Nummer zoveel bij deelname aan dit evenement. Ik ben geen ster in het bijhouden van data en gegevens, gemakshalve zo dan aan te geven dat dit geen debuut is. Een jaarlijks terugkerend element en een vaste plaats in mijn agenda. Derhalve de spijt dat dit wel altijd samenvalt in één weekend met de Berlareloop, waarbij mijn rol daags voor de halve marathon van Cadzand was bedeeld tot het begeleiden van de langste afstand op de ATB bij de Koewachtse loop. Ondanks dat er snel werd gelopen, kon ik wel vaststellen dat het kou lijden was op de 14 kilometer lange omloop. Enige zorgen dat dit misschien wel in mijn nadeel zou brengen om de volgende dag fris van start te gaan kon ik niet onderdrukken, maar ruim binnen het uur werd de loop beslecht door Ruben Martens.
Wat een tegenstelling qua weersgesteldheid. Was er een frisse temperatuur op zaterdag, stond wel tegenover dat het droog bleef, met af en toe een bijna doorbrekend zonnetje. Op weg naar Cadzand een fikse sneeuw/ regenbui. Ik maakte daar geen punt van, ondanks dat ik van nature een mooiweerloper ben. Enkele weken voor deze loop wellicht de generale meegemaakt op de scheidstrechterloop in Axel onder krek dezelfde omstandigheden. Toch meer het westen naderend, klaarde de lucht enigszins op. Dit bleek ook van korte duur te zijn, terwijl de niet aflatende wind zich goed liet spreken.
Koud...daar spreek je van als je je bivak opslaat op één der beide polen. In Nederland is het niet meer dan fris, en zo voelde het ook aan toen we de auto hadden geparkeerd en waren uitgestapt. Toch maar met lichtelijk gezwinde spoed richting sporthal waar de inschrijving en overige activiteiten plaats vonden. Niet langer dan nodig te lang rondhangen in de buitenlucht, ik zal na de start genoeg tijd hebben een frisse neus op te doen. Had ik vandaag nog een doel te behalen met dergelijke omstandigheden in mijn huidige vorm? Immers waren de trainingen de laatste tijd er een beetje bij ingeschoten vanwege een lichte vorm van hielspoor. Irritant, en bij onoplettendheid zou dit wel eens kunnen uitbloeien tot een langdurige hindernis. Het doel, finishen onder de 1u20 vond ik niet echt ambitieus maar gezien dus de stand van zaken het meest haalbare voor vandaag.
Na iets te laat me in het startvak te hebben genesteld (met dank aan de medelopers die me toelieten me door de massa naar de voorste gelederen te laten begeven) werd zondag ochtend om 11u30 de start gegeven voor de voor mij zo overbekende 21 km lange route. Dat de eerste kilometer in 3'32 werd gelopen kan me niet bezorgt maken, het was nu eenmaal niet het ideale weer voor een bliksemstart. Dit kon evenwel iets rechtgezet worden op de volgende kilometer met de wind in de rug over het asfalt. Terugkerend naar het dorp over de duinen met de wind vol in het gezicht werd het tempo behoorlijk gematigd. Dat bleek bij passage langs de start/ finish waar ik over deze 5 kilometer 18 minuten nodig had! Toch wel een beetje tegenvallend als je uitgaat rond 17 minuten nodig te hebben voor dit gedeelte, zoals ook het feit dat er wel héél weinig atleten voor me de 5 kilometer finish links lieten liggen dus ook hadden gekozen voor de langste afstand. Ik had de hoop dat deze mensen onbekend waren met het te volgen traject en zichzelf hopeloos tegenkomen op het strand en de duinen. Eenmaal op het strand dat nog vrij redelijk lag ondanks het snel opkomende water, was er geen sprake van neergaande prestaties bij de concurrentie. Ik was dan wel in staat aansluiting te vinden bij twee lopers, maar over het algemeen was het zaak om zelf de beste weg te vinden. Vlak langs de op het strand rollende golven was het nog het best te lopen, maar was niet te voorkomen dat je af en toe zo'n golf niet kon ontwijken met gevolg ijskoud water over je schoenen. Toch ondanks de moeite hier te lopen was het machtige schouwspel van de door de windkracht 7 opgestuwde woeste golven met die dreigende lucht er boven het aanschouwen waard. Bij de radartoren eindelijk de verlossing van het strand om iets van recuperatie op te doen op het fietspad, ware het niet dat de mannen waarbij ik liep een stevig tempo bleven handhaven. Niet zo vreemd, want later bleek één van hen Michiel Otten te zijn. Van mijn leeftijd, maar heeft wel ooit wel de Montferland 15km gelopen onder de 45 minuten!
Het was komen en gaan, wat mij betreft. Bij het tweede deel over strand kwam ik alleen te lopen, het strand verlaten en eindelijk de neus de goede richting op (finish) kwam ik weer aansluiting maken. Had zelfs de kracht gevonden nog even kop te lopen, om maar niet beticht te worden van meeloperij. Bij de Zwarte Polder, waar de wind vrij spel had was het voor mij zover gedaan dat er niks anders opzat het te laten zoals het was. Het ging me te snel, en wetend wat er nog te wachten staat kon ik maar beter spaarzaam met mijn krachten om gaan. Nadeel was natuurlijk dat ik alleen kwam te lopen, voordeel waren de vele aanmoedigingen van de lopers die me tegemoet kwamen en die nog die enorme lus hadden te maken.
Je zag het al van ver aankomen. Zwart boven de zee dat niet veel goeds voorspelde. Nog in de volle tegenwind dat deze bui losbarstte. Regen, hagel en wat nog meer voor moois dit teweeg bracht. Oo, wat werd het koud op de spieren. Was daar ook dat ik een enorm idiote fout maakte door mijn voorgangers blind te volgen. In plaats van onder door bij de radar bleef ik net als zij boven op de delta lopen, terwijl ik maar al te goed weet dat dit niet de juiste route was. Halfweg werden we tot orde geroepen, er zat niets anders op dan de steile trap de duinen af om daar weer het juiste pad te volgen. Dit kostte duidelijk tijd. Was er ook nog één loper die voor me de trap niet nam, tot bezinning kwam, terugkeerde en alsnog onder luid gevloek dezelfde weg als mij volgde. Hij had niemand verwijten te maken, hij was fout zoals de rest van ons. Vond het wel vervelend dat ik op deze manier een plaats was opgeschoven, volgens de laatste berichten liep ik op de achtste plaats wat ik behoorlijk verrassend vond. Dit had ik echt nooit verwacht op deze dag, een top 10 notering! In de laatste kilometers regelmatig achter me gekeken waar de man bleef, vond het niet meer dan redelijk om minstens dan samen over de streep te finishen. Toch had ik ook mijn doel binnen de 1u20 te blijven niet uit het oog verloren, en volgens mijn gps was dit zeker haalbaar. Aan de andere kant, enkele weken terug was ik ook eens het spoor bijster geraakt terwijl ik op kop liep bij een wedstrijd. Heb toen nog flink moeten strijden om terug te komen, dus waarom zou ik compassie tonen? Mijn tempo opgevoerd, wat nog mogelijk was ondanks de storm voluit in je gezicht waarbij je op sommige momenten zowat werd terug geduwd. Wat een schitterende finish ging dit worden, ondanks die halve minuut boven mijn doel. Wel volgens mijn gps 21,3km, dus 200 meter meer afgelegd dan vorig jaar op dezelfde ronde. Maar die achtste plaats kwam wel geheel onverwacht waarbij die eindtijd helemaal niet belangrijk meer is. Ijskoud, doornat en afgepeigerd passeerde ik de finish wat voor mij geen reden was de race te beëindigen. Die stopte wat mij betreft pas in de catacomben van het Cadzandse sportpaleis, dus in een vasthoudend tempo die richting genomen. Carla passerend die net zo verrast was als mijzelf met de prestatie toeroepend dat ik blijf hardlopen tot aan die verwarmde ruimte die in de laatste kilometers steeds meer aantrekkingskracht creëerden.
Ondanks mijn hoge notering, toch maar derde plaats bij de masters 45. Maar op slechts 1'23 van de eerste plaats in deze categorie....daar had ik op voorhand voor getekend bij deze, in mijn ogen, zwaarste editie.....
zaterdag 21 februari 2015
zondag 25 januari 2015
Garmin Connect
Garmin Connect
Wordt op een of andere reden op blogger via een link toch beter weergegeven dan via FB. Of dit nu ligt aan FB....is mij een raadsel. Zal toch maar weer wat meer werk maken van deze blog omdat het hier ook wat comfortabeler werken is. De link wijst naar een duurloop die ik op deze zondag heb uitgevoerd en betreft een première. Het is namelijk de eerste keer dat ik een duurloop 'NIET' alleen uitvoer, maar samen heb gelopen met Job de Feyter. Niet zomaar een duurloop, eentje met heel veel bochten, hellingen en onverhard. Ondanks dát wel 17 kilometer afgelegd in ruim 1u10.
Ongehoord en onbesuisd.....voor herhaling vatbaar!!
Wordt op een of andere reden op blogger via een link toch beter weergegeven dan via FB. Of dit nu ligt aan FB....is mij een raadsel. Zal toch maar weer wat meer werk maken van deze blog omdat het hier ook wat comfortabeler werken is. De link wijst naar een duurloop die ik op deze zondag heb uitgevoerd en betreft een première. Het is namelijk de eerste keer dat ik een duurloop 'NIET' alleen uitvoer, maar samen heb gelopen met Job de Feyter. Niet zomaar een duurloop, eentje met heel veel bochten, hellingen en onverhard. Ondanks dát wel 17 kilometer afgelegd in ruim 1u10.
Ongehoord en onbesuisd.....voor herhaling vatbaar!!
zondag 23 november 2014
Een traditionele jongen
Eén traditie, de andere gebroken. Voor de negende maal stond ik aan de start van één van Nederlands mooiste lopen. Door velen verfoeid vanwege de massale toeloop dat deze happening teweeg brengt. Het is wel iets, 40.000 inschrijvingen verdeeld over twee dagen! De Zeven Heuvelenloop, die zijn naam gestolen heeft, want blijkbaar zijn er slechts een klimmetje of 4 opgenomen in de ronde. Voor de rest 'slechts' wat vals plat, hoewel dat vals ook tussen haakjes mag aangezien het in de eerste 5 kilometer duidelijk waarneembaar is dat er voornamelijk richting hogere sferen gelopen dient te worden.
