-18T18:10:00.000+02:00

..bedankt voor de steun en reacties op het overlijden van Carla haar vader. Het medeleven heeft goed gedaan, het is allemaal al heftig genoeg, het accepteren is een kwestie van tijd.

'Life goes on', er word ook gelopen. In die ellendige week was het eens goed af en toe een frisse neus te halen, en met looptrainingen ontbreekt het hier niet aan. Ik bouw weer mijn kilometrage op tot 100km per week, op dit moment kom ik tot ruim boven de 70km. Afgelopen week was een beetje rare week, met woensdag een Coopertest die mij wat tegenviel. Ik had gehoopt eens meer dan 3700meter te lopen, maar bleef steken op 3675m. Het is wel enige tijd geleden nog eens 'geCoopert' te hebben, dus ik heb nog niks van mijn snelheid moeten inleveren op die jaren. Dat valt dan weer niet tegen. Heb ook niet echt naar deze test toegewerkt, ik vind ook niet dat ik dat moet doen. Ik vind dit echt een test om tussen de gewone trainingen door dit mee te nemen. Ik heb me de rest van de week lekker kunnen uitleven, nog een fikse duurloop op vrijdag-avond. En om één of andere reden gaat trainen op deze dag mij nooit goed af. Zou het de vermoeidheid zijn op het einde van de werkweek die mij parten speelt? Maar vooruit, uiteindelijk heb ik met die duurloop inclusief uitlopen een halve marathon binnen 1h25 gelopen. Het kan beroerder...
Dan...natuurlijk! Eén van de meest nutteloze wedstrijden gelopen die er bestaan. Dwars door de Zwingeul. Ik heb nooit het nut begrepen van deze loop. Het totale afzien door een beetje door loszandduinen op en neer te hobbelen. Van hardlopen is af en toe geen sprake meer. Jezelf naar boven heisen met behulp van het welig tierende helmgras (sterk spul). Af en toe een onverwoestbare Duitse betonnen bungalow op je weg, struikgewas, konijnenpijpen (niet die Antwerpse, maar die originele, gecreëerd door wortelvretende creaturen), zeiknat diep water (de Zwingeul dus) én op het onchristelijke 10h30 op de zondagmorgen om hier present te zijn! Uiteraard op vrijwillige basis, want wat blijft het een schitterende loop in een magnifieke omgeving met een schilderachtige hemel op basis van in de boven de Noordzee voorbijdrijvende dreigende bewolking. Tijdens de loop geen druppel gezien, op zweet na.
Iets te snel gestart, ik liep op wat meters vooruit. In tegenstelling tot vorige jaren had ik het parcours niet verkend. Het is wel zo handig even de wetenschap te beheersen wáár de Zwingeul doorwaad diende te worden. Nu was ik hopeloos op zoek waar dit afzetlint was geplaatst, ook de mensen die hier steevast positie hadden genomen om het spektakel van doorwadende zotten mee te maken kon ik niet ontdekken. Theo Rabout hielp me uit de nood nadat ik wel héél ver uit koers begon te raken, hij riep me terug. Daar ging mijn winst, ik sloot me aan bij Theo en Erik Cappon. Na een tijdje over het strand moest Erik eraf, het was Theo en ikzelf die het lijdende (geen typefout) peloton bepaalden. Over het strand lopen was goed te doen, hoewel het zand er vrij lossig bij lag. We werkten goed samen door om de beurt kop te doen, er stond hier toch een redelijke bries. Op het moment dat we het strand verlieten om door de duinen (Dodemanspad) de wedstrijd te vervolgen, moest Theo lossen. Het was ieder voor zich, trouwens, op dit gedeelte van het parcours heb je toch niks aan mekaar. Het is vanaf nu gewoon klauteren en overleven, links, rechts, naar boven, naar beneden, springen en goed op de route letten die zeer goed en ruimschoots met afzetlint stond aangegeven. Af en toe, op een hoog punt was even te zien waar de finish zich bevond. Dat viel in het begin behoorlijk tegen, zo ver het nog was te gaan. Toch, als je zo lekker bezig bent, de tijd schiet goed op, en ook het pad dat nog afgelegd moest worden werd zienderogen korter. Vrij onverwacht kwam de verlossing weer het vlakke strand te betreden, richting de Zwingeul, nog altijd koud, breed en nat. Rechtstreeks naar de finish, ik kende mijn voorsprong niet. Heb bewust niet omgekeken, maar hoorde de aanmoedigingen die Theo (of iemand anders?) kreeg toen hij (zeker geen meisje, die zijn natuurlijk te zwak zo vlak achter mij te lopen) door het water kwam gelopen. Niet te ver achter me, maar ver genoeg om geen zorgen te maken. Toch heb ik versneld, de kans om deze loop binnen het half uur te verlopen lag binnen bereik. Dus liep ik binnen in 29'38''. Een stuk sneller dan wat ik ooit hier gelopen had, maar eerlijk is eerlijk, het parcours was wel een stuk korter dan vorige edities. Toch ben ik heel tevreden, ik heb de winst, heb Theo op ruim een halve minuut gelopen en er was een mooie deelname. Voor een zondagochtendloop zijn 80 deelnemers geen slecht resultaat. Het was vroeg opstaan, maar dit loonde wel de moeite.
Ik mag nog één week volop trainen, daarna zal het moeten gebeuren.
Breda...Singelloop

De realiteit

2011-09-11T12:34:00.000+02:00

Met het toenemen van de leeftijd word je vaker geconfronteerd met de dingen des levens, en daar hoort ook dus het voor iedereen onvermijdelijke tijdelijke te verwisselen voor het eeuwige. Hoe goed je je ook kunt voorbereiden op hetgene wat komen gaat, als het moment eenmaal daar is, zal de pijn er niet minder om zijn. Een mens is niet meer, een mens met al zijn ervaringen, wijsheid en het goede voor zijn medemens. Deze mens die iemands man, vader, opa, schoonvader en broer was.

Pa Zegers, rust zacht.

Kreekloop Terneuzen

2011-08-31T22:26:00.005+02:00

Een solo van 10km (nagemeten) in 34'43'', en de eerste plaats. Op een niet al te mooi geplaveid parcours, er zijn slechtere manieren om een woensdag-avond door te brengen. Dus dat wil zoveel zeggen, dat ik zeer tevreden ben met het resultaat. Het is wel verfrissend nieuw, dit bericht, na al het gezeik van mij de laatste tijd. Laten we zó de gekozen weg vervolgen, in de hoop op nog mooiere resultaten.
Ik hoop dat die resultaten volgende maand zich waarmaken. Zondag 2 oktober wil ik mijn best doen in de Singelloop. Noem het maar een kleine test hoe ik ervoor sta, zo stond ik aan de start van de Kreekloop. Behoorlijk druk voor een doordeweekse avond, had ook wel iets met het weer te maken vermoed ik. Perfect hardloopweer. Een aangepast parcours. Ik had al eens opgezocht wat ik daar de laatste keer had gelopen, maar dan moet ik verder terug gaan. De laatste keer heb ik immers Sandra de Block gehaast in de hoop op een mooie tijd. Daar is eigenlijk het parcours niet zo geschikt voor. Er liggen heel veel bochten op smalle paden die niet allemaal even egaal zijn. Veel doorgroeiende boomwortels, het pad gaat nogal eens op en af. Kortom, er zijn wel betere paden te verzinnen. Ook klopte toendertijd de afstand niet helemaal en werd er een stuk korter gelopen dan de beloofde 10km. Maar deze avond, door middel van wat extra rondjes op de atletiekbaan waar de start en de finish waren, kwamen we precies uit op 10km. Daarom heb ik geen vergelijkingsmateriaal. Maar zoals voor mij de wedstrijd verliep, kan het zijn dat behaalde resultaten uit het verleden geen garanties zijn voor de toekomst (geld dus niet alleen voor aandelen).
De koers, ik dacht veel te snel gestart te zijn, niemand ging namelijk met me mee. Dan moet ik ook door blijven gaan, als ik zo verwaand ben dat ik denk de hele meute vanaf het begin eruit te kunnen lopen. Twee en een halve ronde op de baan, voor het verlaten van de baan had ik al wat achterblijvers achterhaald. Dan de weg op, ik ken de route als geen ander en daar doe ik mijn voordeel mee. Waar ik een metertje kan afsnijden zal ik het niet laten. Omdat er overwegend op een smal fietspad met bebossing word gelopen zijn er niet veel kansen de bochten korter te nemen, eigenlijk is dat dan wel weer zo eerlijk voor iedereen. Allemaal evenveel meters. Ik ken het parcours, maar niet de afstand die gelopen is. De voorrijdende fietser gaf me uitsluitsel, ik bleek de eerste 3km rond de 10 minuten te hebben afgelegd. Dat dát een beetje te rap gaat, begrijp ik zelf nog wel. Tijd om wat verstand te gaan gebruiken. Het moment om eens te polsen hoe groot mijn voorsprong is, was bij een haventje langs de Otheense kreek waar omheen moest gelopen worden. Eigenlijk vanzelfsprekend, dwars door de haven is geen optie. Die voorsprong was geruststellend, maar had toch de drang deze winst te verruimen. Het keerpunt om dezelfde weg terug te keren, ongeveer 5km dus. Stom genoeg er niet op gelet wat mijn tussentijd was. Wel werd mij de tijd vermeld ná 7km lopen, 24 minuten. Na die eerste drie kilometer liep ik nu dus 3'30 per kilometer, had ik snel berekend. Dat ging me weer iets te langzaam, evenwel had ik nu ook te maken met wat tegenwind. Ik probeerde wat te versnellen, na elke bocht even stevig aanzetten doet toch goed. Mijn positie kwam niet meer in gevaar en kon solo de baan betreden. Hier nog twee rondjes te lopen alvorens te finishen. Na het eerste rondje kwam 50 meter voor mij Erik Goossen de baan op. Wat zal ik doen? Proberen Erik nog even te passeren? Moet te doen zijn, ik loop toch al de laatste 400 meter. Maar Erik liep wel behoorlijk door, had waarschijnlijk geen zin door mij nog eens gepasseerd te worden. Ik heb maar mijn verstand gebruikt, tenslotte liep ik op splinternieuwe wedstrijdschoenen die ik eigenlijk niet had ingelopen (doe ik trouwens nooit). Met wel een snelle laatste 400 meter kon ik de wedstrijd op mijn naam schrijven in eerder genoemde tijd. Toch ook niet helemaal voldaan, ik voelde mij iets te fit vlak na deze loop. Hoe krijg ik het nu eens voor elkaar om kotsmisselijk over de streep te vallen, natuurlijk wel na het behalen van een snellere tijd. Ik blijk (durf) niet al te diep te gaan bij een wedstrijd, iets wat ik soms wel kan verkrijgen bij een intensieve intervaltraining. Misschien iets om aan te werken, maar hoe?

Chemieloop

2011-08-25T19:53:00.002+02:00

Hier in Zeeuws-Vlaanderen kunnen we er niet van onderuit. De pagina's lange voorbeschouwing/reclame in het Z/Vl advertentie blad over de Chemieloop die volgende maand rond Terneuzen gelopen word. Nog nooit zo'n campagne van die omvang meegemaakt. Dat belooft nogal wat!
Ik ben sceptisch! Wat gaat daar allemaal gebeuren? Wie komen daar aan de start? Er lijken wel lopers uit heel Nederland zich aangemeld te hebben. Komen er ook Kenianen? Onwaarschijnlijk, want over prijzengeld word geen woord gerept (of heb ik daar over heen gekeken?). Helaas geen deelnemerslijst, dan zou je al eens je kansen kunnen inschatten. Indrukwekkend dit alles, zowel op de site als in de krant. Er word heel wat geld tegen aan gegooid. Het is maar te hopen dat er veel ingeschreven zal worden, men heeft het blijkbaar nodig. Ga maar na €12,50 voor een, niet eens officiele, halve marathon vind ik vrij prijzig. Terwijl er heel wat enorme multi nationals zich opwerpen als sponsor, dan zou die wedstrijd toch eigenlijk bijna gratis kunnen zijn. Natuurlijk zijn wij hier behoorlijk verwend met inschrijfgelden varrierend van €3,00/€6,00. Als het eens duurder is, dan word het ook al vlug een KNAU-loop. En dan kun je ook iets met de gelopen tijd.
Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik wel al enkele malen meer heb betaalt voor een niet erkende loop, maar deze waren wel speciale loopjes. Die Alpe loop kostte ons ook €20,00 PP. Evenals de 20km van Brussel die per km dus een Euro kostte. Maar dat heb ik er dan voor over.
Maar nu, een loopje over het Dow-terrein (waarbij je trouwens nét niet buiten de omheining loopt, de fabrieken zie je nauwelijks), over de zeedijk waar ik slechte herinneringen aan heb omdat je de hele tijd schuin loopt (blesure) en een stukje natuurgebied dat nog in ontwikkeling is. Het lopen over en langs de sluizen en de aankomst in Terneuzen zijn dan wel leuk, maar toch...
Ik blijf sceptisch, ik hoop op een mooie deelname. Voor mij is het te kort dag, heb eerlijk gezegd wel getwijfeld, ondanks mijn gezeur. Ik hou het maar op de Bredase Singelloop, eerste zondag van oktober.

Toertje 'de France'.

2011-08-21T07:35:00.012+02:00

Nou, het was Frankrijk wat de klok sloeg, de laatste twee weken. Ten eerste een weekend doorgebracht in Bouafle, een schilderachtig dorpje op een boogscheut afstand van Parijs. Carla heeft daar een neef wonen die onlangs de leeftijd van 50 jaar heeft bereikt. En dat vonden ze wel een feestje waard. Zodoende kregen ook wij een uitnodiging voor het feest dat twee dagen zou duren (geen half werk dus). We namen de uitnodiging gretig aan, je moet weten, ooit waren deze mensen begonnen met catering dat op dit moment een nogal behoorlijk uit de hand gelopen bedrijf is geworden. Met enkele kleine vrachtwagens word er door het land de catering verzorgt met o.a. een mobiele keuken en alles wat erbij hoort om een feest te organizeren. Kortom, heb je een stuk weiland of een enorme tuin en wil je iets dergelijks organizeren op locatie, dan word alles voor je verzorgd. Ook is er onlangs een feestzaal met een enorme tuin aangekocht. Een tweede gebouw op dit terrein met daarin enkele zeer grote professionele keukens en vriesinstallaties, het kantoor en zelfs een zelf ingericht museum maken dit alles tot een zeer indrukwekkend geheel. De verwachtingen zijn waar gemaakt, alles van het fijnste werd voorgeschoteld. Alleen waar die Fransen ook heel goed in zijn, is het maken van zeer slechte muziek. En daar werd ik behoorlijk mee geconfronteerd op de feestavond.

Dan een weekje een appartement gehuurd, en wel in het zeker niét schilderachtig dorp Alpe d'Huez. Natuurlijk met een doel, het lopen van de Alpe d'Huez 21. Een loop die ik al eens eerder had gedaan in zeer barre omstandigheden. Alleen had ik het nu zonder begeleiding te stellen, want Carla had besloten ook deze 14km te willen lopen. Dus zo stonden we klaar om de start te maken om 10 uur in de ochtend. Gelukkig een vroeg tijdstip, want de weervoorspellingen waren er naar met een beloofde 24 graden. Toch brandde de zon al redelijk toen deze zich boven de bergen vertoonde, en met weinig wind voor afkoeling kon dit vrij pittig worden. Nadat de wandelaars een kwartier voor ons waren gestart, konden wij ons ook gaan amuseren op die hellingen en 21 bochten van deze 'Nedelandse berg'. De onzin trouwens die die Hollanders op de weg hebben gekalkt, belachelijk en soms vol fouten, namen verkeerd gespeld...
Affijn, we wijken af. Ik was behouden gestart, ik wist toch wel dat in de eerste bocht ik direct het gevoel krijg alsof er een lasso om me heen word gegooid met daaraan een flink gewicht gebonden. Het is net als rijden met de handrem erop. De eerste hellingen, zwaar, en dan duurt deze rit nog zolang. Mijn doel om onder de 1h15 te lopen ging lastig worden met 22 minuten voor de eerste 4 km. Maar omdat deze eerste kilometers min of meer de zwaarste zijn, hoopte ik wel op een positief resultaat. Toch meldde zich de gemakkelijke kilometers zich niet aan, het bleef zwaar. Zelfs de relatief 'vlakke' delen van deze loop hielpen me er niet doorheen. Twee drankposten onderweg, en ik ben bij allebei gestopt. Even de spanning eraf, al was het maar voor 5 seconden. Een fietser of een schaatser kan zijn benen even stilhouden en uitbollen. Bij lopen is stilhouden direct stilstaan. Toch kreeg ik wel het gevoel van stilhouden en ontspannen toen ik door het dorpje Huez liep. Het loopt daar eventjes vlak en dat voelde als een verlossing. Daarna begon de pret weer en ik vroeg me voor de zoveelste maal mijzelf af wat hier nu leuk aan is? Natuurlijk, voor de getrainde mensen hier, die met 14 per uur naar boven rennen zijn hiervoor getraind. Meerdere malen had ik de gedachte, 10x liever de Kustmarathon te lopen. Liep ik onderaan de berg nog in de schaduw tussen de bomen, op een gegeven moment is dit ook gebeurd en loop je in de volle zon. Ik hoor het nog, 'in de middag 24 graden'. Maar dan zou ik al klaar zijn met lopen. Het voelde nu al als 30 graden, en ik was nog bezig. Wel dankzij dit weer dat er meer supporters aan de weg stonden, in tegenstelling tot mijn vorige editie met hagel, natte sneeuw, onweer en een temperatuur rond het vriespunt. Dus die aanmoedigingen deden wel goed. Dat ik mijn tijd zeker niet ging verbeteren was drie kilometer voor de finish voor mij duidelijk. Ik kon alleen mijn positie verdedigen en kon nog een loper passeren en kwam binnen in 1h18'20'', 28ste plaats, een tegenvaller. Nadat ik wat was bijgekomen, mezelf had bijgetankt (er was werkelijk van alles te krijgen bij de verzorging, van water tot voedingsgel, cola, vers en gedroogd fruit, name it), ging ik Carla maar eens tegemoet lopen. Ik nam me voor een behoorlijk stuk naar beneden te lopen als een tegemoetkoming aan mijn falende resultaat. Zover kwam ik dus niet, Carla kwam tot mijn verrassing het dorp al ingelopen en had slechts nog 1,5 km te gaan. Ik ben natuurlijk meegelopen en Carla kwam binnen in 2h09'06''. Met het weinige trainen van Carla de laatste tijd, zou ik het helemaal niet vreemd hebben gevonden dat ze zou zijn uitgestapt, dus ben ik wel trots op haar prestatie. Zelf dacht ik er namelijk wel over om de wedstrijd te verlaten.
Nu hadden we nog één probleem, de auto stond nog beneden. Natuurlijk had de organisatie voor alles gezorgd, dus ook voor vervoer vóór de wedstrijd met bussen richting start. Maar dat wisten we ook pas toen we al onderweg waren. Toch wat te weinig informatie gekregen bij de inschrijving, wel jammer want in plaats daarvan een tas met promotierommel waar je niks aan hebt. Wellicht rijd er dan ook wel weer een bus naar beneden, maar had geen zin dit uit te zoeken. En omdat ik een tegenvallende tijd had gelopen, dus niet moe kan zijn, besloot ik zelf de auto op te halen. En dus 14km de berg afrennen, weer eens iets anders. En aangezien de auto een stuk verder stond geparkeerd zou het zo'n 15km uitlopen worden. Nou, die hellingen aflopen is ook gene zever. Het is opletten niet te snel te gaan lopen, dus af en toe moest die handrem er ook weer op. Ik kon nu wel meer genieten van het uitzicht, en dat was maar goed ook, want wat duurt zo'n 14km toch ook weer ontzettend lang om uit te lopen. Bergaf heb ik 53'26'' gelopen over dezelfde afstand. Trouwens, het record is 53'43'' bij de mannen, 1h05 bij de vrouwen (geen Afrikanen), deze dag was de snelste tijd 1h01'21'' en bij de wandelaars 1h22'06''.
Nu weet ik niet of hier nog een vervolg van word gemaakt, want ik had het al gezegd, nog 10x liever de Kustmarathon. En daarvan heb ik ook zo mijn gedachten....

Loslopen

2011-08-04T08:11:00.004+02:00

Enige onzekerheid bij mij, toen ik aan de start stond van de 71ste Boulevardloop in Vlissingen. Ik hoopte maar niet al mijn kruit te hebben verschoten bij de loop van afgelopen zondag. Min of meer vanwege sociale...tja...verplichting is zo'n zwaar woord, maar ik wil toch ook starten in de Eerste Pannenkoekloop in het grensdorp Overslag. Mijn ervaring met deze loop in het verleden is dat er in het algemeen een behoorlijk sterk deelnemersveld aan de start staat. Maar nu met een nieuwe organisatie is het afwachten. Ik had voor mezelf beslist alleen te gaan voor de eerste plaats. Als dit niet lukt, loop ik verder uit in een lekker tempo met de focus op de loop in Vlissingen. Ik was vlot weg, en liep wat uit op de volgers. Na een kilometer kreeg ik toch gezelschap, was ik te overmoedig gestart of waren deze mannen wat rapper gaan lopen? Duidelijk werd wel dat het lopen voor de eerste plaats niet langer nodig ging zijn, Maarten van de Sompel liep vrij soepel naar de eerste plaats, gevolgd door Peter de Petter. Tegen Peter heb ik al vaker gelopen, vandaag was hij de sterkere. Op de vraag van Peter na de finish of ik misschien niet in vorm ben, kan ik alleen antwoorden dat dit zeker niet het geval is. Ik maak mijn trainingen als nooit tevoren, dus met die vorm mankeert niks. Dus ik ben in goede vorm, waarom zou Peter dan niet in nóg betere vorm zitten? Een verloren wedstrijd of een stevige training? Een duurloop kan ik het niet noemen, met 16 per uur op 13,5km. Ik had deze dag eigenlijk een duurloop van 18km bij 15 per uur te doen, ik denk dat dát ook net zo zwaar had aangevoeld.

Vlissingen, 19h30, een mooie avond met een blauwe hemel. Terwijl het thuis grijs en nat is geweest voor zowat de hele dag. Het is hier druk met lopers, dat het lopen meer aanspreekt aan deze kant van de Schelde dan bij ons is wel duidelijk. Ik heb er zin in, me druk maken voor een eerste plaats is in ieder geval niet nodig. Ook in mijn categorie is dat niet nodig, Armand vd Smissen is een graadje te groot. En er werd hard gestart, met natuurlijk de nodige favorieten op de eerste plaatsen. Tim Pleijte liep al vlug solo, de rest had te volgen. Ik had aansluiting bij het achtervolgend peloton, maar moest lossen bij de eerste doorkomst, helaas. Van daar af was het een solorace. Nog een geluk dat de afstand met 7,2km vrij kort was. Maar ook het peloton viel uit elkaar. Daarvan kon ik nog Kevin de Pagter achterhalen, terwijl ik zelf al eerder door Martijn de Kok was achterhaald. Het blesureleed van Martijn is daarmee ook verleden tijd, zoveel is duidelijk. En met ruime verschillen tussen de lopers had ik niet meer te proberen nog een positie op te schuiven, ook achter me had ik niks meer te vrezen in de laatste honderden meters. Met 25'04'' werd ik na deze 7,2km afgeklokt op dit schitterende rondje, nog goed voor een klassering in de top 10 met een 9de plaats. Niet verwacht, en dat maakt me wel hoopvol voor de toekomst. In 2008 had ik al eens eerder deze loop gedaan, ik was toen een seconde langzamer.
Er zijn wel wat vóórs en tégens aan dit resultaat:
-Toen was het een zeer warme dag geweest, zelfs s'avonds aan de boulevard was het nog broeiend warm, dus toen wat minder snel.
-Ik moest toen wel meer strijd leveren om mijn positie te behouden, met een lange eindsprint tegen Theo Rabout, dus toen een opgejaagd tempo.
-Ik was wel 3 jaar jonger, en op mijn huidige leeftijd.....dus nú slomer.
-Ik had nu minder strijd te leveren, moest het overwegend alleen doen.
Kortom, ik ben er nog niet uit. Wel ben ik wat zekerder als het aankomt op het lopen van een halve marathon. Sommige jongens die hier vóór mij zijn gefinished hebben mijn PR op deze afstand (nog) niet gehaald. Zal ik me daar maar meer op gaan toeleggen, lijkt me meer mijn roeping.

