Cypress Hill
Armzalige trainingen, twee á drie per week, met een kilometrage van niet meer dan 30. Niet heel erg gemotiveerd om vandaag een zware loop te ondergaan in Cadzand. Ongeveer 10km door de duinen, over het strand en af en toe verhard dat dan wel weer op en neer ging. Mooi weer, een koude wind. Niet heel veel deelnemers, er blijken elders ook wedstrijden gelopen te worden. Wat ook meespeelde was het mindere resultaat bij mijn laatst gelopen wedstrijd. Sindsdien ben ik een beetje in het slop geraakt wat training betreft. Het zal afzien worden, of ik doe gewoon wat rustiger aan.
Omdat ik me niet had geïnformeerd over de starttijd, waren Carla en ik nauwelijks op tijd om nog fatsoenlijk te kunnen inlopen. We kwamen net over tienen aan, de start was om half elf. En daar kwam ik ook pas achter toen we daar al een kwartier waren. Heb ik nog tien minuten kunnen inlopen. Het inlopen voelde wel goed aan, goede hoop. Dus waren we gestart om 10h30, ik stond toch maar vooraan. De ronde was tegenover andere jaren iets aangepast, ik had natuurlijk niet kunnen verkennen. Die andere jongens wel, en ik was toch niet van plan gelijk te demarreren (zeker niet met Kris Derveaux en Eric Cappon bij me), dus konden ze me de weg wijzen. Het plan was om bij Kris te blijven lopen, zolang dat ik het volhoud. Daarna proberen om samen met Eric de tocht uit te lopen. Boven verwachting, maar in de tweede ronde (van de vier), bij het beklimmen van een zandheuvel, viel er een gat tussen mij, Kris en Eric. Ik liep net kop, en ging net wat sneller de helling over waarbij daar de beslissing eigenlijk viel. Maar de wedstrijd was nog niet voorbij, er waren nog twee en een halve ronde af te leggen. Ik kan er kort over zijn, Kris en Eric sloten niet meer aan, het gat werd groter en kon solo voor de tweede maal de start passeren. Uiteindelijk heb ik de 10 zandkilometers in 38'15'' afgelegd, met 1'44'' voorsprong op Eric. Zeer tevreden met deze herrijzenis kon ik het loopje afsluiten. Er moet nog wel wat gebeuren voordat ik start in Sluis voor de halve marathon, maar deze week kan ik er nog even stevig tegenaan. Komt goed....
Carla had ook ingeschreven voor de volle vier rondjes, en kwam binnen in 1h01'07''. En ontspannen kunnen lopen over het pittige parcours. Was een goede training, want ze staat immers ook ingeschreven voor de Antwerp 10 miles.
zondag 7 maart 2010
dinsdag 2 maart 2010
The Tourist
Radiohead
Het bijhouden van mijn weblog, ik merk zelf dat ik er niet veel meer aan doe. De reden heet Photoshop, een verslavend spel. Twee uur friemelen, knutselen en kneden aan één foto is geen uitzondering! De resultaten zijn er naar. Hoe een gelukte foto nog gelukter kan gemaakt worden met dit uitgebreide programma is telkens weer zo'n verrassing, hoewel er ook veel foto's direct naar de prullenbak kunnen. Maar Photoshop pro is een zo'n enorm programma dat het wel jaren zal duren voordat ik dit helemaal doorgrond heb. Dus steek ik veel tijd in de fotografie, want de foto's moeten wel eerst gemaakt worden.
De nieuwe opdracht luid 'mens en omgeving'. Mensen in hun eigen omgeving fotograferen, duidelijk genoeg. Ik ben gestart met deze opdracht in Brussel, de Marollen. Vanaf daar richting Grote markt ge
lopen om zo wat te fotograferen onderweg. Dankzij de kou op deze dag heb ik helaas niet veel kunnen doen. Ik leer dan wel om gewoon brutaal te zijn bij het maken van foto's, want een onbekende die een foto van je maakt is toch enigzins vreemd. Op de Grote markt, vol met toeristen natuurlijk, zoals ik mezelf ook wel wat voelde met die camera in mijn poten. Maar in tegenstelling, maakte ik geen foto's van die ouwe troep die daar gebouwd staat te zijn, ik fotografeerde liever de mensheid die daar vertoefde. Maar ja, de mooiste plaatjes zie je pas als je in een restaurant zit met uitzicht op de Grand Place. Kan moeilijk naar buiten rennen onder het eten om een fotoshot te gaan maken...alhoewel...volgende keer misschien...
Ik heb nog wel getraind, niet veel, maar toch...
Op het moment is mijn schema een beetje mak, hoewel er ook wel aardige dingetjes bij staan. Maandag een vreemde duurloop gedaan, 10 minuten met 13 per uur, hierna 10 minuten met 15 per uur, dan een halfuur met 14 per uur, terug naar 15 per uur voor 10 minuten en dan 10 minuten afbouwen met 13 per uur. Gekke training, wel 16km afgelegd. Deze week staat er verder niet veel op, ik loop namelijk zondag in Cadzand.
Ik ben eens te raad gegaan wat voor type loper ik zelf ben, als je daar al een etiket op kunt plakken. Hoe kom ik hierbij? Omdat ik zo eens op een weblog van bepaalde PZC- schrijvers/lopers heb rond geneusd. En daar stond een oproep voor de Zeeuwse toppers om hun verhaal eens te doen, betreffende wat de verwachtingen zijn, de beweegredenen om hard te trainen en wat nog allemaal. Niet dat ik me een Zeeuwse topper wil noemen, voor alle duidelijkheid!! Daarvoor ben ik te nuchter, ik wil mijn prestaties bestempelen als 'leuk'. Maar misschien is het iets om over na te denken, waarom train ik, waarom doe ik hardlopen?
