Dashcam

Youtube staat er vol mee. Filmpjes gemaakt met dashboardcamera's die ongevallen of rare situaties registreren. Heel populair in Oostbloklanden. Die dingen worden nu ook hier zelfs bij Blokker aangeboden. Het lijkt me wel eens leuk ook af en toe wat op te nemen tijdens een autotour, maar dan wel in de Franse Alpen met flink wat haarspeldbochten. Maar ook na de Bredase Singelloop zou het leuk zijn de beelden nog eens terug op te kunnen roepen op het scherm. Maar ik heb er nu ook wel prettige herinneringen over deze loop. Wat machtig mooi dat ik helemaal solo door het centrum en over de rest van de ronde de aanmoedigingen alleen voor mijn golden. Minder mooi was het dat ik ook de minder druk bezochte gedeelten natuurlijk ook alleen moest zien te klaren. Nu zat er nauwelijks wind, maar me af en toe eens kunnen optrekken aan een medeloper zou wel fijn zijn geweest. Vlak na de start had ik wel een compromis gesloten met een loper die ook het doel had onder de 1u20 te finishen. Nu is onder deze limiet lopen wel een ruim begrip, dit kan 1u19'59'' zijn maar ook er ver ónder. En dat tweede was wel mijn plan, dus na nauwelijks de afspraak te hebben gemaakt hing de beste man al vlug aan een elastiek. Ik liep momenteel ook wel kilometertjes van rond de 3'28'' en zou waarschijnlijk later wel moeten boeten voor deze grootheidswaanzin, maar waarom talmen als ik het op dat moment ontzettend naar mijn zin heb? Ik ben heel bekend met het parcours, en het is niet een ronde die mij geweldig ligt. Die vele bochten, tot daar aan toe. Maar die straatklinkers die soms wel wat grof aanvoelen zorgden ervoor dat voor mijn gevoel mijn schoenen in brand stonden. Die tere schoentjes zijn dan ook niet zo geschikt voor dergelijk plaveisel, maar het lichte gewicht ( á 200 gram) maken veel goed.
Enfin, mijn eerste doel was om in een uur 17 kilometer af te leggen. Daarna zal het 'zien waar het schip strand principe' toegepast worden. Helaas deed ik hier 50 seconden langer over dan het plan bedoeld was. Maar vooruit, ik mocht niet vergeten dat ik nu al een kleine 16 kilometer moederziel alleen de afstand had afgelegd, dus zo beroerd was dit ook nog niet. Daarbij had ik nog niet ernstige tekenen van vermoeidheid bij mezelf opgemerkt, sterker nog, ik begon wat lopers op te rapen die dan niet in staat waren bij me aan te sluiten. Dat werd wel geprobeerd, maar met een lichte versnelling van mijn kant werden deze plannen al vlug de grond ingeboord. Ik ken dat, profijt heb ik niet van deze hangers, zijn dan toch niet in staat op kop te lopen. Ik ben nu toch alleen op stap, laat ik dan ook maar solo de resterende meters afleggen.
Na toch al héél wat keren deze loop te hebben meegemaakt, begin ik nu eindelijk eens het routeplan in mijn hoofd te krijgen. Daarbij stonden de afstanden ook wel duidelijk aangegeven. Tel daarbij mijn eigen Garmin en ik begon meer naar het eind toe op voor mij bekend terrein thuis de laatste kilometers af te leggen dan dat ik in Breda liep;
'Nog 4 kilometer, dat is díe bocht in de Kloosterweg'.
'Twee kilometer, de Kloosterweg uit, nu op het Kruispad'.
'De laatste kilometer, het zandpad van de Oude Karnemelkstraat, bijna thuis'.
Die laatste kilometer ging dan ook geweldig, gedragen door de vele toeschouwers. Ver van een PR, waarvoor ik dan ook niet direct ging maar och, je weet maar nooit...
Wel blij met die 1 uur,  17 minuten en seconden en niet volledig uitgewoond. Vreemd dat mijn Garmin wel 200 meter méér aangaf dan de 21,1 kilometer die het zouden moeten zijn. Was gelukkig niet alleen bij mij, maar ik ga daar niet al te veel aandacht aan schenken. Derde bij de Masters 45, meer zat er echt niet in, daarvoor was het verschil heel groot. Respect voor mijn leeftijdsgenoten met 1u12'47 en 1u13'31, dat voor mij niet haalbaar is, maar wel tevreden ben met waar ik wel in staat ben....
Op naar het volgende...