2011-07-17T14:41:00.009+02:00

Een rijtje bomen langs een saaie weg.

Niet veel mee te doen, maar met een beetje bewerking valt zelfs zoiets op te leuken. Alhoewel...het doet me een beetje denken aan een kaart met een grijze rand erom heen. Misschien een idee voor mijn nieuwe werk, want ik ben dóór naar het derde jaar kunstacademie. Wat vliegt de tijd...

De foto's zijn genomen in provinciaal domein Puyenbroeck in Wachtebeke, waar ik afgelopen maandag mijn 18km heb uitgevoerd. Ik dacht dat dit wel een éénmalige actie zou worden, want om kilometers te maken in een park zou wel eens een saaie bedoening kunnen worden. Dat blijkt anders te zijn, ik wist niet dat dit domein zo een uitgestrekt gebied bevatte. Ook dankzij paden met verschillende ondergronden kun je hier gemakkelijk heel wat kilometers afleggen. Hoewel het door de ontelbare bochten zo'n duurloop het allemaal net wat lastiger maakt om een constant tempo te lopen. Toch lijkt het me wel op deze manier een duurloop uit te voeren méér zoden aan de dijk zet, in ieder geval, ná die 18km voelde het wel aan dat ik méér arbeid had verricht dan dat ik gewoon langs de polderwegen met de blik op oneindig mijn kilometers zou maken.

Misrekening

2011-07-09T08:14:00.004+02:00

Vrijdag 8 juli, jogging Zevergem, de Pinte. Heb ik me een week vergist. Ik heb nu al Retranchement gelopen en om enkele dagen daarna direct weer een wedstrijd te lopen? Oké, ik had een ATV op deze dag, maar het principe om niet zoveel wedstrijden meer te lopen komt in het gedrang. Maar het is wel zo dat ik deze wedstrijd traditioneel (mits blesurevrij) mee maak, en me inschrijf voor de 5k. Ik besluit toch te gaan, en zo sta ik vrijdag-avond om 20h aan de start van een met altijd groot deelnemersveld bestaande loop...en met een tegenstrijdig gevoel. Moet ik dit nu wel doen? Ik kan er ook een rustige loop van maken. Maar stel dat de winnaar van de 5k wint met een tijd die voor mij haalbaar is, dan heb ik spijt tot in het einde der dagen. Ik loop hier tenslotte al wat jaargangen deze 5k, maar nooit eens met de winst uitgelopen. Verder dan een tweede plaats zat er niet in, de meeste keren zelfs dát niet. Dus er dan maar invliegen. Met volgens Carla, die aan de kant stond, alweer eens met een hele slechte start van me. Ik liet me teveel insluiten, kon dan na een meter of 2-300 aansluiten bij de snelsten. Jongens van de 10km die een behoorlijk tempo aanhielden. En wel zo'n tempo waarvan ik dacht, dat ik deze avond naast de eerste plaats zou grijpen. Toch, met een eerste kilometer in 3'07'' blijkt het niet overdreven te gaan, ik heb wel eens sneller geopend. Nu moet ik wel zeggen dat in de eerste kilometer direct een kunstmatige helling zit verwerkt, een viaduct die de E17 oversluist. Daarna is deze ronde er één om snelheid te kunnen maken. Na twee kilometer moet ik twee lopers laten gaan, die gaan te hard. Derde kilometer, nog een loper waarvoor mijn tempo te laag is. Ik zie hem met lede ogen van me weglopen. We zijn met twee, maar deze jongen heeft nog nooit gehoord van tactisch lopen. In een lange linker bocht wijkt hij uit naar rechts, terwijl ik net schuin rechts achter hem loop. Ik zou bijna verplicht zijn ook die richting uit te gaan, maar ik ben me daar gek. Ik houd me even in, en ga links zo kort mogelijk de bocht door. Het is toch zo dat je in een wedstrijd vooruit moet kijken en dat je beter van bocht naar bocht kan lopen? Waarom extra meters maken? De vierde kilometer in ongeveer 13'30'' algelegd. Dat word geen geweldige tijd voor een 5k dus. Kan ik nou echt niet sneller? Ik heb het gevoel dat ik er alles uithaal wat er in zit, maar dat blijkt niet genoeg te zijn. Ik ben helaas niet sneller. De laatste kilometer kan ik nog goed uitbollen, met een eindtijd van 16'51'' kom ik eindelijk eens als eerste over de streep. Dat is mijn mooiste resultaat, en met een gemiddelde van 17,8 per uur en 3'22 per kilometer hoef ik ook niks te klagen. Natuurlijk, om dat dat nu direct een PR te noemen voor deze afstand vind ik de tijd niet straf genoeg. Wel leuk is dat de totale uitslag van deze 5k drie a-4tjes bevat...

uitslag 5km

Draaien en keren

2011-07-06T21:00:00.004+02:00

Maar dat was mij niet onbekend, ten eerste omdat ik deze loop al eens eerder had uitgevoerd. En daarna kun je mij geheid op dit parcours vinden als ik weer eens een lange duurloop uitvoer daar in het uiterste westen van Zeeuws-Vlaanderen. Na wikken en wegen (want deze loop staat niet in mijn schema) besloot ik dan toch maar richting Retranchement te begeven. 'Misschien was het daar wel iets koeler van temperatuur, zo vlak aan zee', was mijn redenering. Toch wist ik wel beter, veel verkoeling is er niet op de liniewerken van deze voormalige nederzetting. Ik wou graag dat rondje lopen, hoe lastig het ook is om dáár te lopen. Héél veel bochten, die soms verdomd scherp afdraaien. Hellingen zijn er ook niet vreemd, als je regelmatig de linie op en af loopt is dat vanzelfsprekend. Schelpenpaden, goed als je een duurloop uitvoert. Een ramp om een wedstrijd te lopen. Het gevoel telkens weg te slippen bij het afzetten, doet je vlug beslissen de graskant op te zoeken om meer vastigheid te vinden. Drie rondjes waarbij ik bij het tweede rondje de gedachte al had, dat ik straks eindelijk voor de laatste keer dit pad nog eens moet lopen. Ik kan mezelf zo verblijden met dat soort gedachten!

Zwaar? Ja, als je zo dom bent om met Kris Derveaux mee te lopen die een enkel rondje liep in tegenstelling tot andere keren dat hij kiest voor de middenafstand, ja, dan kun je wel eens zwarte sneeuw ontwaren. Ik had al zoiets van 'wat loopt die toch hard, dat ga ik geen twee rondjes volhouden'. Was ook niet nodig, toen bleek dat Kris na één ronde richting finish ging. Toen moest ik even ademhappen, maar mijn voorsprong was daarmee gemaakt, met 12minuut en 15 seconden op de eerste ronde. De tweede ronde was met ruim 13 minuten een stuk slomer, ik had niet anders verwacht. Jammer dat ik niks meer sneller kon, ik had op voorhand al eens gecheckt wat mijn vorige tijd was in 2008. Maar om nu nog onder de 37'06'' te lopen, zou nogal straf zijn. Ook omdat de weersomstandigheden toen heel wat (hardloop)vriendelijker waren. Laatste ronde, wat meer gepuf en gesteun, vooral die lelijke hellingen waren kwade donders. Dan minstens proberen om in de 37 minuten te blijven, een race tegen de klok....en verloren. Met 38'12'' heb ik net een fractie onder de 17 per uur gelopen op een goed opgemeten parcours (ik hoop dan altijd dat het parcours iets langer zou zijn, maar ik kan meten wat ik wil, het blijft 10,8km). En het was best wel warm, had de hele dag gewerkt en die hele reis met de auto (wat ik trouwens óók voor mijn plezier deed) stond ik dus niet fris aan de start. Nee hoor, allemaal onzin. Ik ben heel tevreden met het resultaat en met een mooie voorsprong op Patrick, waarvan ik eigenlijk best wel verbaasd was hem hier te zien. Ik had niet gedacht dat hij zijn schoenen nog zou aantrekken voor zo'n lullige 10 en nog wat kilometerloop.
Daarmee zie je maar, die Zomerlopen daar in West zijn aantrekkelijk voor allerhande afstandlopers. Hoewel het bij mij waarschijnlijk bij deze ene zomerloop zal blijven, heb nog even geen plannen dan alleen maar trainen. Voor wat, weet ik zelf nog niet....

Niet te missen...

2011-07-04T22:20:00.004+02:00

Al van verre afstand te zien, het bruutste heisgeweld op de wereld ooit gebouwd. En dat staat zomaar in Westdorpe

Rechts een detailfoto van links, en nou is zo'n telescoopkraan toch ook niet flauw van afmeting. Maar er blijft niet veel meer over dan een Dinky-Toy naast deze reus.

Roosendaals halve

2011-06-27T07:22:00.014+02:00

Niet mijn beste wedstrijd, alhoewel lekker gelopen. Meer zat er niet in dan 1h16'41 te lopen. Helaas, mijn verwachtingen zijn niet uitgekomen. Maar gezien de snelste tijd net onder de 1h10 ligt, had ik misschien ook niet beter mogen verwachten. Oké, 8ste overall, dat is dan wel mooi.
Het vervolg komt nog wel, ik ga nu met dit mooie weer niet achter zo'n typemachine hangen...

De week voorgaand aan de Roosendaalse halve was er één om een goede tijd neer te kunnen zetten, wat weersomstandigheden betreft. Wel soms een beetje veel wind, maar met een graad of 18, mooi. En toen was het zondag, de temperatuur zou zeer zomerse waarden bereiken. Natuurlijk, als ik scherp sta en voel dat het nú moet gebeuren. Maar geen zorgen, ik probeer wat ik kan. Ook het tijdstip van start is ook zo fijn, 16h30, op het warmst van de dag. Het was benauwend warm, zeker bij de nogal chaotische start. Ik had dan wel een startnummer om helemaal vooraan te staan, maar zo waren er wel meer. Er stonden dus mensen waarvan ik op voorhand al wist dat deze in de weg zullen lopen. Ik was toch wel van plan een flitsende start te maken, niet te behoudend en brutaal mezelf naar voor brengen.

Heeft Rotterdam zijn Lee Towers, Brussel houd het traditioneel bij Ravel's Bolero en Roosendaal heeft....GUUS MEEUWIS!! Nou, als dát geen reden is om heel hard weg te lopen, dan weet ik het ook niet meer. Hetzelfde effect zou het op mij hebben als ze hier in Zeeuws-Vlaanderen Piet Brakman zouden draaien vóór de start. Voor mij hoeft dit niet, dan liever Slayer's Angel of Death (zal ook niet iedereen kunnen apprecieren, cultuurbarbaren!).
Nou vooruit, het gaat hier om het lopen. En dat ging wel aardig met een pittige start. Twee kilometer in 6'20, een beetje snel. Maar dat moest wel, ik liep al te ver achterop vanwege een slechte startplaats. Jammer is wel dat de 10 en 21 tegelijk starten, ik weet nu niet wie wat doet. Het duurde toch niet lang vooraleer alles een beetje uit elkaar viel, ik liep samen op met een jongen van KAA Gent. Viel me wat tegen toen we bij de afscheiding van parcours hij de richting koos van de 10k, ik had verwacht dat hij zou gaan voor de lange afstand. Ik liep na 4km dus alleen, draaide af richting het buitengebied van Roosendaal en zag de volgende loper zeer ver voor me uit. Achter me kwam de eerste dame, afkomstig uit een zuidelijker gelegen continent. Daar had ik dus ook niks aan, die had ik tenslotte er al uitgelopen. Dat word dus een hele lange rit in de polder. Ondertussen was de zon door het wolkendek gebroken en dat maakte het er nou niet echt verfrissender op. Gelukkig genoeg drinkposten, maar vond het toch al lastig genoeg alleen deze lange, rechte wegen te moeten trotseren. Daar komt maar geen einde aan. Vijf kilometer in 17'30, niet verkeerd maar had dit toch sneller willen doen. Ik zag mijn poging al in rook opgaan. En toch blijf ik dan maar doorgaan, ja, ik ben hier nou toch. Heb even niks beters te doen. En ik nader mijn voorganger, langzaam maar zeker. Als ik nou aansluiting kan maken, kunnen we met zijn twee misschien het tempo wat opvoeren. Bijna 10 kilometer, op het moment van aansluiting stopt deze man en grijpt naar zijn been. Kramp. Daar wacht ik niet op, ga hem voorbij en ga over de 10km in 35'50. Zeker 50 seconden te langzaam voor mijn doel, maar kan mijn tempo wel stabiel houden. Een kilometertje of 11, ik hoor iemand naderen achter me. Dezelfde loper weer, dat is niet verkeerd, toch nog een samenwerkingsverband afsluiten? Ik loop op kop, begrijpelijk, hij heeft even zijn best moeten doen aansluiting te krijgen. Maar na zo'n 10 minuten vond ik dat er genoeg gerust was zo achter me en zou graag hebben dat er eens overgenomen werd. We liepen nu tegenwind. Niet dat er veel wind was, maar toch...Het was duidelijk gebleken, ik kon even schuilen. En daarmee ging het tempo drastisch omlaag, en dat is nou net niet mijn bedoeling. Kom hier niet om te wandelen. Ik neem terug over, blijf gaan en word gepasseerd om gehaasd te worden. Nou, van profiteren wil deze man niet weten, en zo hoort het ook. Maar helaas, ik kan me niet vinden in dit nieuwe tempo en ga toch maar weer vooruit lopen. Het word mijn compaan allemaal wat teveel, er valt een gat dat niet meer te dichten is. Ik heb ook wel het gevoel in een soort tweede adem te zijn beland. Temeer ook omdat ik nu op het gedeelte van het parcours ben gekomen waarbij ik veel lopers tegenkom die nog de lus in de polder moeten maken. Ik ben nu echt weer op weg richting de stad, en moet af en toe goed opletten niet in botsing te komen. Die afwisseling doet wel deugd. Het laatste rechte stuk en ik zie in de verte een loper. Zeker 500 meter, als ik moet schatten en ik maak me geen illusies. Gewoon mijn route lopen zo goed en zo kwaad als het gaat. Een mooie tijd zit er al niet meer in, met 15km rond de 54 minuten zijn de kansen verkeken. Ik had graag de 17km in een uur afgelegd, dat lukt dus niet meer. Met Roosendaal weer binnen te lopen gaan wel de kilometertijden omlaag, dankzij het vele publiek wat hier staat. Opeens zie ik tot mijn verrassing dat mijn verschil met de voorgaande loper aanzienlijk is geslonken. Zal ik dan toch nog proberen? Ach, waarom zou ik. Geen PR, dus wat zou ik me overstekop lopen. Trouwens, met het tempo dat ik nu loop zal ik evengoed nog heel dichtbij komen en dan kan ik nog zien of ik er een sprint uithaal. Nee, met nog een kilometer te gaan zie ik dat ik nu niet meer moet proberen. Het maakt me niet veel uit, ik weet geeneensnie op wat voor positie ik loop. Ik raffel mijn wedstrijd gewoon af en kom eindelijk uit op de grote markt. Geheel anoniem kom ik over de streep, geen enkele aandacht van de speaker. Dat heb ik in het verleden wel anders meegemaakt en dit valt me toch wat tegen. Is dit omdat er nog zoveel 10kilometerlopers hier moeten finishen? Toch geloof ik wel dat mijn tempo net even anders was, en eruit ziet, dan deze lopers die 1h16 nodig hebben om 10.000 meter af te leggen! Nouja, het is niet anders. Grotere tegenvaller!!!! Na op het gemak richting de uitgang te lopen zie ik dat degene die nog vlak voor me liep op het eind, niemand minder is dan Erwin Harmes. Gloeiende....had ik nou toch maar geprobeerd...het was mogelijk geweest! Had ik hier de snelste Zeeuw geweest! Het zal de volgende keer zijn, want de grootste tegenvaller is natuurlijk het niet kunnen verbeteren van mij PR. Maar daarvoor waren de omstandigheden misschien niet helemaal ideaal, hoewel ik moet zeggen dat de omstandigheden tijdens de wedstrijd waarbij ik toen mijn PR had gelopen ook niet geweldig waren. Laat staan dat het een snel parcours was (halve van Cadzand). Dus toch weer...hoe extremer de ronde...hoe beter ik loop.

Nooit geen 800 meter meer

2011-06-19T07:55:00.003+02:00

Na bijna een week dubben wat er nu mis ging op die Pinksterwedstrijd met een voor mij mislukte 800 meter die 150 meter te lang was, heb ik de oplossing ontdekt van het falen. Bloedarmoede, een spontane reactie vlak vóór de wedstrijd die zich bij mij opdeed. Dat moet wel de reden zijn geweest, ik weet het anders ook niet. Bloedarmoede, ik leg de oorzaak uit. Ik schrijfe den datum 13 mei 2011, het was een vochtige Pinkstermaandag. Ik had me aangemeld als aanwezig om later die dag uit te komen op de 800 meter van de Hulsterse Pinksterwedstrijden op RKHAV's Piet Vonck atletiekbaan. Samen met Carla kuierde ik langs de de baan, toeschouwerend bij de onderdelen die bezig waren. Een bond schouwspel met sprinters, hoogspringers, speerwerpers, discus, kogelstoten en wat nog meer dat er op zo'n dag heerst. Het weer zat niet mee, met af en toe een bui was het af en toe een schuilplaats zien te vinden. Totdat Carla er achter kwam dat er nog een paraplu in de koffer van de auto zou liggen. Ik om het ding, inderdaad, er lag er één. Ik probeer de plu te openen, wat nog niet zo simpel bleek te zijn. Er zat wel een knop die ik moest indrukken, maar er zat ook een losse ring aan het handvat met een nogal vervaarlijke scherpe rand. Die ring hoorde wel 'ergens' aan rond te zitten in de oorspronkelijke staat, maar dat was bij deze versie dus niet het geval met resultaat dat het ding tegenstrubbelde bij het openen. En toen opeens, met een geweldige klap ontplooide gelijk een parachute het onding, geheel onverwacht met gevolg dat mijn wijsvinger zich had genesteld tussen één van de vele mechanische en scharnierende onderdelen die zo'n voorwerp kan bevatten. Was op zich nog niet zo'n probleem, ware het niet dat de eerdergenoemde losse scherpe ring op hetzelfde moment een eigen leven ging leiden en het zo nodig vond samen met mijn vinger klem te komen zitten met gevolg een niet geplande incisie in de geklemde vinger. Bloed aan de paal, of in dit geval, alles wat ik aanraakte vanaf dat moment. Omdat dit bloeden niet vanzelf stolde, toch maar even langs de EHBO de boel te laten bepleisteren. De oorzaak van dit incident veroorzaakte een reactie op de lachspieren bij de dienstdoende hulpverleners, niet bij mij. Ik vind paraplu's toch al criminele ondingen, ga maar eens op een regendag in een drukke winkelstraat lopen en er ongehavend weer vandaan te komen zonder dat er enkele malen pogingen zijn ondernomen je ogen uit te steken met die rotdingen.
Dus....bloedverlies en dus een te laag zuurstofgehalte in mijn bloed ten gevolge van dit voorval is de reden van een verloren gegaande wedstrijd (toch?).
Dus....zal ik nog wel eens een 800 meter lopen om dit debacle te vergeten, de titel van dit stukje lijkt me duidelijk genoeg als je goed leest.

Dan Zuiddorpe, een wedstrijd over 12km, als je tenminste de looprichting aanhield die toch goed stond aangegeven. Ik zelf liep ook even mis, ondanks dat er begeleiding op de fiets was. Ik dacht het beter te weten, maar dat was dus niet zo. Och, een 100 meter ofzo extra, ik had mijn winst op de eerste ronde toch wel te pakken. Dus ik mocht iets inleveren. Vanaf de start was ik er ingevlogen, eventjes op gang komen zolang het Dorpsplein lang was, en dan met de wind op de kop er vol in. Toch had ik het idee dat er een loper vlak achter mij liep, ik probeerde deze man (misschien wel vrouw) af te schudden wat dus niet te doen was. Had ondertussen een 500 meter afgelegd en nog hoorde ik het geklepper van een andere persoon vlak bij me. Nou, dat gaat wat worden, misschien een loper van een kortere afstand dan, anders zal het nog een harde strijd worden om te winnen, want toegeven werd er niet gedaan. Ik liep niks uit dus. Omkijken had ik geen zin in, hoewel het niet vreemd zou zijn dat wel te doen, je mag je toch in het begin van de wedstrijd jezelf orienteren op je tegenstanders? Na een dikke kilometer dan eindelijk het keerpunt, en het moment erachter te komen wie nou met me meelift. Hé, loop ik hier alleen??? Maar wat....?!?!? Tjezus! Heb ik me laten opjagen door mijn eigen borstnummer!! Die dingen waren gefabriceerd van een nogal dik plastic en dat klapperde wat tegen mijn lijf vanwege de harde wind! Wat een kalf ben ik! Maar wel goed om gelijk een enorm gat te slaan, dat dan weer wel. En had gelijk een goed tempo te pakken. Drie rondjes met een flinke wind. En tot tegenstelling van de weersvoorspellingen was het heerlijk om te lopen. Slechts enkele druppels tijdens de wedstrijd, niet vernoemenswaard. En met zulke schitterende wolkenpartijen is het toch geweldig hier onder te lopen, ik kan daar van genieten, ook tijdens een wedstrijd. Uiteindelijk ben ik als eerste gefinished, ondanks dat extra lusje dat ik had gemaakt, de harde wind en het af en toe lastige, maar mooie parcours over smalle kerkpaadjes, een redelijke tijd gelopen, zo rond de 43'30''. Degene die er niet waren, ook degene die beloofd hadden er te zijn hadden wederom geen gelijk. Een gezellige en leuke loop, natuurlijk met de hoognodige uitloop (in het café).
Nu op naar Roosendaal, helaas zal ik de komende week een stuk rustiger aan moeten doen. Want ik heb de smaak helemaal te pakken, laat mij maar gaan.....

Huh?!?

2011-06-14T18:02:00.004+02:00

Lijkt onderstaande foto niet sterk op de foto die op AtletiekZeeland is afgebeeld? Sterker nog, het is dezelfde foto, de foto die uit mijn camera komt! Vind het jammer dat er geen naamsvermelding bij staat, een beetje reclame is nooit weg. Bij deze dus....die foto is van mij...heb ik toch iets goeds gedaan die dag.

Vanuit de studio...

2011-06-07T19:25:00.002+02:00

...eventjes terug naar Brussel, want na anderhalve week blijf ik teren op die loop. Wat enkele dagen daarna gebeurde met die loop in Biervliet was een vergissing, ik had daar niet moeten starten. Ook na een misstap in de tweede ronde (ik moest even aan de kant vanwege die struikeling), begreep ik dat ik hier niks te zoeken had. Het werd een stevige duurloop, forceren had geen zin tegenover het geweld van van Troost.