#Niet om af te vallen, voordat ik begon met hardlopen woog ik 67kg, nu rond de 65. Voor die twee kilo ga ik niet als een idioot langs 'Here wegen rennen.
# Niet omdat ik met plezier mijn trainingen onderga, integendeel, regelmatig kost het me moeite om zin te maken.
# Niet om de euforie mee te maken na een geslaagde intervalsessie, of in een flow(?) te geraken bij een duurloop. Want wat is die flow eigenlijk? Ik voel wel eens iets tijdens een lange duurloop, maar dit blijkt dan verveling te zijn.
# Niet omdat ik het hardlopen (training) als zo'n sociale bezigheid ervaar, ik loop en train het liefst alleen. Geen gezever aan mijn kop. Trouwens, ik loop gemiddeld boven de 14 per uur bij een duurloop, wie gaat er mee? (sorry voor het gestoef, ik ben nou eenmaal asociaal).
# Niet omdat ik tijd te over heb. (Photoshop, weet je nog?)
Maar wel omdat ik wedstrijden wil lopen, en die goed wil lopen, hard wil lopen, dan de grenzen zien te bereiken, nieuwe tijden lopen, ondanks mijn leeftijd (42 en een half). Ik ben een streber, en dan ook bij mijn trainingen. Ik krijg richttijden op bij de duurlopen, bij de intervals, bij alles. En ongeacht de omstandigheden (storm, regen sneeuw, 35 graden) wil ik, moet ik, zal ik me houden aan deze richttijden. Omdat ik deze Antwerp 10 miles, deze 20 van Brussel, deze halve van Roosendaal en alle andere loopjes sneller wil afleggen dan de vorige keer.
Als ik misschien gerekend word tot de Zeeuwse toppers, dan staat hier mijn antwoord. Zeer waarschijnlijk hoor ik niet bij de top, want zoals ik het kan begrijpen hoor je alleen bij de top als je goed hebt gepresteerd op de marathon. En die marathonprestatie van mij heb ik zelf al uit het rijtje met PR's geknikkerd. Omdat ik de Kustmarathon niet als een volwaardige marathon bestempel, telt mijn gelopen tijd niet mee. Geldt trouwens ook voor de halve marathon van Cadzand, maar een halve marathon zie ik nog wel te doen. En ik hoop dan mijn tijd te verbeteren. Maar mijn antwoord via mijn blog zal aan de overkant nauwelijks gelezen worden Want eerlijk gezegd, ga ik zelf ook veel vaker langs bij de Kenianen, bij Roadrat, Casa Cujo, vd Abeele en de Jaegertjes dan dat ik de site bezoek van de twee PZC Pipo's.
Het bijhouden van mijn weblog, ik merk zelf dat ik er niet veel meer aan doe. De reden heet Photoshop, een verslavend spel. Twee uur friemelen, knutselen en kneden aan één foto is geen uitzondering! De resultaten zijn er naar. Hoe een gelukte foto nog gelukter kan gemaakt worden met dit uitgebreide programma is telkens weer zo'n verrassing, hoewel er ook veel foto's direct naar de prullenbak kunnen. Maar Photoshop pro is een zo'n enorm programma dat het wel jaren zal duren voordat ik dit helemaal doorgrond heb. Dus steek ik veel tijd in de fotografie, want de foto's moeten wel eerst gemaakt worden.
De nieuwe opdracht luid 'mens en omgeving'. Mensen in hun eigen omgeving fotograferen, duidelijk genoeg. Ik ben gestart met deze opdracht in Brussel, de Marollen. Vanaf daar richting Grote markt ge
lopen om zo wat te fotograferen onderweg. Dankzij de kou op deze dag heb ik helaas niet veel kunnen doen. Ik leer dan wel om gewoon brutaal te zijn bij het maken van foto's, want een onbekende die een foto van je maakt is toch enigzins vreemd. Op de Grote markt, vol met toeristen natuurlijk, zoals ik mezelf ook wel wat voelde met die camera in mijn poten. Maar in tegenstelling, maakte ik geen foto's van die ouwe troep die daar gebouwd staat te zijn, ik fotografeerde liever de mensheid die daar vertoefde. Maar ja, de mooiste plaatjes zie je pas als je in een restaurant zit met uitzicht op de Grand Place. Kan moeilijk naar buiten rennen onder het eten om een fotoshot te gaan maken...alhoewel...volgende keer misschien...Ik heb nog wel getraind, niet veel, maar toch...
Op het moment is mijn schema een beetje mak, hoewel er ook wel aardige dingetjes bij staan. Maandag een vreemde duurloop gedaan, 10 minuten met 13 per uur, hierna 10 minuten met 15 per uur, dan een halfuur met 14 per uur, terug naar 15 per uur voor 10 minuten en dan 10 minuten afbouwen met 13 per uur. Gekke training, wel 16km afgelegd. Deze week staat er verder niet veel op, ik loop namelijk zondag in Cadzand.
Ik ben eens te raad gegaan wat voor type loper ik zelf ben, als je daar al een etiket op kunt plakken. Hoe kom ik hierbij? Omdat ik zo eens op een weblog van bepaalde PZC- schrijvers/lopers heb rond geneusd. En daar stond een oproep voor de Zeeuwse toppers om hun verhaal eens te doen, betreffende wat de verwachtingen zijn, de beweegredenen om hard te trainen en wat nog allemaal. Niet dat ik me een Zeeuwse topper wil noemen, voor alle duidelijkheid!! Daarvoor ben ik te nuchter, ik wil mijn prestaties bestempelen als 'leuk'. Maar misschien is het iets om over na te denken, waarom train ik, waarom doe ik hardlopen?