Wel in mijn schema, ook gedaan. De dubbel en dwars door de Zwingeul. In totaal 4 x het water doorkruisend met een voor mij succesvolle race. Alhoewel, race? Met een gemiddeld tempo van 4'16/km is dit geen snelle ervaring. Anders wordt het als je bekend bent met deze 7,7km lange ronde. Ik had 32'58 nodig om terug binnen te zijn, iedereen verder deed er langer over met Theo Rabout het dichtst op mijn hielen. Voor een zondagochtendloopje aan de Cadzandse kust was er een mooie deelname. Toch 80 sportievelingen die de kerk hadden verruild om hier op het strand en in de duinen zand te bijten. Want daar kwam het af en toe wel op neer, er was dan geen enkele sprake meer van hardlopen. Jezelf naar boven hijsen aan het helmgras om de zanderige toppen te overwinnen. Wat een sadisme om hier een hardloopparcours neer te zetten. Toch doe ik elk jaar weer mee, of ik trap er desnoods telkens weer in. Ben blij weer dit te hebben uitgelopen, hopelijk volgend jaar weer ondanks de plannen het Zwingebied overhoop te halen. Zien het wel weer...

Terloops...

Niet in mijn schema, wel gedaan. De natuurloop in Philippine. Daarbij weet ik 100% zeker dat ik nooit een liefhebber zal zijn van crossen, laat staan een trail. Het bosgedeelte tot daar aan toe, maar dat knolleveld gedoe ligt me niet. Liever geplaveid voor mij. En 18km was me eigenlijk ook te lang, maar heb dat kunnen terugbrengen tot een goede 12km keihard om de laatste kilometers in een rustiger tempo uit te kunnen lopen wat nog altijd onder de 4min/km betekende. De reden van dit uitlopen, een verkeerde afslag in het bos genomen. Ik niet alleen, ook Kevin Knudde die 50 meter voor me liep met begeleidende fietser keerden terug naar de t-splitsing waar ik vertwijfeld geen weg wist. Stond ook geen aanduiding, terwijl dit op de rest van het parcours duidelijk stond weergegeven. Ondertussen hadden ook Erwin van de Broeke en Peter de Vet de groep vergroot en konden we alleen maar besluiten dezelfde weg terug te volgen tot we op het goede spoor zaten. Toen bleek daar alleen nog Matti Buysse voor ons uit te lopen, terwijl we al hadden beslist de koers te neutraliseren. Alleen Matti nog even inrekenen (sorry Matti). Op die manier zijn we met 4 tegelijk over de finish geraakt, Peter had helaas moeten lossen. Ik kan er geen moment vervelend om zijn, en ook de andere jongens namen het allemaal heel luchtig op. Ik had te doen met de begeleidende fietser, die zat er waarschijnlijk meer mee verveeld. Ik heb mijn pittige 12km, hoewel de overige kilometers ook niet heel traag verliepen, maar wel dat een gesprek onderweg mogelijk was. Ik ben tevreden, het wedstrijdgedeelte mocht wel sneller, maar pieken moet ik over twee weken. Vandaag dan de Zwingeul enkele malen overbruggen, waarschijnlijk voor de laatste keer.