Maar dan dat in Brussel, ik weet nu wel zeker dat bij zulke wedstrijden mijn hart ligt. Hoe gemener het parcours, hoe beter ik presteer lijkt het wel. Mijn PR's heb ik tenslotte allemaal bij niet al te gunstige lopen geregistreerd. Daarom Marcel, alle goede raad ten spijt, en ik vind het heel leuk van je mij die tips door te geven, maar ik stuur toch voornamelijk aan op de Roosendaalse halve op het eind van deze maand. Natuurlijk heb ik me wel ingeschreven bij de Pinksterwedstrijden en zal daar de 800 lopen. Ik hoop op een goed resultaat, en 1 tot 2 maal per week voer ik extra snelle intervaltraingen uit. Dit doe ik al sinds enige tijd, en daar zal ik het mee moeten doen. Ik verbaas mezelf trouwens over hetgene wat ik tegenwoordig aan trainingarbeid uitvoer, vorige week alweer 100km op de teller, zonder enige vorm van problemen. Word ik toch nog eens fanatiek, aangaande het hardloopgebeuren.

Heb ik Carla haar prestatie niet genoemd in Brussel, ze stond helemaal achteraan en kon niet fatsoenlijk doorlopen. Hoe ze hier over dacht, afijn beelden zeggen meer dan woorden...............

20 km van Brussel

2011-05-29T21:35:00.004+02:00

Met een nieuw PR, 1h12'51''. Niet spectaculair, maar wel onverwacht aangezien de omstandigheden. Warm met veel wind. En met een 73ste plaats kan ik me zeer tevreden stellen. Het vervolg komt nog, ben net thuis en uitgeblust...maar voldaan....

Het vervolg
...en toen was het drie uur, met een kanonslag werd de meute gelost. Gelukkig had ik het geluk vooraan te mogen starten. Hoewel dit vooraan staan door nog teveel medelopers meer leek op een start van een regionaal loopje waarbij ik helemaal achteraan sta. Mijn eigen fout, ik had te lang gewacht eens te zien of het geen tijd werd een plaats op te zoeken. Ik stond op tijd in mijn vak, maar aangezien ik onder de Arc de Triumph stond, zocht ik wat beschutting tegen de stevige wind die door deze poort blaasde. En toen was het te laat, kon ik vrij ver naar achter aansluiten. Misschien wel goed, kon ik ook niet te snel starten. Maar toen we waren gestart, liepen er wel erg veel lopers mij gigantisch in de weg, terwijl er best ruimte was om dóór te lopen. Deze lieden konden gewoon niet sneller, dan vraag ik me toch af of deze mensen niet beter een vak achter mij hadden gestaan? Wat is het nut voor hen zover vooráán te staan? Nou goed, de eerste, zeg maar, anderhalve kilometer was al naar de kl...
Vermoeiend was het, slalommen, uitwijken, optrekken, afremmen...leuk in de bergen als ik daar rij met mijn flat six. Niet leuk als ik fatsoenlijk een mooie koers wil lopen. Uiteindelijk vrij baan, een beetje mezelf oplappen en op tijd de drankposten aandoen. Elke drankpost werd door mij benuttigd, gottegot wat was het weer warm in deze stad. Tel daarbij die uitdrogende wind, verstandig om genoeg te drinken onderweg. Dat ik ondertussen parcourkennis had opgebouwd heeft wel zijn voordelen, een beetje spaarzaam omgaan met energie is hier geen verspilde moeite. Drie leuke tunneltjes, waar ik niet teveel over moet zeveren. Tenslotte is het zo 'what comes up, must come down', zoals ze in Frankrijk zeggen. Ik bedoel, je moet een helling op, maar eens ga je d'r ook weer af. En dat zijn mooi de momenten om weer even te recupereren, en om snelheid op te voeren. Want dat ging me verbazend goed af. Dankzij mijn trainingen op het viaduct hier 5km bij mijn huis vandaan, daar geloof ik zelf in. Oplopend kon ik deelnemers passeren, maar nu lukt me dat ook nog bij het afdalen. Op een gegeven moment had ik twee lopers in de smiezen die mij bekent voorkwamen. Ik had gelijk, Filip van Goethem liep samen op met Chris Verbeek. Na een vluchtige goeiendag en een 'kom op hé mannen', vervolgde ik mijn weg. Ik vroeg me af of dat wel zo verstandig van me was, liep ik niet te hard van stapel deze twee te passeren en achter mij te laten? Ik voelde me sterk en moest nou eens in mezelf geloven, ik had tenslotte al heel wat zware trainingskilometers afgelegd in dergelijke omstandigheden. Had ik nog vorige week geen 25km afgelegd bij 26 graden zonder drinken en met een tempo van boven de 14 per uur? En dat zijn nou ook eens mentaal versterkende trainingen die mij nu helemaal van pas komen bij dergelijke wedstrijden, en verdomd als het niet werkt!! Het werkte fantastisch, hoewel het bij het lopen in het 'Ter Kamerenbos' de mentaliteit danig op proef werd gesteld. Dat rotte valse plat hier in dat verduvelde bos. Alsof ik werkschoenen draag en een geladen bolderkar op sleep heb. En je ziet niet wanneer dat gedonder ophoud. Dat merk je op een gegeven moment maar al te goed, wat een verlossend gevoel, het tempo komt weer op en weer gáán...het bos uit, een klimmetje meer of minder, daar draai ik mijn hand niet meer voor om. In het bos wat behouden gelopen, dat is nu weer gedaan en ik laat weer wat lopers achter me. Een mooie, zeer lange afdaling, tempo erop en hup, de apostelen die achter mij hingen gaan eraf. Had Urbanus al eens een mooi kerstliedje geschreven met daarin de gevleugelde woorden van Christus die sprak; 'Al wie dat mij volgen wil zal wreed hard moeten lopen', vond ik daar wel toepasselijk. Om een kort verhaal lekker lang te maken, kan ik zo wel door blijven gaan, zoals ik op deze loop door kon blijven gaan. Het komt erop neer dat ik momenten zwaar heb af gezien, de (bijna) laatste kilometers zijn vreselijk zwaar, de laatste kilometer probeer je nog goed te maken wat je in de voorlaatste kilometer hebt verloren aan tijd. Tot aan de finish toe is het doorbijten, temeer omdat ik iemand hoorde roepen toen ik voorbij kwam 'soixante douze'. Dat sloeg dan vast wel op mijn positie. Ik wist genoeg (blij dat ik een beetje Frans kan), bij de eerste 100 kon mij niet ontgaan. Ondertussen passeerde ik nog wat atleten zodat ik vast wel bij de eerste 70 zou zijn. Dat was dus niet het geval, maar wat maakt het nou, 30ste of 300ste, niemand die er maling aan heeft. Ik ben heel tevreden met mijn tijd, het is tenslotte een verbetering van een halve minuut op hetzelfde parcours onder, wat achteraf bleek, toch wel zware omstandigheden. Helaas één loper van 26 jaar overleden, dat is toch vreselijk op het moment dat je denkt goed bezig te zijn. Dat zet je zelf ook wel tot nadenken, moet ik mezelf ook niet eens laten keuren?
Meer dan 500 personen die het Rode Kruis te verzorgen had, één persoon die kunstmatig in coma word gehouden omdat hij vanwege oververhitting buiten bewustzijn was geraakt. Niet helemaal vreemd, omdat heel veel deelnemers waarschijnlijk niet weten waar ze aan beginnen. Maar dat zal altijd wel een dilemma blijven, ik heb in ieder geval een duw in de rug gekregen met dit resultaat. Een duw in de goede richting...

Mijlpaal

2011-05-22T18:32:00.003+02:00

Goh, nooit gedacht...Ik had wel al eens een week gehad van iets meer dan 100km hardlooparbeid, maar toen was ik in voorbereiding voor een marathon. Maar nu, geen enkele marathon in het verschiet, en zeker niet van plan. Toch, de grens van 100km overschreden. Waarom? Om eens te zien (en te voelen) of ik dit een beetje aan zou kunnen. Met in de voorgaande weken een beetje opbouwend te werken, 70, 80 en dan deze week 111 kilometers. Met wel voornamelijk duurwerk, omdat mijn fiets in de reparatie is en ik met de motor naar mijn werk ga moest ik wel een beetje extra lopen, vond ik. En met ellenlange warming-ups en cooling-downs bij de intervaltrainingen en bij de wedstrijd. En tot mijn verrassing ging het me gemakkelijk af. Als ik dit zo kan blijven doen, zou ik misschien wel direct van start kunnen gaan in een marathon! Maar niet heus, ik sta daar zelf nou eenmaal niet achter om zelf 42km te gaan lopen. Nee, ik hoop eigenlijk op deze manier eens serieus wat meer inhoud te kweken voor een snelle halve marathon. Ik snap zelf dat dit niet lukt met 50 tot 60km training per week. Wat ik deze week gelopen heb, is nou misschien ook wat overdreven. Ik hou nou eenmaal meer van intervaltraining dan van die lange duurlopen. Maar....ik weet nu wel dat ik dit goed kan verdragen, zonder kommer en kwel, (bijna) elke dag opnieuw...

Run4Rina

2011-05-20T07:19:00.008+02:00

Mooi, toch een aanzienlijk aantal deelnemers op deze woensdagavond op de atletiekbaan van Scheldesport. Op voorhand stond de peiling niet erg hoog, pas op de laatste dagen zijn er nogal wat voorinschrijvingen bij geboekt, anders had het er somber uit gezien. Ook nog redelijk wat na-inschrijvingen, zodat de start een kwartiertje uitgesteld moest worden. Het totaal aantal deelnemers kwam hiermee op 108, leuk voor Rina en voor degene die dit op stapel hebben gezet voor dit mooie doel.
Voor alle duidelijkheid;
Rina van Poecke is een marathonloopster en traint met de Zeeuws-Vlaamse marathongroep onder leiding van Petra Rasenberg (AV Scheldesport). Na de marathon van Zeeuws-Vlaanderen van vorig jaar kreeg zij te horen dat ze borstkanker heeft. Na diverse chemokuren heeft Rina het lopen weer op gepakt en wil zij dit jaar geld inzamelen voor het KWF door 2 maal de de Alpe d' huzes op te lopen. Hiertoe dient zij 5000 € bij elkaar te krijgen. Zelf weet ik hoe het is de Alpe op te lopen, om dan twee maal dit te doen! Ik wens haar veel succes.

De wedstrijd, die eigenlijk niet echt heel erg een wedstrijd is. Maar er zijn toch altijd figuren die zo nodig zich moeten aanstellen en beslist als eerste proberen de 4 rondjes af te leggen. Ik pleit schuldig!! Aangezien ik het wel zag zitten de 12k alleen af te leggen, besloot niet moeilijk te doen en zich de rompslomp op de hals te halen door nog een team samen te stellen. Besluit nr 2 was om mijn trainingen deze week gewoon door te laten lopen (volgende week is het tenslotte 'Brussel'), en ik wil deze week meer dan 100 trainingkilometers maken. Tot nu lukt het me aardig zonder probleem, dus ik wil hier meer een gewoonte van maken. Dus besluit nr 3 is gewoon de eerste lopers te volgen en daar bij te blijven. Het derde besluit heb ik kunnen volhouden, maar liefst tot aan het verlaten van de atletiekbaan na 100 meter, om daarna de overige 11900 meter alleen te lopen. Waarom moeilijk doen? Ik kende de meeste lopers wel, alleen het team van Kris Derveaux baarde mij wel wat zorgen, ze zagen er vrij snel uit. Maar niemand ging dus mee en kon na de eerste ronde toch een gat slaan, hoewel mede RoadrunnerAxel-loper Benjamin Gerrits (eveneens solo) me op 13 seconde volgde. Tweede ronde, het gat werd aanzienlijk groter en ik had er nog altijd zin in, Benjamin liep nog tweede. Na het keerunt van het derde rondje liep Benjamin opeens derde. Dat betekende dus, of de derde man van de Sterrenlopers liep een stuk sneller, of Benjamin zat stuk. Ik gokte op het eerste, dus het was zaak om wat sneller te gaan lopen. Zoals ik had verwacht liep Kris als laatste, ik mocht nu zeker niet verzaken, alez, het wat tenslotte maar drie kilometer meer. De laatste ronde ging in, ik verliet de baan, na een rondje rond de vijver kreeg ik zicht op de uitgang van de atletiekbaan en zag Kris verschijnen. Nou, ik maakte mij al minder zorgen, het zou wel heel raar moeten lopen moet ik dit nog afstaan. Maar toch, hé. De afstand gelijk houden, proberen althans, is ook een uitdaging. Kris die fit en fris begonnen was, en ikzelf die wat sleet begon te vertonen. Ik zag de medelopers van Kris die langs het parcours stonden en het verschil klokten. Olie op het vuur dus, voor mij!! Zo schoot het laatste rondje lekker op, dat bleek ook achteraf. Ik heb achtereenvolgens de 4x 3 kilometers gelopen in 10'34'', 10'32'', 10'31'' en 10'17'', uiteindelijk in 41'55'' als eerste gefinished. Technisch geleuter: 3'30''/km, 17,2km/h.
Bij mij was vooral die laatste ronde een verrassing, het kan dus wel om op het laatst nog drastisch te versnellen (Marcel).
Verder lof voor Benjamin die als derde binnen kwam in 45'06'', en lof voor iedereen die deze avond hier kwam lopen als steun voor Rina, want daar ging het allemaal om!!

2'09 en nog wat..

2011-05-15T18:00:00.003+02:00

Geen PR op de 800, terwijl ik in eerste instantie had gedacht rond de 2'05 te hebben gelopen. De klok was stilgevallen terwijl we nog liepen. Ik liep naast de eerste man van onze serie. Eerste ronde doorgekomen in 1'02, en ik zat nog niet stuk. Dat stuk zitten gebeurde in de laatste 100 meter, en dat is wel normaal. En omdat ik volop in strijd was voor de eerste plaats, zat de gang er de hele weg behoorlijk in. Daarom is het een tegenvaller toen ik op de opgehangen uitslag ontdekte dat ik ver zat van een PR. Nouja, ik weet nu wel dat ik een redelijke 800 kan lopen zonder onderweg helemaal te sterven. Laat ik maar eens tijdens de Pinksterwedstrijden de 800 meter wat sneller uit te voeren, dat moet gewoon lukken. En ik houd twijfels over die 2'09 van vandaag...

Heb me ondertussen ingeschreven voor Run4Rina, ik loop solo. Ik zou zeggen, schrijf je in om woensdagavond mee te doen voor het goede doel. Het is gemakkelijk geld in een collectebus te gooien, maar als je er een sportieve prestatie bij kan gooien, is dat toch veel leuker?

Spanning!!! ...en voor wat...

2011-05-12T20:42:00.000+02:00

Tja, dat wat zal dan die 800 meter zijn die ik zondag loop. Al weken schitterend weer gehad voor dit te doen, soms een beetje teveel wind, maar goed. En uitgerekend dit weekend komen we amper aan 15 graden...te koud voor een goede 800. Tenminste, dat is mijn idee hiervan. Niet dat ik ervaren ben in het lopen van deze afstand, maar aangezien ik bij hoge temperaturen ook snellere intervaltrainingen kan verwezelijken, zal het ene toch met het andere zijn invloed bewerkstelligen. Desondanks zal ik mijn uiteraard mijn uiterste best doen iets moois neer te zetten. Dat de invloed al op voorhand aanwezig is heb ik vanavond gemerkt tijdens een 'wat een relatief rustige 10km had moeten worden' duurloopje. Net boven de 40 minuten, omdat mijn gedachten onderweg al uitgingen naar die zenuwslopende 8x100 meter (zonder rust). Was rustig opgestart met 13 in 't uur, liep uiteindelijk de laatste 3 kilometer 16 per uur. Adrenaline, en ik liep zó lekker...laat het maar komen...ik ben er voor...vanaf 13h15.

En daarna nog een Zweedse estafette, maar daar wil ik nog niet over peinzen.....

Voor wie?

2011-05-07T10:42:00.004+02:00

Dat er regels zijn en dat er signalisatieborden geplaatst worden op plaatsen waar dit nodig is, maar hier begrijp ik het nut niet!!

Tsssssssss...

2011-05-02T19:56:00.003+02:00

Hiervoor ben ik niet afgereisd richting Breda om een luizige 53minuten+6 seconden te lopen. Ik had helemaal iets anders in gedachten. Ook een beetje een desilussie voor de organisatie van deze goed geregelde loop dat bij de categorie 'masters' met deze schamele tijd er met de eerste prijs aan de haal gaat. Ik bedoel maar, in de vorige edities liepen de masters onder de 50 minuten. Overall een vijfde plaats, dat zegt ook al iets over de rest van het veld. Nee, voor mij is dit een tegenvallend resultaat, terwijl ik bij de Antwerpse strijd er een goed gevoel van had overgehouden. Een bos blommen en een waardebon van 75 euro, leuk, maar voor een betere tijd had ik dit wel helemaal gratis willen doen. Ik weet totaal niet wat er is mis gegaan, en dat maakt mij nu enigzins onzeker. Kan ik het nu nog, of moet ik er mij bij neerleggen dat dit alles is?

Och, het valt nu allemaal wat tegen, maar alles is te relativeren. Na de eerste ronde (5k)in 17'30'' had ik al in de gaten dat dit niet dé dag ging worden. Dat dit niet beter zou worden was een feit, ik viel er niet door. Het enige wat er nog te doen stond, was mijn positie in stand houden. En dat is wel ruimschoots gelukt.

Verder weet ik niet hoe ik dit bericht moet afsluiten, mag ik tevreden zijn met het behaalde resultaat en zat er gewoon niet meer in? Of moet ik er maar aan toegeven dat ik een rammelende roestige bak ben waarvan zijn paardenkrachten in de loop der jaren getransformeerd blijken te zijn in ponykrachten (n.b. pony's zijn daarintegen ook nog sterk).

Nu, maandagavond....Ik had bovenstaande enkele uren ná de wedstrijd neergeklad, maar heb het niet willen publiceren. Ik kan relativeren, ook de beide Ethiopiërs uit de stal van Jos Hermens hebben geen wereldtijden gelopen. Ze zouden toch goed moeten zijn voor onder de 46 minuten, maar hebben dit ook ruimschoots niet gehaald. Waren de weersomstandigheden dan toch van dien aard dat dit parten speelde. Een stevige wind, 4 tot 5 beaufort, een graadje of 22, drie rondjes met best wel veel bochtwerk. Tja, achteraf was dit scenario misschien niet het beste om sneller te lopen. Wat blijft is toch de tegenvaller, maar goed, er komen nog wedstrijden en eens zal het toch wel lukken, zeker? Ik blijf de zin erin houden, tegenvallers zijn soms ook wel eens nodig om het vuur aan te wakkeren.

Ik ga uitlopen, heb er zin in................

Spelen met licht

2011-04-30T18:37:00.002+02:00

Frisse wind

2011-04-23T17:29:00.002+02:00

...en dat geldt niet voor het huidige weer, maar voor de nieuwe layout. Ik had genoeg van dat drukke blauwe en vond het tijd voor iets rustigers. Mij bevalt het wel, het leest prettiger vind ik. Affijn, ik hoor het wel...

Antwerp 10 Miles

2011-04-17T20:06:00.006+02:00

Net onder de 57 minuten gelopen, de officiele uitslag komt morgenavond op internet. Dus zover weet ik nog niet veel. Mijn doel bij de eerste 50 te finishen lijkt mij wel geslaagd, maar dit ook onder voorbehoud. Als ik meer gegevens heb, maak ik dit verhaal verder af. Ik heb het nu even gehad, hoewel ik nog vrij fit de streep heb bereikt

Dus...officieel heb ik dan 57 minuten gelopen op de 10 miles. Dat had ik op voorhand eerlijk gezegd niet voorzien. Omdat de weersomstandigheden er niet voor waren eventueel mijn PR aan diggelen te lopen, had ik mijn plannen drastisch bijgesteld. Ik zou graag bij de eerste 50 eindigen, en als dat plan te ambitieus ingesteld zou zijn, zal ik me tevreden stellen door binnen het uur de finish aan te doen. Vorig jaar was ik onderweg gestopt, het zal nu niet waar zijn.

Warm, natuurlijk was het weer warm. De ervaring had al geleerd dat het in de stad Antwerpen de temperatuur nog hoger zou uitpakken. Neem nog erbij, de beide tunnels die ook niet erg koel aandoen, dan gaat het weer een fikse race worden. Aangezien de start gepland was om 15h30 komt er dan nog bij dat het wel op het warmste moment van de dag gelopen moest worden. Maar nu genoeg geklaagd, ik was blij met dit mooie weer. Het beloofde weer veel publiek langs de route, en dat loopt toch een heel stuk prettiger. Het was dan ook al enorm druk bij de start op de linkeroever, deelnemers aan verschillende lopen en publiek, een echte kermis. Dankzij mijn lage startnummer maakte ik mij geen zorgen over mijn startpositie, ik kon in beweging blijven tot kort voor de start. Ik had me voorgenomen rustig te starten, en 3'20'' voor de eerste kilometer vond ik toch vrij beschaafd. Na deze kilometer kon ik het mezelf wat gemakkelijker maken en een aangenaam tempo aannemen. dat werpt eigenlijk direct zijn vruchten af, er zijn altijd lopers die zich de eerste 5km zichzelf gruwelijk tegenkomen. Ik was al begonnen aan een inhaalrace. Vooral bij de Kennedytunnel, de afdaling, oké, die was nog niet spektakulair. Ik werd niet ingehaald, ik ging niemand voorbij. Het was toen de beklimming begon dat ik me kon meten met andere deelnemers. De ene na de andere werd gepasseerd, ik begon van loper tot loper te lopen. Nadat dit was gepasseerd was ik aan de kaaien beland, een lange, rechte weg met relatief weinig lopers. Ik liep nu tegenwind, althans, de weinige wind die er was had ik tegen me. En dan alleen te lopen! Maar wat enorm veel publiek aan deze weg, je zou er verlegen van worden. Ik kon de gedachte niet onderdrukken dat het een vreemde gewaarwording is om hier solo door te lopen terwijl er meer dan 14000 deelnemers aan de start stonden. Op dat moment voelde ik me echt bevoorrecht dat ik in staat ben op deze manier een wedstrijd mag, en kan lopen! Hoewel mijn tempo vrij hoog lag op dat moment, had ik al besloten dat ik zeker moet doorgaan het hardlopen op dit niveau zolang mogelijk te behouden. Zolang ik dit nog kan, zal ik hiervoor trainen.