#Niet om af te vallen, voordat ik begon met hardlopen woog ik 67kg, nu rond de 65. Voor die twee kilo ga ik niet als een idioot langs 'Here wegen rennen.
# Niet omdat ik met plezier mijn trainingen onderga, integendeel, regelmatig kost het me moeite om zin te maken.
# Niet om de euforie mee te maken na een geslaagde intervalsessie, of in een flow(?) te geraken bij een duurloop. Want wat is die flow eigenlijk? Ik voel wel eens iets tijdens een lange duurloop, maar dit blijkt dan verveling te zijn.
# Niet omdat ik het hardlopen (training) als zo'n sociale bezigheid ervaar, ik loop en train het liefst alleen. Geen gezever aan mijn kop. Trouwens, ik loop gemiddeld boven de 14 per uur bij een duurloop, wie gaat er mee? (sorry voor het gestoef, ik ben nou eenmaal asociaal).
# Niet omdat ik tijd te over heb. (Photoshop, weet je nog?)
Maar wel omdat ik wedstrijden wil lopen, en die goed wil lopen, hard wil lopen, dan de grenzen zien te bereiken, nieuwe tijden lopen, ondanks mijn leeftijd (42 en een half). Ik ben een streber, en dan ook bij mijn trainingen. Ik krijg richttijden op bij de duurlopen, bij de intervals, bij alles. En ongeacht de omstandigheden (storm, regen sneeuw, 35 graden) wil ik, moet ik, zal ik me houden aan deze richttijden. Omdat ik deze Antwerp 10 miles, deze 20 van Brussel, deze halve van Roosendaal en alle andere loopjes sneller wil afleggen dan de vorige keer.
Als ik misschien gerekend word tot de Zeeuwse toppers, dan staat hier mijn antwoord. Zeer waarschijnlijk hoor ik niet bij de top, want zoals ik het kan begrijpen hoor je alleen bij de top als je goed hebt gepresteerd op de marathon. En die marathonprestatie van mij heb ik zelf al uit het rijtje met PR's geknikkerd. Omdat ik de Kustmarathon niet als een volwaardige marathon bestempel, telt mijn gelopen tijd niet mee. Geldt trouwens ook voor de halve marathon van Cadzand, maar een halve marathon zie ik nog wel te doen. En ik hoop dan mijn tijd te verbeteren. Maar mijn antwoord via mijn blog zal aan de overkant nauwelijks gelezen worden Want eerlijk gezegd, ga ik zelf ook veel vaker langs bij de Kenianen, bij Roadrat, Casa Cujo, vd Abeele en de Jaegertjes dan dat ik de site bezoek van de twee PZC Pipo's.
zondag 21 februari 2010
Superunknown
Soundgarden
Theatertje gepakt, donderdagavond in Goes. In theater 'de Mythe' speelde daarPercossa,
een percussiegroep. Zowel gebruik makend van alleen hun handen om te trommelen, hadden ze onder andere de beschikking van lege afgedankte vaten, oude Japanse percussie, ultramodern en peperduur percussie en nog allerhande toeters en bellen. Op smaak gemaakt met een enorme dosis humor was een heel prettige voorstelling. Ik kan niet, en ga niet uitleggen wat er allemaal te zien, en zeker te horen was. Je moet er gewoon bij zijn geweest om te ondervinden hoe overweldigend dit spektakel was. Vier man kunnen behoorlijk wat decibels produceren met akoestisch drumgeweld.
De Mangnus-memorial, het was meer een reünie voor veel lopers die hier aanwezig waren. Mooi dat veel lopers die lang weg waren gebleven toch nog eens hun loopschoenen aantrokken ter ere van deze twee Mangnussen, die veel hebben betekent voor het hardlopen aan deze kanten. Dit was wel voornamelijk vóór mijn tijd, ik heb deze mensen nooit gekend. Ook de ronde die gelopen moest worden was mij niet bekend. Veel lopers die aan de start stonden, zeiden mij ook niks. Sommigen zagen er wel gevaarlijk snel uit. Dus voor mij was het een héél onbekende loop, en dat voelt vreemd aan, omdat die wel vlakbij word gelopen. Voor de start heeft Nicole Mangnus, dochter van, een emotionele brief ter ere van haar ouders zo goed als het haar afging opgelezen. Het werd haar te machtig, ik was met mijn gedachten bij mijn moeder...
Ik was te snel gestart, maar ja, omdat er niemand meeging dacht ik dat ik later wel wat gas zou kunnen terugnemen. De afstand naar de eerst achteropkomenden werd nauwelijks groter, en ik had op de eerste kilometers helemaal alleen gelopen met een fikse tegenwind in de open polder. Ik was bezig mezelf helemaal te slopen, ik kon me maar beter laten inlopen. Maar hoe doe ik dat tactisch, zonder dat ze vermoeden dat ik te slap was om nog te kunnen concureren? Dat ging zo simpel, het kon gewoon niet mooier. Ik leg uit: ik liep dus nog voorop, op ongeveer een meter of 50. Op een smalle, bochtige polderweg kwamen we een boer met een trekker met twee karren achter zijn donder. De begeleidende fietser bij mij, gebaarde hem wat gas terug te nemen, want dien'n boer kwam nogal aangejakkerd met zijn spel. In plaats van wat normaler te doen, begon die met zijn lichten te knipperen en gaf een ruk aan zijn stuur naar onze kant toe. 'Wat gaat die doen?', vroeg ik me af. Ik hield me maar wat in. Het zat er in, natuurlijk. Die ruk aan zijn stuur had verstrekkende gevolgen voor de kratten met patatten die op zijne kar stonden. De achterste kar maakte zo'n slinger, dat dit te veel bleek te zijn voor het evenwichtig vermogen van twee van zulke kuubkratten. Met als gevolg dat de aantrekkingskracht der aarde het overwon van de stabiliteit beider kratten. Een schitterend gezicht, voor mij, niet zo voor de boer.En ik had mijn reden om me te laten inlopen. We waren het er over eens, een rare actie van de kerel.