De realiteit van de dag

Man, man, man, wat heb ik het moeilijk gehad na de finish bij de Tilburgse 10 mijlen. Kon nauwelijks de ene voet voor de andere zetten. Ook onderweg nog een lichte aanval bemerkt van kramp in de hamstring, ondanks dat kon ik gelukkig mijn weg vervolgen. Dat ik zo de moeite heb moeten doen enigszins in een acceptabele tijd de race uit te lopen wijd ik aan een fiks tekort aan duurlooptrainingen. Daarom ook de te dragen lasten ná de loop. Ik had ook niet de durf een hoger tempo te kiezen, ik liep in een groep die af en toe te langzaam voor mijn gevoel het tempo bepaalden. Met af en toe een ontsnapping van mezelf liep ik dan wel relaxter. Toch werd ik elke keer terug bijgehaald. Een fietserstunneltje bracht me wel wat verlichting, ik kon behoorlijk de tunnel insperen, terwijl ook de weg naar boven voor mij geen probleem was. Daarbij kon ik wat medelopers lossen. Ondertussen had ik wel in de gaten dat een nieuw PR buiten bereik was, ondanks de meest ideale omstandigheden. Dat viel me wat tegen, omdat dát PR gelopen is op een niet allermakkelijkste parcours dat er te vinden is, namelijk de Antwerp 10 Miles (zonder kijf, wel de allermooiste 16 km's). Maar goed, nog geen reden om de route verder slaapwandelend af te leggen was het feit dat ik verwikkeld was in een strijd met een mede 45+er. Dat was wel het voordeel van deze loop, de categorieën stonden duidelijk vermeld op het startnummer, in kleur en getal. We wisten dan wel niet op welke plaats we liepen, maar het kon nooit ver van een podiumplaats zijn. Carla die op ongeveer 4 kilometer vóór de finish stond , bracht uitkomst. We liepen op plaats 3 en 4 bij de 45ers. Nou, nog één plaats te verdelen dus, wisten we allebei (moeten toch eens een code uitvinden om dergelijke kennisgevingen door te geven). Ik bleef op tempo lopen, of wat er nog van over was. Het blijkt net snel genoeg te gaan, we blijven met twee over om de laatste kilometers uit te lopen. Ik bemerk dat 'Luc', zoals op zijn startnummer te lezen was, net even achter me blijft hangen. Ik besluit het tempo wat te temperen, zodat ik wat méér controle kan krijgen op een eventuele demarrage. De laatste 1500 meter gaan met een slakkengang, we weten allebei wat we willen. Ik vertrouw op mijn eindsprint, hoewel ik Luc niet ken. Maar die eindsprint, die ik nog altijd ergens vandaan tover zullen me vandaag die laatste te verdelen podiumplaats bezorgen, daar ben ik 100% zeker van. Luc versnelt, ik ga gemakkelijk mee. We sprinten nog zeker niet, ik was dat ook nog niet van plan. Maar we gaan hard, terwijl ik geen idee heb waar de finish is. Foutje van Luc geweest om zo vroeg aan te zetten, terwijl ik doorga moet hij eraf. Ik loop nog zeker niet op vol vermogen, maar het gat word snel groter. Voor mij het signaal om nú alles te gaan geven, het zal toch niet ver meer zijn? De ene luchtreclameboog (of hoe heet zo'n ding?) na de andere. Waarom heb ik me van tevoor niet verdiept waar die vermaledijde klotefinish nu is?!?! Aaaach, eindelijk. Het kan niet missen, een stellingconstuctie over de weg, er hangt een klok, ik hoor mijn naam schallen, ik kom namelijk helemaal solo op de finish af, de verlossing is nabij, ik blijf omkijken, elke 15 meter op zijn minst, en ik ben binnen voor de derde plaats in mijn categorie. Die 17'31'' op de 5k, die 35'31'' op de 10k en die 53'16'' op de 15k zal ik maar snel vergeten, dat zijn tussentijden voor een halve marathon. Maar met de weinig gemaakte kilometers van de laatste tijd mag ik met 57 minuten voor 16,1 km niet klagen. Dat er werk gemaakt moet worden van mijn duurvermogen is wel duidelijk gebleken. Maar dat komt ook wel weer goed. Ik heb mijn roeping terug gevonden, het straatgebeuren......  

Woensdagavond 17h00, de werkdag zit erop. Ik fiets naar huis, nog niet wetend wat ik deze avond voor training ga doen. Normaal gesproken is deze avond clubwerk, maar dat gaat altijd net even te hard naar mijn zin als het een wedstrijdweek is. Dan thuis maar iets uitvoeren.
17h30, de dierentuin is van voer voorzien, ga maar eens kijken in welke training ik zin heb. Carla loopt in Terneuzen de Kreekloop samen met haar nichtje, dus haar verwacht ik voorlopig niet thuis. Heb eigenlijk helemaal geen zin in intervallen uit te voeren, als ik nu eens de fiets pak en naar Terneuzen ga. Kan ik dan gelijk ook maar de langste afstand op het gemak meelopen. Misschien, als ik er niet al teveel mijn best voor hoef te doen, wil ik wel proberen voor méér... Als ik die fietstocht tenminste goed verteer, ik heb nou eenmaal geen lichtgewichte koersevélo. Heb ik ook nog de hele weg wind tegen, maar vooruit, ik voel me goed om daar mee te lopen. Tenslotte zou ik daar sinds 2007 elk jaar van start gaan, voor mij is de Kreekloop een memorial aan mijn vroegere collega Johan Schelleman die hier ooit zijn eerste en enige wedstrijd heeft gelopen. Daarna is er longkanker bij Johan geconstateerd en is na enkele maanden overleden. Johan beschouwde ik zowat als mijn grootste supporter. Dat elk jaar uitvoeren van de Kreekloop is niet geslaagd wegens blessureleed en andere dingen. Toch sta ik elk jaar wel even erbij stil als de Kreekloop gelopen word.