Ondertussen was ik het passeren van lopers nog niet afgeleerd, hoewel ik wel in de gaten kreeg aan het publiek dat de eerste vrouw niet ver achter mij aan een opmars bezig was. Dit was olie op het vuur en ik wou graag voorkomen dat ze mij zou passeren. Helaas, bij het ingaan van de konijnenpijp kwam ze mij voorbij. En dat is nu net mij zwakste moment. Om één of andere reden krijg ik het maar niet voor mekaar om in een afdaling mijn tempo drastisch op te schroeven. Lijdzaam moest ik toezien dat ze zich langzaam van mij verwijderde. Aan de begeleidende politie op de ATB kon ik nog mijn verwondering kenbaar maken. 'Ruim 18,5 per uur', vertelde hij me tijdens de afdaling. Och, ik kon tenminste nog praten, dus ik voelde me nog goed. Misschien, straks als we weer naar boven gaan. Inderdaad, toen het weer helling op ging kon ik wat schade achterhalen, maar was ik te laat om het verlies nog goed te maken. Ik heb hier ook maar één loper ingehaald, simpel omdat er niet méér waren. Eindelijk de tunnel uit en dan is het verassend genoeg nog een heel eind naar de finish. Dit is elk jaar weer een struikelblok waar ik me altijd aan stoot, ik leer het nooit. Maar uiteindelijk de verlossing, net binnen de 57 minuten (57 minuten precies volgens de uitslag, ik had enkele seconden sneller geklokt). Maar zeer tevreden en ach ja, geen PR. Maar dat stond ook op dit parcours, en dat was gelopen in betere omstandigheden. Dus dat ik nu, enkele jaren verder (dus ouder) nauwelijks een halve minuut langzamer ben, nou daar doe ik het wel voor. Ik pin me ook niet vast om nog PR's te lopen, als dat gebeurt is dat een leuke bijkomstigheid. Wat ik leuker vond, is dat ik in de laatste kilometers atleten ben gepasseerd waarvan ik mezelf bij de start geen schijn van kans had gegeven. Ogenschijnlijk zagen deze jongens er razendsnel uit, maar niet snel genoeg voor deze 'ouwe' met z'n 39ste plaats overall.

En dat doet deugd!!!!

2011-04-10T06:25:00.011+02:00

Westdorpe, mooi weer, een leuke route, zal ook wel betwist worden, (de weg langs het kanaal!), en dus niet van plan voor de winst te gaan stond ik aan de start om 14,5km te lopen. Als ik niet al te hard mijn best moest doen om alsnog te kunnen winnen zal ik het niet laten, maar was niet van plan tot het uiterste te gaan. Eigenlijk stond er dan ook een duurloop van 18km in een tempo van 15 per uur op het programma, maar och, deze wedstrijd niet te hard lopen en een er een paar km bijlappen dan kom ik al een eind. Een relatief rustige start van mezelf, en op het eerste rechte stuk in de polder toch even polsen bij de lopers die vóór me liepen voor welke afstand ze gingen. Een tussensprint dus om gelijk wakker geschud te worden, wel fijn eigenlijk. Niemand die net zo ver liep, dus ik liet me terug afzakken. Bij een splitsing, de korte afstand ging links, richting Sas van Gent-brug, midden en lang rechtsaf, richting Axelse vlakte. Rechtdoor, niet aan de raden, het 12 meter diepe Gent- Terneuzen kanaal. Het was nu tegenwind lopen, en we waren met drie. Ik liep lekker, ontspannen en had niet het idee voluit te moeten gaan. Bij de splitsing voor de midden en lange afstand zouden we met twee overblijven, en dan maar eens kijken hoe en wat er zou gebeuren. Ik had tenslotte nog wat over, dus er zouden geen problemen mogen zijn voor mij. Na zo'n 6km te hebben gelopen kwam er een lichte helling om de langste dijk van Zeeuws-Vlaanderen op te lopen, de Graafjansdijk. En aha...daar bespeurde ik de eerste haarscheurtjes in het fysieke vermogen van mijn medevluchter, liet een klein gat vallen, tesamen met enig verbaal gekreun en gesteun. Eventjes minder, ik had geen behoefte om nu al alleen te lopen. Het parcours werd nu ook wat lastiger, en het zou me lichtelijk verbazen als Alexander (Vanbekbergen, geboren 1966!) nog gemakkelijk zou volgen. Nou, dat was wel het geval, ook toen we weer richting kanaal liepen liet ik Alexander zowat het tempo bepalen en ik voelde me daar wel goed bij. Langs het kanaal, door vele lopers de meest verfoeide route uit deze loop. Ik loop daar wel lekker, zo een paar kilometer gewoon op automatische piloot, de wind in de rug, de fel brandende zon op het zwarte asfalt, de afleiding van enorme zeeschepen die hier passeren (nu natuurlijk niet, die komen alleen maar als je haast hebt en dan een half uur voor die kl...brug kan staan wachten, grrr..). Tempo ging hier omhoog, en nog altijd zij aan zij richting de finish. We draaiden de Graafjansdijk weer op, alwaar de geplaveide infrastructuur in abominabele staat verkeerd. Eén keer niet goed opletten, en je ligt op je snuffert! Nog geen verval van Alexander, dus ik laat dit op een sprint aankomen. Die kwam er ook, en omdat ik het parcours ken, kon ik die aanzetten op het moment dat de finish nog net niet te zien is, maar na deze laatste bocht op slechts een goeie 150 meter te bereiken is. Niet gedaan, ik heb gewacht totdat ook Alexander er zich van bewust was dat er dán gesprint moest worden, goed van mij, hé. Ik zal d'r wel niet van in d'n hemel komen, maar alez... Sprint, ik had 'm ingezet, kijk even achter me, Alexander gaat ook. Oké dan, tandje erbij....jaja, de ruimte word aanzienlijk en ik ga door...20meter...30meter...een klassieke grap van speaker Fred Rabout enige meters vóór de streep waar ik weer intrap en waarbij ik verschrikt achterom kijk...onnodig, de winst is aanzienlijk...en ik win in 51'26'' over de werkelijke 14'5km. Geen supertijd voor de kilometers die gelopen zijn, maar dat was dan ook niet de bedoeling....

Alhoewel, heb ik wel zo gemakkelijk gelopen, zelf kon ik eigenlijk niet geloven dat de afstand ook werkelijk deze afstand was, want voor mijn gevoel heb ik het niet cadeau gekregen. Sterker nog, bovenstaande verhaal doet vermoeden dat ik de loop met beide handen in mijn zakken heb gelopen, maar niks is minder waar (op de eerste kilometers na). Ik was al geeneens meer zo zeker van de overwinning. daarom hoopte ik ook dat het meer naar de 15km zou zijn, maar nee dus. Mijn tempo was 16,9 per uur, en niet sneller. Een tegenvaller, ook omdat ik enige weken geleden Alexander op 1'40 heb gelopen in Terneuzen op de Dowloop. Ik ga het vanaf nu tot aan de Antwerpse 10 mijl rust houden, al wat ik nu nog doe gaat alleen maar verkeerd uitpakken, ben'k bang. Ik zal nog wat lopen, geen intervallen meer, gewoon wat in beweging blijven en zorgen dat ik superfit volgende week aan de start sta. Dat ben en voel ik me verplicht aan de organisatie van deze megaloop, ik heb tenslotte wel startnummer 29 toegewezen gekregen.

2011-04-04T17:28:00.005+02:00

Omdat we een beetje vergeten zijn op Atletiek Zeeland zet ik zelf dit artikel maar op mijn eigen site. Op mijn beurt vind ik dit stukje, geschreven door Wim, heel amusant.

(Correctie, ondertussen staat dit ook op A.Z.)

Even klikklik om het beter te kunnen lezen

Hoi...zomer!!!

2011-04-02T18:51:00.002+02:00

Ooooh, wat was ik blij met de voorspellingen van het weer. Net wat ik nodig vond, de voor dit jaargetijde extreme temperaturen kwamen goed uit in voorbereiding voor de 'altijd abnormale hoge temperatuurwaarden' tijdens de Antwerpse 10 mijlen. En ooooooh, wat heb ik deze omstandigheden verwenst, tot op het bod, tijdens mijn dagtrip op de langste afstand van de Cornboysloop aldaar te Sas van Gent. Sas van Gent was alrap bij mij omgedoopt als zijnde 'Sas van Ellende'. Goed, ik heb gewonnen, in een miserabele tijd, omdat er bij mij op het gegeven moment na te vele kilometers tegenwind de klad er behoorlijk in zat. Komt ook wel dat ik veelstesnel was gestart, ik wou natuurlijk niet onderdoen voor mijn medevluchters, we waren met drie. Achteraf vonden we alledrie dat dit veel te snel ging. Nu weet ik alleen niet precies met wie ik samen liep, Jan Gowie in ieder geval. Maar of Peter de Petter hier nog bij was of Kris Cornelis mee ging moet ik schaamtevol bekennen hier niet zeker van te zijn. Ik krijg nog wel uitsluitsel, ga ik van uit. Het was dus warm, zeer warm, en met veel wind wat dus de uitdroging zeker bevorderde. En dat in de open polders van Sas viel dit als een deken over je heen. Ik had al snel de mening deze loop niet uit te lopen, ik had het moeilijk. Maar om terug naar de start te geraken was er maar één manier, en dat is lopend. Dus waarom dan niet zo snel mogelijk richting finish begeven waar er vast en zeker een Trappist of wat al lonkten. Dus de enige drijfveer om snel te blijven lopen was gezet! Nu nog uitvoeren. Duidelijk werd wel dat deze temperaturen van meer dan 20 graden nog een behoorlijke gewenning moeten opleveren, ik was er nog niet aan toe. Maar wie wel? Iedereen kwam eigenlijk volledig afgedroogd over de streep. Ik zelf zag zwarte sneeuw om in ieder geval nog onder de 55 minuten 15,2km te volbrengen. Ja, 12 seconden minder had ik nodig, met 54'48'' op deze afstand word ik niet vrolijk van. Mijn gemiddelde dus, daar wil ik het helemaal niet over hebben. Maar goed, ik heb gevraagd om dit weer en heb het gekregen ook. Ik hoop nu eigenlijk wel dat het over twee weken het weer ons wat milder gezind is, want een gedachte die ik allang niet meer tijdens een wedstrijd door mijn hoofd spookte, drong zich vanuit mijn onderbewust zijn overduidelijk naar de voorgrond; ..waar ben ik in Godsnaam mee bezig!!!!

Af en toe...

2011-03-24T21:28:00.008+01:00

...maak ik nog wel wat foto's van wedstrijden, maar geen complete series meer, dat zet toch geen zoden aan de dijk. Mijn camera slijt er alleen maar van. Maar zo nu en dan wat foto's van voor ons bekende lopers, een goede oefening voor mezelf. En om deze dan hier te plaatsen...

Dat was 'm dus...

2011-03-19T19:53:00.014+01:00

...drie rondjes Dow aflossingsmarathon, gelopen met een gemiddelde van 17 minuut en 37
seconden per ronde. Een gemiddelde snelheid van 17,5 per uur op een afstand van 15,5km opgemeten met afstandmeten.nl. Oftewel 3'26'' per kilometer en een eindtijd van 52'50'' op een niet al te snel parcours dankzij veel bochtenwerk en hier en daar wat slechtere kwaliteit voetpad.
Dit resultaat had ik even nodig, en ik heb de Dowloop gewonnen, maar dat ik dit nog kan.........
Het vervolgverhaal komt nog wel.......

Vervolg

Omdat ik verre van tevreden was met de laatst gelopen wedstrijd.....omdat ik één straatloop in voorbereiding voor Antwerpen te weinig vond. Daarom stond ik aan de start voor de Dowloop in Terneuzen, beladen met een hoop onzekerheid die er op voorhand al behoorlijk in zat. Tenslotte zou de volgende dag de Zwinstedenloop gehouden worden, zouden er wel voldoende deelnemers zijn bij deze loop in Terneuzen? Zijn er lopers waarbij ik mezelf kan meten? Het moet ook niet te snel gaan, want dan weet ik nog niet hoe ik ervoor sta. Het zou mooi zijn als ik strijd zou moeten leveren, en het maakt me niet uit hoe ik in de rangschikking terecht kom. Kan ik een hoog tempo aan? Ik ken in ieder geval de rondjes die gelopen worden, nog niet zo lang geleden liep ik hier net boven de 18 minuten voor twee rondjes tijdens de aflossingsmarathon, maar toen was ik in goede vorm. Staat tegenover dat toen de omstandigheden slechter waren, koud en sneeuw.

Was te verwachten dat er minder deelnemers waren dan gebruikelijk, toch viel dit nog niet tegen. Ik had al Jan Gowy als aanwezig opgemerkt, ook Peter de Petter waar ik al eens eerder tegen had gelopen. Gaat nog lastig worden, d.w.z. hopelijk concurrentie als ik mee kan. Vanwege de wel heel smalle startplaats stond ik niet helemaal vooraan, maar kon na de start al vlug vooraan lopen. Met vóór mij een loper van een kortere afstand, maar kon na een metertje of 500 gelopen te hebben de kop overnemen. Ik sloeg een klein gat, maar kreeg al vlug gezelschap, beide lopers voor de langste afstand. Toen had ik het idee dat ik wel lekker liep, maar om nou te gaan voor de overwinning, daar was ik niet zeker van. Een van beide lopers, Peter de Petter, had ik al herkend. De andere loper was onbekend voor mij. Toch viel er in de eerste ronde af en toe een gat tussen mij en beide lopers, dat eigenlijk vrij snel weer werd dicht gelopen. Ik had wel in de gaten dat dit voornamelijk gebeurde in een bocht of bij een vreemde wending in het parcours. Deze rondjes zijn niet al te snel te noemen, met hele scherpe bochten met zelfs met een 180 graden draai. Ik besloot wat meer speldeprikken te geven, liefst wat onverwacht. Zoals op het moment dat er net na een bocht een kleine helling is. Even voordat we hier zijn, nog een kleine versnelling om op de helling zelf nog wat te versnellen. Toegeven, ik snak zelf even naar adem maar ik merk dat dit bij de concurrentie nog meer pijn doet. Leuker is nog, dat er amper een paar 100 meter verder nóg zo'n situatie voor doet, met een nog lelijkere helling. Het is even de dijk weer af, om daarna direct weer dijk óp te gaan, inclusief een rotbocht over slechte asfalt in deze helling.

Toen was ik los, ik blijf even doorgaan maar het is nu definitief, zoals later zou blijken.

Terug langs de start zie ik de klok 17 minuten en 30 seconden aangeven! Maar dit gaat wel wat te hard, moet ik dit nou blijven volhouden? Ik blijf tempo houden zolang ik het kan volhouden, ik weet dan ook niet of ik nog verder uitloop of wat dan ook. Tweede ronde gaat dus in, en het is best nog ver. Dankzij de rondjes waarbij je medelopers af en toe ook nog eens tegemoet loopt, is het zeker geen saaie wedstrijd. Zo kom je mekaar nog eens tegen. Ook leuk om dan aangemoedigd te worden en hoor je nog eens hoe het staat met de voorsprong. ook Chris Derveaux zijn vader kon mij vertellen dat ik niet op korte afstand werd gevolgd.

Tweede ronde zo net boven de 35 minuten, dus nog altijd vlak lopend geloofde ik nu wel dat ik dit kon volhouden. Ik voelde me nog fit, ik wil niet vertragen. Ik kom nog meer lopers tegen die ik dubbel, meer aanmoedigingen (dank je William, hoewel ik me nog fit voelde. kon ik niet veel meer terug zeggen). Ik hield ook de tijd in de gaten en merkte wel dat ik nu op verlies liep. Toch wil ik dit verlies zo klein mogelijk houden en na elke scherpe bocht of obstakel gooi ik het gas er vol op. De laatste bochten, ik zie m'n horloge richting 53 minuten ga ik ga ervoor om te voorkomen dat deze tijd ook word bereikt voordat ik uiteindelijk zal finishen. Ik gooi alles in de strijd, ga in de sprint, al moet de onderste steen boven komen. Op zulke momenten is er geen vermoeidheid, ik kan alles aan. En ja, het is gelukt en heb zelfs nog 10 seconden over. Zeer tevreden met dit resultaat met 1'40'' voorsprong op nummer twee. Maar vooral mijn gelopen tijd, met nagemeten op de bekende manier, maakt mij nog meer dan tevreden. Ik ben een heel stuk zekerder geworden met dit resultaat voor de komende wedstrijden. Ik hoop dat er nog meer uitkomt want ik ben gelukkig nog niet op mijn retour.

Wat mij ook verraste is dat ik achteraf zag dat Kevin Knudde de middenafstand had gewonnen, maar wel achter mij was gefinished. Ik kwam tenslotte telkens als eerste door. Ik ken Kevin voornamelijk van naam en weet dat ik normaal gesproken niet met hem mee kan. Zal wel iets te maken hebben met blesureleed van hem ofzo. Toch blijft dit ook wel leuk.. voor mij uiteraard........

High Dynamic Range

2011-03-13T17:36:00.008+01:00

...oftewel, een reeks foto's maken onder verschillende belichtingen, die op mekaar leggen en voila, een foto die in de buurt komt van wat we met onze eigen ogen kunnen waarnemen. Omdat zelfs de duurste camera's niet kunnen vastleggen wat we zelf tot in detail kunnen zien. Probeer maar eens een foto te maken waar alle details van in de schaduw tot in de hooglichten te zien zijn. Onmogelijk. Al vanaf het begin van de fotografie onderkende men dit probleem. Dus de enige oplossing is verschillende foto's maken die elkaar overlappen in lichtsterkte. En dat is waar ik nu in het experimenteren ben. Het blijft behelpen, Photoshop is nu niet het sterkste programma voor dergelijke HDR toepassingen. En dan nog, zelfs met het beste programma is het onmogelijk het menselijk oog (120 megapixel!!) nog maar te benaderen. De duurste camera's, en dan heb ik het over een Phase One (€27.000) of een Hasselblad (€32.000) schieten met hun 60 megapixels dus duidelijk tekort...dus besef dat je ogen behoorlijk kostbare zintuigen zijn!

Je ziet, het eindresultaat is nog verre van perfect.

....en dan nog even over het lopen, nu ik toch bezig ben. Als de wedstrijden nu eens net zo gingen als mijn trainingen, dan zou er geen vuiltje aan de lucht zijn. Maandag kon (mocht) ik helaas niet erin vliegen vanwege die wedstrijd de dag d'r voor, dus dan is het alleen maar wat rustig uitlopen. Dinsdag als vanoudsher, rustdag. Woensdag natuurlijk gehobbel op een wel heel stille atletiekbaan vanwege de vakantie. Geen trainer te bekennen, dus zelf maar verzonnen om dan 20x 200tjes uit te voeren. Altijd nog jammer dat de temperaturen te laag zijn om fatsoenlijk versnellingen uit te voeren. Maar toch, na tot 15 stuks in ongeveer een secondje of 36/37 te hebben gelopen, kon ik de laatste 5 onder de 35 seconden uitvoeren. Met af en toe een Roadrat in mijn slipstream kon ik mij ertoe bewegen wat extra vaart te geven. Met twee zou toch veel beter trainen zijn dan alles alleen te moeten lopen.

De volgende dag, niet bedoeld, maar wel gedaan. Duurloop 15km. Omdat de start zo goed ging, besloot ik vlug deze woensdagavondopdebaanuitlooptraining te bombarderen tot een echte training. En met een gemiddelde van 14,2 per uur had ik de 15km in 1h3'30'' rond, ondanks de stevige wind die er deze avond stond. Ik had wel mijn ronde goed uitgezocht, kon veel in de luwte lopen in plaats van een open polder. Vrijdag en zaterdag vielen even stil, hoewel ik voor zaterdag nog een rustig loopje had willen doen. Zondagochtend richting Clingse bossen om daar wat lange intervallen te maken. Na een lange inloop van 7km begonnen aan de eerste 2000meter in 7'03'', 1500 in 5'17'', 1000m in 3'39'' en twee maal 500 in 1'48''. Vrij relaxed kunnen lopen, en dat mag op een zondagochtend met schitterend weer. Een mooie week, eindelijk weer eens boven de 60km aan loopgedoe, en dat doet goed.

Hopen mag...

2011-03-06T16:08:00.004+01:00

Ik had de loop in Cadzand iets anders voorgesteld. Het ging me daar een partij tegen. Nou moet ik ook niet teveel willen, maar aangezien mijn trainingen zeer goed verlopen, dacht ik dat dit wel bij een wedstrijd tot uiting zou komen. Maar integendeel. Bart Bleyaert had ik wel vóór mij ingeschat. Ook Sjaak Luteyn zou ik wel vóór mij moeten dulden, alhoewel Sjaak in het beginstadium zich nog wat op de achtergrond begaf. Maar dat het verschil op het einde zo groot zou zijn, viel me goed tegen. Terwijl met mijn winnende tijd van vorig jaar beide lopers in het zand zouden hebben moeten bijten (ha, toepasselijk, met al dat strandzand daaróo). Ga maar na, 38'15'' tegenover de 39'05'' van de winnaar van deze editie. En dan kom ik nog eens aangesjokt met mijn uitgeblazen en opgeblazen 40'37''. Ja, het strand lag er dit jaar wel loeizwaar bij, maar waarom kon Niek Wieland dan wel een minuut sneller lopen dan vorig jaar. Wat trouwens een schitterende prestatie is van Niek, eigenlijk kun je stellen dat Niek enorme progressie maakt.

Nou, hopend op nog eens betere tijden, en dit kun je dubbel opvatten, zal ik wat harder moeten trainen, zeker?

Er was wel een behoorlijke delegatie uit Koewacht op deze loop. Carla die ook de langste afstand liep (10,7km). Mijn zus Ingrid, die weer op de goede weg zit en weer volop aan het lopen is gegaan. En (gaat die ooit wel eens stoppen met hardlopen?) Sepp Vermeulen, die niet genoeg had aan de 21km in Axel van afgelopen zaterdag, waarbij hij knap 4de werd. Ook Sepp's vrouw Jolanda kwam hier voor de langste afstand te lopen, in voorbereiding voor de Antwerpse 10 mijlen.

En met dit selecte gezelschap was het nog een tijd goed vertoeven in strandpaviljoen de Zeemeeuw, en maakt het allemaal niet meer zoveel uit wat er is gepresteerd op deze loop (maak ik mezelf maar wijs)....

Dromen mag...

2011-03-05T16:52:00.004+01:00

Vandaag het geluk gehad deze 'live'
te zien (zucht)....

Achteraf..

2011-02-27T17:34:00.004+01:00

...ben ik, of voel ik me voldaan. Maar soms hik ik zó tegen die trainingen aan. Deze week was dan een erg luie week. Wat helpt is dan eens een weblog, of wat hardloopverhalen van een ander te verslinden. Ook de drijfveer om dit jaar eens goed te presteren moet ik voor mezelf naar boven brengen. Ik ben dus heel wat van plan, mits ik heel blijf natuurlijk. Tot nu toe red ik het goed, ik vlam als vanouds en zou een wat hogere trainingfrequentie kunnen verdragen. De coach denkt daar anders over, ze vind 4 trainingen per week voorlopig voldoende. En omdat ik deze week er slechts 3 heb uitgevoerd, vind ik dat een goed idee (nr7, Acedia ).

Dan toch, op de valreep een mooie afsluiter voor deze week. Maar met net geen 15 per uur gemiddeld te hebben gelopen, desondanks tevreden en met de hulp van mijn meisje die me begeleidde op de fiets heb ik de 15km duurlooptraining met plezier volbracht. Ik hoop dat dit tempo nog eens mijn gewone duurlooptempo mag worden, want eigenlijk liep het wel lekker ontspannen. Kwam ook wel omdat ik in de rest van de week niet zoveel heb uitgevoerd, ik ga mijn leven beteren (meer trainen) want ik heb de smaak te pakken..

Rustig opstarten

2011-02-20T14:38:00.014+01:00

Dát was mijn insteek. Een in een niet al te lange en op een niet al te hoge tempo te lopen wedstrijd deelnemen. En dan zijn de natuurlopen in het westen heel geschikt om na 2 en een halve maand geen wedstrijd meer te hebben gehad een nieuwe start te maken. Let wel, ik had de ambitie hoog te eindigen, misschien en hopelijk een overwinning. Dat was buiten de waard gerekend, ach ja, toen ik binnenstapte bij strandpaviljoen St Pierre kwam ik al Bart Bleyaert tegen. Die ambitie om te kunnen winnen, werd al met vele procenten gereduceerd. Dan zo lang mogelijk te volgen, hoewel ik ook niet wist hoe ik me zou gedragen bij een hoger tempo dan bij een trainingduurloopje. Ik mis op het moment wat tempohardheid, maar aan de andere kant, tempohardheid heb ik eigenlijk nooit gehad, dus wat je niet hebt...