Gingen we met vier verder op stap. Bijna hadden we allemaal eens kop gedaan. Ik zeg, bijna allemaal. De latere winnaar had, zover ik herinner, er niet veel aan gedaan. Hij had wel de kracht over om in de laatste kilometers een demarrage te ontlokken. Alleen de latere nr 2 kon op een paar meter volgen. Alles viel uit elkaar, ik liep op de vierde plaats. In de laatste kilometer kon ik me nog nestelen op de derde plaats, en omdat de eerste twee niet zover voor me liepen heb ik nog een poging ondernomen. Tevergeefs, wel jammer, ik had gehoopt met vier naar de finish te lopen. En dan hadden ze alle drie in het zand kunnen bijten.
Eindtijd over rond de 14 en nog wat kilometer; 54'23''. Ja, doeg. Als dat de echte afstand is, dan kan ik beter gaan snelschaken! Het voelde snel genoeg aan. Op zoek naar een GPSer. Gelukkig, de afstand bleek een kilometer langer te zijn dan aangegeven. Niet alleen voor mij een opluchting, hé Aschwin?
Maar dan nog, ik heb al snellere 15 kilometer wedstrijden gelopen. Als ik in dat tempo had gelopen, had ik solo voor de eerste plaats kunnen gaan.
Nouja, een echte snelle ronde was het niet. En met wat getreuzel onderweg, van wie de kop nou eens zou doen (moest niet alsmaar van dezelfde twee komen), kan dit er wel mee door. Maar wat dat betreft, had ik maar wat slimmer moeten zijn, de winnaar heeft tactisch gelopen. Als ik in Sluis en in Antwerpen maar goed sta, dat word belangrijker.
Artikel in De Stem
Theatertje gepakt, donderdagavond in Goes. In theater 'de Mythe' speelde daar
De Mangnus-memorial, het was meer een reünie voor veel lopers die hier aanwezig waren. Mooi dat veel lopers die lang weg waren gebleven toch nog eens hun loopschoenen aantrokken ter ere van deze twee Mangnussen, die veel hebben betekent voor het hardlopen aan deze kanten. Dit was wel voornamelijk vóór mijn tijd, ik heb deze mensen nooit gekend. Ook de ronde die gelopen moest worden was mij niet bekend. Veel lopers die aan de start stonden, zeiden mij ook niks. Sommigen zagen er wel gevaarlijk snel uit. Dus voor mij was het een héél onbekende loop, en dat voelt vreemd aan, omdat die wel vlakbij word gelopen. Voor de start heeft Nicole Mangnus, dochter van, een emotionele brief ter ere van haar ouders zo goed als het haar afging opgelezen. Het werd haar te machtig, ik was met mijn gedachten bij mijn moeder...
Ik was te snel gestart, maar ja, omdat er niemand meeging dacht ik dat ik later wel wat gas zou kunnen terugnemen. De afstand naar de eerst achteropkomenden werd nauwelijks groter, en ik had op de eerste kilometers helemaal alleen gelopen met een fikse tegenwind in de open polder. Ik was bezig mezelf helemaal te slopen, ik kon me maar beter laten inlopen. Maar hoe doe ik dat tactisch, zonder dat ze vermoeden dat ik te slap was om nog te kunnen concureren? Dat ging zo simpel, het kon gewoon niet mooier. Ik leg uit: ik liep dus nog voorop, op ongeveer een meter of 50. Op een smalle, bochtige polderweg kwamen we een boer met een trekker met twee karren achter zijn donder. De begeleidende fietser bij mij, gebaarde hem wat gas terug te nemen, want dien'n boer kwam nogal aangejakkerd met zijn spel. In plaats van wat normaler te doen, begon die met zijn lichten te knipperen en gaf een ruk aan zijn stuur naar onze kant toe. 'Wat gaat die doen?', vroeg ik me af. Ik hield me maar wat in. Het zat er in, natuurlijk. Die ruk aan zijn stuur had verstrekkende gevolgen voor de kratten met patatten die op zijne kar stonden. De achterste kar maakte zo'n slinger, dat dit te veel bleek te zijn voor het evenwichtig vermogen van twee van zulke kuubkratten. Met als gevolg dat de aantrekkingskracht der aarde het overwon van de stabiliteit beider kratten. Een schitterend gezicht, voor mij, niet zo voor de boer.En ik had mijn reden om me te laten inlopen. We waren het er over eens, een rare actie van de kerel.