Voor de negende maal, en deze keer nu eens zonder weekendverblijf in de stad. De tweede fout, want de keuze om het dan maar zonder overnachting te doen, daar kregen Carla en ikzelf in de laatste week toch wel met spijt te kampen, was de reis per trein te ondernemen. Wat doet zo'n ding lang over een relatief kort traject. Natuurlijk vanwege de vele tussenstoppen, waarbij we wel de goede keuze hadden gemaakt in Roosendaal op te stappen. Een station verder werd het al aanzienlijk drukker. Dan wel het gemak vlakbij de start geloosd te worden, op zoek naar onderdak omdat we dan toch wel héél op tijd op de plaats van aankomst gedropt werden. Tegenvallertje waren de weersomstandigheden, met van die akelige miezerregen, dan eens wat meer, dan minder maar nooit helemaal droog. Fris, zeg maar koud er boven op en we kregen nog meer spijt met een blik op het hotel waar we verleden jaar onze intrek hadden genomen. Om dáár nu te verblijven op een verwarmde kamer, zou zalig zijn!
Vooruit, niet zo truttig, met een bak koffie of twee in een warm café vlak bij de start is het ook goed te doen, toch met een blik op de rijk uitgestalde korte drank diversiteit achter de bar...zou ik? Toch maar niet gedaan, alhoewel ik in het verleden dit wel eens heb ondernomen na een tip van een marathonloper die bij mij in de straat heeft gewoond en een tijd van 2u22 heeft staan op de klassieke afstand en nog altijd recordhouder is van Cadzands mooiste loop.
Met de start om 13u gelukkig niet al teveel tijdverlies op deze dag. Natuurlijk ook het geluk vooraan te mogen starten, ik loop nog altijd ruim binnen het voor mijn categorie gestelde tijdslimiet om hiervoor in aanmerking te komen. Een mooie opwarming uitgevoerd waarbij de kou eigenlijk nog meeviel, als je maar in beweging blijft. Met een kwartier voor de start het vak in was nog op tijd om niet helemaal achteraan te moeten starten, want ook in dit vak vroeg ik me toch af hoe sommige lopers hier....afijn, zolang er maar niet in de weg word gelopen, zijn er altijd wel mensen die hun plaats niet beseffen, helaas. Zelf probeer ik er een hele snelle eerste kilometer van te maken om dan ook geen obstakel te zijn voor lopers die achter me zijn gestart maar wel een hoger tempo kunnen volhouden. Met ruim onder de 3'20/km mag dat geen probleem zijn, hoop ik. de weg is verder dan breed genoeg dat ieder zijn gang kan gaan.
Traditioneel, loop hier tenslotte niet voor het eerst, de eerste 5 kilometer boemelt als het ware voorbij in 17'44''. Ach, ben wel eens langzamer gestart dus hiervoor maak ik me nog geen zorgen. Samen oplopen zit er weer niet in, word zelfs nog even een sjas patat! Arjan van den Berge uit Bruinisse had met plaats 25.584 de eer het licht uit te doen bij de loop, maar ik loop hier alleen. Met stuivertje wisselen was dit ook maar voor korte duur, kwam ook weer samen te lopen met enkele gasten en een vrouw, Marije te Raa. Die kerels, dat geloof ik wel maar was onder de indruk van het gemak dat deze te Raa liep. Ik meende haar bij de 7 heuvelenweg wel kwijt te spelen, maar niks was minder waar. Oké, heuvel op deden we dan samen, maar de afdaling was ze me ruim de baas, schitterend! Voelde mezelf gelukkig nog altijd fris genoeg om wat extra te geven, want laten we er geen doekjes omwinden, zou het wel leuk vinden om me te kunnen blijven meten met haar (en liever iets sneller de ronde af te leggen).
Traditioneel, richting het 10 kilometerpunt zo'n hoog tempo na die beklimmingen om in die afdaling eens lekker de boel los te gooien. De tweede drankpost laat ik ook voor wat het is. Allemaal tijdsverlies en je loopt te hoesten en te proesten om helemaal van uit ritme te raken. Trouwens, wat brengt die slok water die je binnenkrijgt als voordeel mee? Weten wat er komt na die afslag van de 10 kilometer, misschien wel de rottigste beklimming van de dag. Ben alles en iedereen kwijt waar ik mee samen liep, gelukkig voornamelijk achter me. De verlossing, de Oude Kleefse baan, de bocht naar links. Een toeschouwer 'De klimmen zijn voorbij, nu alleen afdalen'. Weet ik, beste man, denk ik. Maar er zit toch nog één venijnig bultje in die afdaling, maar dat mag bijna de pret niet drukken. de tijd van snelle kilometers zijn aangebroken. De warming up is voorbij, ik kan aan de slag. Onmogelijk, maar daar verschijnt mevrouw te Raa weer op toneel. Ik geef me bijna gewonnen, maar met de wetenschap zo dicht bij de meet te zijn, wil ik nog wat extra kunnen geven. Nog een doel is mijn kilometers onder de 3'30 te krijgen, en dan zal ik nog hele snelle meters moeten maken. En hoe dit lukt, zijn het de vele aanmoedigingen van het publiek dat zich toch buiten de deur waagt ondanks de mindere weersomstandigheden? Is het omdat ik alleen loop en de vrije baan voor mezelf heb? Dat er 'iets' gebeurt, blijkens mijn laatste twee kilometers in respectievelijk 3'13'' en 3'17'' is buiten kijf.
Oké, ietwat teleurgesteld, omdat ik had gerekend op een tijd onder de 52 minuten wat er nu 33 seconden méér zijn geworden is van korte duur omdat ik besef dat het nu niet de omstandigheden waren om een dergelijke prestatie neer te zetten. Dus achteraf zéér tevreden dat dit nog mag lukken. En een drijfveer om dit te blijven doorzetten.
Bijna traditioneel is de loop een week later in Kieldrecht. Bijna, omdat ik dat al enkele malen verstek heb moeten laten gaan vanwege andere dingens. Nu wel op het programma, en met de Nijmeegse avonturen nog in het achterhoofd had ik beslist er een harde strijd van te maken niet helemaal wetend hoe de concurrentie verdeeld is. Met een paar snelle eerste kilometers ontstond er al vlug een afscheiding met Frederik de Backer als koploper voor de korte afstand. Richting het wisselpunt van de 8 en 12 kilometer waren we met vier, had geen idee met hoeveel we de langste afstand zullen moeten doorbrengen. Ik had wel in de gaten dat ik het niet op een presenteerblaadje ging krijgen, als er een overwinning voor mij in het verschiet zou zitten. Bij het afleiden van de afstanden bleven we met twee over die de diens gingen uitmaken over het verdere verloop. Had nog altijd geen idee over mijn reisgenoot, kon niet inschatten hoe het hem verging maar kon wel beschouwen dat zijn leeftijd aanzienlijk jonger was dan die van mij. Kon ik me alleen nog beroepen op mijn diesel principes, laten we nu eerst maar eens een halfuurtje lopen en dan zien hoe de zeilen erbij staan. Ondertussen beseffend hoeveel anders de infrastructuur hier verdeelt is in tegenstelling met het Gelderse landschap een week eerder. De herziene natuurgebieden in contrast met de enorme roll on roll off's op de achtergrond maken dit tot bijna een imaginaire sfeer. Aan de ene kant de stilte die er zal heersen was het niet dat ontelbare vogelsoorten die het gebied bewonen dit onderbreken terwijl er toch duidelijk de uitdijende Antwerpse havens zich hier manifesteren. Fotografisch voor mij persoonlijk niet interessant (waar ik me bij het lopen ook bewust mee bezig houd), maar wel een omgeving die me helemaal gegevens is met die schitterende vergezichten in de wijde polders.
Maar ik was dus ook verwikkeld in een tweestrijd, letterlijk en figuurlijk. Zal ik al eens een aanval uitvoeren of wacht ik tot aan de finish? Sprinten kan ik toch wel, daar ben ik nooit te verlegen voor om dat uit te voeren. Misschien eens een speldenprik uitvoeren? Dan bij een kleine helling over een fietspad. Blijkt dus nog niet van toegeven te weten, nadat ik dit had uitgevoerd. Word toch een lange strijd. het zal tussen kilometer 6 en 7 zijn geweest, ik liep op kop met enige tegenwind over een zéér brede weg toen ik bemerkte dat ik een meter of twee vooruit liep. Welnu, het is nu of nooit, en met die gedachte zette ik er eens goed de sloffen in. Het was bij deze gebeurt, de afstand werd aanzienlijk groter en zal zijn weerslag niet kennen bij mijn kompaan. Althans, dat was mijn ijdele hoop. Maar ik voelde me nog zo goed, durfde nog wat harder. Toch bemerkte ik bij mezelf wat weerslag, mijn maag geraakte iets van streek. Maar geen flauwe zever, die maag hoeft niet te lopen! Ik geef toe, de vermoeidheid gaf wat toe, maar ik weigerde toe te geven met nog zo'n 3 kilometer te gaan. Een klote eindje, en als ik wat sneller ga lopen ben ik er vlugger vanaf. Of dat werkelijk ook gebeurde weet ik bij zegge en schrijve nog niet, heb de data nog niet geanalyseerd. Feit is wel dat ik dacht het parcours te kennen, maar dat lag dit jaar toch wel even anders met nog een flinke lus te moeten maken. dat was even een optelfoutje van me, maar met een blik achterom na een haakse bocht met ruim zicht besefte ik wel dat de overwinning mij niet kon ontgaan. Doel was nu deze voorsprong nog verder uit te breiden, staat wel goed op de uitslag! Een nieuwbouwwijk in de laatste 1500 meter, veel bochten, stoep op en af, elke centimeter benutten, achter auto's langs, over gras, ik liet niks liggen om daarna weer een stevige aanzet uit te voeren. Aanmoedigingen van de middenafstandlopers die op het parcours nu verschenen deden me goed. Met een mooi onthaal de laatste meters (de speaker is geweldig) met redelijk wat volk langs de kant wat we eigenlijk niet zo gewend zijn bij dergelijke lopen was het schitterend deze loop weer eens op mijn naam te zetten. Eindtijd van 41'25'' over 12 kilometer. Garmin gaf iets minder aan, maar met al dat gesnij zal de afstand zeker niet gelogen zijn. Ik laat het zoals het in de uitslag staat en kon weer heel tevreden de dag afsluiten, gewapend met een bos blommen waar Carla dan weer goed mee is. Want zeg nou zelf, moeten strijden om die ruiker voor je lief is toch veel romantischer dan dat te moeten kopen bij een benzinepomp. Vind het al zo'n zonde van mijn geld ook......