Dan was er het parcours wat ik zeker wel hevig had onderschat. Een prachtig natuurgebied, maar om hier hardlopend door te jagen was geen kattepies. Er moesten 4 rondjes gelopen worden om totaal 9km af te leggen voor de langste afstand. En dat door duinengebied, zeer smalle paadjes op en neer, de ene bocht na de andere door overwegend mul zand, dan over het strand terug waarbij het water zó ver weg was dat het de moeite niet loonde het hardere strand op te zoeken. Dus ook hier het beste spoor opzoeken met een stevige koude tegenwind die niet in je voordeel opwerkte. Eigenlijk was er nauwelijks sprake van enige kans op recuperatie.

Bart kon ik tenslotte nog anderhalve ronde volgen, daarna gingen we ieder onze eigen weg. Het enige wat voor mij overbleef was mijn positie te verdedigen en het verlies op Bart zo klein mogelijk te houden. Voor mijn gevoel is dat redelijk goed gelukt met 41 seconden verschil, terwijl Theo Rabout dan weer 1'43'' achter mij als derde binnenkwam.

Conclusie, een zware wedstrijd, maar ik heb mezelf niet helemaal kapot gelopen. Ik geloof er zelf weer in op de goede weg te zijn en deze wedstrijd was een goede test om te kijken wat er in zit. Het was meer een cross en een cross is nou niet mijn favoriete bezigheid. Ik heb deze 9km afgelegd in 37'28'', 4'10'' per kilometer en gemiddeld 14,4 km/h. Niet indrukwekkend deze getallen, ik geef het toe. Maar dan had je het parcours eens moeten zien, pfffffff...

Even ademhalen.

2011-02-17T21:17:00.002+01:00

Een wel heel rustige week, betreffende het galopperen. Had ik afgelopen zondag een bepaalde steile afdaling van een dijk, met onderaan die dijk een met modder besmeurde betonbaan die ik in een haakse bocht had te nemen omdat ik anders met mijn muil in een halfvolstaande baggersloot (of halfleeg) zou belanden, een beetje op een schappelijke manier zou hebben genomen, dan zou het nog een interessante trainingsweek zijn geworden. Evenwel, ik slipte gigantisch eenmaal beland op die bewuste betonbaan, met diens gevolg, een flinke prik in, natuurlijk, die heup die eindelijk weer eens aan de herstellende hand was. Toch heb ik mijn duurloop kunnen afronden zonder probleem. Toch de volgende dag het maar even rustig afgezien, hoewel ik geen last had heb ik de 10x500tjes die op het programma stonden even gelaten voor wat het was. Woensdag heb ik mijn schade iets ingehaald door 10x400 te doen tijdens de baantraining. Omdat het een rustige week moet zijn, had ik opdracht deze ook rustig te doen. Niet helemaal gelukt, met een start van 1'24'' voor de eerste om op te bouwen tot 1'12'' voor de laatste. Veel te snel...maar vrij moeiteloos kunnen uitvoeren, samen met Benny en Edwin. Ik heb nu eens even tijd om hier wat neer te zetten, nadat ik nog wat familieportretten heb bewerkt. Aschwin en Ingrid, de foto's staan op cd, een dezer dagen breng ik deze plús de afbeelding die ik zelf gebruik voor school.

Terug naar het lopen, het word tijd voor mij eens een wedstrijd te lopen. Ik moet toegeven dat dit een groot gemis is, en heb spijt niet in Cadzand gestart te zijn. Elke zaterdagmiddag is een strijd om wel of niet te gaan naar één van die SSP loopjes. Heb me nog kunnen beheersen, maar niet voor lang meer, hoewel ik deze zaterdag nog even over zal slaan. Ik zie nog wel, ik ben in ieder geval in vorm....

Volg een persoon...

2011-02-12T00:51:00.002+01:00

Het ontwerpen van gebrandschilderd glas

Een periode één bepaalde persoon met de camera volgen, een fotoreportage maken. Ook een opdracht die ik moet (mag) uitvoeren.

Afzien

2011-02-07T17:34:00.001+01:00

Ook voor de nummer één van de halve van Cadzand

Geen wedstrijd..

2011-02-06T08:09:00.000+01:00

...geen verhaal. Omdat er nogal een piek in de blogstatistieken ontstond, waarschijnlijk omdat er de verwachting was over mijn deelname aan de Berlareloop. Ik heb niet mee gelopen dus. Omdat ik me nog niet in staat acht een goede wedstrijd te lopen, doe ik nu liever mijn best mijn trainingen goed uit te voeren. Met deze week intervaltrainingen, 15x200 meters op de baan tussen 36 en 32 seconden gelopen, nog wat langere intervallen, 800, 400 en 200 meter in 4 series en dan een duurloop van 19km in 1h21 mag ik zeggen; 'niks te klagen'. Vooral die duurloop op een stormachtige zaterdagochtend om 10 uur. Zonder meetapparatuur gelopen, op gevoel en volgens schema een duurloop van 18km in 1h18. Ik was dus iets te ver gelopen, maar had niet verwacht toch nog ruim 14 per uur te hebben gehaald. Soms had ik het gevoel meer te wandelen dan te hardlopen, vooral met die gemene windstoten, hé. Ik heb dan ook wel door de bossen van Stekene gelopen, maar of dat nou zo'n goed idee was, vroeg ik me onderweg af, met een schuine blik op de geknapte en afgevallen, soms wel héééle dikke takken op mijn pad. Zag ook al enige bomen die vervaarlijk en al zeer schuin liggend heen en weer zwiepend de kracht van de wind en de invloed van de zwaartekracht de strijd drá zouden moeten bekopen. Dan maar al te blij dat ik in de prachtige open ruimte van het Steense waterwingebied was beland. Dat is even lopen met de rem erop, hier doorheen te vliegen is een belediging voor het schitterende landschap dat hier ligt. En het besef dat dit vlak naast mijn deur ligt. Foto's heb ik er nog nooit gemaakt, ga ik ook niet doen.Dus ben ik wel of niet in vorm, ik denk het wel, maar wil nog even wachten tot het eind van deze maand. En dan zie ik wel welke wedstrijd ik loop, krijg steeds meer zin...

Ups 'n downs

2011-01-27T20:58:00.006+01:00

Nu al een behoorlijke periode van vallen en opstaan, terwijl enigerlei strubbelingen stug de kop blijven uitsteken doe ik telkens weer een poging om mezelf enigzins terug in het rechte (sport) spoor te manoeuvreren. Om met de deur in huis te vallen......

Ik word soms een beetje moedeloos, de ene of de andere dag dat het wel of niet gaat. Ik heb het over mijn trainingen dus. Ondertussen zijn de spieren wel gemangeld en weer gerangschikt op de massagetafel. En het was nodig. Toch blijven er nog wat naweeën aanwezig, maar met door te trainen zal dit ook moeten oplossen. Al lang blij dat ik gewoon door kan gaan met trainen, alhoewel dit ook nog maar 4 maal per week gebeurt. De ervaring heeft mij nu ook wel geleerd dat ik gevoeliger ben geworden voor blesures, en dat zal zijn gevolgen hebben voor mijn geplande planning over het 800 meter gebeuren. Oja, ik ben vast wel van plan dit nog uit te voeren, maar ga me er waarschijnlijk niet specifiek op richten. Reden nr twee hiervoor is ook, dat ik toch een straatloper ben. Ik kan de sfeer van deze manier van wedstrijdlopen niet missen. Dat merkte ik ook heel duidelijk in Westdorpe, ondanks dat ik niet had meegelopen. Maar met het fotograferen van de lopers had ik in de gaten dat dit wel is wat ik wil. Trouwens, wat wil ik nog bewijzen? Ik heb nog wel wat te bewijzen, maar dat kan ik ook op de langere afstanden proberen. Zover ben ik niet verwijderd van zeg maar, een podiumplaats op de NK halve marathon 40>.
En daarvoor moet ik ook wel wat snelheid trainen, op de baan, waar ik dankzij Marcel gisteravond 1'43'' heb gelopen op de 600 meter. Terwijl de overige 4x600tjes ook makkelijk onder de twee minuten gingen. Ik hoop Marcel wat vaker tegen te komen op de woensdagavond training. Voor wedstrijden ben ik nog niet klaar, maar ik beloof je, de eerstvolgende keer dat ik bij een wedstrijd aanwezig ben om te lopen, zal het niet zijn om te spelen!!!

Ik hier???

2011-01-23T14:20:00.003+01:00

Zie de overige foto's in het foto-album>>>

Slachtoffers gevraagd..

2011-01-14T19:49:00.006+01:00

En weer een werkweek gepasseerd. Vrijdagavond al en ik heb slechts 2 maal getraind deze week. Aangezien ik op het moment 4 maal per week erop uit trek, hardlopend, lukt het me nog wel de 4 trainingen voor mekaar te krijgen. Het is allemaal niet zo opwinnend wat ik uitvoer, zeker op papier lijkt het vrij simpel. Toch kom ik nog altijd af en toe van een koude kermis thuis als blijkt dat sommige trainingen toch zwaarder uitvallen dan dat ik zou verwachten. Zoals een tempoduurloop, 10 minuten dít tempo, 10 minuten dát tempo, 20 minuten zús tempo, 10 minuten zó tempo, 13, 14, 15 per uur. Om dan uiteindelijk amper 14 km afgelegd te hebben in één uur tijd, maar wel volledig afgedroogd, uitgeblusd!! Hét gevoel dat ik iets heb gedaan, dat dan weer wel. Clubtraining, gaat altijd te hard. Vooral als je met 1200 meter begint en eindigt met 200 meter. Nog een duurloop, 15km, af te leggen en nog wat lange tempo's te doen. Ik durf nog geen wedstrijden te lopen, ik heb nog altijd van die kleine kwaaltjes na een training. Een wedstrijd zou geen goed doen, daarbij, ik zou niet weten welke afstand ik wil lopen. Eigenlijk moet ik kortere (wedstrijd) afstanden lopen, maar daar heb ik helemaal geen zin in. Dus nog even kalm aan.

Ondertussen doe ik de dingen die mij veel beter afgaan, althans, dat vind ik zelf. De foto's blijven gemaakt worden, opdrachten moeten worden vervuld. En daar heb ik af en toe wel wat hulp voor nodig. Eén van die opdrachten luid; familieportret. En daarbij gaat het er niet om, om netjes op een rij met een big smile te gaan staan te poseren voor de camera, maar met wat méér nonchalance zich op te stellen. Met een 'paspoortfotobakkes' als het ware, of wat dan ook. Dussss....bij deze een oproep om me te helpen mijn materiaal te verkrijgen, want hoe meer foto's, hoe liever. Wel families met nageslacht, jonge of oudere kinderen, alles welkom. Als berooide kunstenaar die ik ben, kan ik je alleen verblijden met een afdruk op A4 formaat als dank voor de moeite.

Naschrift: Heb ondertussen liefhebbers genoeg voor mijn opdracht, hartelijk dank hiervoor...

Nieuw jaar...

2011-01-10T07:51:00.002+01:00

...nieuwe kansen! Ik hoop toch op een beter jaar dan het afgelopene. De start is er wel naar, eindelijk verlost van die rotsneeuw. Dus met frisse zin deze week de hardloopschoenen uit het vet gehaald en met moeite mijn eerste duurloopje na drie weken niks doen uitgevoerd, 12km binnen 52 minuten. Allemachtig, dat viel tegen! De volgende dag rust gehouden, zo stijf als een plank. Volgende test, ook een duurloop, maar dan 15km in 1 uur en 5 minuten die verrassend goed verliep. Had wel het besluit genomen voorlopig om de dag te trainen, ik zit in een opbouwfase. Woensdagavond na lange tijd me bij de club gemeld voor de baantraining. Nou, met een 10x400 meter voor de boeg kwam ik wel op het goede moment. Omdat het met 200meter rust méér op een intervalduurloop leek, ik mezelf niet in goede vorm beschouw, het met één graad boven nul best wel fris was en de baan er relatief glad bij lag, heb ik de 400tjes niet te zot gedaan met gemiddeld rond de 80 seconden te lopen over deze afstand. Maarrr...heerlijk gelopen, en dat is zóóó lang geleden dat ik dit zo ervaarde. Twee dagen rust, tot zaterdag de Jeff Thuy memorial op Heikant werd gelopen. Grote twijfels of ik zou mee doen, en met welke afstand. Wat een moeilijke middag, Carla was al op de fiets vertrokken naar Heikant, en ik bleef thuis, gewikkeld in een grote tweestrijd. Ik had beslist niet te gaan, en ga een intervalduurloop uitvoeren. Dit was telkens 10 minuten 13, 14, 15, 14 en 13 per uur lopen. Omdat er een stevige wind stond besloot ik maar de luwte van de Stekense bossen op te zoeken, waar dus de wedstrijd werd gelopen. Ik passeerde in Heikant de start op afstand, maar voelde me wel opgelaten omdat ik niet meedeed, maar wel hier kom trainen. Kwam natuurlijk een hele bubs deelnemers tegen die ik dan maar heb aangemoedigd, met het voornemen nooit meer te zullen trainen als er zo'n schitterende loop aan mijn eigen voordeur plaats heeft.
Voorlopig houd ik het maar bij trainen, ga wel de Finlandcross lopen (toch!) en ga wat van die natuurloopjes in het west opzoeken. Het kortere, heftige werk als voorbereiding voor de Mastercompetitie, de Pinksterwedstrijden en misschien wel het NK Masters in Den Haag.
Maar het belangrijkst, heel blijven, dit jaar.....

Kerstloop Breskens

2010-12-26T13:55:00.003+01:00

Een Koewachtse afvaardiging zal aanwezig zijn op de Breskense kerstloop, waaronder de recordhouder van de Cadzandse halve marathon. Helaas ga ik de boel vanaf de zijlijn bekijken, waarschijnlijk (eigenlijk wel zeker) gewapend met een fotocamera. Het spijt me wel niet mee te doen, maar ik ken de zwaarte van het parcours. En dat ik een week geleden nauwelijks normaal kon wandelen, ga ik nu nog geen rare sprongen maken. Nog een week, en ik start weer op. Ik heb voorlopig geen plannen, ook geen halve marathon, geen Cadzand. Als ik weer eens een wedstrijd wil lopen, wil ik ook zeker weten er voor de volle 100% te kunnen geven. Dus ik hoop binnen zeer korte tijd weer te trainen, maar dat ligt ook wel een beetje aan de weersomstandigheden. Momenteel zijn het echt van die dagen om aan mijn nieuwe fotowebsite te werken, die zal binnenkort ook gelanceerd worden.

Saai rotweer

2010-12-19T11:29:00.004+01:00

Nou, dat is duidelijk, de Stekense Kerstloop gaat niet door. Kon me ook niet voorstellen dat die door zou gaan, als ik de berg sneeuw hier buiten zie liggen. En er is nog meer van die vuiligheid op komst. Ik had niet meegedaan moest het wel plaats vinden. Sinds een week heb ik last van mijn rug, wat nu zich heeft verplaatst naar mijn heup aan de linkerzijde. Moeilijk lopen, laat staan hardlopen. Vermoedelijk heb ik dit opgelopen bij die halve marathon van verleden week. Het lopen over een schuin aangelegd pad ligt me niet, ik heb dáár al eens een slechte ervaring mee gehad. En nu zit ik met de gebakken peren. Maar ja, met dergelijke weersomstandigheden valt er wat mij betreft toch niet fatsoenlijk te lopen. Ik had min of meer voor mezelf beslist om het voorlopig het lopen op een laag pitje te zetten. Maar nu met die blesure kan ook de waakvlam uit. Ik heb de tijd, ik wil pas in april presteren op de 10 mijlen van Antwerpen. Daarnaast wil ik me ook gaan voorbereiden op de Pinksterwedstrijden in mei, maar dan moeten de temperaturen toch flink gestegen zijn. Dus...allemaal lange termijnwerk. Ik hoop wel op een wat beter jaar dan afgelopen jaar. De geslaagde wedstrijden kan ik op de vingers van één hand tellen, en als ik werkzaam zou zijn in een houtzagerij (en onvoorzichtig zou zijn), zou dit nog te doen zijn. De mooiste waren dan de halve van Cadzand (1h15'12''), en de 800 meter in Leiden (2'06''96). Nogal een groot afstandverschil, om zo achter elkaar te zetten staat wel mooi. Met die ouderdomsblesure die lang is blijven aanslepen ben ik tot nu toe ook niet meer terug in mijn oude vorm geraakt. Nog één ding wil ik wel proberen, en dat is toch die 800 meter.
Ik wil ook niet naïef zijn, haal ik mijn oude tijden niet meer, dan het zij zo...

Mysterie opgelost

2010-12-13T12:44:00.003+01:00

Matthias Laureys is de naam van die zeer snelle loper van de aflossingmarathon. Bezoek maar eens zijn website.

Scheldorado training..

2010-12-12T12:49:00.003+01:00

Een duurloop uitvoeren is nou niet mijn leukste liefhebberij, daarom probeer ik er af en toe iets leuks van te maken. Of ik loop aan de kust over de duinen, of ik gebruik een wedstrijd om daar mijn kilometers af te leggen. Zoals ik nu in Terneuzen heb gelopen, schema zei '20km in 1h27, 4'21'' per kilometer. Nu kan ik dat wel hier in de polder ook uitvoeren, maar waarom dan niet gelijk de gezelligheid van een wedstrijd combineren? Daarbij, ik zou dan ook als haas kunnen fungeren. Hoewel dit ook niet ideaal is voor de gehaasde, ik loop natuurlijk wel 'vlak'. Dus of het nou tegen- of meewind, helling op of helling af, ik blijf bij mijn 14 in 't uur. Er werd dus niet veelvuldig gebruik gemaakt van mijn gelopen tempo, de eerste die wel in mijn spoor liep was een loper op de midden afstand, Theo Roels. Helaas moest hij in de laatste kilometers mij laten gaan, ik weet nou eigenlijk niet of hij veel profijt heeft gehad door mij te volgen. Ondertussen waren er al andere lopers aangesloten, waarbij er één loper in staat was mij te volgen. Ditmaal ging het om Peter Rottier, motorcrosser en mountainbiker. Van oorsprong Zeeuws-Vlaming, tegenwoordig woonachtig in Kalken. Hij vroeg mij wat mijn plannen waren voor vandaag, ik had dus iets meer dan anderhalf uur te lopen over de gehele 21km (als de ronde afstand klopt). Peter zou graag eens onder de 1h30 lopen, hoewel hij niet veel aan hardlopen doet, zoals hij zelf mij vertelde. Tja, wat doe ik dan, halve zachte als ik ben, dan moest mijn schema er maar aan geloven. 'Als je mij kunt blijven volgen, beloof ik je dat ik je onder de 1h30 laat lopen', daarbij al een kleine tempoverhoging creëerend. Op dat moment liepen we net op het slechtste stuk, met het gezicht vol in de wind. Nou moest ik ook al er op letten dat Peter mij kon volgen, maar had al snel in de gaten dat hij wel heel gemakkelijk liep, en ook nog heel gemakkelijk bijna een gesprek met mij begon. Hij wou graag weten wat ik normaal op een halve marathon loop, en hoe mijn naam was. Bij het noemen van mijn naam wist hij genoeg, hij had me regelmatig in de krant gelezen. Ik ben beroemd!! Och, als mountainbiker kon het niet missen dat hij ook mijn broer Rik kent, natuurlijk! Dat kent mekaar allemaal.
Goed, ondertussen gezellig keuvelend, had ik mijn tempo weer wat opgevoerd. Vanzelfsprekend, zolang er nog zo te gemakkelijk gepraat kan worden, gaat het nog niet snel genoeg. Uiteindelijk werd het wat stiller, vond ik ook niet zo erg, ik ben nou niet zo'n prater. Onderwijl ontdekte ik ook dat het wel heel prettig is om zo een wedstrijd te lopen, ik zag nou nog eens iets van de omgeving, alhoewel ik ook tijdens een wedstrijd al vlug afgeleid ben en nog eens wil rondzien.
Omdat er twee rondjes gelopen werden voor de halve marathon, konden we zien tijdens de passage van de finish of we op schema lagen. Daarnaast had ik ook de beschikking van mijn footpod om de gelopen kilometers bij te houden, maar bij het passeren van de klok stond deze in de 43 minuten. Dus we lagen ruim op schema. Ik had ook gekozen om meewind een hoger tempo aan te houden, zodat we de laatste kilometers tegenwind iets meer mochten verliezen. Toch gingen de kilometers tegen de wind in deze tweede ronde in een hoger tempo dan we liepen in de eerste ronde. Met 14,2 km per uur langs de zeedijk was dit een mooi tempo, en Peter bleef volgen! Zelf was ik toch ook wel blij uiteindelijk de laatste kilometer met meewind te kunnen uitvoeren, nog even alles soepel loslopen in een hoog tempo. Bij Peter zat de sleet er nu wel goed in, zoals hij zelf nog kon uitbrengen. 'Niet zeuren, je kunt nog praten, dus kun je ook nog versnellen. Nog eventjes alles geven voor een mooie tijd, ruim onder je richttijd moet toch kunnen?' En dat het nog goed ging, gefinished in 1h26'49'', waarvoor hij me dankbaar was. Nou jongen, dacht ik bij mezelf, als je je richt op hardlopen, dan zou je nog betere prestaties kunnen leveren. 'De volgende keer onder de 1h20?', stelde ik voor. Dat was nog te hoog gegrepen.
Daarmee was de kous nog niet af, mijn aanwezigheid had blijkbaar nog voor verwarring gezorgd bij de koplopers van de halve marathon. Voornamelijk bij Pieter Ackerman. Pieter loopt ongeveer mijn tempo, ik net iets sneller. Pieter had al gezien dat ik me ook had ingeschreven voor de halve, maar wist niet dat ik dit in mijn trainingtempo ging uitvoeren. Daarom was hij niet al te snel gestart, en wachtte mij op om zo samen verder te lopen. Maar daarbij was er al één loper, Peter de Peter, ondertussen al gevlogen. Na de eerste ronde te hebben afgelegd, met mijn uitblijven, uiteraard, begon Pieter dan toch maar eens aan de inhaalrace om nog te gaan voor de eerste plaats. Helaas voor hem, op 19 seconden na, kostte hem zijn fout mij op te wachten hem de eerste plaats. Natuurlijk vond ik dat schitterend toen Pieter mij dit verhaal vertelde achteraf in de met chloordampen gevulde cafetaria van zwemparadijs Scheldorado. Tenslotte was hij één van de twee die mij verrast hadden in de laatste meters van de JuulvdWalleloop in Kieldrecht. Dit was dan mijn wraak, en ik heb er eigenlijk geeneens mijn best voor moeten doen.
Een leuke 'wedstrijd' gelopen, die ik misschien wel had kunnen winnen. Maar trots op mezelf dat ik de verleiding heb kunnen weerstaan, want de Kerstloop in Stekene een week later staat wel in mijn agenda om voluit te willen gaan...

Ondanks de kou..

2010-12-07T19:15:00.004+01:00

...fotograferen blijf ik doen...

Deze keer een panorama uit 4 verschillende opnamen

klik op foto voor volledig beeld

Wordt het toch nog leuk...