Gingen we met vier verder op stap. Bijna hadden we allemaal eens kop gedaan. Ik zeg, bijna allemaal. De latere winnaar had, zover ik herinner, er niet veel aan gedaan. Hij had wel de kracht over om in de laatste kilometers een demarrage te ontlokken. Alleen de latere nr 2 kon op een paar meter volgen. Alles viel uit elkaar, ik liep op de vierde plaats. In de laatste kilometer kon ik me nog nestelen op de derde plaats, en omdat de eerste twee niet zover voor me liepen heb ik nog een poging ondernomen. Tevergeefs, wel jammer, ik had gehoopt met vier naar de finish te lopen. En dan hadden ze alle drie in het zand kunnen bijten.
Eindtijd over rond de 14 en nog wat kilometer; 54'23''. Ja, doeg. Als dat de echte afstand is, dan kan ik beter gaan snelschaken! Het voelde snel genoeg aan. Op zoek naar een GPSer. Gelukkig, de afstand bleek een kilometer langer te zijn dan aangegeven. Niet alleen voor mij een opluchting, hé Aschwin?
Maar dan nog, ik heb al snellere 15 kilometer wedstrijden gelopen. Als ik in dat tempo had gelopen, had ik solo voor de eerste plaats kunnen gaan.
Nouja, een echte snelle ronde was het niet. En met wat getreuzel onderweg, van wie de kop nou eens zou doen (moest niet alsmaar van dezelfde twee komen), kan dit er wel mee door. Maar wat dat betreft, had ik maar wat slimmer moeten zijn, de winnaar heeft tactisch gelopen. Als ik in Sluis en in Antwerpen maar goed sta, dat word belangrijker.
maandag 15 februari 2010
Who Am I
D.R.I.
Toen jaáááren geleden deze jongens met hun band aan het oefenen waren in de garage bij één van hun ouders, kwam de vader des huizes kijken wat voor een teringherrie ze aan het maken waren. Hij noemde hun dirty rotten imbeciles die nergens voor deugden. Zo hadden ze gelijk een bandnaam..
In tegenstelling tot wat ik inderdaad van plan was, om er met mijn trainingen er in te vliegen na dat uitstapje in Cadzand-Bad. Slechts twee trainingen kon ik vorige week noteren. De oorzaak is dat alsmaar aanhoudende winterpokkeweer. Ik heb het nou wel al gezien, ik wil 25 graden!! Nouja, ik heb nog even tijd. De eerste interessante loop is pas over 5 weken. Dat word dan de loop in Sluis voor 21km. Dat stond al langer gepland, dus het is niet zo dat ik een poging ga wagen om onder de 1h15 te geraken. De kans daarop word op de dag zelf beslist. Ik maak me geen illusies, hoewel ik vorige week de eerste dagen nauwelijks de grond heb geraakt. Ik liep met mijn kop in de wolken, en ik teer hier nog altijd op (ik weet niet of deze uitdrukking bij iedereen duidelijk is?).
Ik had dus tweemaal getraind, een duurloop van 20 km in 1h26. Op de dag ná mijn tandarts bezoek, waar ik inderdaad anderhalf uur in de stoel heb gelegen. Toch was dit nog niet eens een heel lastige ingreep, hoewel er momenten waren dat ik door de grond kon gaan, ondanks de verdoving. Maar ja, vier kanalen reinigen gaat niet helemaal zonder last. 'Ach, het lopen van een marathon is erger', dacht ik toen er van die momenten waren dat het eventjes hééél lastig was. Lachen ging niet, met zo'n magazijn aan ijzerwaren in mijn bek. Maar ik had wel binnenpret, en kreeg medelijden met degenen die met dit weer de lange duurlopen moeten doen (maar niet echt).
Oja, die duurloop liep lekker.
Zondag lange intervallen, zo van 2km, 1500 meter, 1km en 500 meter van rond de 3'35'' per kilometer.
Vandaag 10 minuten in 4'41'', 10 minuten in 4'21'', 20 minuten in 3'51'' en dan zo weer afbouwen zoals ik mijn training heb opgebouwd. De rest van de week is dan maar stilletjes, ik wil lopen op d'n Graauw voor 15km.
Als laatste nog even over de TV uitzending van Omroep Zeeland op maandagavond. Daar was de gekuiste versie te zien van het verslag van de Cadzandse ronde, dus Z-VL vrij. Ik was daar best even pissig over, maar dat loont de moeite niet. Ik laat die bende azijnpissers maar, we weten nu eenmaal dat dit zo werkt. Tenslotte, wie ben ik nou eenmaal? Maar waarom het nou nodig was om zo nadrukkelijk te vermelden dat Michel en Tim niet aan de start verschenen? Laat duidelijk zijn, ik zelf heb veel respect voor de prestaties van deze jongens, die daarbij niet naast hun schoenen zijn gaan lopen. Een goeiedag en een praatje kan er altijd vanaf als ik ze tegenkom. En dat geld eigenlijk voor alle jongens en meisjes van d'n overkant die ik ken. Nee, het is alleen die omroep die iets tegen heeft. Maarja, ik ben tenminste wel op Omroep Gelderland geweest. En dat is wel wat groter dan Zeeland...
Toen jaáááren geleden deze jongens met hun band aan het oefenen waren in de garage bij één van hun ouders, kwam de vader des huizes kijken wat voor een teringherrie ze aan het maken waren. Hij noemde hun dirty rotten imbeciles die nergens voor deugden. Zo hadden ze gelijk een bandnaam..