Voor de negende maal, en deze keer nu eens zonder weekendverblijf in de stad. De tweede fout, want de keuze om het dan maar zonder overnachting te doen, daar kregen Carla en ikzelf in de laatste week toch wel met spijt te kampen, was de reis per trein te ondernemen. Wat doet zo'n ding lang over een relatief kort traject. Natuurlijk vanwege de vele tussenstoppen, waarbij we wel de goede keuze hadden gemaakt in Roosendaal op te stappen. Een station verder werd het al aanzienlijk drukker. Dan wel het gemak vlakbij de start geloosd te worden, op zoek naar onderdak omdat we dan toch wel héél op tijd op de plaats van aankomst gedropt werden. Tegenvallertje waren de weersomstandigheden, met van die akelige miezerregen, dan eens wat meer, dan minder maar nooit helemaal droog. Fris, zeg maar koud er boven op en we kregen nog meer spijt met een blik op het hotel waar we verleden jaar onze intrek hadden genomen. Om dáár nu te verblijven op een verwarmde kamer, zou zalig zijn!
Vooruit, niet zo truttig, met een bak koffie of twee in een warm café vlak bij de start is het ook goed te doen, toch met een blik op de rijk uitgestalde korte drank diversiteit achter de bar...zou ik? Toch maar niet gedaan, alhoewel ik in het verleden dit wel eens heb ondernomen na een tip van een marathonloper die bij mij in de straat heeft gewoond en een tijd van 2u22 heeft staan op de klassieke afstand en nog altijd recordhouder is van Cadzands mooiste loop.
Met de start om 13u gelukkig niet al teveel tijdverlies op deze dag. Natuurlijk ook het geluk vooraan te mogen starten, ik loop nog altijd ruim binnen het voor mijn categorie gestelde tijdslimiet om hiervoor in aanmerking te komen. Een mooie opwarming uitgevoerd waarbij de kou eigenlijk nog meeviel, als je maar in beweging blijft. Met een kwartier voor de start het vak in was nog op tijd om niet helemaal achteraan te moeten starten, want ook in dit vak vroeg ik me toch af hoe sommige lopers hier....afijn, zolang er maar niet in de weg word gelopen, zijn er altijd wel mensen die hun plaats niet beseffen, helaas. Zelf probeer ik er een hele snelle eerste kilometer van te maken om dan ook geen obstakel te zijn voor lopers die achter me zijn gestart maar wel een hoger tempo kunnen volhouden. Met ruim onder de 3'20/km mag dat geen probleem zijn, hoop ik. de weg is verder dan breed genoeg dat ieder zijn gang kan gaan.
Traditioneel, loop hier tenslotte niet voor het eerst, de eerste 5 kilometer boemelt als het ware voorbij in 17'44''. Ach, ben wel eens langzamer gestart dus hiervoor maak ik me nog geen zorgen. Samen oplopen zit er weer niet in, word zelfs nog even een sjas patat! Arjan van den Berge uit Bruinisse had met plaats 25.584 de eer het licht uit te doen bij de loop, maar ik loop hier alleen. Met stuivertje wisselen was dit ook maar voor korte duur, kwam ook weer samen te lopen met enkele gasten en een vrouw, Marije te Raa. Die kerels, dat geloof ik wel maar was onder de indruk van het gemak dat deze te Raa liep. Ik meende haar bij de 7 heuvelenweg wel kwijt te spelen, maar niks was minder waar. Oké, heuvel op deden we dan samen, maar de afdaling was ze me ruim de baas, schitterend! Voelde mezelf gelukkig nog altijd fris genoeg om wat extra te geven, want laten we er geen doekjes omwinden, zou het wel leuk vinden om me te kunnen blijven meten met haar (en liever iets sneller de ronde af te leggen).
Traditioneel, richting het 10 kilometerpunt zo'n hoog tempo na die beklimmingen om in die afdaling eens lekker de boel los te gooien. De tweede drankpost laat ik ook voor wat het is. Allemaal tijdsverlies en je loopt te hoesten en te proesten om helemaal van uit ritme te raken. Trouwens, wat brengt die slok water die je binnenkrijgt als voordeel mee? Weten wat er komt na die afslag van de 10 kilometer, misschien wel de rottigste beklimming van de dag. Ben alles en iedereen kwijt waar ik mee samen liep, gelukkig voornamelijk achter me. De verlossing, de Oude Kleefse baan, de bocht naar links. Een toeschouwer 'De klimmen zijn voorbij, nu alleen afdalen'. Weet ik, beste man, denk ik. Maar er zit toch nog één venijnig bultje in die afdaling, maar dat mag bijna de pret niet drukken. de tijd van snelle kilometers zijn aangebroken. De warming up is voorbij, ik kan aan de slag. Onmogelijk, maar daar verschijnt mevrouw te Raa weer op toneel. Ik geef me bijna gewonnen, maar met de wetenschap zo dicht bij de meet te zijn, wil ik nog wat extra kunnen geven. Nog een doel is mijn kilometers onder de 3'30 te krijgen, en dan zal ik nog hele snelle meters moeten maken. En hoe dit lukt, zijn het de vele aanmoedigingen van het publiek dat zich toch buiten de deur waagt ondanks de mindere weersomstandigheden? Is het omdat ik alleen loop en de vrije baan voor mezelf heb? Dat er 'iets' gebeurt, blijkens mijn laatste twee kilometers in respectievelijk 3'13'' en 3'17'' is buiten kijf.
Oké, ietwat teleurgesteld, omdat ik had gerekend op een tijd onder de 52 minuten wat er nu 33 seconden méér zijn geworden is van korte duur omdat ik besef dat het nu niet de omstandigheden waren om een dergelijke prestatie neer te zetten. Dus achteraf zéér tevreden dat dit nog mag lukken. En een drijfveer om dit te blijven doorzetten.
Bijna traditioneel is de loop een week later in Kieldrecht. Bijna, omdat ik dat al enkele malen verstek heb moeten laten gaan vanwege andere dingens. Nu wel op het programma, en met de Nijmeegse avonturen nog in het achterhoofd had ik beslist er een harde strijd van te maken niet helemaal wetend hoe de concurrentie verdeeld is. Met een paar snelle eerste kilometers ontstond er al vlug een afscheiding met Frederik de Backer als koploper voor de korte afstand. Richting het wisselpunt van de 8 en 12 kilometer waren we met vier, had geen idee met hoeveel we de langste afstand zullen moeten doorbrengen. Ik had wel in de gaten dat ik het niet op een presenteerblaadje ging krijgen, als er een overwinning voor mij in het verschiet zou zitten. Bij het afleiden van de afstanden bleven we met twee over die de diens gingen uitmaken over het verdere verloop. Had nog altijd geen idee over mijn reisgenoot, kon niet inschatten hoe het hem verging maar kon wel beschouwen dat zijn leeftijd aanzienlijk jonger was dan die van mij. Kon ik me alleen nog beroepen op mijn diesel principes, laten we nu eerst maar eens een halfuurtje lopen en dan zien hoe de zeilen erbij staan. Ondertussen beseffend hoeveel anders de infrastructuur hier verdeelt is in tegenstelling met het Gelderse landschap een week eerder. De herziene natuurgebieden in contrast met de enorme roll on roll off's op de achtergrond maken dit tot bijna een imaginaire sfeer. Aan de ene kant de stilte die er zal heersen was het niet dat ontelbare vogelsoorten die het gebied bewonen dit onderbreken terwijl er toch duidelijk de uitdijende Antwerpse havens zich hier manifesteren. Fotografisch voor mij persoonlijk niet interessant (waar ik me bij het lopen ook bewust mee bezig houd), maar wel een omgeving die me helemaal gegevens is met die schitterende vergezichten in de wijde polders.
Maar ik was dus ook verwikkeld in een tweestrijd, letterlijk en figuurlijk. Zal ik al eens een aanval uitvoeren of wacht ik tot aan de finish? Sprinten kan ik toch wel, daar ben ik nooit te verlegen voor om dat uit te voeren. Misschien eens een speldenprik uitvoeren? Dan bij een kleine helling over een fietspad. Blijkt dus nog niet van toegeven te weten, nadat ik dit had uitgevoerd. Word toch een lange strijd. het zal tussen kilometer 6 en 7 zijn geweest, ik liep op kop met enige tegenwind over een zéér brede weg toen ik bemerkte dat ik een meter of twee vooruit liep. Welnu, het is nu of nooit, en met die gedachte zette ik er eens goed de sloffen in. Het was bij deze gebeurt, de afstand werd aanzienlijk groter en zal zijn weerslag niet kennen bij mijn kompaan. Althans, dat was mijn ijdele hoop. Maar ik voelde me nog zo goed, durfde nog wat harder. Toch bemerkte ik bij mezelf wat weerslag, mijn maag geraakte iets van streek. Maar geen flauwe zever, die maag hoeft niet te lopen! Ik geef toe, de vermoeidheid gaf wat toe, maar ik weigerde toe te geven met nog zo'n 3 kilometer te gaan. Een klote eindje, en als ik wat sneller ga lopen ben ik er vlugger vanaf. Of dat werkelijk ook gebeurde weet ik bij zegge en schrijve nog niet, heb de data nog niet geanalyseerd. Feit is wel dat ik dacht het parcours te kennen, maar dat lag dit jaar toch wel even anders met nog een flinke lus te moeten maken. dat was even een optelfoutje van me, maar met een blik achterom na een haakse bocht met ruim zicht besefte ik wel dat de overwinning mij niet kon ontgaan. Doel was nu deze voorsprong nog verder uit te breiden, staat wel goed op de uitslag! Een nieuwbouwwijk in de laatste 1500 meter, veel bochten, stoep op en af, elke centimeter benutten, achter auto's langs, over gras, ik liet niks liggen om daarna weer een stevige aanzet uit te voeren. Aanmoedigingen van de middenafstandlopers die op het parcours nu verschenen deden me goed. Met een mooi onthaal de laatste meters (de speaker is geweldig) met redelijk wat volk langs de kant wat we eigenlijk niet zo gewend zijn bij dergelijke lopen was het schitterend deze loop weer eens op mijn naam te zetten. Eindtijd van 41'25'' over 12 kilometer. Garmin gaf iets minder aan, maar met al dat gesnij zal de afstand zeker niet gelogen zijn. Ik laat het zoals het in de uitslag staat en kon weer heel tevreden de dag afsluiten, gewapend met een bos blommen waar Carla dan weer goed mee is. Want zeg nou zelf, moeten strijden om die ruiker voor je lief is toch veel romantischer dan dat te moeten kopen bij een benzinepomp. Vind het al zo'n zonde van mijn geld ook......
dinsdag 7 oktober 2014
Nog maar eens meegenomen...