Dankzij het prettige weer is het een niet onaardige bezette wedstrijd voor een woensdagavond. Ik heb besloten toch een stevige start te maken, nadat het startschot is gegeven. Kan nog net Frederic de Backer volgen die voor de 3k gaat. Daarna mag ik alleen verder, met Erik Cappon niet al te ver achter me. Waarom ik zo'n tempo aanhoud begrijp ik achteraf zelf niet, had net zo goed samen met Erik verder kunnen lopen. Toch word de afstand stilaan groter tussen ons maar krijg het wat moeilijker na het keerpunt bij het ziekenhuis als ik tegenwind kom te lopen. Ook de paden langs de kreek liggen er niet zo heel vlak bij met die doorgroeiende boomwortels, opletten niet te struikelen.
Nu, ik krijg het voor elkaar mijn winst te behouden en finish na 31'52'' voor 9500 meter, 3'21/km en gemiddeld 17,9 km/u. Voor de goede orde, zelf heb ik 31'59'' geklokt over 9200 meter wat alles in perspectief plaatst. Maar het is wel leuk het zó in de uitslag terug te zien.
Misschien had ik beter wel een gewone training kunnen doen, want eenmaal aan de start kan ik het toch niet laten. Heb geen spijt...

Naschrift: Oeps, toch wel 31'51'' gelopen!!

Amsterdam, er is van alles...

Omdat Carla bij de Aristo in Amsterdam moest zijn, en ik de dag vrij had besloot ik mee te gaan. Carla zou ongeveer 2,5 uur bezig zijn en ik had ontdekt dat station Sloterdijk fotografisch wel iets heeft. Toch had ik het na een kwartier al gezien, en ging me eens verdiepen in het metro/NS/busplan. Met de trein zou de kortste weg zijn naar AC. Dan maar eens polsen naar een kaartjesmachine. Die dingen lijken me over het algemeen ondoorgrondelijk, maar na drie minuten liep ik richting perron in het bezit zijnde van een NS dagkaart (een retourtje was even duur, dus..). Zo stond ik onverwacht op een doordeweekse dag niet veel later op de Dam, gewapend met camera. Och nee hoor, ik voelde me helemáál niet toeristisch, ahum...
Heb nog wat rondgekuierd, foto's gemaakt en ondervonden dat Nederlands niet de voertaal is in onze hoofdstad. Ook dat het hier wel elke dag waarschijnlijk vergelijkbaar is met een Belgendag in Hulst, en dan was het nog maar donderdag. Het werd tijd terug te gaan, na zéér kort overleg besloten we, nu we er toch zijn, de avond wat langer in Amsterdam door te brengen. Waarschijnlijk zouden we daar ook wel ergens een restaurant vinden.
Na wat doelloos rondzwerven door de stad, nog even de World Press Photo tentoonstelling bezocht dat daar in één of ander duivenkot werd gehouden. Beetje tegenvallend, natuurlijk zijn de originele afdrukken daar niet te zien, maar die posterachtige beelden kwamen me wat goedkoop over.
Daarna iets te bunkeren gezocht, kwamen we uit bij een Pizzeria. We werden aangesproken met zoiets als; 'Koedievning, doe joe wanna iet somfing'. Of we iets wilden eten! Ik keek zo eens richting uitgang en kon toch, weliswaar in spiegelschrift, ontwaren dat er iets op de ruiten stond in de trend van een Italiaans restaurant waarbij bij het betreden van het etablissement kon worden aangenomen dat je daar niet op de aangewezen plaats bent om de olie van je auto te laten verversen! Dus ja, zei ik in het Nederlands met ongetwijfeld een Zeeuwse tongval, ik vond dat een goed idee iets te eten. 'Ooch, U spreekt Nederlands', sprak het kind. De laatste keer dat ik mij zelf hoorde wel! Of we alvast iets wilden drinken. Natuurlijk. De bestelling werd gedaan, werd geserveerd, in het Engels! Nouja, ze zijn hier niets anders gewend waarschijnlijk. De rest van de avond zijn we als Engelstaligen behandeld, duidelijk Nederlands terug antwoordende.
Een leuke dag gehad, zo eens tussendoor Amsterdam, of een andere wereldstad, aandoen is wel aangenaam. En ik heb mijn foto's....

Van die leuke smalle steegjes

Op elke hoek straatanimatie

De stad van Sodom en Gomorrah, of toch...

Typische Amsterdamse souveniers (denk ik)

Amsterdam, het gevaar ligt overal op de loer!

Bruggen, grachten en fietsen, onmiskenbaar Amsterdam

Je geraakt helemaal in de sfeer van de oude stad

Bekend om zijn markante voorgevels, en dus niet alleen in de rosse buurt..

Met bijpassend balkon.