2010-12-05T14:13:00.002+01:00

Heb net een uurtje rustig uitgelopen en met tegenzin gestart. Het weer is nou niet om te zeggen erg uitnodigend om in de polders te gaan vertoeven. Nou, het viel me nogal mee. Om te zeggen dat ik eigenlijk erg prettig gelopen heb zonder te letten op mijn tempo. Ik had gewoon een uur te lopen volgens het schema. Uiteindelijk wel wat te snel gelopen, 13,2km afgelegd, maar als ik dit ontspannen kan doen en onderweg elke vogel heb voorbij zien komen, dan maar liever zo. De laatste dagen gingen mijn interesse weer richting loopband, maar als ik dan zo weer eens door de polder loop....
Ik had wat meer spierpijn verwacht na die 10,4km die ik gisteren tijdens de aflossingmarathon had gelopen. Echt sneeuwvrij kon ik het alternatieve parcours nou niet noemen. Een saaiere ronde dan gewoonlijk, maar misschien een wat snellere ronde. Wat er verder gebeurde kan ik niet verklaren bij me zelf. Waarom liep ik nou wel opeens 17,2km in 't uur gemiddeld op deze glibberwedstrijd? Ik ga er in ieder geval van uit dat de afstand klopt, zo moeilijk kon het niet zijn om de meters uit te zetten. Voor me zelf ben ik zeer tevreden.

Maar in deze wedstrijd gaat het nou niet om het individuele succes, was dat de reden om wat extra te geven misschien? Nadat Niek den Exter met een geweldige opening als eerste terugkeerde moesten we proberen deze voorsprong vast te houden. Als tweede loper ging Benjamin Gerrits zijn twee rondjes lopen. Alleen had Benjamin de pech tegen een wel heel erg ontketende Belg te lopen. Net als Benjamin liep deze man ook twee ronden achter elkaar. Maar deze man liep de eerste ronde in 17'12'' en zijn tweede ronde in 17'29''!!! Ter vergelijking, Niek den Exter liep zijn rondje in 17'34'' en Marcel Mangnus 17'32''. Ik wil maar zeggen, deze twee zijn toch ook geen flauw bier, maar een man als deze Belg waarvan ik helaas zijn naam niet weet zal waarschijnlijk zich wel in de subtop vertoeven. Nadat Benjamin was binnen gekomen kon ik aan de bak met mijn twee rondjes. De achterstand was op dat moment nog niet al te groot en na een kilometer of twee kon ik me op de eerste plaats gaan begeven. De voorrijdende fietser was even de kluts kwijt en kwam even informeren of ik het was die nu op kop liep. Zover als ik me kon oriënteren over het overige deelnemersveld dacht ik wel dat dat het geval moest zijn. Tja, we waren tenslotte al volop bezig met het dubbelen van deelnemers, dus zie door de bomen het bos dan nog maar. Lastig was het soms ook om dan lopers te passeren, soms werd er wel rekening mee gehouden dat dit gebeurde, maar meestal moest ik toch manoeuvres maken om mijn tempo vast te houden. Het fietspad waar we liepen was al smal, en dan met die sneeuw erbij wil iedereen zo gunstig mogelijk lopen. Kwam nog bij dat er op hetzelfde pad ook gekeerd moest worden, dus af en toe was het gezellig druk met door- en terugkerend volk. Tel daarbij de opentoegankelijkheid van dit pad, dus met extra fietsers hierbij zorgden voor nog meer spektakel. Uiteindelijk kon ik afsluiten met mijn eerste ronde in 18 minuten en de tweede in 18 minuten en 19 seconden. Marcel nam over met bovengenoemd resultaat, dus zeer sterk gelopen en onze voorsprong verder uitbouwend. Daarna was het de beurt van Nitin Klapwijk 19'30'' en afsluitend Niek Wieland met 19'15''. We hadden de voorsprong uitgebouwd om met een verschil van 16'50'' op het tweede team als eerste te finishen. Eindtijd 2h28'06''.
Normaal gesproken is er elk jaar een zeer snel team uit Gent die traditioneel met de eerste plaats gaat lopen, maar ze lieten dit jaar verstek gaan. Maar goed, wie er niet is, dat telt niet mee. We hebben eindelijk eens gewonnen en dat is toch ook een lekker gevoel, ondanks dat er mensen zijn die beamen dat het plezier aan het lopen ondergeschikt is aan de drang een overwinning te behalen.

Dit...geen tweede maal meer...

2010-11-27T17:42:00.003+01:00

Wielrennen...als het eens een mooie koers op t.v. is, wil ik nog wel eens dit afzien. Ben dan verwonderd waarom een wielrenner die een eind op kop ligt tot op het einde regelmatig achter zich kijkt of zijn opgelopen winst geen gevaar loopt. Verwonderd omdat deze man toch van alle kanten informatie krijgt toegespeeld. Toch op zeker spelen lijkt dan de boodschap te zijn, wat je zelf constateert liegt namelijk niet! Dus beter regelmatig omkijken en doorgaan.
Dit is een wijze les die ik iedereen wil meegeven, omdat ik zelf vandaag het slachtoffer ben geworden van een zekere hoogmoed en zelfovertuiging dat mijn derde plaats bij de Juul van de Walle niet in gevaar liep. Nu vond ik die derde plaats nou ook niet echt overtuigend om mijn best voor te doen, maar om dan nog gepasseerd te worden op de laatste 100 meter van de wedstrijd...dat is de rest van de dag (en langer) balen dus. Ik was totaal verrast toen die twee met snelheid mij voorbij kwamen, ik had in de eerste instantie niet in de gaten dat ze ook voor de langste afstand gingen. Achteraf had ik beter moeten weten, als ze hadden gekozen voor de 8 km, dan waren ze allang binnen geweest!!! Ik had deze stomme fout kunnen voorkomen door dan eens af en toe achter me te kijken, ik beloof je, ze hadden echt niet langs me geraakt. Of ik had versneld, wat ik nog wel kon, of ik had ze allebei in de sprint geklopt. Stom, stom, stom!!!
Dan, mijn eindtijd, ik weet het niet. Ik was zo verbaasd over het gebeurde, dat ik niet heb afgeklokt. Chris Verbeek, de winnaar, kwam binnen in 39 minuten en een seconde of 15. Ik was een dikke minuut achter hem, dus weer een stuk trager dan de 39'38'' die ik twee jaar geleden bij deze westrijd had gelopen. En té fit over de finish, moet ik me toch maar gaan toeleggen op het lopen van halve marathons en dubbele halve marathons???

PS. Tom, heb je raad opgevolgd, de Bruggenloop een e-mail gestuurd, en bericht gekregen dat ze helaas voor mij niks kunnen doen..

Dat valt me zó tegen...part II

2010-11-23T18:20:00.007+01:00

Omdat ik er zo de balen van had, maar Carla vond dat ik toch verslag uit had te brengen over mijn falen tijdens de 7-Heuvelen.

Mijn trainingen, speciaal gericht om de 15km in een supertijd te verlopen, verliepen de laatste weken als een speer. Niks was te zwaar, te snel, te veel, te moeilijk. Daarom had ik zeker goede hoop een mooie tijd te kunnen neerzetten. De laatste test, de loop op Heikant gaf me nog extra moed. Toch had ik me op de dag zelf beloofd om dan op zijn minst 52'30'' te lopen om het volgende jaar ook weer in het snelle vak te mogen starten. Deze tijd moet ik lopen als 40 plusser om aan de selectie te mogen deelnemen. Aangezien het een mooie dag werd, wel wat fris met 6 graden, maar weinig wind en volop zon, kon dat geen probleem zijn. Helaas kwam ik toch wat laat in mijn vak, en stond samen met Sjaak Luteyn zowat in de laatste rij. Niet dat er zoveel mensen voor ons stonden, maar ik voorzag toch wel wat start problemen. Dat bleek ook dan wel, ik kon niet snel genoeg naar mijn zin mijn tempo maken toen we vertrokken waren. Ik moest dan ook behoorlijk zoeken naar doorgangen. 'Waarom staan zij wel zover vooraan, als ze toch in dit tempo lopen?', dacht ik bij mezelf. Ik had zo'n 400 snelle meters verspeeld met dit gedoe. De eerste kilometer, in 3'20''. Dat bedoel ik dus, een te langzame start. Ik hou er nu eenmaal van om er met veel geweld in te vliegen. Ik heb bij vorige wedstrijden al veel ruiger geopend, in Breda voor de 10km in 3'02''. En daar ging de rest van de wedstrijd dan heel soepel. Een tempo van 3'20'' blijf ik ook niet lopen, maar gelijk even goed wakker worden doet me toch goed.

Ik zag wel tegenop de eerste 5km, die zijn me nooit goed afgegaan op dit parcours. Maar dat wou ik nu wel beter aanpakken en rond de 17 minuten hier passeren. Aangezien mijn gelopen tijd al de 14 minuten was gepasseerd bij het 4km punt, wist ik dat dat niet meer haalbaar was. Ik liep nu ruim boven de 3'30'' de kilometer. Kilometer 5 in 17'45'', en ik kon niet sneller. Toch liep ik wel gemakkelijk, had geen problemen. Ik was wel blij na 5500 meter eindelijk weer eens vlakke weg tegen te komen, om daarna de heuvels te kunnen beklimmen. Ik hoopte op deze hellingen nog wat goed te maken en liep de volgende 5km in 17'43'', 10km in 35'28''. Dat komt goed, de laatste kilometers gaan omlaag dus kan ik meer snelheid maken. Dit gebeurde dus niet, dat had ik al in de smiezen toen ik het 13km punt passeerde. Ik zou dan 3'10'' per kilometer moeten lopen om op tijd binnen te zijn. Dit was niet meer te doen voor mij, ik wou dan ook niks meer forceren. Dus in een voor mij moeilijk te verteren eindtijd van 52'51'' kwam ik binnen. Dit had wel seconden sneller gekund, maar waarom zou ik nog de moeite hebben gedaan?

Om me te mogen klasseren om volgend jaar weer op dezelfde plaats te starten moet ik nu elders een scherpe tijd neerzetten op een officiële wedstrijd. Dat zou dan, of een 10km in 33'10'', 15km in 52'30'' of een halve marathon in 1h15'10'' moeten zijn. Dat word een lastige opgave waarbij die 10km al afvalt, dat haal ik nooit! Toch zou dit verhoudinggewijs moeten kunnen, hoe komt men anders aan deze limiettijden?

Wat nou de reden was van deze tegenvallende race? Ik liep lekker, was helemaal niet kapot bij de finish, maar kon ook niet genoeg snelheid maken. De afgelopen week ben ik een paar dagen niet lekker geweest, heb nog een dag in bed doorgebracht. Maar of dat de reden was, laat ik maar aannemen van wel, want dan heb ik nog wat hoop dat het later wel gaat lukken...

Dat ik achteraf gezien toch de snelste afgevaardigde uit Zeeland was, maakte voor mij heel wat goed. Ik had toch serieuze lopers achter mij weten te houden.

Als ik zelf terug lees wat ik heb geschreven over deze wedstrijd komt dit over als een hoop geklaag en gezeur. Maar mijn mening verandert niet, ik heb hard getraind om resultaat te boeken. En die resultaten wil ik achteraf terug zien. Ik loop geen wedstrijd om mee te lopen, ik loop om te presteren.

Dat valt me zó tegen...

2010-11-22T14:44:00.002+01:00

...want de weervoorspellingen berichten niet veel goeds, de winter is in aantocht. En ik heb het niet zo op deze temperaturen. Moet vandaag ook een uurtje lopen, maar omdat ik op maandag vrij ben kan ik dat nog uitvoeren terwijl het nog licht is. En aangezien dat ik weer 5x per week train, zal het weer een geplan worden wanneer ik wat moet doen. Het zal voornamelijk trainen op de baan zijn. Ik heb me voorgenomen me aan een strenger regime mijn trainingen uit te voeren, ik had er nogal eens wat van sommige trainingen af te raffelen als de weersomstandigheden mij niet aanstaan. Heb me toch wat betere winterloopkleding aangeschaft, dus zou er beter moeten tegen kunnen.
Nog een tegenvaller gaat over een 15km wedstrijd die ik al een aantal keer heb gelopen met tevreden resultaat. Het betreft een vrij pittige loop waarbij er 7 hellingen moeten worden genomen. Maar helaas is deze wedstrijd al helemaal uitverkocht, deze Rotterdamse bruggenloop op 19 december. Ik had hier graag nog eens gelopen, en een goede tijd willen neerzetten. Het zal een andere wedstrijd moeten worden...

Verzopen bende..

2010-11-14T07:49:00.004+01:00

Met een lichte vorm van tegenzin, want mijn weertype heerste totaal niet tijdens de Jeff Thuy Memorial in Heikant. Maar ik wil onderhand eens weten hoe ik presteer zo vlak voor de 7-Hills. Die cross van vorige week had niet veel goeds bijgedragen, mentaal gezien. Dus Heikant, met heel veel regen de afgelopen dagen en met voorkennis van het te lopen parcours wist ik dat dit een drassige, modderige en zeiknatte editie zou worden. Volgens kenners had het parcours er al slechter bijgelegen, maar dan word hier alleen gesproken over de eerste te lopen kilometer. Dit betreft een gedeelte van het waterwingebied en waar de Stekense bossen beginnen. Dit werd zoeken naar de ideale baan, vele diepe plassen die vooral modder bevatten. Zaak om snel te starten en vooraan mee te gaan. Dat begon al goed, wat te laat bij de start, ongeveer gepositioneerd in de derde rij. Natuurlijk stonden er mensen op de eerste rij die er eigenlijk niet moesten staan, die gaan direct in de weg lopen. Een slechte start, maar gelukkig niet alleen voor mij. Ik had Jordi Van Guyse al ontdekt, die ik al op voorhand de overwinning toekende...of Chris Verbeek, weliswaar 8 jaar ouder dan mij, maar iemand die vorig jaar nog de Eindhovense marathon in 2h27 (1ste master 50+) had gelopen...die onderschat ik ook niet. Uiteindelijk wist ik wel snel de voorhoede bereiken, met wat tussensprints door de blubber, en kon als eerste voor de langste afstand het asfalt betreden. Al snel kwam Chris bij me te lopen, en na de eerste twee kilometer in 6'30'' te lopen, moest ik onderkennen dat Chris zijn tempo mij te hoog gegrepen was, en moest lijdzaam toezien dat het gat ruim groter werd. We werden weer de bossen ingejaagd, waarbij de bospaden (autobreed) er verschrikkelijk bij lagen. Veel plassen, en verhard met nogal grove steenpuin was het hier lastig lopen.

Het 5km punt, iets te langzaam naar mijn zin, in 17'10'' ofzo. Maar ja, met de huidige omstandigheden, regen, slechte weg en best wel fris...

Op naar 10km, had de punten op voorhand al opgezocht, en bereikte deze afstand in slechts een seconde of 10 langzamer dan dat ik in Breda had gelopen , en ik moest nu nog 2,4km verder. Dus dit was een opsteker, Breda liep ik in 34'30''. Maar ik moest gaan oppassen, ik begon al wat strubbelingen te voelen, deels oorzaak afkoeling, deels oorzaak sprongen makende om plassen te ontwijken, wat ik dus nog niet heb afgeleerd (kustmarathon), deels oorzaak slechte voorbereiding door te weinig water te hebben gedronken op voorhand (minstens 1,5l. in de ochtend). Gelukkig, ik had het gered zonder kramp te krijgen. Een tweede plaats in 43'09'', ruim een halve minuut op de winnaar, ik zelf ook weer op een halve minuut op de nummer drie.

Een tijd waarmee ik tevreden mag zijn, hoewel ik er vorig jaar nog 42'20'' had gelopen op dezelfde ronde. Toch zou ik in dit tempo in Nijmegen een nieuw 7-Heuvelen PR kunnen lopen. Geen PR algemeen, want dan moet ik nog een stuk sneller, en dat zou eigenlijk wel moeten kunnen, daar in Gelderland...

Moerschanscross

2010-11-08T06:48:00.002+01:00

Ik kan er kort over zijn, de cross is uitgedraaid op een fiasco. Na drie rondjes prettig te hebben gelopen, deed ik een verkeerde stap die resulteerde in een onaangename steek in mijn zij. Het tempo kon ik niet langer volhouden, de last werd te groot. Ik werd ondertussen gepasseerd door o.a. Sjaak Luteyn, Robin Hofland en clubgenoot Benny. Bij Benny kon ik terug aansluiten, het tempo ging weer vooruit, maar dit was van korte duur. De pijn kwam terug, en nam een verstandige beslissing door de handdoek in de ring te werpen. Ik wil mezelf niet de vernieling inhelpen. Een tegenvaller, die in de loop van de avond alleen maar lastiger werd. Oké, ik had geen enkele last van pijn meer, maar mentaal had ik het wat zwaarder. De volgende dag een uurtje uitgelopen, en tot mijn grote opluchting verliep dit zonder probleem.
Verder heb ik enorme bewondering over de progressie van Martijn de Kok. Kon ik nog niet zo lang geleden tijdens de Paasloop in Breskens hem ruim achter me laten, ondertussen zijn de rollen ruimschoots gedraaid.
Zelf zal ik deze week nog even flink aan de bak mogen gaan, mijn nieuwe schema is er ondertussen niet gemakkelijker op geworden. Zaterdag lopen in Heikant, ik weet alleen nog niet of ik gá voor de wedstrijd, of dat ik ga voor een fikse duurloop van 15km in een uur die in mijn schema staat.

...en een beetje sensatie...

2010-11-06T07:57:00.002+01:00

Hoe gaat het?

2010-11-03T21:18:00.002+01:00

Dat ik het zelf niet meer weet!! Qua hardlopen dan toch. 'K zal het uitleggen...
Vorige week maandag, duurloop 20km, te lopen in 1h27, gelopen in 1h25, locatie: de duinen van Cadzand-bad en de linie werken van Retranchement. Ik had het mezelf dus niet gemakkelijk gemaakt, die duinen liggen nou niet bepaald vlak, en er was meer wind dan dat ik had verwacht. Maar het loopt er zoveel prettiger, en met drie kwartier in de auto vanaf thuis heb ik de eerste meters al gelopen. Toch ging het mij deze keer niet gemakkelijk af, kon nogal lastig tempo houden. Ook omdat er nogal veel toeristen rondliepen. Uiteindelijk was ik blij dat ik mijn kilometers had gelopen. Thuis toch maar eens nagekeken wat nou de gelopen afstand was. En waar ik eigenlijk op gehoopt had om een reden te hebben voor deze, voor mijn gevoel, te zware training, bleek ook zo te zijn. De footpod had zich weer eens vergist, en had de kilometers met een elastiek gemeten. Op 300 meter na, had ik een halve marathon gelopen. Dus niet een slecht resultaat voor een maandagmiddagloopje, ik had ruim onder de 1h30 kunnen lopen op deze halve. Heb wel de boel gekalibreerd, en geeft de kilometers goed aan.

Woensdag baantraining, kan hier niet veel over zeggen. In mijn schema stond het rustig aan te doen. Het ging toch nog vrij hard, heb als haas gefungeerd en we hebben een piramidetraining uitgevoerd.

Zaterdag, hoewel het pijn deed, ik heb geen wedstrijd gelopen! En dat, terwijl het zo'n mooi weer was. In plaats heb ik 8x800tjes uitgevoerd. Richttijd 2'52''. Niet zo'n intensieve training, alhoewel de 200 meter rust die ik tussendoor kreeg wel vrij kort was. Het ging dan ook van geen ene meter. Goed, ik kreeg ze wel gelopen in deze richttijd, maar dat ging mij te zwaar naar mijn zin. Dit zou veel soepelder moeten kunnen.

Zondag, eigenlijk zou ik 4x1500 meter willen doen, maar omdat dit iets ruiger moet dan die 800's, besluit ik maar dit uit te stellen tot de volgende dag. Ik voel trouwens nog teveel de last van die verwenste 800 meters. En dat terwijl ik volgens jaar voor deze afstand wil gaan. En sinds kort zet ik hier een groot vraagteken bij of ik het dat wel waard vind om daarvoor enkele mooie straatlopen te laten schieten.
Dus...ik zie zwarte sneeuw, die trainingen gaan zo enorm op en af. Ik kijk op tegen de 1500's die ik in de avond op de baan ga uitvoeren. Na een warming-up van 6km ga ik van start. En wat ik zeker niet had verwacht, het gaat me zo gemakkelijk af. Ik mag er dan ook wel 5'09'' over doen, en dat is dan ook altijd nog wel 17,5 per uur. Ik besef ook dat dit het tempo is dat ik over enkele weken 15km lang zal willen uitvoeren (liefst nog een beetje sneller). Maar ik heb weer wat meer hoop. Toch had ik het liefst nog eens een goede testwedstrijd gelopen om wat zekerder te zijn over de vorm. In plaats daarvan heb ik me toch laten overhalen om zaterdag te starten in de Moerschanscross, en dan voor de langste afstand. En laat het aub niet te slecht weer zijn, want in tegenstelling wat er vorige week in de krant stond, ik hou niet van lopen in pokkeweer...

Soms zit het mee..

2010-10-25T07:06:00.004+02:00

Ongelooflijk, nadat het uren aaneen had geregend, zeg maar, met bakken uit de lucht, was het klokslag 3 uur kurkdroog bij de start van de Hulsterlooloop. Deze wedstrijd stond eindelijk eens wél in mijn schema, dus ik had te starten. Als ik eenmaal bezig ben met lopen, maakt het me niet veel of het gaat regenen. Maar om doornat aan de start te staan...
Eigenlijk had ik een 10km wedstrijd moeten opzoeken, maar als er nou in de regio ook een wedstrijd word gelopen vind ik het wat flauw om dan elders een wedstrijd te doen. Liever steun ik de dan toch wat 'mager van opkomst' loopjes van de SSP. Ik verwachtte wel een sterke bezetting op deze loop, is in het verleden niet anders geweest. Een redelijke bezetting, zo op het zicht bij de start. Ondanks dat het deze dag koud, winderig en nat was. Gemiddeld een temperatuur van 7 graden en het blaasde tussen de 4 en 6 Beaufort. Wetend dat er vooral in de open polders word gelopen, zal deze 12,6km een hele taaie worden. De eerste 5km verliepen zeer gemakkelijk, dit waren de kilometers dat de wind in de rug zat. Nadat eerst de lopers van de korte afstand terug waren gekeerd, kon ik nu nog de lopers van de midden afstand op enige afstand volgen. Daarna had ik het alleen te doen. Tot op het moment dat de wind tegen zat, hadden we rakelings gelopen op wat dit moment waarschijnlijk de beroemdste polder van Nederland is, de Hertogin Hedwigepolder. Over dit stukje land heerst nog altijd onzekerheid wat er mee te doen staat, onder water ermee of niet.
Dus nu was het tegenwind worstelen, ik had al een tijdje een gat geslagen tussen mij en de no 2, Jan Gowy. Ondanks de harde wind kon ik nog redelijk mijn tempo houden, wel aanzienlijk minder hoog dan meewind natuurlijk. Ik verwachtte ook dat de polderwegen er slecht zouden bijliggen van wege het landbouwverkeer. Dit viel veel mee, de boeren konden nu natuurlijk het land toch niet op door de vele regen. Lange rechte wegen zonder veel beschutting, maar ik had slechts één doel, eindelijk eens als eerste binnen te komen op deze loop. En dat ging lukken, met af en toe een bocht van 90 graden was het eenvoudig af te zien hoe groot de afstand tussen mij en de achtervolgers was. Dat bleef groot genoeg om geen zorgen te maken, maar ik wil deze voorsprong alleen nog verruimen. Met de laatste honderden meters door de polder, de wind recht in het gezicht draaide ik het dorp Nieuw-Namen binnen, op weg naar de sportvelden. In de beschutting van de huizen, met de wind in de rug was het heerlijk om nog een alles te kunnen geven. En met een voor mijn gevoel aanzienlijke tempo kwam ik binnen in 44'51'' op 12,6km, 3'34'' per kilometer en een gemiddelde van 16,9 per uur. Blijkt achteraf nog dat ik de snelste gemiddelde kilometertijd van alle afstanden heb gelopen. Natuurlijk, zeer tevreden gezien de weersomstandigheden van deze dag en het parcours dat niet heel gemakkelijk is met regelmatig wat dijkhellingen. En dat ik dit alleen voor elkaar heb gekregen, daar voel ik me heel lekker bij. De vorm is terug...volgende afspraak zal in Terneuzen zijn.