Geen voorinschrijving, simpelweg omdat ik dáármee te laat was. Aan de andere kant vond ik dat nu ook wel eens fijn, kon ik nog tot het laatste moment beslissen wel of niet van start te gaan bij de Bredase Singelloop. Voor een paar euro extra valt er op de dag zelf ook nog in te schrijven, komt dat nog tegen bij dergelijke evenementen. Te starten valt of staat met de weersomstandigheden, ik hoef nu niet zonodig 21km lang in weer, wind en ontij te vertoeven. Maar de omstandigheden in het Zeelandmarathon weekend waren allerminst onaardig te noemen. Heb me nog eraan gewaagd enkele uren in de Walcherse duinen door te brengen op zaterdagmiddag om toch nog wat van de marathon mee te maken. Heus, dat het zou gaan kriebelen mij nog eens te wagen aan een dergelijke afstand kon gereduceerd worden tot ver onder het nulpunt. Zeker als ik al die afgeleefde kopjes het revue zag passeren. Wat doen ze zichzelf toch aan dit vrijwillig te ondergaan!!
Ik heb niet het gehele leger van deelnemers afgewacht, ik kreeg toch wat wroeging naar mijzelf toe met het oog dat ik zelf de volgende dag uitgerust en fris aan de start wil verschijnen. Dat vuurtje was ondertussen wel flink aangewakkerd, ik ga zeker de halve marathon lopen in Breda!
Traditiegetrouw rijdt er ieder jaar een bus op deze dag richting de Singelloop, georganiseerd door de personeelsvereniging van de Gargill Sas van gent, zoniet dit jaar wegens te weinig animo. Ik had mezelf ook niet opgegeven, Carla en ik hadden besloten de avond na de loop wat langer in Breda te verblijven. Dus op eigen vervoer op tijd vertrokken, om nog aan de na-inschrijving te voldoen. Carla liep de 5 km die voor haar om 11h30 startte, een half uur na de eerste start van deze afstand. Kun je nagaan het aantal deelnemers op de loop! Daarna in afwachting van mijn 21 km die pas om 14h00 zou plaatsvinden. Het een en ander was wel lastiger geworden aangaande het terrein betreden van de KMA. Redelijk verscherpte bewaking vanwege de IS dreiging is dan wel een normale gaan van zaken, zonder ID werd de slagboom niet gepasseerd. Had er wel aan gedacht, dus dát was geen probleem. Mijn sporttas alvast binnengebracht om daarna het centrum in te gaan en het wedstrijdverloop te volgen. Had ik wel een probleem terug het KMA binnen te gaan. Men vond het verdacht dat ik geen sportkleding bij me had, ondanks dat ik mijn startnummer samen met mijn ID bij me had. Als ik kwaad van zin had, dan zou ik er toch wel zorgen dat ik zover mogelijk in orde zou zijn. Dat ik mij nu verdacht maak door opvallend geen spullen bij te hebben maakt mij nu toch helemaal niet verdacht? Maar zover drong dit bij dat gefrustreerd konijn niet door, totdat één van de andere mensen mij wel herkende dat ik inderdaad al binnen was geweest, in het bezit van de voor een te uit te voeren hardloopwedstrijd broodnodige uitrusting.
Mij verder rustig gehouden in de warme sportzaal totdat het ook eens tijd was me naar de start te begeven. Na een warming-up die geen naam mag hebben ging ik dan ook maar eens een startvak in. Ik was van plan vooraan te starten, maar daar bleek ik niet het goede startnummer voor te hebben. Dat werd mij bewust gemaakt door één van de parkopzichters (of hoe die ook genoemd worden) en me verwees naar het vak achter me. "Deze mensen hier lopen voor een goede tijd'', was zijn argument. Ik keek zo eens rond me en had nou niet het idee dat ik er nu minder afgetraind uitzag dan wat er in dit vak te zien was. Zelfs wat redelijk rond de buikstreek gevulde individuen die het schouwspel kleur gaven, maar waarvan ik niet de verwachting had dat ik deze brave lieden een strobreed in de weg zou leggen. "Och, ik kom hier voor een goede 1h14, dus ben ik op tijd weer weg", was mijn tegenverklaring (een beetje overdrijving mag, vond ikzelf).
"Ooo....", kreeg ik terug en weg was hij. Voor mij was dat niet meer dan een vrijwaring om me toch hier te positioneren.
Klokslag 14h00, met een kanonslag waren we weg en natuurlijk kon ik me niet snel genoeg uit de voeten maken. Had me nog verder moeten opstellen, want de hoeveelheid lopers die ik zowat op de hielen zou springen waren talloos. Dan maar even later mijn inhaalslag maken, en met een eerste kilometer in 3'30 die mij niet kon verblijden. Had wat rapper willen gaan, maar vooruit, het is nog lang om wat goed te maken. Voor het eerst werd er nu tegen die richting in gelopen ten opzichte van vorige editie's. Dit had te maken met de ruimte bij de finish waarbij de opvang uiteindelijk te klein bleek te worden met het toenemen van deelnemers. Nu was daar veel meer plaats voor voorzien, maar met gevolg van een totaal nieuw parcours als je hier voor de 8ste keer deelneemt. Wel verfrissend, zo eens wat anders...
Kilometer 5, alweer een afknapper van 17'54''. Wat gebeurt er toch, ik heb het gevoel dat ik vlieg en dan toch die tegenvallende tussentijden. Is dat die lichamelijke aftakeling dat aanspraak maakt op mijn prestaties? Maar waarom denk ik dan dat ik wel veel sneller ga dan wat de werkelijkheid te bieden heeft? Zal ik nog zot worden ook zeker?
'Ende de boer, hey ploegde voorts' eeuwenoud gezegde en van toepassing op mezelf. Gelukkig liep ik nu eens niet alleen, vroeg me wel af hoelang ik het tempo zou vasthouden want de 10 kilometer gepasseerd onder de 36 minuten viel nu ook niet tegen. Het zijn ook al die bochten en ongelijke klinkers die de ronde wel wat zwaarder maken. Stond er ook nog wat wind die te pas en te onpas tegen zat, de temperatuur daarentegen was ideaal met zo'n 16 graden.
Kilometer 15 in 54 minuten, ik weet niet zo goed wat ik daarvan moet denken. De klad komt er wat in en ik realiseer dat ik de laatste tijd eigenlijk wat te weinig kilometers heb gemaakt. Wat gebeurt er na een uur lopen? Voordat ik zover ben, kom ik alleen te lopen, beide medevluchters heb ik tot mijn spijt moeten laten gaan en het is nu af en toe alleen opboksen op vooral een heel eind rechte baan waarbij de wind recht op de kop staat. Gelukkig kan ik het verlies beperken en met nog altijd kilometers rond 3'42 blijf ik nog aardig rond draaien. Voordeel van alleen te lopen, ik kom dan ook totaal solo op de finish aangelopen en mijn hemel, wat een massa volk in de smalle straatjes van het Bredase centrum. Dat applaus en aanmoedigingen zijn alleen voor mij, ben in staat terug te groeten wat nog meer respons teweeg brengt. Wat is dit mooi!!!
Mijn eindtijd van 1 uur 17 minuten en 21 seconden over mijn gemeten 21,3km maken mij zeer tevreden. Ik moet realistisch zijn, en het is pas sinds de laatste jaren dat ik hier ruim onder 1h20 loop. Zelfs toen ik PR op PR liep kreeg ik dit nooit voor elkaar. Mijn eerste deelname hier precies 11 jaar geleden had ik zelfs 1u28'29'' nodig.
Dus samengevat kan ik stellen dat ik zelf niet helemaal begrijp dat dit me nog wel lukt en mag ik mezelf gelukkig prijzen met deze resultaten. Keerzijde, de M45 is nu wel heel zwaar geworden met kleppers als Patrick Kwist en Pip Tesselaar. Vorig jaar nog derde in mijn categorie, nu pas de zesde plaats. Vrees dat de schouw daarbij niet lang zal roken.
Op naar de volgende, 10 kilometer in Etten-Leur
Ik heb niet het gehele leger van deelnemers afgewacht, ik kreeg toch wat wroeging naar mijzelf toe met het oog dat ik zelf de volgende dag uitgerust en fris aan de start wil verschijnen. Dat vuurtje was ondertussen wel flink aangewakkerd, ik ga zeker de halve marathon lopen in Breda!
Traditiegetrouw rijdt er ieder jaar een bus op deze dag richting de Singelloop, georganiseerd door de personeelsvereniging van de Gargill Sas van gent, zoniet dit jaar wegens te weinig animo. Ik had mezelf ook niet opgegeven, Carla en ik hadden besloten de avond na de loop wat langer in Breda te verblijven. Dus op eigen vervoer op tijd vertrokken, om nog aan de na-inschrijving te voldoen. Carla liep de 5 km die voor haar om 11h30 startte, een half uur na de eerste start van deze afstand. Kun je nagaan het aantal deelnemers op de loop! Daarna in afwachting van mijn 21 km die pas om 14h00 zou plaatsvinden. Het een en ander was wel lastiger geworden aangaande het terrein betreden van de KMA. Redelijk verscherpte bewaking vanwege de IS dreiging is dan wel een normale gaan van zaken, zonder ID werd de slagboom niet gepasseerd. Had er wel aan gedacht, dus dát was geen probleem. Mijn sporttas alvast binnengebracht om daarna het centrum in te gaan en het wedstrijdverloop te volgen. Had ik wel een probleem terug het KMA binnen te gaan. Men vond het verdacht dat ik geen sportkleding bij me had, ondanks dat ik mijn startnummer samen met mijn ID bij me had. Als ik kwaad van zin had, dan zou ik er toch wel zorgen dat ik zover mogelijk in orde zou zijn. Dat ik mij nu verdacht maak door opvallend geen spullen bij te hebben maakt mij nu toch helemaal niet verdacht? Maar zover drong dit bij dat gefrustreerd konijn niet door, totdat één van de andere mensen mij wel herkende dat ik inderdaad al binnen was geweest, in het bezit van de voor een te uit te voeren hardloopwedstrijd broodnodige uitrusting.