In het wilde weg

Omdat de loop in Zuiddorpe geen doorgang vind, en omdat ik wel heb toegewerkt naar deze loop was het alternatief de avond ervoor de Rehamrun in Zaamslag mee te maken. Ik ben geen liefhebber van vrijdagavondtrimlopen, gewoon omdat ik het idee heb (had) totaal niet te kunnen presteren op dit tijdstip. Sinds de Middelburgse Stadsloop heb ik mijn mening enigszins bijgesteld. Ook op deze vrijdag, om 20u bij fris kl..weer liep ik, vooral voor mezelf, verbazend sterk. Dus stond ik toch met goede moed bijna helemaal achteraan bij de start van de loop. Foutje van me om vrij laat naar de start te begeven. En onverbiddelijk, het was dan achteraan aansluiten. Hetzelfde probleem hadden ook Benjamin Gerrits en Niek Wieland, vanzelfsprekend, we hadden immers samen de warming up uitgevoerd. Dan zal het een inhaalrace worden. Ik kreeg al dergelijke opmerkingen 'moet jij niet vooraan staan?'. Maar het was nu even niet anders. Desondanks kon ik de eerste kilometer in 3'23 afleggen, ik moest ergens héél hard gelopen hebben, want op 500 meter klokte ik nog 4'21/km. Ik liep dan ook richting de eerste lopers, nog een verrassing afwachtend wie er nóg voor de langste afstand had gekozen. Bij deze afsplitsing bleek ik nog één man voor me te hebben, Erwin van den Broeke. Ook was ik net Kurt van Dessel gepasseerd, maar bleef even achter Erwin hangen om bij te komen van de wel erg geforceerde eerste kilometers. Daarbij was het wind tegen over een op een weiland gelijkend deel van het parcours. Terug de wind mee op het asfalt nam ik kop over en bemerkte even later dat Erwin niet meer kon volgen. Ik versnelde nog wat om meer zekerheid te krijgen over mijn positie. Ik twijfelde niet over mijn eerste plek op dat moment, de voorfietser was de enige die ik nu nog in beeld had. Het parcours was verrassend pittig, met veel gras, grindpaden, veel bochten over smalle paadjes bedekt met boomschors, vrij warm met een redelijke wind. Tel nog bij de lopers die ik in de eerste grote ronde al te passeren had. Het waren de lopers die gekozen hadden voor de kortere afstand, ze liepen 1 of 2 kleine rondjes. Het was soms niet handig passeren als ze 2 of 3 breed liepen. Ook de man die me begeleide kon niet duidelijk gemaakt krijgen dat ze rechts moesten aanhouden. Totdat ik voorbij kwam, ik hoorde achter me: 'Oooh, noe begruup ik waorom wudder rechts mosten aanouwn'*. Locals dus. Vond het wel grappig...het hoort erbij. Toch kreeg ik na zo'n 5km even een klop, last van mijn maag. Toch wat teveel gegeven, eventjes rustiger. Maar niet te lang, ik wist mijn voorsprong niet, wil het ook niet weten. Tjonge, wat begonnen de rondjes tegen te steken. Nauwelijks eens tijd even een stukje relaxed te kunnen lopen, of de volgende scherpe draai kwam er al weer aan.
Nou, het zat wel goed met mijn eerste plaats. Ik had wel het idee als snelste de 12,5km te hebben voltooid. Maar het bleek dat daar enige discussie was over ontstaan, er waren al lopers voor me gefinisht die er prat op gingen sneller te zijn geweest. Ik had de beste getuige voor mijn overwinning, de man die de weg voor me uitwees. Daar was ik achteraf heel blij mee, er waren heel veel lopers die totaal verkeerd waren gelopen. En dat gold voor alle afstanden. Vandaar de vergissingen die zijn gemaakt, de overige lopers van de top drie voor de langste afstand heb ik zelf zien binnenkomen. Bleef toch even spannend tot aan de prijsuitreiking. Het bleef gelukkig bij het verwachte resultaat, met Erwin van den Broeke als 3de, Kurt van Dessel had Erwin nog achter zich kunnen laten, en ikzelf...hoera...
Verder hadden er veel de mond vol van de verkeerde richting te hebben gekozen, ik had alleen de fietser te volgen in de wijsheid dat hij het parcours wel kent. Mijn tip was dan ook steevast, om vooral bij deze voorfietser te blijven wil je voorkomen te verdwalen. Simpel toch?  

*Voor wie het Zeeuws niet machtig is: het kwam erop neer dat de dames in eerste instantie geen besef hadden dat er mensen zijn die sneller lopen dan  zijzelf.

Foto te snel...