Een goede warming-up...

2010-10-17T10:35:00.002+02:00

...is essentieel om een wedstrijd goed te laten verlopen, zonder risico te lopen op eventuele blessures. Vooral nu de temperaturen wal lager uitvallen, kan de warming-up niet goed genoeg uitgevoerd worden.
Zaterdag, dat begint al goed, flinke buien, maar tussendoor een uitbundig schijnende zon. Ik vertrek omstreeks 10h00 om op tijd te zijn in Vlissingen om daar met ons RKHAV team mee te doen aan de aflossingcross. Dergelijke wedstrijden ben ik niet gewend, maar het lijkt me wel eens leuk om in teamverband te lopen. Al met al, betrof het om slechts 3000 meter lopen p.p. door het Nollebos. Dit waren 5 rondjes van 600 meter. Nadat Job de Brouwer zijn beurt had over gedragen aan Chris de Smit, mocht ik mijne toer uitvoeren. Ik had het parcours al eens verkend, schelpenpaden, scherpe bochten, een klim en modder. Ik wist wat me te wachten stond, een rondje is zo gelopen. Maar daar waar ik zeer zwak in ben, is bij te houden hoe ver, hoe vaak en hoe wat...
Zo niet anders deze keer, de laatste ronde er alles nog eens aan gegeven. Het ging tenslotte heel goed, ik had voor elkaar gekregen om van een derde naar een tweede positie te lopen. Alleen een loslopende hond op mijn pad gevonden, sukkels, houd die beesten bij je, je ziet toch dat er een wedstrijd gelopen word?
Nouja, ik loop dus mijn laatste meters, ga de bocht om, en zie Marcel niet op de afgesproken plaats staan! Blijkt, ik moest nog een rondje. Tering, ik ben wel kapot, hoor!!!
Even adem halen, de helling op die ik direct na mijn tegenvaller had te nemen, even recupereren en dan nog een goede 500 meter te gaan. Marcel nam over, ging als een speer, maar we kwamen seconden te kort om nog de eerste plaats te pakken. Jammer, volgende keer beter.
We gingen nog wat drinken in eetcafé de Kanovijver. Op dat moment was het 13h30, en ik besefte dat ik nog gemakkelijk op tijd in Terneuzen zou kunnen zijn om daar nog een loopje mee te kunnen pikken. Die mededeling kreeg wat reactie in de directe omgeving. Marcel vroeg of ik dat nou meende. We lachtten er maar eens om, maar ik dacht eens even na, en had zo iets van 'waarom niet, eigenlijk?' Wat had ik nou helemaal uitgevoerd, een Coopertest duurt langer dan wat ik nu had gelopen. Ik was nu eenmaal op temperatuur, het zou zonde zijn daar niks meer mee te doen. Dus zei ik Marcel, dat ik toch in Terneuzen ga starten. Marcel ging overstag, en we waren vlug op weg, richting Terneuzen.
Ik wist van geen afstanden die er te lopen waren, maar ik had al besloten te kiezen voor de langste afstand. Dit bleek 15 km te zijn, precies zoals ik op zondag zou willen lopen, in één uur tijd. Een uur over 15km in een wedstrijd is altijd beter te doen dan dat ik dit alleen moet uitvoeren, kwam dat goed uit. Ik had me voorgenomen me wat te verbergen, geen kop te doen. Want wat we in Vlissingen hadden aan beschutting in een boomrijke omgeving (anders zou het geen bos zijn), dat moesten we op de Terneuzense zeedijk zeker bekopen. Een zowat stormachtige wind, recht vanuit de Schelde. Een prachtig uitzicht, schuimende koppen op het water, en schuimende koppen over de zeewering (van de lopers, wel te verstaan). Ook rondjes te lopen, maar deze keer zelfs voor mij bij te houden. Marcel liep 5km, overwon deze ruimschoots, en ik had het genoegen Marcel te zien finishen. Het genoegen omdat ik deze eerste ronde dus in een behoorlijk tempo had kunnen lopen, of ik dit zou vol houden? Ik had tenslotte de kopgroep toch verlaten, hoewel er vrij hard werd gelopen. Zeker meewind liep het tempo hoog op. Maar op het moment dat we tegen de wind in draaiden, kwam ik opeens alleen te lopen. Ik keek nog even verbaasd om, dit had ik toch niet verwacht. Omdat er een behoorlijk stuk tegenwind werd gelopen, verwachtte ik dat ik wel weer werd terug gehaald, ik liep immers helemaal alleen. Het gebeurde niet meer, het gat werd alleen maar groter, wat mij er alleen nog sneller deed lopen. En dus, met een minuut verschil kon ik deze wedstrijd op mijn naam schrijven, net onder de 54 minuten over ongeveer 14980 meter, volgens afstandmeten. Natuurlijk, zeer tevreden, gezien de omstandigheden. Die wind blaasde toch behoorlijk hard.
Was dit dankzij die mooie warming-up die ik in Vlissingen had gedaan? Toen ik even inliep vóór de 15km loop, voelde het allemaal wel heel erg soepel aan. dat heb ik al anders ervaren bij een opwarming. Dus, een zéér intensieve opwarming, ik kan het aanraden!!

Kustmarathon, foto's uitgelicht.

2010-10-05T22:39:00.015+02:00

Deze foto's zijn als voorbeeld nabewerkt. Mocht iemand interesse hebben in één van de foto's in het album, laat het mij weten via closingtime@zeelandnet.nl m.v.v. bestandsnaam, te vinden onder foto-informatie.

Ik kan dan een afdruk van 13x18 bezorgen, die de afbeeldingen beter laten overkomen. Kosteloos kan ik dit natuurlijk niet doen, ik vraag €5,00 per afdruk, inclusief bezorgkosten.

Disappointed In The Sun

2010-10-04T10:06:00.012+02:00

dEUS

Toepasselijke titel voor mijn wedstrijddeelname te Breda, 10k. Later meer info...

Zoals ieder jaar met een luxe touringcar, verzorgd door de p.v. Cargill Sas van Gent, afgezakt richting Breda voor de Singelloop. Normaal loop ik daar de halve marathon, maar ik zou nu op het kortere werk mijn aandacht richten. Ingeschreven voor de 10k, wel met wat dubbele gevoelens op de dag zelf, want die halve marathon...dat kriebelde net zoals de hele marathon daags voordien. Heb daar veel foto's gemaakt, die komen natuurlijk op de fotoblog te staan.
Terug naar Breda, daar draaide het bij de halve om het N.K. Met een eindtijd van rond de 1h11'40'' had ik hier geen schijn van kans. In goede vorm zou ik ook net het podium missen, dus ik hik er een beetje tegen aan. Niet te veel over denken, laat ik eerst aan mijn snelheid werken, en dat heb ik gedaan. De start die om 11h25 werd gegeven, gaf mij een doel voor ogen. 'Ik wil vóór klokslag 12 binnen zijn', dat voornemen vertelde ik Sandra (de Block) die naast mij stond wachtend in het startvak. Dit kon nog wel eens tegenvallen, aangezien we niet vooraan stonden. Het eerste vak was namelijk bestemd voor studenten, blijkbaar liepen zij hun eigen wedstrijd. Een paar minuten voor de start werd het hekwerk verwijderd, en het naar de voorste linie begeven was niet zo'n probleem. Er waren niet zoveel studenten die zo gek waren om op zondagochtend 10 kilometer te gaan rennen. Vanwege het strakke schema waren we op tijd gestart, en het ging gelijk vrij hard. Ik had toch voorgenomen mee te gaan met de snelste kudde, een snelle start doet mij altijd wel goed. Hoewel ik nauwelijks tot niet een warming-up had gemaakt, kon ik toch soepel mee. Dat het wat aan de snelle kant ging, besefte ik na de eerste kilometeraanduiding. We passeerden hier in 3'03'' na het startschot. Jammer genoeg 4 seconden te langzaam, want het zou wel mooi staan als ik hier een tijd van in de twee minuten kon noteren voor de eerste kilometer. Reëel en helder genoeg om te beseffen dat ik dit geen 10km zou uit houden, want een eindtijd van 30'30'', tja....
Even wat gas d'r af, ik was niet de enige die er zo over dacht. Maar waarschijnlijk zou de groep die wel door bleef draven, toch ook nog wel terugvallen. Dus ik wou toch de vaart erin houden. Kilometer twee, 6'23'', nog wel rap, maar nu nog te doen. Ondertussen was ik bijgehaald door drie man, die aanzienlijk een stuk jonger dan mij waren. Ik kon aansluiten, en bijblijven, hoewel ik zover mijn best moest doen dat ik het 3km bordje had gemist, jammer. Maar in dit tempo, moest het wel binnen de 10 minuten zijn afgehaspeld. Breda, dat is bochtenwerk, en daar waren deze jongens niet zo heel sterk in. Ik vermoedde dat ze meer ervaring op de baan hadden. Ik kwam toch weer op kop te lopen, en na 5km in 16'54'' te hebben gelopen, kwam ik alleen te lopen. Die 5 km tijd viel mij toch wel tegen, had ik dit ook niet ongeveer gelopen bij de halve van Cadzand, over een zwaarder parcours, bij slechtere weersomstandigheden? Terwijl het nu bijna zomers warm was, niet overdreven, gewoon heerlijk loopweer. Het ging dus geen supertijd worden, maar ja, sneller kon ik niet. Had ik er toch weer eentje ingehaald, ik haalde in, maar de vent bleef achter me hangen. Misschien had ik hem eraf kunnen lopen met een lichte versnelling, maar ik moest toch wel opletten me niet op te blazen. Vervelend dat 'ie wel van me profiteerde, telkens als ik wat gas terugnam om hem kop te laten doen, liep hij te traag naar mijn zin. Er liepen tenslotte nog altijd meer dan 3200 lopers achter ons, die ook niet stil stonden. De laatste twee kilometer, tjonge, wat duurden die lang. Ik hield het tempo hoog, en hoorde al wat gekraak achter me. Zelf had ik ook niks meer over, en ik had mijn twijfels of ik nog veel langer stand kon houden. En ja natuurlijk, op de laatste honderden meters voor de finish loopt de vent langs mij heen. Ik ga mee, maar wat heb ik het zwaar. Wanneer ga ik proberen met een sprint hem van mij af te lopen? Kan ik nog wel sprinten? Ik hoop dat hij een inzinking krijgt, want ik heb geen beetje reserve meer. Die laatste bocht, we draaien de Grote Markt op. Hij versnelt, ik versnel, maar ik voel al de kracht uit mij wegvloeien. Ik denk aan die laatste 100 meter van de twee rondjes baanwedstrijd, ik heb hetzelfde gevoel en ik weet dat ik niet meer voorbij kan. Ik kan nog als een door kiespijn gekwelde boer een lachje op mijn gezicht creëren, want blij ben ik hier niet mee. Ik voel me gebruikt, en dat zou zo erg niet zijn, als ik de vent eraf had kunnen lopen in deze sprint. Ik wist nu wel, dat ik niks meer over had, maar ik besefte ook, dat ik een uur later er verschrikkelijk de pest erin heb. Dat ik niet kan begrijpen dat ik dit heb kunnen laten gebeuren, ik kan normaal gesproken nog gigantisch sprinten. Ongeacht hoe ik me voel, en nu?
Ach, ik ben nog niet helemaal waar ik was, zoals mijn vorm in het begin van het jaar was. Want dan had ik deze sprint wel gered. Wat zeg ik? Als ik weer in mijn oude vorm zou zijn geweest, had ik niet moeten sprinten tegen deze kerel, maar tegen de man die een eind vóór ons was gefinished. Misschien wel een paar man vóór ons, maar het zal voor de volgende keer zijn. En ja, die eindtijd van 34'30'', die noem ik ook niet echt schokkend. Het is een PR, omdat dit de eerste echte 10 km was die ik ooit gelopen had. Maar ik hoop wel dat deze PR niet al te lang blijft staan. Een gemiddelde van 17,3 per uur, daar wil ik in Nijmegen niet mee voor de dag komen.
Teleurgesteld, voornamelijk door de verloren sprint, want daar kan ik écht niet tegen. Teleurgesteld, terwijl de zon nog volop schijnt, want dat hadden we in overvloed, hier in Breda.

Ik ga, ik moet en ik wil trainen!!!

de complete uitslag

Axel

2010-09-25T22:59:00.004+02:00

Laten we het tussen de 12 en 13km (volgens mij 12,3km) houden, dus een kleine 17 in 't uur gelopen (43'55''), en alleen. Later meer, ik vond het goed genoeg.

Vervolg

Ik had eigenlijk gewoon mijn trainingen te doen, maar omdat het wedstrijdloopweer was, besloot ik toch te starten in Axel. Twijfel of ik voor de langste of de midden afstand zou gaan. De midden afstand was 8km, ideaal als ik volgende week 10km wil lopen. Maar gekozen voor de lange route, in mijn berekening een afstand van 12,3km. Een kleine deelname, zo op de eerste loop van de SSP. De vaste club die elke week loopt aanwezig, verder natuurlijk de deelname uit België. Goed dat ze nog altijd overkomen, anders hadden ze deze loopjes wel kunnen stopzetten. Ondanks de populariteit van het joggen, in het Zeeuws-Vlaamse slaat dit niet over op de georganiseerde wedstrijdjes, jammer.
Rond een uur of twee, een fikse bui. Maar dan was ik nog thuis, en wou toch in Axel lopen. Het zijn tenslotte telkens wat buien, tussendoor scheen de zon uitbundig. Ik verheugde me in de polder te lopen, en in de verte de buien te zien hangen. Een prachtig zicht, met die bloemkoolwolken. Als ik eenmaal aan het lopen ben, deren mij die buien niet. Integens, dat is pas het echte lopen, het genieten. Om drie uur, bij de start, gelukkig, net een droge bui. Ik was van plan rustig te starten, niet sneller te gaan dan nodig is. Als ik maar zou proberen eerste te zijn, was voldoende. Maar na een paar honderd meter kwam ik alleen te lopen, en besloot dan maar alles op alles te zetten en zien hoe ik me verder zou redden. De eerste kilometers had ik toch de wind in de rug. Die wind viel me nog mee, toen ik wel de wind tegen kreeg had ik deze straffer verwacht. De ronde lag mooi, er was slechts een klein gedeelte te lopen waar deze wind de meeste last zou creëren. En het was nog altijd droog, hoewel het boven Terneuzen nu wel erg donker begon af te tekenen. De waaiers van de hozende regen waren al duidelijk te ontdekken, daar kwam iets aanzetten!! Tjonge, wát had ik mazzel, net toen dit mij bereikte, liep ik langs de Liniedijk. Hoge bomen en dicht struikgewas die over de weg hing, net aan de zijde waar de regen vandaan kwam. Kurkdroog, op wat zweet na, kwam ik Axel binnen. En toen was de regen alweer geluwd. Op naar de laatste kilometers met de wind achterop kon ik nog versnellen. Ik liep voor de tweede maal langs de eerste verkorting, op weg naar de laatste deelnemers die de middenafstand (8k) nog aan het afleggen waren. Kon er nog redelijk wat achter me laten, moet wel een beetje deprimerend zijn voor deze lopers, dacht ik nog. Nou, de rest is geschiedenis, kwam binnen in net geen 44 minuten, op 5 seconden. Over twaalf kilometer een sober resultaat, achteraf 12,3 kilometer een redelijk resultaat. Had wel de gehele lap alleen gelopen, met af en toe een redelijke wind, niet al te warm, maar mooi loopweer. Clubgenoot Benny op de derde plaats, dus eens twee Zeeuwen bij de eerste drie.

Geen spijt dat ik had gelopen, integendeel. Dat ik er nog niet helemaal ben, staat wel vast. Maar het feit dat ik redelijk ontspannen heb kunnen lopen, zonder dat ik nu (zondagochtend) totaal geen last heb van mijn uitstap. Ondanks dat ik heb gelopen met mijn wedstrijdschoenen, 44 minuten lang tegen 17 per uur.

Ik ben terug....

Breda, maar wat?

2010-09-21T21:05:00.003+02:00

Ondanks het feit dat ik weer voor 100% tekeer kan gaan met mijn trainingen, zal Breda waarschijnlijk iets te vroeg zijn om daar een prestatie neer te zetten. Ik zou eventueel kunnen hazen voor iemand die zich daar de laatste jaren laat zien om de 10km te lopen, maar ga toch geen beloftes doen. Maar hoe ik zou moeten weten of ik klaar ben voor de 10km, dat is de vraag. Ik kan alleen nog maar mijn trainingen zo goed mogelijk uitvoeren, een test zit er niet meer in. Helaas heb ik nog niet de pittigste trainingen in mijn schema gekregen, wat dus betekent dat ik nog in de opbouwfase zit. Met een pittige training bedoel ik een duurloop van 15km die ik in een uur heb af te leggen. Vandaag zat ik in de buurt, met 1h03'40'' voor 15km, met wel een heuveltraining in verwerkt, 6x heuvel op. Op een schitterend splinternieuw viaduct, hier vlakbij aangelegd over de E34, is het prachtig om mijn heuveltrainingen uit te voeren.
Vorige week dan 5x getraind, in drie dagen drie trainingen afgewerkt, twee maal interval, waarvan één in het rood (zwaar) en een duurloop, 15km in 1h04. Op de club, vanwege een Coopertest op de Linie getraind. Vier maal ongeveer een 1200 meter over ruig terrein (Moersschanscross), smalle paadjes op en af de linie. Gingen boven verwachting, alles enige seconden boven de vier minuten. Dit alles bij elkaar bijna 70km getraind. Een week waar ik zeer tevreden mee ben, blij dat ik weer alles kan doen, zonder al te veel last. Trouwens, die last van mijn hiel, hoe harder ik train, des te sneller lijken de problemen met mijn hiel als sneeuw voor de zon op te lossen. Rust is dus ook niet altijd alles, blijkt achteraf.
Deze week kan ik nog even tekeer gaan, de volgende week moet ik wat meer gaan opletten. Ach, heb ik tijd om mijn camera in orde te maken, zaterdag 2 oktober stel ik me op boven aan dat leuke trapje, 5 km vóór de finish in Zoutelande. Ik verheug me al op het afzien van mijn medemens bij het beklimmen van het zoveelste obstakel . Nee, geen medeleven van mij, wel support (en waarschijnlijk, een beetje pijn in 't hart)...

Er is werk te doen...

2010-09-12T17:58:00.007+02:00

Zaterdag, na een week met weinig training, was er die wedstrijd in Terneuzen. Op de momenten dat ik wel trainde, gingen mijn gedachten voornamelijk naar de 800 meter die om 16:30 stond gepland. Zo is het eigenlijk altijd bij mijn trainingen, ik kan alleen denken aan de komende wedstrijden. Als ik zo eens wat lees van andere lopers, dat ze tijdens het lopen vraagstukken over wat voor een onderwerp dan ook, dan de oplossing ontdekken. Als ik me niet concentreer op het lopen, gaat mijn tempo er uit, loop ik te langzaam of ook nogal eens te snel.

Terug naar die 800 meter. Hoe pak ik die aan? Ben ik al zover terug in vorm dat ik kan gaan voor een betere tijd? Als die loop eenmaal is begonnen, kan ik onderweg niks meer goed maken als ik te langzaam start. Te hard van stapel lopen, kom ik mezelf gigantisch tegen na de eerste ronde. Wat had ik te verliezen, ik mocht niet verwachten dat ik, voor mijn doen, een toptijd zou lopen. Dus hard van start, en bij mij wil dat zeggen, niet hard genoeg, want ik zat al direct ingesloten. Ook vanwege een nogal lullige startprocedure. Ondanks dat het een Zeeuws kampioenschap was, mochten we zelf maar uitzoeken waar we gingen staan. Alsof we een 3000 meter gingen lopen, zeg maar. Niet echt professioneel, naar mijn mening. Nouja, na 50 meter lag ik toch op kop, na 100 meter was ik los. Meter 200, in 31 seconden, met dank aan Margot voor het doorgeven van de doorkomsten. Meter 400, de ronde in 63 seconden, en nog niet kapot. Maar tussen 400 en 600 meter zaten nu al 34 seconden. Had niet anders verwacht, want na 500 meter ging het lichtje niet langzaam uit, nee, met een baksteen werd de schijnwerper in één worp volledig gedoofd. Dan waren die 34 seconden eigenlijk nog een mirakel dat ik dat nog kon. Nog wel 200 meter af te leggen, maar het was gedaan! Kompleet leeg door de bocht, nog een ellenlange 100 meter te doen. Geen coördinatie meer, overleven was het wel. Een beroerde tijd 2'11'' nog wat, net geen 2'12''. Ik wist dus waar ik stond, nog niet optimaal. Ook geen optimale race, ik heb het alleen moeten doen. Marcel, Job de Brouwer en Ronnie Overgaauw liepen een andere race. Niet dat ik hen had kunnen volgen, maar een richtpunt vóór je doet wel iets. Marcel, natuurlijk onder de 2 minuten, Job daar vlak achter en Ronnie, de verrassing van de dag, liep zijn eerste 800 meter op een paar tienden van seconden na, in twee minuten!! Goeiendag, zegt ie!!

Voor mij, werk te doen...

Zondag, op naar Cadzand-Bad om dwars door de Zwingeul te doen. Ik had me voor genomen om daar te winnen, om dat te proberen, tenminste. Maar na die mindere 800 meter had ik zo mijn gedachten over mijn vorm op het moment. Opgestaan, terwijl de regen niet zachtjes op het zolderraam tiktte maar met bakken vol uit de hemel neerdaalden. Onderweg klaarde het al behoorlijk op, en in Cadzand was de hemel bij aankomst al behoorlijk hemelsblauw getint. Gelukkig wel, want ik heb een hekel om met doornatte schoenen een wedstrijd te lopen. Concurrentie gepolsd, ogenschijnlijk een paar snelle Belgen. Maar ook Theo Rabout en Patrick van Quekelberghe gingen deze loop aan. Meegaan, en zien hoever ik kan meegaan, of ze er misschien uitlopen. Na wat inlopen, met last van stijve kuitspieren bij het opstarten. Vreemd, ik had de laatste dagen toch niks geks gedaan? Alleen de dag ervoor een duurloop gedaan van een paar kilometer met daarin één versnelling van 800 meter. Of zou het komen van die drie Trappisten die ik s'avonds op de Koewachtse jaarmarkt had gedronken. Goed, na een beetje over het strand te hebben gelopen, het parcours verkennen (ach natuurlijk, we moeten door de Zwingeulen lopen, dus krijg ik tóch natte schoenen, stom van me), en een hellinkje óp, ging het al een stuk beter. Dat bleek bij de start, ik was nu eens als snelste weg, een première! Een klein rondje door de duinen, om dan de start te passeren, en daarna het grote avontuur. Theo was ondertussen bij mij aangesloten, en sprong als eerste de ruig kolkende en snelstromende, beroemde en beruchte Zwingeul in, die op dat moment minstens 30 cm diep was. Nadat we beide geulen hadden doorstaan (beide geulen, inderdaad, de grillen van moeder natuur), mochten we drooglopen over het strand totdat we zowat Knokke bereikten. Theo was ondertussen al gevlogen, liep vóór mij uit, en ik had nog de moed om te bedenken dat ik misschien aansluiting kon krijgen bij terugkeer over het Dodemanspad, het doorkruisen van de blanke toppen der duinen. Ik kan hier kort over zijn, dit gebeurde dus niet. En die tocht door de duinen, die viel mij duidelijk zwaarder dan de vorige jaren. Man, man, wat heb ik daar gekreund bij het beklimmen van die rottige hopen zand. Nu word dáár in die duinpannen waarschijnlijk wel vaker gekreund, maar dan wel bij aangenamere bezigheden (m/v, laten we het netjes houden) dan datgene waar ik op het moment mee bezig was. Moest ik nog uitkijken voor de tweede plaats, want Patrick kwam nog gevaarlijk dichtbij, met 10 seconden verschil tussen hem en mij bij de finish. Theo was dan zo'n 40 seconden binnen, en eigenlijk viel het mij nog niet tegen dat ik nog niet zo heel ver achter hem binnen was. Binnen in 32'02'', tegenover de 30'15'' van vorig jaar, betekent dat hier ook werk te doen is...