Mij verder rustig gehouden in de warme sportzaal totdat het ook eens tijd was me naar de start te begeven. Na een warming-up die geen naam mag hebben ging ik dan ook maar eens een startvak in. Ik was van plan vooraan te starten, maar daar bleek ik niet het goede startnummer voor te hebben. Dat werd mij bewust gemaakt door één van de parkopzichters (of hoe die ook genoemd worden) en me verwees naar het vak achter me. "Deze mensen hier lopen voor een goede tijd'', was zijn argument. Ik keek zo eens rond me en had nou niet het idee dat ik er nu minder afgetraind uitzag dan wat er in dit vak te zien was. Zelfs wat redelijk rond de buikstreek gevulde individuen die het schouwspel kleur gaven, maar waarvan ik niet de verwachting had dat ik deze brave lieden een strobreed in de weg zou leggen. "Och, ik kom hier voor een goede 1h14, dus ben ik op tijd weer weg", was mijn tegenverklaring (een beetje overdrijving mag, vond ikzelf).
"Ooo....", kreeg ik terug en weg was hij. Voor mij was dat niet meer dan een vrijwaring om me toch hier te positioneren.
Klokslag 14h00, met een kanonslag waren we weg en natuurlijk kon ik me niet snel genoeg uit de voeten maken. Had me nog verder moeten opstellen, want de hoeveelheid lopers die ik zowat op de hielen zou springen waren talloos. Dan maar even later mijn inhaalslag maken, en met een eerste kilometer in 3'30 die mij niet kon verblijden. Had wat rapper willen gaan, maar vooruit, het is nog lang om wat goed te maken. Voor het eerst werd er nu tegen die richting in gelopen ten opzichte van vorige editie's. Dit had te maken met de ruimte bij de finish waarbij de opvang uiteindelijk te klein bleek te worden met het toenemen van deelnemers. Nu was daar veel meer plaats voor voorzien, maar met gevolg van een totaal nieuw parcours als je hier voor de 8ste keer deelneemt. Wel verfrissend, zo eens wat anders...
Kilometer 5, alweer een afknapper van 17'54''. Wat gebeurt er toch, ik heb het gevoel dat ik vlieg en dan toch die tegenvallende tussentijden. Is dat die lichamelijke aftakeling dat aanspraak maakt op mijn prestaties? Maar waarom denk ik dan dat ik wel veel sneller ga dan wat de werkelijkheid te bieden heeft? Zal ik nog zot worden ook zeker?
'Ende de boer, hey ploegde voorts' eeuwenoud gezegde en van toepassing op mezelf. Gelukkig liep ik nu eens niet alleen, vroeg me wel af hoelang ik het tempo zou vasthouden want de 10 kilometer gepasseerd onder de 36 minuten viel nu ook niet tegen. Het zijn ook al die bochten en ongelijke klinkers die de ronde wel wat zwaarder maken. Stond er ook nog wat wind die te pas en te onpas tegen zat, de temperatuur daarentegen was ideaal met zo'n 16 graden.
Kilometer 15 in 54 minuten, ik weet niet zo goed wat ik daarvan moet denken. De klad komt er wat in en ik realiseer dat ik de laatste tijd eigenlijk wat te weinig kilometers heb gemaakt. Wat gebeurt er na een uur lopen? Voordat ik zover ben, kom ik alleen te lopen, beide medevluchters heb ik tot mijn spijt moeten laten gaan en het is nu af en toe alleen opboksen op vooral een heel eind rechte baan waarbij de wind recht op de kop staat. Gelukkig kan ik het verlies beperken en met nog altijd kilometers rond 3'42 blijf ik nog aardig rond draaien. Voordeel van alleen te lopen, ik kom dan ook totaal solo op de finish aangelopen en mijn hemel, wat een massa volk in de smalle straatjes van het Bredase centrum. Dat applaus en aanmoedigingen zijn alleen voor mij, ben in staat terug te groeten wat nog meer respons teweeg brengt. Wat is dit mooi!!!
Mijn eindtijd van 1 uur 17 minuten en 21 seconden over mijn gemeten 21,3km maken mij zeer tevreden. Ik moet realistisch zijn, en het is pas sinds de laatste jaren dat ik hier ruim onder 1h20 loop. Zelfs toen ik PR op PR liep kreeg ik dit nooit voor elkaar. Mijn eerste deelname hier precies 11 jaar geleden had ik zelfs 1u28'29'' nodig.
Dus samengevat kan ik stellen dat ik zelf niet helemaal begrijp dat dit me nog wel lukt en mag ik mezelf gelukkig prijzen met deze resultaten. Keerzijde, de M45 is nu wel heel zwaar geworden met kleppers als Patrick Kwist en Pip Tesselaar. Vorig jaar nog derde in mijn categorie, nu pas de zesde plaats. Vrees dat de schouw daarbij niet lang zal roken.
Op naar de volgende, 10 kilometer in Etten-Leur
maandag 6 oktober 2014
zondag 21 september 2014
De weg naar Breda
In de voorbereiding voor mijn steeds weer terugkerende jaarlijkse deelname aan de Singelloop in Breda wil ik op de valreep nog wat wedstrijdkilometers op doen. Dit omdat het toch altijd er anders aan toegaat dan dat je op jezelf zomaar een duurloop gaat uitvoeren. Natuurlijk wordt een wedstrijd altijd intensiever beleeft, mag er niet aan denken überhaupt een kleine 17 km met een gemiddelde van boven de 16 per uur te lopen tijdens een training.
Er was wel die twijfel over deelname van de Braakmanloop. Ten eerste de afstand die me eigenlijk wel wat te lang was. Kon er natuurlijk voor kiezen om de 9 kilometer te lopen, maar met alle respect, ik kies dan toch altijd het liefst voor de langste afstand die er voorhanden ligt omdat naar mijn mening dát de afstand is die het ertoe doet. Dan was er die loop in Waterland- Oudeman die over 14 km was uitgelegd. Maar het was een principiële factor die me liet besluiten af te reizen richting Philippine. Waarom een loop bij de zuiderburen als er aan deze kant van de grens eveneens een dergelijke wedijver word georganiseerd?
Ik was me er wel van bewust dat, tegen mijn principes in, er veel onverhard terrein zou worden betreden. Ben nu eenmaal meer van de verharde ondergrond onder mijn voeten. En omdat ik verleden jaar deze loop al had uitgevoerd wist ik wat er te komen kwam, en vergeleken met de Braakman bossen ligt de Warandeloop in Breda er geplaveid bij. Dus in dat feit had ik er een hard hoofd in, niet vanwege het feit dat we verleden jaar in de finale het spoor bijster waren (we liepen toen maar uiteindelijk geneutraliseerd richting finish), was het wel dat ik me enige zorgen maakte dat het te volgen traject eventueel zijn kop opstekende strubbelingen teweeg kon brengen. Een verscholen boomwortel onder een dik bladerenbed, konijnenpijpen, afgewaaide takken, een knollenveld dat overgestoken diende te worden, zomaar wat details.
Maar toch dan de aanvang gemaakt met rekening houdend van de almaar sterker wordende concurrentie die het helaas toch liet afweten op deze dag. Was het Erik Cappon die ik als directe tegenstander mee had te doen, verder nog wat atleten die er visueel sterk overkwamen maar het verkeerde startnummer hadden. Het plan om snel te starten kon doorgang te vinden door samen op te lopen met de snelste man van de kortste afstand. Helaas duurde het profijt niet al te lang en had ik, met een korte blik achterom, al snel in de gaten dat dit een soloproject dreigde te worden. Met een metertje of 200 voorsprong maakte ik de eerste duik de mij verfoeide bossen in. Nog een geluk dat het al enige tijd droog was gebleven, weet nog van vorige editie dat het hier behoorlijk drassig kan zijn. Het negen kilometer afdraai punt bereikt, en met de relatief lange rechte bospaden kon ik nog eens de situatie bepalen jegens naderende tegenstand, die er totaal niet te bespeuren was. Nu kon ik er voor kiezen om het een stapje rustiger aan te doen, maar het leek me meer amusant om de eventuele voorsprong nog te verruimen. Die bossen werd ik ondertussen al aardig gewoon, viel me zelfs een beetje tegen terug de openbare polderwegen opgestuurd te worden, temeer omdat te voelen was dat de temperatuur een méér dan aangenaam gevoel begon te verkrijgen. Niet de beloofde 25 graden, maar met de huidige luchtvochtigheid dat me dan weer liet snakken naar de toch wel verkoelende werking van de op het traject liggende flora. Wel tweemaal een drinkpost, of het was er maar één die tweemaal werd gepasseerd, ik weet het echt niet meer. Ben totaal niet thuis in deze bossen en wist bij god niet waar ik me bevond. Mijn kilometers kon ik in de gaten houden om dan zo maar de rekening op te maken over het nog af te leggen route. Met de laatste kilometers over het asfalt, met nog één verraderlijk stukje over een hobbeleheidijk kreeg ik toch een vermoeden dat de afstand die zou moet worden aangedaan een behoorlijk stuk in zou boeten, aangaande de informatie op de Garmin. Stond tegenover dat ik ook al bij trainingen in dicht beboste gebieden mijn ervaring is dat zo'n GPS horlogen al eens behoorlijk de mist kan ingaan. Desalniettemin reikte mijn positie vanaf de start niet verder dan zo'n 16.6km, toch wel een erg ruime marge. Maar al met al mag dat de pret niet drukken, heb voor mijn gevoel er niet minder om gelopen omdat deze ronde zeker niet garant staat voor het verwerven van een snelle kilometertijd.
Ik ben er tevreden mee, zeker met het feit 6 minuut en 48 seconden te zijn uitgelopen op Erik, die de laatste tijd heel aardige prestaties levert.
Nu slechts twee weken meer, maar ik ben volgens mij al waar ik wil zijn. Zal in Breda hopelijk wel wat snellere kilometers maken, maar met de daar aanwezige ambiance...en de afwezigheid van onverharde structuren...geloof er wel in!
Er was wel die twijfel over deelname van de Braakmanloop. Ten eerste de afstand die me eigenlijk wel wat te lang was. Kon er natuurlijk voor kiezen om de 9 kilometer te lopen, maar met alle respect, ik kies dan toch altijd het liefst voor de langste afstand die er voorhanden ligt omdat naar mijn mening dát de afstand is die het ertoe doet. Dan was er die loop in Waterland- Oudeman die over 14 km was uitgelegd. Maar het was een principiële factor die me liet besluiten af te reizen richting Philippine. Waarom een loop bij de zuiderburen als er aan deze kant van de grens eveneens een dergelijke wedijver word georganiseerd?
