Cadzands halve

Redelijk zelfverzekerd enigszins uitkijkend naar de editie van 2014. Ik voelde me niet eerder zo klaar om deze omloop uit te voeren. Ondanks dat ik al enige tijd uitgestapt ben van de vaste schema's op maat geleverd door Coach4run. Sinds september van het vorige jaar had ik besloten niet langer een bepaald regime te doorlopen en had mijn zinnen gezet op wat meer vrijheid wat betreft het hardloop gebeuren. Desondanks heb ik me gestort op het verleden schemawerk en zocht maar wat uit wat overeen kwam met datgene waar ik mijn zinnen op had gezet. Zoals de 7-Heuvelenloop die al voor de 8ste maal voor mij zou passeren. Dat ik het presteerde om deze Nijmeegse loop  mijn tweede snelste tijd op dit parcours zonder stabiel trainingspatroon neer te zetten, verbaasde vooral mezelf. Eén seconde boven de 52 minuten, nog altijd een halve minuut van mijn PR, maar toch....
Ik begon dan ook weer een gevoel van wederopstanding te creëren, na een seizoen van abominabele prestaties te hebben neergezet. Terug naar de trainingsmethode op afstand was geen optie, ik wou toch eens iets anders. En hoe dicht bij de deur en hoe vanzelfsprekend ben ik gewoon terecht gekomen bij mijn club RKHAV. En sinds december verkrijg ik mijn schema van Jan van Laarhoven, tot mijn volle tevredenheid. Een totaal andere manier van training, in plaats van afstanden zijn het nu minuten intervallen wat mij heel goed bevalt.
Dat eerste weekend in februari zag meteorologisch veelbelovend uit, zondag niet teveel wind, een behaaglijke temperatuur voor de tijd van het jaar en zelfs volop zonneschijn. Wat wil je nog meer? Natuurlijk had ik ook de tijd en tij coëfficiënten (pardon?) geraadpleegd en blijkens was het laagste pijl al om 9h30 geschied, wat betekent opkomend water, wat betekent een ongestabiliseerd strand, wat betekent diepe sporen nalatend op het zachte zand. Nouja, iedereen moet hier overheen, dus wat dan nog?
Ik stond eens helemaal vooraan bij de start, ook wel omdat ik tegen mijn principe in vrij laat me naar deze plaats begaf. Ik was dan ook wel goed weg, de start was er ook wel een met snelheid. Er waren dan ook personen die een aanval gingen wagen om het ronde record te breken. Dan moet je het wel goed weten, om minstens 1u08 te lopen op dit parcours. Ik was nu eens niet zo gek om me gek te laten maken dat tempo te gaan opvolgen, met het gevolg dat ik na nauwelijks één kilometer cours al in de chasse patat bevond. Tegenwind, vrij stevig, ook dat nog terwijl het bij het inlopen het niet zo heftig aanvoelde. Ik kreeg gelukkig wel gezelschap van niemand minder dan Marc Papanikitas. Ik had de man wel al eens geklopt op de Stekense Kerstloop, maar moet nu maar zien wat er te wachten staat. Dan eindelijk, dat lange rechte stuk over de weg met die vermaledijde tegenwind kon de rug gekeerd worden, maar het viel me ietwat tegen dat er een enorme groep lopers zo vlak op de hielen liep. Op de zeedijk was het duidelijk voor me dat Marc net wat teveel tempo voor me had en moest helaas de man laten gaan. Ik kwam samen te lopen met Teun van der Meulen die ik herkende van de Jules Unlimited Loop. Niet zo moeilijk te herkennen, ik schat dat de man zijn gezichtsveld zich ruim 2 meter boven het maaiveld bevind. Wat een verademing moet dat zijn voor een fotograaf  met zo'n aangeboren uitzicht! Ja, zulke dingen spelen door mijn kop, ook op die momenten dat ik nog dien te switchen op mijn tweede adem. Ondertussen hoorde ik achter me in gesprek zijnde personen, fietsers wellicht? Bleken het eveneens lopers te zijn! Terwijl ik na drie kilometer al lag te gapen als een vis op het droge liepen dié te ouwehoeren en waarschijnlijk ook nog over koebeesten en muttens (Zuiddorps). De hellingen over de duinen kregen ter hoogte van het strand meer het karakter van valse loeders, in staat je te breken. Dankzij, en niets anders, mijn uitgebreide parcourskennis kon ik voor mijn gevoel een slag uit slaan. Warempel dat het verschil tussen mij en de achtervolgende groep ruim werd vergroot. Misschien wel beter om eens voor de verandering samen op te lopen, maar daar ben ik nooit zo van gediend. Ik liep nog wel samen met de Rotterdammer en vond het zo wel druk genoeg tussen die ruim 880 deelnemers (5k meegeteld). Op de boulevard kwam ik in gesprek, had even het idee dat hij voor de 5 kilometer ging maar bleek ook voor de 21 te hebben gekozen. Hij vond het wel fijn niet alleen te moeten lopen, maar mijn ervaring met 'De Wielingen' wedlopen is dat ze zo begaan zijn met de atleten dat het parcours nou niet altijd even mooi geplaveid is, de sadisten!!