In tegenstelling tot wat ik inderdaad van plan was, om er met mijn trainingen er in te vliegen na dat uitstapje in Cadzand-Bad. Slechts twee trainingen kon ik vorige week noteren. De oorzaak is dat alsmaar aanhoudende winterpokkeweer. Ik heb het nou wel al gezien, ik wil 25 graden!! Nouja, ik heb nog even tijd. De eerste interessante loop is pas over 5 weken. Dat word dan de loop in Sluis voor 21km. Dat stond al langer gepland, dus het is niet zo dat ik een poging ga wagen om onder de 1h15 te geraken. De kans daarop word op de dag zelf beslist. Ik maak me geen illusies, hoewel ik vorige week de eerste dagen nauwelijks de grond heb geraakt. Ik liep met mijn kop in de wolken, en ik teer hier nog altijd op (ik weet niet of deze uitdrukking bij iedereen duidelijk is?).
Ik had dus tweemaal getraind, een duurloop van 20 km in 1h26. Op de dag ná mijn tandarts bezoek, waar ik inderdaad anderhalf uur in de stoel heb gelegen. Toch was dit nog niet eens een heel lastige ingreep, hoewel er momenten waren dat ik door de grond kon gaan, ondanks de verdoving. Maar ja, vier kanalen reinigen gaat niet helemaal zonder last. 'Ach, het lopen van een marathon is erger', dacht ik toen er van die momenten waren dat het eventjes hééél lastig was. Lachen ging niet, met zo'n magazijn aan ijzerwaren in mijn bek. Maar ik had wel binnenpret, en kreeg medelijden met degenen die met dit weer de lange duurlopen moeten doen (maar niet echt).
Oja, die duurloop liep lekker.
Zondag lange intervallen, zo van 2km, 1500 meter, 1km en 500 meter van rond de 3'35'' per kilometer.
Vandaag 10 minuten in 4'41'', 10 minuten in 4'21'', 20 minuten in 3'51'' en dan zo weer afbouwen zoals ik mijn training heb opgebouwd. De rest van de week is dan maar stilletjes, ik wil lopen op d'n Graauw voor 15km.
Als laatste nog even over de TV uitzending van Omroep Zeeland op maandagavond. Daar was de gekuiste versie te zien van het verslag van de Cadzandse ronde, dus Z-VL vrij. Ik was daar best even pissig over, maar dat loont de moeite niet. Ik laat die bende azijnpissers maar, we weten nu eenmaal dat dit zo werkt. Tenslotte, wie ben ik nou eenmaal? Maar waarom het nou nodig was om zo nadrukkelijk te vermelden dat Michel en Tim niet aan de start verschenen? Laat duidelijk zijn, ik zelf heb veel respect voor de prestaties van deze jongens, die daarbij niet naast hun schoenen zijn gaan lopen. Een goeiedag en een praatje kan er altijd vanaf als ik ze tegenkom. En dat geld eigenlijk voor alle jongens en meisjes van d'n overkant die ik ken. Nee, het is alleen die omroep die iets tegen heeft. Maarja, ik ben tenminste wel op Omroep Gelderland geweest. En dat is wel wat groter dan Zeeland...
maandag 8 februari 2010
I Will Survive
Cake
Origineel van Gloria Gaynor, maar Cake's uitvoering is zoveel beter. Cake, de enige band die ik zou willen als ik zou trouwen en een feest zou geven. Maar die gasten invliegen en contracteren zou nogal boven het budget uitstijgen, dus geen getrouwtoestanden.
Het voornemen om er in te vliegen, maar met niet al te veel verwachtingen, op zondagochtend vertrokken richting Cadzand voor de halve marathon, gekoppeld aan het open Zeeuws Kampioenschap. De weervoorspellingen waren nog niet zo slecht, dat was een meevaller. Maar hoe meer we de kustlijn naderden, hoe somberder het weer werd. Mist, koud en af en toe wat neerslag. Nouja, voor iedereen hetzelfde, niet zeuren. Tijdens het inlopen viel de kou me nog wel mee, wind was er nauwelijks. Niet te warm kleden, dus. Om 11:30 gestart, zonder stress, omdat ik me vooral het voornemen had om minstens in 1h19'59'' te finishen. Ik zou er voor tekenen, maar met de huidige weersomstandigheden voorzag ik geen probleem dat dit zou lukken. De start ging natuurlijk hard, ik stond dan ook vooraan. Ik besloot om zolang mogelijk met de kopgroep mee te gaan. We passeerden de 2km aanduiding in 6'30''. Verdorie, dat gaat veel te snel, 3'15'' per kilometer is gekkenwerk. Vooruit, nu het nog kan, op het strand en in de duinen gaat het immers een stuk trager. Voorlopig bleef het hard gaan, na 5km passeerden we de start/finish, waarbij de eerste man, Kris Derveaux, voor de 5km ging finishen. Kris liep net onder de 17 minuten, ik liep een goede 15 meter achter Kris, dus net boven de 17 minuten waren de eerste 5km afgelegd. Hoe moet dit eindigen, uitgeput halfweg in de duinen instorten, ofzo? De eerste trap