Ik was me er wel van bewust dat, tegen mijn principes in, er veel onverhard terrein zou worden betreden. Ben nu eenmaal meer van de verharde ondergrond onder mijn voeten. En omdat ik verleden jaar deze loop al had uitgevoerd wist ik wat er te komen kwam, en vergeleken met de Braakman bossen ligt de Warandeloop in Breda er geplaveid bij. Dus in dat feit had ik er een hard hoofd in, niet vanwege het feit dat we verleden jaar in de finale het spoor bijster waren (we liepen toen maar uiteindelijk geneutraliseerd richting finish), was het wel dat ik me enige zorgen maakte dat het te volgen traject eventueel zijn kop opstekende strubbelingen teweeg kon brengen. Een verscholen boomwortel onder een dik bladerenbed, konijnenpijpen, afgewaaide takken, een knollenveld dat overgestoken diende te worden, zomaar wat details.
Maar toch dan de aanvang gemaakt met rekening houdend van de almaar sterker wordende concurrentie die het helaas toch liet afweten op deze dag. Was het Erik Cappon die ik als directe tegenstander mee had te doen, verder nog wat atleten die er visueel sterk overkwamen maar het verkeerde startnummer hadden. Het plan om snel te starten kon doorgang te vinden door samen op te lopen met de snelste man van de kortste afstand. Helaas duurde het profijt niet al te lang en had ik, met een korte blik achterom, al snel in de gaten dat dit een soloproject dreigde te worden. Met een metertje of 200 voorsprong maakte ik de eerste duik de mij verfoeide bossen in. Nog een geluk dat het al enige tijd droog was gebleven, weet nog van vorige editie dat het hier behoorlijk drassig kan zijn. Het negen kilometer afdraai punt bereikt, en met de relatief lange rechte bospaden kon ik nog eens de situatie bepalen jegens naderende tegenstand, die er totaal niet te bespeuren was. Nu kon ik er voor kiezen om het een stapje rustiger aan te doen, maar het leek me meer amusant om de eventuele voorsprong nog te verruimen. Die bossen werd ik ondertussen al aardig gewoon, viel me zelfs een beetje tegen terug de openbare polderwegen opgestuurd te worden, temeer omdat te voelen was dat de temperatuur een méér dan aangenaam gevoel begon te verkrijgen. Niet de beloofde 25 graden, maar met de huidige luchtvochtigheid dat me dan weer liet snakken naar de toch wel verkoelende werking van de op het traject liggende flora. Wel tweemaal een drinkpost, of het was er maar één die tweemaal werd gepasseerd, ik weet het echt niet meer. Ben totaal niet thuis in deze bossen en wist bij god niet waar ik me bevond. Mijn kilometers kon ik in de gaten houden om dan zo maar de rekening op te maken over het nog af te leggen route. Met de laatste kilometers over het asfalt, met nog één verraderlijk stukje over een hobbeleheidijk kreeg ik toch een vermoeden dat de afstand die zou moet worden aangedaan een behoorlijk stuk in zou boeten, aangaande de informatie op de Garmin. Stond tegenover dat ik ook al bij trainingen in dicht beboste gebieden mijn ervaring is dat zo'n GPS horlogen al eens behoorlijk de mist kan ingaan. Desalniettemin reikte mijn positie vanaf de start niet verder dan zo'n 16.6km, toch wel een erg ruime marge. Maar al met al mag dat de pret niet drukken, heb voor mijn gevoel er niet minder om gelopen omdat deze ronde zeker niet garant staat voor het verwerven van een snelle kilometertijd.
Ik ben er tevreden mee, zeker met het feit 6 minuut en 48 seconden te zijn uitgelopen op Erik, die de laatste tijd heel aardige prestaties levert.
Nu slechts twee weken meer, maar ik ben volgens mij al waar ik wil zijn. Zal in Breda hopelijk wel wat snellere kilometers maken, maar met de daar aanwezige ambiance...en de afwezigheid van onverharde structuren...geloof er wel in!
zaterdag 28 juni 2014
Project 'Niet te missen' de Mt Ventoux.
Een half uur na de start bij de bekende rotonde bij Bourg d'Oisans. Voor de derde maal loop ik de Alpe d'Huez op, nu de tweede maal tijdens het hardloopfestijn Alpe 21 dat elk jaar plaats vind op 15 augustus. Een half uur, en ik dacht regelmatig 'Nog 10x liever de Kustmarathon!'. En voor diegenen die me kennen wil zo'n uitspraak voor mij persoonlijk nogal wat zeggen. Ik ben absoluut geen liefhebber van marathons, tenminste, niet als deelnemer. Na mijn laatste poging een goede marathon te lopen had ik besloten mezelf hier nooit meer aan te wagen. En dan deelnemen aan een gebeuren over een afstand van slechts 14 km, maar wel een gemiddelde stijgingspercentage van 8% bedraagt. Toch werd de soep niet zo heet gegeten als ze word opgediend, na mijn finish liep ik terug naar beneden.
Daarom zag ik er geen graten in om nu eens een ander doel te bereiken, de Mont Ventoux stond namelijk al langer op het verlanglijstje. Ik liet me alleen weerhouden door de verhalen over de overdaad van vliegen en ander prikkend tuig dat daar in de bossen aan de flank van de reus van de Vaucluse gehuisvest zou zijn. En aangezien ik een nogal heftige reactie verkrijg bij een dazensteek, had ik mijn gerede twijfels over het te lopen traject. Het kan me toch niet weerhouden en 2014 zou het jaar worden dat ik vanuit Bedoin naar de top van de Ventoux zou lopen. Mislukken of opgeven zou geen optie zijn, aangezien het een goede 1100 km rijden zijn kon ik me geen flater veroorloven. Trouwens, goed getraind en op een goed tijdstip, gevrijwaard van dergelijke insecten die mij zouden verstoren mijn doel te bereiken had ik goede moed en zin in een vakantie in het land van de lavendel tijdens de bouwvakvakantie.
Hoe anders kan het lopen, nadat mijn broer Rik mijn ambitie had vernomen. Zelf was hij van plan zich aan te sluiten bij de actie 'Klimmen tegen MS', en nodigde me uit samen op deze dag de Ventoux aan te doen. Stond er toch wat sceptisch tegenover, uiteraard sta ik achter een dergelijke actie temeer omdat we dit van dichtbij meemaken wat MS met een mens doet. Vond het wel moeilijk om actie's te gaan uitvoeren om geld bij elkaar te sprokkelen, rondschooien voor harde valuta is me nou niet op het lijf geschreven. Stond tegenover dat het minimale inlegbedrag van €500 goed te overzien is. Zou eventueel de tekorten zelf gemakkelijk kunnen aanvullen dus was de beslissing dáár om me in te schrijven voor dit nobele doel. Komt wát bij kijken zoals huisvesting wat we redelijk vlug voor elkaar hadden gebokst. Een kersenfarm met op het terrein slechts 3 hele mooie appartementen van enkele jaren oud die precies hetgene bevatten wat je nodig hebt. Dit was gewoon áf!!
Dat het collecteren. Eerst de eigen familie die de klos is om gemakkelijk te beginnen was een mooie opstart. Natuurlijk bij de collega's wat ook een mooi bedrag opleverde om daarna te polsen bij onze eigen loopgroep bij de RKHAV waarbij ook gul gegeven werd, met ook nog een bijdrage van de voorzitter van onze club. Kan gerust zeggen dat dit me allemaal wel wat deed, liet me niet onberoerd die betrokkenheid te mogen ervaren. Ook bij een collecte tijdens een loopwedstrijd in Axel had ik veel uit te leggen over het hoe en waarom. Dus kan ik gerust stellen dat deze opgave geld in te zamelen me soepeler afging dan verwacht. Zeker als je bijdragen van €100 mag bijschrijven zoals van Harms tegelwerk uit Axel. Verder weinig respons van bedrijven waar ik langs was geweest, er werd geschermd met 'slechte tijden' en wat nog allemaal. Alsof ik 100den Euro's kwam ophoesten, een tientje of minder was al mooi geweest.
Alsof het nooit zou gebeuren, maar eindelijk die laatste week. Op Pinkstermaandag zou het gebeuren, donderdag vertrokken om voorbij Lyon de overnachting door te brengen bij familie van Carla. Tja, we rijden er vlak langs, zou raar zijn niet even een stop te maken. Trouwens, ze zouden beledigd zijn dit niet te hebben gedaan. Met mijn koeterwaal Frans was het nog geen sinecure een gesprek te maken, luisteren ging me beter af. Oké, Carla's nicht spreekt dan wel Nederlands met een zwaar accent (ouders uit Zaamslag die in de jaren 50 richting Tours waren getrokken), maar leerzamer voor mij waren de conversaties in het Frans wat later op de avond overging naar het Engels omdat hun dochter binnenkort voor korte tijd richting Groot Brittannië vertrekt. Kortom, internationaal getint.
Volgende dag richting eindbestemming via de route national wat toch aangenamer rijden is omdat er zoveel te zien is onderweg. Het schiet van geen meter op, maar we hadden geen haast als je een hele dag mag doen voor een dikke 200 kilometer. Veel gestopt, veel foto's! Dan op een gegeven moment, je kan er niet omheen maar daar zijn in de verte onmiskenbaar de karakteristieke contouren te ontwaren van dé beruchte uitstulping in het landschap. De dagen daarna gevuld met uitstappen, natuurlijk de berg eens verkend met de auto om 5 uur in de ochtend om dan één van 's werelds indrukwekkendste zonsopkomst mee te maken. Trouwens, het op -en afrijden met een Duitse flat-six is ook al een sport op zich. Kostte me waarschijnlijk wat rubber, maar wat heerlijk om hier zo'n auto de sporen te geven! Daar is een 911 voor gebouwd!
Maandag. Pinkstermaandag! Het is de dag en het belooft wat, meteorologisch gezien. Tot 34ºC is er belooft. Een troost voor mij is dat ik maar één keer hoef en zal starten om 9 uur als het nog relatief koel is. Wat is koel, 26º gaf de meter al aan en nog geen meter afgelegd! Werd de start nog even uitgesteld vanwege een falende opblaasboog over de weg, om dan toch om 9h10 te mogen vertrekken met verrassend veel deelnemers, de meeste wandelaars. Omdat het tenslotte geen wedstrijd was vond ik het niet zo nodig helemaal vooraan te staan, andere hardlopers dachten daar anders over. Eén was wel heel snel weg en vroeg me af hoelang hij dit denkt vol te houden. Al vlug liet ik de wandelgroep achter me en kon het niet laten de lopers die voor me uit gingen snel terug te pakken. Nog geen kilometer afgelegd en had nu al een droge bek dat het niet normaal meer was. Toch een wedstrijd? Ik liep nu immers tweede nadat ik de voorlaatste deelneemster (!) was gepasseerd. Die eerste was gevlogen.