Op het ene moment loop je voor het gevoel de sterren van de hemel dankzij het licht vooroverhellend parcours met wind in de rug en café in zicht, het volgende moment word je van een omgeploegd zandstrand in een bocht van 180 graden terug de duinen ingejaagd via een zwaar onder bestuifde helling om dan tegenwind de terugweg aan te vangen op een route waarbij op het moment van aanleggen nog niet de minste vorm van een waterpas of laser aan te pas is gekomen. Dus samen lopen, mnjaah, als je allebei zo'n in beetje dezelfde disciplines bekwaam bent. Lopen over strand, het passeren van de paalhoofden, zoeken naar de meest ideale lijn, lopen tegenwind, profiteren van de meewind, het nemen van de hellingen en hoe bereik je de laatste kilometers? Dat samenlopen was na de oversteek naar het strand via de trap voltooid verleden tijd. Ieder zijn eigen weg, ik ging lekker, zag in de verste eerst Marc Papa. Kon verder niet ontdekken hoeveel en wie. Maakte me ook niet uit, belangrijk was mezelf niet op te blazen en gewoon mijn eigen weg vervolgen wat af en toe toch niet helemaal verliep zoals ik had gepland. Godver, wat zijn die paalhoofden ruw!! Het zand zoals verwacht af en toe teveel dempend. Werd nog bijgehaald voordat we het strand bij de radarpost verlieten. Het was dan wel weer zo dat ik deze lopers bij het verlaten van het strand weer kwijt speelde, net op zo'n moment dat je wel wat samenwerking kan gebruiken vanwege de wederom opzettende tegenwind. Keek achter me maar had geen behoefte een verbond te maken en bleef op eigen tempo de weg vervolgen. Ik loop nu toch wel lekkerder met de wind tegen. Tot nu toe had ik niet kunnen genieten van enigszins enige samenwerking en het zag er naar uit dat dit ook niet meer te gebeuren stond. Lang, heel lang liep ik alleen zonder kans terug te keren bij de lopers voor me. Achter me was het verschil minder groot, maar werd voorlopig niet bedreigd.