Eindconclussie, wil ik in Breda goed presteren, dan moet ik nog even stevig aan de bak. Aangezien deze loop al over drie weken plaats vind, denk ik niet dat ik daar op tijd voor klaar ben. Maar één ding is wel zeker, dat het dagje Breda een gezellige dag zal worden, is mijn ervaring...

Harder...Better...Faster...Stronger...

2010-09-05T18:24:00.003+02:00

Daft Punk

Met mooie duurlopen, bijvoorbeeld 18km in 1h15, gelopen in de duinen van Cadzand en over de vestingwerken van Retranchement, 15km in 1h02, intervaltrainingen, licht en zwaar zoals 8x800 metertjes in 2'50'', of 4 series van 4, 3, 2 en 100 meter aan 18 per uur (met weinig rust), kan ik wel zeggen dat ik me bij elke training me weer wat sterker, sneller en beter ga voelen. Het blijft opletten, niet zozeer met mijn zere voet alleen. Want langere tijd rust nemen is allemaal goed en aardig, ik moet ook rekening houden met langere tijd om terug op te bouwen. Een blesure ligt zo op de loer. Maar met dergelijk weer, zoals op dit moment, is het gewoonweg heerlijk om intervaltrainingen uit te voeren. Ik loop ook weer op schema, wat betekent dat ik me moet houden aan bepaalde richttijden. Dat valt soms niet mee, ik wil (en kan) sneller.
Daarom het besluit in Breda de 10km te lopen, en wel voluit. Halve marathons en dat soort werk schuif ik op de (hele) lange baan. Sterker nog, ik heb me net ingeschreven om a.s. zaterdag een wedstrijd in Terneuzen te lopen van nog geen kilometer lang. Tja, die luiheid van mij, hé....

Een eindje toeren..

2010-08-23T14:59:00.013+02:00

...om in Étretat te belanden, en daar zijn de duinen een stukje hoger...

Raak er maar eens vanaf

2010-08-12T08:36:00.004+02:00

Mijn gewicht, ik train op het moment dat de stukken ervan af vliegen, maar niet mijn gewicht.

Terwijl ik wel min of meer mijn oude schema aan het volgen ben, ga maar na.

Na Cadzand heb ik vrijdag intervaltraingen uitgevoerd, vijf series van 400, 300, 200 en 100 meter in een tempo van 3'20'' per km. Zondag flinke tempolopen in het Clingse bos, 8, 5, 4, 3, 2 en 1 minuut, tempo vanaf 3'30'' per km voor de 8 minuten. En vanaf daar geprobeerd telkens wat sneller te lopen, hoewel dit best zwaar was. Het is tenslotte een bos, en het ene pad ligt nou eenmaal wat beter dan het andere pad. Maandag een fikse duurloop, oftewel een halve marathon gelopen om 19h30. Gedropt in Terneuzen, dus moest ik wel deze 21km lopen om thuis te geraken. Nou vooruit, mijn doel had ik bereikt, de afstand afgelegd in precies 1h30, en dus terug met mijn duurlooptempo van 14 per uur. Met een zware laatste kilometer, ik kreeg me toch een partij honger!! Maar hoera, ik had vier weken geleden niet durven dromen dat ik vier weken later dit zou kunnen presteren (en de rest van de avond afgezien van het afzien). Dinsdag kon ik wat bijkomen, en belangrijk, nauwelijks last van enige vorm van hielspoor. Het blijft wat prikkelen in de ochtend bij het opstaan, maar als het daar bij blijft...

Woensdag nog eens bij de club langs geweest, om daar 5x600 meters af te leggen. De rust tussendoor was eveneens 600 meter, dus je begrijpt dat het een intensieve training werd. Achtereenvolgens heb ik, na de eerste 600 meter even de kat uit de boom te hebben gekeken (ik voelde nog altijd de halve marathon expeditie zitten) deze in 1'54'', 3x 1'47'' en één maal in 1'46'' gelopen.

Dat ik zeer tevreden met de verlopen trainingen, dat spreekt vanzelf. Ik zit weer op koers, ondanks mijn gewicht.

Weer eens wat anders...

2010-08-07T11:17:00.010+02:00

En....terug naar rust...

2010-08-05T12:47:00.002+02:00

Ziezo, dat was voorlopig dan weer de laatste wedstrijd, die van Cadzand. Ik heb me veel te veel gegeven op die drie zware rondjes. Ondanks de belofte aan mezelf deze wedstrijd rustig te lopen, heb ik er iets teveel aan gedaan mijn positie tijdens de loop te verbeteren. 'Met bewust nagenoeg helemaal achteraan te starten, kon ik elke verleiding weerstaan te strijden voor een topplaats in de eindrangschikking', was mijn strategie. Hoe kon ik dan nog als vierde op de langste afstand finishen? Het gevoel overwon het verstand, nauwelijks gestart, en ik had het al niet meer naar mijn zin om in een dergelijk tempo te lopen. Maar om vooruit te komen, was geen sinecure. De paden waren smal, de deelnemers talrijk. Ga maar na, alleen op de langste afstand al 101 lopers (m/v). Dus slalommend inhalend proberen naar voor te lopen. Tot op een gegeven moment ik mijn tempo te pakken had, en dit ook kon blijven handhaven. Af en toe lopers inhalend, wat ondertussen eenvoudiger was geworden, want het veld was al na één ronde behoorlijk uit elkaar gereten. En toen kreeg ik Patrick v. R. en roadrat Patrick in de smiezen. Ik had niet gedacht beide nog terug te zien. Ja, bij de finish, maar niet onderweg. En toen was er geen maat meer aan, ik zou en moest beide achterhalen. De ene Patrick had ondertussen de andere Patrick moeten laten gaan. Ik kon aansluiten bij Patrick, meer dan een vermoeide 'hoi' kwam er bij ons allebei niet uit. Ik ging 'rustig' verder op pad, op weg naar Patrick nr twee. Tong zowat uit mijn bek, al moest de laatste steen naar boven komen, ik wou aansluiting maken. Ik geloofde er niet meer zo in, dat dit zou gebeuren. Maar dan toch, bij één van de laatste (vele) hellingen die te nemen waren, kwam ik langszij bij Patrick. Ook weer even een 'hoi', en verder zien te overleven. Ik had liever een heel gesprek aangegaan met Patrick, want dat is ook een, door mij ooit beproefde methode, je tegenstander te polsen, én te breken. Dan hield ik het maar op een eindsprint voor deze keer, wat nog lukte ook.
Maar zou ik spijt krijgen voor dit overmoedige gedoe, krijg ik de rekening gepresteert de volgende dag? Dat was toch iets waar ik niet echt mee in zat. Ik heb al diverse testen goed doorstaan, dus zal deze ook wel goed uit pakken. Ik ben blij toch op deze manier te hebben gelopen, vooral de eerste ronde was zeer zwaar vanwege de inhaalmanoeuvres. Hellingen, los zand, slechte paden...en de volgende dag minimale last van mijn voet. Pas later op de avond wat gezeur, te verwaarlozen dus.
Nu word het tijd mijn intervaltrainingen weer op te pakken, mijn oude schema er bij te halen, en ervoor te zorgen bij de eerstvolgende wedstrijd die ik loop, proberen vooraan mee te doen. Welke dat word, is nog een vraag...nu terug naar rust...wat wedstrijden betreft.

Wat een uitzicht...

2010-08-02T08:19:00.003+02:00

Want eindelijk vakantie...
Ik ben er aan toe, de laatste drie weken waren hectisch op het werk. Vooral de laatste week, lange dagen, zodat de training er wat bij inschoot. Had ik vorig weekend wel nog mooi twee stevige trainingen uitgevoerd. Een duurloop van 15km in 1h07'30'', de volgende dag een duurloop met daarin 5x500m, in 1'55''. Het is allemaal nog niet zo spectaculair, maar ik ben allang blij dat ik deze twee trainingen in twee dagen kon uitvoeren. Afgelopen week alleen donderdag in Terneuzen gelopen. Na een warming-up van 4km in 17 minuten, wat op zich eigenlijk te snel ging, heb ik 5, 4, 3, 2 en 1 minuut in hoog tempo gelopen. Niet zo'n geslaagde training, de bedoeling was mijn hartslag hoog op te jagen, maar deze kwam zelden boven de 170. Nu weet ik ook niet wat mijn maximale hartslag is, daar voor kun je jezelf laten testen. Maar ja, al die rompslomp weer...
Ook niet geslaagd was de locatie waar ik heb getraind. Langs de zeedijk, waar het fietspad iets schuin afloopt naar het water toe. Daar had ik achteraf wel last van.

Zaterdag gingen Carla en mijn zus Ingrid de wedstrijd in 'De Katte' lopen, net over de grens bij Zelzate. Ik stond in twijfel wat ik zou doen. Ik wist toch wel dat ik niet zou kunnen meedoen voor een hoge rangschikking. Maar ik zou er wel een pittige duurloop van kunnen maken. Dus stond ik aan de start voor de 13,2km. Ik kende de ronde, oftewel rondjes. Drie maal voor de hele afstand. Vorig jaar had ik deze wedstrijd gewonnen, in extreme omstandigheden. Boven de 30 graden, en dan o.a. door woonwijken, dus weinig wind. Het weer was nu wel milder. Achteraan gestart, om rustig op te starten. Omdat er best wat deelnemers waren, moest ik de eerste kilometer wel heel rustig lopen. Met veel slalommen kon ik naar voor kruipen, en heb er zo een inhaalwedstrijd van gemaakt. Ik mocht absoluut niet forceren, dat had ik mezelf belooft. Maar ja, die laatste ronde, nog vier man die in mijn gezichtsveld liepen, zo'n 200 meter voor mij. Die vier vielen uit elkaar, nog mooier voor mij, vier richtpunten. Ik heb dus moeten forceren, maar ben ze alle vier gepasseerd, en flink op afstand gelopen. Zodoende kon ik binnen het uur finishen, wat mijn bedoeling was. Maar ik hoefde nou ook niet zó drastisch binnen het uur te finishen, 54'38'', gemiddeld dus 14,5km/h, 4'08'' per kilometer. En een 8ste plaats. Ook nog mooi, de winnaar had er 49'34'' over gedaan, vorig jaar had ik er 49 minuten en 1 seconde voor nodig. En het is een zwakte van mij, dat ik daar stiekem van geniet (sorry Marcel, Zuidzande). Maar achteraf, hé, wat ga ik nu beleven betreffende die zere poot van mij. Zal ik nu weer een paar dagen buiten westen liggen wat hardlopen betreft? Nou, ook weer verrassend. De volgende dag totaal geen last bij het opstaan uit mijn nest. Terwijl dit net het moment is dat de pijn (nouja, pijn?) zich het meest openbaard. Dus wat mij betreft, zijn nou bijna alle testen geslaagd, en durf ik weer wat meer hooi op d'n vork te nemen. Ik heb vakantie, dus dinsdag naar Cadzand. Dat word dus de hellingproef...

Omdat ik het niet laten kan..

2010-08-01T11:12:00.012+02:00

Het blijft een buitenkansje als je dit in de buurt hebt staan. Zolang het er nog staat, zal ik er van profiteren. Toch wil ik er de mensheid niet mee blijven vervelen, maar ik vond deze exemplaren de moeite tentoon te stellen.

Tussenstand

2010-07-22T20:56:00.002+02:00

Tja, wat zal ik er van maken? Tussenstand, is dat niet zoiets als halfweg? Denk niet, hoop ook niet dat ik halfweg ben met het herstel. Want hard gaat het nog niet. Maandag een strand/ en duinenloop van gemaakt. Ongeveer 14km in een uur en 5 minuten. Best een zware ronde gekozen, flink doorgelopen (zover ik dit kan, op het moment), en niet ontevreden. En de vrees voor de komende 24 uur. Hoe zal de blesure zich ontwaren? Viel mee, een geruststelling. Natuurlijk doe ik de dag erop de verplichte rust, om woensdag weer eens op de club te trainen. Heb mezelf getest, 4x 400 meter, dit vanaf 1'30'' tot 1'22'' (zucht). Ach, ik zou zoveel sneller willen. En dat zou wel gelukt zijn, maar was verstandig genoeg me in te houden. Natuurlijk moet ik nu ook weer afwachten tot de volgende dag om te merken of ik mezelf meer schade heb aangedaan dan dat ik goed heb gedaan. Wederom, een meevaller. Dat wil zeggen, niet méér last dan andere dagen.
Als dit goed blijft gaan, zal ik deze week tot 4 trainingen uitvoeren. Dan wel voornamelijk duurlopen, met het doel mijn hartslagritme tijdens het lopen te verlagen. In mijn 'goede' periode, lag mijn hartslag rond 130 per minuut, bij een duurloop met gemiddeld een 14 per uur. Nu is deze tussen de 140 en 150 per minuut, op een lager tempo, 12/13 per uur! Dus eerst dit maar eens goed krijgen, voordat ik me stort in de wat ruigere intervallen. En natuurlijk opletten wat de hielspoor betreft...

Het ideale (hardloop)weerbeeld in Zeeland..

2010-07-12T10:45:00.002+02:00

....toch?

Dream on...

2010-07-11T17:39:00.004+02:00

Na een, een beetje teveel uitgelopen duurloopje, kwam ik terug thuis. Dat deze duurloop uit de hand liep, de oorzaak moest gezocht worden door die kwelduivelse dazenbeesten. Carla fietste mee, de eerste kilometers prima. Toen kwamen we op de Berlareronde-route tussen de bossen, hele zwermen met van die irritante teringvliegen, die gemeen kunnen bijten. Ik zelf had niet zo'n last van het ongedierte, Carla kon niets anders doen dan full-speed door te fietsen. Ik vervolgde dus solo mijn route, en had ook weinig zin meer om nog eens die helletour mee te maken. Normaal zou ik na 20 minuten lopen me omkeren en dezelfde route teruglopen, dit in de trend van mijn opbouwperiode. Nu heb ik dus de gehele Berlareronde gelopen, om 20h00 bij een graadje of 28. Ik twijfelde of ik wel de gehele ronde zou kunnen blijven hardlopen, is dan wel gelukt.

'Ik wil een marathon lopen', toen ik op adem was gekomen was dit wat ik zei. Ik wachtte af wat de reactie van Carla zou zijn. 'Welke marathon dan? Toch niet de Kustmarathon, hé?' Kijk eens aan, dit antwoord had ik niet verwacht. Maar waarom zou het niet de Kustmarathon mogen zijn? Voor de begeleiding was het best wel te doen geweest voor haar, dacht ik toch. Als ik mee zou doen, dan wil ik tenslotte minimaal 15 per uur lopen, en dit zo lang mogelijk volhouden. Ik zou dus redelijk in de frontlinie kunnen meedraaien.
'Laat ik het dan anders formuleren, ik wou dat ik een marathon zou kunnen lopen', stelde ik haar gerust. Want man, man, wat zit ik nog ver van mijn ouwe trouwe niveau vandaan! Ik durf ook nog niks te overhaasten, maar in dit tempo gaat het wel heel langzaam vooruit. Toch kijk ik ook vooruit, de zomerlopen in West gaan allemaal aan mij voorbij. Ik hoop nu op Dwars door de Zwingeul, en daarmee loopt de zomer weer ver op z'n eind.
Een wedstrijd lopen...voluit gaan...kunnen gaan...een droom...

Sledgehammer

2010-07-05T21:07:00.012+02:00

Ze zijn met een pneumatische hamer mijn hielspoor te lijf gegaan!
Dit klinkt pijnlijker dan de werkelijkheid is, alhoewel er niet veel verschil in is.
Shockwave-methode, dat is wat ik vandaag heb beleeft. Slechts enkele minuten duurt deze behandeling, die als zeer pijnlijk bekent staat. Ja, dat wil ik wel geloven, als je héél veel last van deze klacht hebt. Ik mocht mijn hielklacht-last becijferen, een cijfer tussen 1 en 10. Die 10 staat dan natuurlijk voor hele erge last. Ik gaf een 2. Dus te verwaarlozen, maar voor intensieve hardlooptraining is elke last teveel. Daar waren de fysio en ik het wel over eens. Dus de behandeling werd gestart. Een apparaat dat op luchtdruk werkt. Hierbij zorgt een stalen kogel voor een bepaalde frequentie schokgolven die afgegeven worden op de te behandelen plaats. Nou, ik verzeker je, als je dit apparaat als hamer gebruikt om een spijker te slaan in een hardhouten balk, het zal niet veel moeite kosten! Die trillingen gingen door heel mijn lijf. De eerste minuten begonnen op een lage stand, daarna werd het vermogen opgevoerd. Ik dacht een stroomstoot te krijgen, zo één als van die schrikdraad die wel eens rond weiden staan! Ik heb ooit nog op een scheepswerf gewerkt, en daar werden vergelijkbare dingen door constructieschilders gebruikt, om de roest af te bikken! Pneumatische slagmoersleutels, om de moeren van vrachtwagenwielen los/vast te draaien! Een Hilti-sloophamer!
Nouja, het went, en al vlug gaf het zelfs een ontspannen gevoel.
Ik hoop nu eindelijk eens op verbetering, ik wil niet langer blijven wachten op 'natuurlijk' herstel. Daarom heb ik deze beslissing genomen, nadat ik zo al het één en ander van het Internet had geplukt. Enkele behandelingen zouden al voldoende kunnen zijn, en mij is vertelt, dat ik gerust weer wat kan gaan opbouwen. En het is nodig, ik loop nog hetzelfde tempo. Een halfuurtje per keer, 6km, 3x per week. Maar...mijn hartslag tijdens deze 'snelwandelingen', is al behoorlijk gedaald.
Het gaat langzaam, maar wel de goede richting uit...

Vergeten plaatjes

2010-07-03T16:15:00.001+02:00

De weinige foto's die ik gemaakt heb tijdens de Z-Vl. marathon staan nu ook online. De volgende keer zal ik wat beter mijn best doen om meer foto's te maken. Of dat lukt...

Mijn eerste stapjes

2010-06-21T21:26:00.002+02:00

Op goede raad van een sportarts die ik vandaag heb bezocht, kan ik beter proberen de zéér lichte vorm van hielspoor door middel van voorzichtig hardlopen op te lossen. Dus...direct toen ik thuis kwam...hardloopschoenen ondergebonden...een route met zachte ondergrond opgezocht...en een halfuurtje gesjokt. Zo voelde het wel aan, met mijn hartslagmeter aangebonden, wat ook alweer jaren geleden was dat ik hier mee liep, want deze wou ik wel in de gaten houden. Nou...6000 meter in een half uur, met een gemiddelde hartslag van 149! Ik heb zo'n vermoeden dat ik in die 6 weken rust het één en ander kwijt ben geraakt. Wat bewaard gebleven is, is mijn gewicht. Ik hoef dus niet te sporten om op hetzelfde gewicht te blijven, ondanks de Bourgondische uitspattingen van de laatste weken, goed nieuws! Zelfs mijn rusthartslag is hetzelfde gebleven, deze ligt nog altijd rond de 35 slagen per minuut.
Het lopen zelf valt dus tegen, maar ik zie er wel naar uit om mezelf terug op mijn oude niveau te brengen. Alhoewel dit ook zéér behoedzaam zal moeten gebeuren...

Playing Time

2010-06-20T12:50:00.006+02:00

At last...mijn nieuwe cameralens is binnen. Kan ik weer wat gaan spelen. De Sigma zoom 17-50mm 1:2.8 EX DC OS HSM. Een hele benaming voor een objectief. Maar ik verwacht veel van deze lens. Vanwege de licht gevoeligheid van de lens is deze zeer geschikt voor binnenshuis, zonder flitser, goede opnamens te maken. Ook portret fotografie zal beter gaan, maar ook landschapfoto's zijn geen probleem. Een allround objectief dus, hoewel ik dit alles nog moet uit testen. Bijzonder aan deze lens is, dat de lichtgevoeligheid (1:2.8) over het gehele zoombereik behouden blijft. Maar dat is allemaal technisch geleuter, deze blog blijft voornamelijk een lopersblog. En dat ik af en toe eens wat fotoresultaten kan showen, moet wel kunnen, toch?

Het lopen, nog 11 dagen rust. Dus weinig nieuws. Ik twijfel wel, of ik over 11 dagen geheel gevrijwaard zal zijn van enige last. Dat hielspoorgedoe herstelt zich wel erg langzaam, hoor! Kun je beter nog je poten breken, dat herstelt sneller. En nog altijd moet ik nog een afspraak maken bij de SMA in Middelburg, ga ik morgen eens werk van maken.

Dus doe ik maar wedstrijdjes bezoeken, zoals in Zuiddorpe. En zoals elk jaar, een zeer kleine bezetting. Opvallend is wel, dat toch telkens dezelfde lopers steeds weer de weg naar Zuiddorpe weten te vinden. Er moet daar toch iets zijn dat de wedstrijd aantrekkelijk maakt. De gezelligheid voor, tijdens en na de loop zullen er mee te maken hebben. Wat ook leuk is, dat er 1, 2 of 3 rondjes gelopen worden, waarbij je 2, 4 of 6 maal de start/finish passeert. En iedere deelnemer heeft prijs, hoewel het meeste dat te krijgen is, overbodige zooi is. Het is het idee. Er werden ook geld premies gegeven, als bij het wielrennen dus. Had misschien te maken dat de reportage ter plaatste werd uitgevoerd door een ex-wielrenner, die dit overigens zeer goed deed, zo voor de eerste maal (was trouwens mijn eigen broer). Zelfs de laatste deelnemer had nog een premie, als hij de laatste meters er nog een sprint zou uitpersen. Er kon nou niet echt meer over een sprint gesproken worden, maar de voorwaarden over wat een sprint was, bleek bij deze wedstrijd niet echt van belang te zijn.

Hopend op een wat groter aantal lopers voor het volgende jaar, want opgeven doet men hier niet. Mij viel het tegen, niet mee te kunnen doen...

Zondag middag testte ik mijn lens uit bij de Terneuzense zeesluis, het kreng hier op de foto rechts was niet gediend van mijn aanwezigheid en liet dit blijken door meerdere aanvallen.