Dan een verrassing, Rik kwam me tegemoet gefietst nadat hij al eens een keer vanaf Malaucène de top had bereikt en was nu op weg naar het keerpunt voor de start vanaf Bedoin om voor de tweede maal de aanval in te zetten. Onverwacht dus de eerste kilometers samen afgelegd, ondertussen telefoon krijgend van omroep Zeeland om live in de uitzending verslag uit te brengen. De eerste 6 kilometers had ik ingeschat als 'doenlijk' vanwege de niet zo'n steile hellingsgraad, de praktijk bleek anders. Natuurlijk de weersomstandigheden, kurkdroog, nauwelijks wind en een brandende zon. Maar geen aanstalten nu al te zeuren, de weg is nog lang. Toen kwam daar die bocht, de bocht die leid (of lijd) naar een groene hel, zoals het eens omschreven was. Ik houd mijn hart vast, vooral door de aankondigingen van vliegend gespuis wat daar zo weelderig in aantal voorkomt. Dat valt me nog veel mee, ik heb trouwens genoeg zorgen over de snel stijgende hoogtemeters die nu gemaakt worden. Verdomd wat is dit heftig. En wat haal ik in mijn hoofd om de kilometers nog onder de 7 minuten te lopen, de planning lag anders. Telkens weer fietsers passerend, met de 'bravo's' bestemd voor me bij diegenen die het dan nog konden zeggen waren natuurlijk ook een stimulans te blijven doorgaan. Natuurlijk werd ik zelf ook wel gepasseerd, gelukkig alleen door fietsers waarbij één mij in het Frans mijn snelheid vermeldde. Schitterend natuurlijk, maar ik wist zelf wel op dat moment van mijn gemiddelde. Dan wel eens een kilometer boven de 7 minuten dankzij wat bochtenwerk om de volgende kilometer dan weer net boven 6 minuten af te werken. Verbaasd altijd nog over die indianenverhalen van storende vliegen of wat er rond zou zweven, totdat....Het stond zelfs met verf op het asfalt in het Nederlands gekalkt: 'Nu komen de vliegen'. En of de duvel ermee speelde, inderdaad ongelooflijk maar desbetreffende graffiti-stylist was goed geïnformeerd over het areaal waarin zich het territorium der vliegend ergernis zich bevond. Toch kon het me niet deren, zolang het geen steekvliegen zijn zal me worst wezen. Ik had genoeg met mezelf om vooral rustig mijn meters op een zo soepel mogelijke manier weg te werken. Carla die me regelmatig van water voorzag wat zeker wel nodig was, was een goede afleiding. Ook de drankpost van de organisatie met de nodige aanmoedigingen deden me veel goed. Echt, ondanks het heftige proces van het bedwingen van deze verschrikkelijke hellingen genoot ik wat ik maar kon omdat ik in staat was dit überhaupt uit te voeren. Ik realiseerde mij nú meer dan ooit dat ik werkelijk een bevoorrecht mens ben in tegenstelling voor degenen waar ik me voor had ingezet. Ik denk aan mijn broer Patrick, terwijl ik vandaag het doel heb de top te bereiken van de Mont Ventoux. Het waarom is mij een raadsel, schiet hij er iets mee op dat ik hier nu 1100 kilometer verder een berg loop op te lopen?
Laat het dan iets persoonlijks zijn, een uur gelopen en ik heb 11 kilometer afgelegd. Dit is buiten het schema om, dit word nog afgestraft. Ik hoop altijd nog op frissere omstandigheden die gewoonweg uitblijven. Ondanks en natuurlijk steeds hogere hoogten te bereiken blijft die warmte tussen de bomen hangen totdat eindelijk...chalet Reynard word bereikt. Enigszins tegenvallend, die belangstelling hier. Als ik iets te drinken wil hebben moet ik wel erg ver van mijn route afwijken en besluit gewoon dezelfde weg te vervolgen, hopend dat Carla niet al te ver staat geparkeerd. Vanaf nú zal het wat gemakkelijker moeten worden, en dat blijkt een grote leugen te zijn. Een paar 100 meter Reynard gepasseerd en ik word getrakteerd op een ongelooflijk uitzicht over het dal. Dat wil zeggen, als ik een beetje bij zinnen zou zijn geweest. De afgelegde kilometers hebben zijn uitwerking niet gemist en dat manifesteert zich met lichamelijke kwalen, zoals daar zijn beginnende krampen in beide benen en de onuitgesproken vermoeidheid. Met uitzicht op het weerstation op de top waar al windsnelheden zijn gemeten van 300km/h is het niet meer dan realistisch dat ook zonder hulpmiddelen dit binnen handbereik moet zijn. Maar wat blijft en blijkt dit verleidelijke einddoel toch nog op zo'n ruime afstand verwijderd te zijn! Ook omdat het hardlopen nu niks meer voorstelt, ben blij om 300 meter achter elkaar te kunnen blijven lopen, om dan een aanval van wel al té krampachtige stuipen het hoofd te bieden. Op tijd stoppen en dan maar even wandelen is de boodschap. En wat een leed er heerst onder de wielrenners, strompelend naast hun fiets om toch maar de top te bereiken (geef het hun te doen met die schoenen), aan de kant van de weg stretchend de spieren ontlastend. Zuchtend, steunend, blazend en vloekend in verschillende spraaktalen, wat doet men zichzelf aan. Het zou komisch zijn als ik niet zo'n medelijden met mezelf had gehad. Och, natuurlijk bereik ik die top en wat er me te wachten staat onderweg neem ik maar mee als extra bagage. Nog eens een post van de organisatie. 'Hoever is het nog?' 'Nog twee kilometer, kom op, dit lukt je' krijg ik terug. Nogal wiedes dat dit me lukt, denk ik gefrustreerd omdat ik al enige tijd last heb van akelig tintelende vingers en handen, een vreemd gevoel wat ik er niet uit krijg gezwaaid. Nóg twee kilometer, dat gaat nog even duren dus kan ik met volle teugen genieten van het af te leggen traject!! Die beide kilometers blijken nog niet zolang te zijn als gedacht en de laatste bocht dient zich aan om direct de verkeerde weg te nemen. Hoe is het mogelijk, zijn er slechts twee richtingen te kiezen, neem ik de foute. Op tijd mijn vergissing ontdekkend keer ik me om om dan toch maar de laatste zéér steile meters af te leggen. Heb ik het gehaald, om daarna redelijk gelaten dit op me te laten inwerken. Tenslotte was het maar een vrij koel ontvangst daar boven. Geen Alpe d'Huzes achtige taferelen, maar dat moet je met een kleinschalig project als dit ook niet verwachten. Was wel blij met het ontvangst van een aantal supporters die hun waardering wel lieten blijken. Ik had natuurlijk zelf wel wat te verwerken eenmaal daarboven en wist nu wel dat dit toch even iets anders is dan het lopen van de Alpe d'Huez. Dit was even niet voor herhaling vatbaar. Nu zijn we enkele weken verwijderd van dit mooie avontuur, maar kan deze periode niet uit mijn hoofd zetten. Volgens mij ben ik helemaal verkocht en verknocht aan de omgeving met zijn bevolking. Betrapte me er zelfs op bijna een gesprek te kunnen voeren, als er maar niet te snel gesproken werd. Dat Mt Ventoux avontuur krijgt vast wel een staartje, ik zou toch wel graag de 2h13 die ik nú nodig had om willen zetten in een tijd binnen die twee uur. Een hoge ambitie, aangezien de gemiddelde tijd die wielrenners nodig hebben 2h25 bedraagt. Daarmee heb ik het op mijn debuut op Vaucluse's reus nog niet zo slecht gedaan.
Daarom zag ik er geen graten in om nu eens een ander doel te bereiken, de Mont Ventoux stond namelijk al langer op het verlanglijstje. Ik liet me alleen weerhouden door de verhalen over de overdaad van vliegen en ander prikkend tuig dat daar in de bossen aan de flank van de reus van de Vaucluse gehuisvest zou zijn. En aangezien ik een nogal heftige reactie verkrijg bij een dazensteek, had ik mijn gerede twijfels over het te lopen traject. Het kan me toch niet weerhouden en 2014 zou het jaar worden dat ik vanuit Bedoin naar de top van de Ventoux zou lopen. Mislukken of opgeven zou geen optie zijn, aangezien het een goede 1100 km rijden zijn kon ik me geen flater veroorloven. Trouwens, goed getraind en op een goed tijdstip, gevrijwaard van dergelijke insecten die mij zouden verstoren mijn doel te bereiken had ik goede moed en zin in een vakantie in het land van de lavendel tijdens de bouwvakvakantie.
Hoe anders kan het lopen, nadat mijn broer Rik mijn ambitie had vernomen. Zelf was hij van plan zich aan te sluiten bij de actie 'Klimmen tegen MS', en nodigde me uit samen op deze dag de Ventoux aan te doen. Stond er toch wat sceptisch tegenover, uiteraard sta ik achter een dergelijke actie temeer omdat we dit van dichtbij meemaken wat MS met een mens doet. Vond het wel moeilijk om actie's te gaan uitvoeren om geld bij elkaar te sprokkelen, rondschooien voor harde valuta is me nou niet op het lijf geschreven. Stond tegenover dat het minimale inlegbedrag van €500 goed te overzien is. Zou eventueel de tekorten zelf gemakkelijk kunnen aanvullen dus was de beslissing dáár om me in te schrijven voor dit nobele doel. Komt wát bij kijken zoals huisvesting wat we redelijk vlug voor elkaar hadden gebokst. Een kersenfarm met op het terrein slechts 3 hele mooie appartementen van enkele jaren oud die precies hetgene bevatten wat je nodig hebt. Dit was gewoon áf!!
Dat het collecteren. Eerst de eigen familie die de klos is om gemakkelijk te beginnen was een mooie opstart. Natuurlijk bij de collega's wat ook een mooi bedrag opleverde om daarna te polsen bij onze eigen loopgroep bij de RKHAV waarbij ook gul gegeven werd, met ook nog een bijdrage van de voorzitter van onze club. Kan gerust zeggen dat dit me allemaal wel wat deed, liet me niet onberoerd die betrokkenheid te mogen ervaren. Ook bij een collecte tijdens een loopwedstrijd in Axel had ik veel uit te leggen over het hoe en waarom. Dus kan ik gerust stellen dat deze opgave geld in te zamelen me soepeler afging dan verwacht. Zeker als je bijdragen van €100 mag bijschrijven zoals van Harms tegelwerk uit Axel. Verder weinig respons van bedrijven waar ik langs was geweest, er werd geschermd met 'slechte tijden' en wat nog allemaal. Alsof ik 100den Euro's kwam ophoesten, een tientje of minder was al mooi geweest.