over de duinen om richting strand te gaan ging nog soepel. Toch, boven gekomen om dan af te dalen naar het strand, daar viel onze groep uiteen. Ik kwam als laatste van de groep op het strand aan. Ik heb hier nog één man kunnen achterhalen, en hebben nog een tijdje samengewerkt. Maar toch, op een moment dat het strand er wat muller bijlag, moest deze man eraf. Geen strand gewend, zeker? Nou, ik ook niet, maar ik kan wel redelijk uit de voeten in los zand. Zo kwam ik ook nog akelig dichtbij de volgende twee lopers, ik wist dat ik ondertussen op de vijfde plaats liep. Misschien nog een podiumplaats? Ik kon deze lopers niet achterhalen, ik was ook wat 'confused', de route lag namelijk ook anders dan andere jaren vanwege de Deltawerken. Ook na het keerpunt was het nog niet echt recupereren, het terrein lag er bij als een motorcrossparcours. Toch gelukkig weer op tijd vaste grond, het asfalt kwam tevoorschijn. Maar het was daar waar die twee pipo's voor mij meer snelheid gingen maken. Ik ging geen pogingen doen, het was nu zaak me niet te laten inhalen. Ik wist niet hoe of wat er achter mij gebeurde, hoever ik vóór lag. Dus verslappen mocht niet gebeuren. Daar was ook nauwelijks sprake van, ondertussen was ik allang de 10km gepasseerd, ik heb niet geklokt, maar heb nog wel gezien dat ik hier onder de 35 minuten was gepasseerd. Bij de 15km, rond de 53 minuten, op 16km nog even een 100meter gewacht (10mijl) om mijn tijd te controleren, was ongeveer 56'40''. En toen kwam de 17km aanduiding helaas een 20 seconden te laat, had mooi geweest, 17 in 't uur. Verval kwam er wel, aja, nu begonnen wel de laatste kilometers, maar dat gaat allemaal over de duinen. Geen ene meter die nog vlak is, en allemaal bochten. Ook de kou sloeg toe, soepel lopen, zo voelde het al helemaal niet meer. Maar niet verslappen, ze zitten achter me, meer dan 400 lopers zelfs! Het werd een overlevingtocht, ik was doornat, doorkoud en doorversleten. En die mist, normaal kon je af en toe de contouren van het schilderachtig en pittoreske...Cadzand-bad door de duinen ontwaren, maar dit duurde nu eeuwen. Eindelijk, de eerste bouwsels van Cadzand, nog een goeie kilometer. Ik nam de tijd al niet meer de tijd te nemen, ik wou naar huis! Nog een stomme toer van een jonk dat naar de zee aan het staren was. Op het moment dat ik bij haar in de buurt was, vond zij het moment dat wij onze paden moesten kruisen. Een botsing kon ik vermijden, de verbale verdoemenis jegens hare persoon niet!! Als zij deze avond zonder eten naar bed was gestuurd vanwege het bezigen van verruwde taal, ze heeft het van mij geleerd. Ja zeg, zul je net zien dat ik op dit moment van de wedstrijd in de kramp schiet, ik voorzag al de herhaling van een wedstrijd met een, voor mij verafschuwde, dubbele afstand. Ging allemaal goed, maar k-k-k-koud. Ach, die laatste afdaling, het vlakke van de boulevard, wat kon mij nog gebeuren. Ik was tenslotte niet gepasseerd geweest, en kon solo naar de finish. De laatste meters, ik hoorde Fred mij aankondigen; '...in een mooie tijd van 1 uur en 15 minuten en nog wat seconden...'. 'Hé, één uur 15?', dacht ik verbaasd. Ik keek op mijn klok, en inderdaad, ook de tijdwaarneming loog er niet om. Dat is een nieuw PR, als de afstand klopt, dacht ik gelijk hierbij. Dat zou 200meter te weinig zijn, volgens Patrick's gps, bleek later. Op dit parcours te verwaarlozen, iedereen loopt immers zijn eigen route, vooral op het strand. Maar ik was zo tevreden, terwijl ik direct na de finish werd bevangen door de kou. Kreeg tijdelijk last van ademnood, en moest even opgevangen worden door de mensen van het rode kruis. Nog nooit zoiets meegemaakt. Achteraf weet ik, dat ik deze maal heel diep ben gegaan. En de combinatie van de ijzige kou deed me denken aan de course á pied bij de Alpe d'Huez, toen ik ook va
n mijn apropos was bij de finish. Hoe heb ik het gedaan? Ik weet het niet, toch beter in vorm dan ik zelf dacht.
Of ik moet toch deze donderdag, als ik die zenuwbehandeling krijg, vragen aan de tandarts wat voor een medicijn er in die zieke kies zit, dat hij er onlangs in heeft verwerkt...
filmpje
Origineel van Gloria Gaynor, maar Cake's uitvoering is zoveel beter. Cake, de enige band die ik zou willen als ik zou trouwen en een feest zou geven. Maar die gasten invliegen en contracteren zou nogal boven het budget uitstijgen, dus geen getrouwtoestanden.