Alsof het nooit zou gebeuren, maar eindelijk die laatste week. Op Pinkstermaandag zou het gebeuren, donderdag vertrokken om voorbij Lyon de overnachting door te brengen bij familie van Carla. Tja, we rijden er vlak langs, zou raar zijn niet even een stop te maken. Trouwens, ze zouden beledigd zijn dit niet te hebben gedaan. Met mijn koeterwaal Frans was het nog geen sinecure een gesprek te maken, luisteren ging me beter af. Oké, Carla's nicht spreekt dan wel Nederlands met een zwaar accent (ouders uit Zaamslag die in de jaren 50 richting Tours waren getrokken), maar leerzamer voor mij waren de conversaties in het Frans wat later op de avond overging naar het Engels omdat hun dochter binnenkort voor korte tijd richting Groot Brittannië vertrekt. Kortom, internationaal getint.
Volgende dag richting eindbestemming via de route national wat toch aangenamer rijden is omdat er zoveel te zien is onderweg. Het schiet van geen meter op, maar we hadden geen haast als je een hele dag mag doen voor een dikke 200 kilometer. Veel gestopt, veel foto's! Dan op een gegeven moment, je kan er niet omheen maar daar zijn in de verte onmiskenbaar de karakteristieke contouren te ontwaren van dé beruchte uitstulping in het landschap. De dagen daarna gevuld met uitstappen, natuurlijk de berg eens verkend met de auto om 5 uur in de ochtend om dan één van 's werelds indrukwekkendste zonsopkomst mee te maken. Trouwens, het op -en afrijden met een Duitse flat-six is ook al een sport op zich. Kostte me waarschijnlijk wat rubber, maar wat heerlijk om hier zo'n auto de sporen te geven! Daar is een 911 voor gebouwd!
 |
| De moeite waard van het vroege opstaan |
Maandag. Pinkstermaandag! Het is de dag en het belooft wat, meteorologisch gezien. Tot 34ºC is er belooft. Een troost voor mij is dat ik maar één keer hoef en zal starten om 9 uur als het nog relatief koel is. Wat is koel, 26º gaf de meter al aan en nog geen meter afgelegd! Werd de start nog even uitgesteld vanwege een falende opblaasboog over de weg, om dan toch om 9h10 te mogen vertrekken met verrassend veel deelnemers, de meeste wandelaars. Omdat het tenslotte geen wedstrijd was vond ik het niet zo nodig helemaal vooraan te staan, andere hardlopers dachten daar anders over. Eén was wel heel snel weg en vroeg me af hoelang hij dit denkt vol te houden. Al vlug liet ik de wandelgroep achter me en kon het niet laten de lopers die voor me uit gingen snel terug te pakken. Nog geen kilometer afgelegd en had nu al een droge bek dat het niet normaal meer was. Toch een wedstrijd? Ik liep nu immers tweede nadat ik de voorlaatste deelneemster (!) was gepasseerd. Die eerste was gevlogen.
Dan een verrassing, Rik kwam me tegemoet gefietst nadat hij al eens een keer vanaf Malaucène de top had bereikt en was nu op weg naar het keerpunt voor de start vanaf Bedoin om voor de tweede maal de aanval in te zetten. Onverwacht dus de eerste kilometers samen afgelegd, ondertussen telefoon krijgend van omroep Zeeland om live in de uitzending verslag uit te brengen. De eerste 6 kilometers had ik ingeschat als 'doenlijk' vanwege de niet zo'n steile hellingsgraad, de praktijk bleek anders. Natuurlijk de weersomstandigheden, kurkdroog, nauwelijks wind en een brandende zon. Maar geen aanstalten nu al te zeuren, de weg is nog lang. Toen kwam daar die bocht, de bocht die leid (of lijd) naar een groene hel, zoals het eens omschreven was. Ik houd mijn hart vast, vooral door de aankondigingen van vliegend gespuis wat daar zo weelderig in aantal voorkomt. Dat valt me nog veel mee, ik heb trouwens genoeg zorgen over de snel stijgende hoogtemeters die nu gemaakt worden. Verdomd wat is dit heftig. En wat haal ik in mijn hoofd om de kilometers nog onder de 7 minuten te lopen, de planning lag anders. Telkens weer fietsers passerend, met de 'bravo's' bestemd voor me bij diegenen die het dan nog konden zeggen waren natuurlijk ook een stimulans te blijven doorgaan. Natuurlijk werd ik zelf ook wel gepasseerd, gelukkig alleen door fietsers waarbij één mij in het Frans mijn snelheid vermeldde. Schitterend natuurlijk, maar ik wist zelf wel op dat moment van mijn gemiddelde. Dan wel eens een kilometer boven de 7 minuten dankzij wat bochtenwerk om de volgende kilometer dan weer net boven 6 minuten af te werken. Verbaasd altijd nog over die indianenverhalen van storende vliegen of wat er rond zou zweven, totdat....Het stond zelfs met verf op het asfalt in het Nederlands gekalkt: 'Nu komen de vliegen'. En of de duvel ermee speelde, inderdaad ongelooflijk maar desbetreffende graffiti-stylist was goed geïnformeerd over het areaal waarin zich het territorium der vliegend ergernis zich bevond. Toch kon het me niet deren, zolang het geen steekvliegen zijn zal me worst wezen. Ik had genoeg met mezelf om vooral rustig mijn meters op een zo soepel mogelijke manier weg te werken. Carla die me regelmatig van water voorzag wat zeker wel nodig was, was een goede afleiding. Ook de drankpost van de organisatie met de nodige aanmoedigingen deden me veel goed. Echt, ondanks het heftige proces van het bedwingen van deze verschrikkelijke hellingen genoot ik wat ik maar kon omdat ik in staat was dit überhaupt uit te voeren. Ik realiseerde mij nú meer dan ooit dat ik werkelijk een bevoorrecht mens ben in tegenstelling voor degenen waar ik me voor had ingezet. Ik denk aan mijn broer Patrick, terwijl ik vandaag het doel heb de top te bereiken van de Mont Ventoux. Het waarom is mij een raadsel, schiet hij er iets mee op dat ik hier nu 1100 kilometer verder een berg loop op te lopen?
Laat het dan iets persoonlijks zijn, een uur gelopen en ik heb 11 kilometer afgelegd. Dit is buiten het schema om, dit word nog afgestraft. Ik hoop altijd nog op frissere omstandigheden die gewoonweg uitblijven. Ondanks en natuurlijk steeds hogere hoogten te bereiken blijft die warmte tussen de bomen hangen totdat eindelijk...chalet Reynard word bereikt. Enigszins tegenvallend, die belangstelling hier. Als ik iets te drinken wil hebben moet ik wel erg ver van mijn route afwijken en besluit gewoon dezelfde weg te vervolgen, hopend dat Carla niet al te ver staat geparkeerd. Vanaf nú zal het wat gemakkelijker moeten worden, en dat blijkt een grote leugen te zijn. Een paar 100 meter Reynard gepasseerd en ik word getrakteerd op een ongelooflijk uitzicht over het dal. Dat wil zeggen, als ik een beetje bij zinnen zou zijn geweest. De afgelegde kilometers hebben zijn uitwerking niet gemist en dat manifesteert zich met lichamelijke kwalen, zoals daar zijn beginnende krampen in beide benen en de onuitgesproken vermoeidheid. Met uitzicht op het weerstation op de top waar al windsnelheden zijn gemeten van 300km/h is het niet meer dan realistisch dat ook zonder hulpmiddelen dit binnen handbereik moet zijn. Maar wat blijft en blijkt dit verleidelijke einddoel toch nog op zo'n ruime afstand verwijderd te zijn! Ook omdat het hardlopen nu niks meer voorstelt, ben blij om 300 meter achter elkaar te kunnen blijven lopen, om dan een aanval van wel al té krampachtige stuipen het hoofd te bieden. Op tijd stoppen en dan maar even wandelen is de boodschap. En wat een leed er heerst onder de wielrenners, strompelend naast hun fiets om toch maar de top te bereiken (geef het hun te doen met die schoenen), aan de kant van de weg stretchend de spieren ontlastend. Zuchtend, steunend, blazend en vloekend in verschillende spraaktalen, wat doet men zichzelf aan. Het zou komisch zijn als ik niet zo'n medelijden met mezelf had gehad. Och, natuurlijk bereik ik die top en wat er me te wachten staat onderweg neem ik maar mee als extra bagage. Nog eens een post van de organisatie. 'Hoever is het nog?' 'Nog twee kilometer, kom op, dit lukt je' krijg ik terug. Nogal wiedes dat dit me lukt, denk ik gefrustreerd omdat ik al enige tijd last heb van akelig tintelende vingers en handen, een vreemd gevoel wat ik er niet uit krijg gezwaaid. Nóg twee kilometer, dat gaat nog even duren dus kan ik met volle teugen genieten van het af te leggen traject!! Die beide kilometers blijken nog niet zolang te zijn als gedacht en de laatste bocht dient zich aan om direct de verkeerde weg te nemen. Hoe is het mogelijk, zijn er slechts twee richtingen te kiezen, neem ik de foute. Op tijd mijn vergissing ontdekkend keer ik me om om dan toch maar de laatste zéér steile meters af te leggen. Heb ik het gehaald, om daarna redelijk gelaten dit op me te laten inwerken. Tenslotte was het maar een vrij koel ontvangst daar boven. Geen Alpe d'Huzes achtige taferelen, maar dat moet je met een kleinschalig project als dit ook niet verwachten. Was wel blij met het ontvangst van een aantal supporters die hun waardering wel lieten blijken. Ik had natuurlijk zelf wel wat te verwerken eenmaal daarboven en wist nu wel dat dit toch even iets anders is dan het lopen van de Alpe d'Huez. Dit was even niet voor herhaling vatbaar. Nu zijn we enkele weken verwijderd van dit mooie avontuur, maar kan deze periode niet uit mijn hoofd zetten. Volgens mij ben ik helemaal verkocht en verknocht aan de omgeving met zijn bevolking. Betrapte me er zelfs op bijna een gesprek te kunnen voeren, als er maar niet te snel gesproken werd. Dat Mt Ventoux avontuur krijgt vast wel een staartje, ik zou toch wel graag de 2h13 die ik nú nodig had om willen zetten in een tijd binnen die twee uur. Een hoge ambitie, aangezien de gemiddelde tijd die wielrenners nodig hebben 2h25 bedraagt. Daarmee heb ik het op mijn debuut op Vaucluse's reus nog niet zo slecht gedaan.
 |
Abonneren op:
Posts (Atom)