Het voornemen om er in te vliegen, maar met niet al te veel verwachtingen, op zondagochtend vertrokken richting Cadzand voor de halve marathon, gekoppeld aan het open Zeeuws Kampioenschap. De weervoorspellingen waren nog niet zo slecht, dat was een meevaller. Maar hoe meer we de kustlijn naderden, hoe somberder het weer werd. Mist, koud en af en toe wat neerslag. Nouja, voor iedereen hetzelfde, niet zeuren. Tijdens het inlopen viel de kou me nog wel mee, wind was er nauwelijks. Niet te warm kleden, dus. Om 11:30 gestart, zonder stress, omdat ik me vooral het voornemen had om minstens in 1h19'59'' te finishen. Ik zou er voor tekenen, maar met de huidige weersomstandigheden voorzag ik geen probleem dat dit zou lukken. De start ging natuurlijk hard, ik stond dan ook vooraan. Ik besloot om zolang mogelijk met de kopgroep mee te gaan. We passeerden de 2km aanduiding in 6'30''. Verdorie, dat gaat veel te snel, 3'15'' per kilometer is gekkenwerk. Vooruit, nu het nog kan, op het strand en in de duinen gaat het immers een stuk trager. Voorlopig bleef het hard gaan, na 5km passeerden we de start/finish, waarbij de eerste man, Kris Derveaux, voor de 5km ging finishen. Kris liep net onder de 17 minuten, ik liep een goede 15 meter achter Kris, dus net boven de 17 minuten waren de eerste 5km afgelegd. Hoe moet dit eindigen, uitgeput halfweg in de duinen instorten, ofzo? De eerste trap over de duinen om richting strand te gaan ging nog soepel. Toch, boven gekomen om dan af te dalen naar het strand, daar viel onze groep uiteen. Ik kwam als laatste van de groep op het strand aan. Ik heb hier nog één man kunnen achterhalen, en hebben nog een tijdje samengewerkt. Maar toch, op een moment dat het strand er wat muller bijlag, moest deze man eraf. Geen strand gewend, zeker? Nou, ik ook niet, maar ik kan wel redelijk uit de voeten in los zand. Zo kwam ik ook nog akelig dichtbij de volgende twee lopers, ik wist dat ik ondertussen op de vijfde plaats liep. Misschien nog een podiumplaats? Ik kon deze lopers niet achterhalen, ik was ook wat 'confused', de route lag namelijk ook anders dan andere jaren vanwege de Deltawerken. Ook na het keerpunt was het nog niet echt recupereren, het terrein lag er bij als een motorcrossparcours. Toch gelukkig weer op tijd vaste grond, het asfalt kwam tevoorschijn. Maar het was daar waar die twee pipo's voor mij meer snelheid gingen maken. Ik ging geen pogingen doen, het was nu zaak me niet te laten inhalen. Ik wist niet hoe of wat er achter mij gebeurde, hoever ik vóór lag. Dus verslappen mocht niet gebeuren. Daar was ook nauwelijks sprake van, ondertussen was ik allang de 10km gepasseerd, ik heb niet geklokt, maar heb nog wel gezien dat ik hier onder de 35 minuten was gepasseerd. Bij de 15km, rond de 53 minuten, op 16km nog even een 100meter gewacht (10mijl) om mijn tijd te controleren, was ongeveer 56'40''. En toen kwam de 17km aanduiding helaas een 20 seconden te laat, had mooi geweest, 17 in 't uur. Verval kwam er wel, aja, nu begonnen wel de laatste kilometers, maar dat gaat allemaal over de duinen. Geen ene meter die nog vlak is, en allemaal bochten. Ook de kou sloeg toe, soepel lopen, zo voelde het al helemaal niet meer. Maar niet verslappen, ze zitten achter me, meer dan 400 lopers zelfs! Het werd een overlevingtocht, ik was doornat, doorkoud en doorversleten. En die mist, normaal kon je af en toe de contouren van het schilderachtig en pittoreske...Cadzand-bad door de duinen ontwaren, maar dit duurde nu eeuwen. Eindelijk, de eerste bouwsels van Cadzand, nog een goeie kilometer. Ik nam de tijd al niet meer de tijd te nemen, ik wou naar huis! Nog een stomme toer van een jonk dat naar de zee aan het staren was. Op het moment dat ik bij haar in de buurt was, vond zij het moment dat wij onze paden moesten kruisen. Een botsing kon ik vermijden, de verbale verdoemenis jegens hare persoon niet!! Als zij deze avond zonder eten naar bed was gestuurd vanwege het bezigen van verruwde taal, ze heeft het van mij geleerd. Ja zeg, zul je net zien dat ik op dit moment van de wedstrijd in de kramp schiet, ik voorzag al de herhaling van een wedstrijd met een, voor mij verafschuwde, dubbele afstand. Ging allemaal goed, maar k-k-k-koud. Ach, die laatste afdaling, het vlakke van de boulevard, wat kon mij nog gebeuren. Ik was tenslotte niet gepasseerd geweest, en kon solo naar de finish. De laatste meters, ik hoorde Fred mij aankondigen; '...in een mooie tijd van 1 uur en 15 minuten en nog wat seconden...'. 'Hé, één uur 15?', dacht ik verbaasd. Ik keek op mijn klok, en inderdaad, ook de tijdwaarneming loog er niet om. Dat is een nieuw PR, als de afstand klopt, dacht ik gelijk hierbij. Dat zou 200meter te weinig zijn, volgens Patrick's gps, bleek later. Op dit parcours te verwaarlozen, iedereen loopt immers zijn eigen route, vooral op het strand. Maar ik was zo tevreden, terwijl ik direct na de finish werd bevangen door de kou. Kreeg tijdelijk last van ademnood, en moest even opgevangen worden door de mensen van het rode kruis. Nog nooit zoiets meegemaakt. Achteraf weet ik, dat ik deze maal heel diep ben gegaan. En de combinatie van de ijzige kou deed me denken aan de course á pied bij de Alpe d'Huez, toen ik ook va
n mijn apropos was bij de finish. Hoe heb ik het gedaan? Ik weet het niet, toch beter in vorm dan ik zelf dacht.Of ik moet toch deze donderdag, als ik die zenuwbehandeling krijg, vragen aan de tandarts wat voor een medicijn er in die zieke kies zit, dat hij er onlangs in heeft verwerkt...
zondag 7 februari 2010
Op een dergelijk kl..parcours voor een H.M., met dergelijk kl..weer, met een, zoals ik zelf dacht, een kl..gestel (weinig training), maar dan toch een PR lopen (1h15'12''), moet ik dan nog uitleggen hoe ik me nu voel? Ik ga best nog wat meer uitleggen, maar nu even niet. Ik ben aan de drank...ik heb wat te vieren...YESS...
Abonneren op:
Posts (Atom)