De Zwarte Polder was heftig, hier stond de wind vol in het gezicht. Een wind die overigens een behoorlijk verfrissende werking had wat wel enige invloed had op het spiermechanisme in de bovenbenen. Ik kreeg zowat een verkrampt gevoel en had spijt me toch niet wat warmer te hebben gekleed. Stoer willen zijn, hé. Het was me ondertussen al duidelijk(!) gemaakt dat ik op de 7de of 10de plaats liep. Ik hield me maar bij het slechtste geval, wat hierbij betekend dat ik strijd om mijn 10 plaats vast te houden. Dat had ik op voorhand niet durven beweren dat ik dáár überhaupt voor zou kunnen gaan! Maar die 10de plaats kwam toch in het geding, ik werd gewaarschuwd voor twee achtervolgers. Ik hoorde al hun voetstappen, net op het moment dat we het asfalt werden afgestuurd en zowat een rotsachtig pad werden verwezen. Rotsachtig, zo voelde het voor mij aan hoewel dat wel zou meevallen met die rotsen. Ik liet me niet gek maken, gaan ze mij voorbij het zij dan zo. De laatste kilometers zijn onverbiddelijk als je op je tandvlees loopt en gewoon voorzichtig met aangepast tempo de hellingen nemen. Recupereren is nauwelijks mogelijk met die tegenwind en is het beste te doen op de momenten bij de afdalende hellingen. Nu zijn die bewuste hellingen niet zo heel heftig, maar na 17 kilometer is er toch het één en ander aan slijtage onderhevig. Toch werkte mijn gebruikte techniek in mijn voordeel, in plaats van dat ik verwachtte om elk moment buiten de top 10 te worden gebonjourd kon ik werkelijk wat winst boeken. Omkijken doe ik liever niet, maar op een gegeven moment word de stress me teveel en wil ik de verzekering zeker te zijn van mijn behaalde positie. Met de eerste Cadzandse hotels boven op het duin in zicht dat plotseling in een bocht opdoemt, was voor mij het moment de check uit te voeren en was hoogst verrast dat ik nog zó ruim was uitgelopen. Nu niet verzaken, integendeel, ik kreeg het gevoel kracht te kunnen putten met dit voordeel. Of werkelijk mijn tempo werd opgevoerd zou ik eens moeten herbekijken op Garmin Connect, maar wat maakt het uit. Ik ging hier vandaag een top 10 lopen. Niet zover onder de 1h20 als dat ik had gewild maar kom, daar waren nu de omstandigheden ook niet helemaal naar. Trouwens, bij die aanval op het record was het verschil veel groter dan wat ik sneller had kunnen zijn op deze ronde, dus zo slecht deed ik het niet. Wel slechts een derde plaats bij de Masters 45. Dus drie ouwe mannen bij de top 10, kun je nagaan in wat voor een bejaardensport ik ben bezeild....      
    

Kerstloop ?

Geen verrassing, de Stekense kerstloop zal geen koude editie kennen dit jaar. Al enkele weken met de temperatuur op te hoge waarden word geen garantie voor een witte kerst. Niet dat ik daar weemoedig van word, voor mij hoeft die witte bagger niet. Vooralsnog stond de kerstloop in mijn schema en zal ik present zijn voor de 12km in 3 rondjes rond de kerstmarkt op het kerkplein. Die kerstmarkt heb ik alleen van op afstand gezien, weet niet wat er in de aanbieding was. Het weer zat redelijk mee, met af en toe een regenbui die van korte duur waren. De loopafstanden van 3, 6 en 12km werden ieder afzonderlijk gestart. Een wijs besluit met totaal 630 deelnemers! Met de 12km als laatste groep die van start mocht begon het rond 16u de duister al goed in te vallen. Het zou niet waar mogen zijn, maar omstreeks dát tijdstip sloot de lucht zich steeds verder af nadat er op de rest van de middag nog vriendelijke opklaringen met een zondoorbraak plaats vonden. Het begon te regenen, nog vóór de start. Nou, het is de gehele wedstrijd niet droog meer geweest, treffen deden we het niet. Toch bleef er gelukkig nog heel wat publiek standvastig supporteren, dat maakt veel goed.
Die start ging natuurlijk veel te snel voor me om de eersten te kunnen volgen. Van Olivier van Hoey was dat te verwachten, wist al op voorhand dat ik die plaats mocht verschuiven in mijn nadeel. Maar ook dorpsgenoot Ruben Martens ging als een gek tekeer en was de enige die brutaal met van Hoey meeging. Sander Verminck was ook onnavolgbaar voor mij, jongens wat liepen die gasten onwijs hard! Ik veronderstelde dat de tijd het wel zal leren en dat dát onbezonnen gedrag afgestraft zou worden. Ik vond mezelf sterk genoeg lopen, meer zat er niet in en moest lijdzaam toezien dat de afstand tussen mij en het groepje moet Sander verder uit liep. Ook Christophe de Ketelaere kwam me nog voorbij en ik had enige strijd te leveren met jongens die me achterna kwamen. Ik bemerkte al vlug dat de tegenwind mijn grootste vriend was. Met de wind in de rug kon ik net niet volgen, wat ik weer goed maakte als de wind vol in het gezicht blies. En wat een ellende, zo'n bril met dit weer. Geen donder te zien, alleen druppels water op de glazen. Tel daarbij het steeds donkerder worden en het aanslaan van damp bij het meewind lopen. Ook nog eens die niet altijd even mooi geplaveide straatjes rond de kerk en alles werd een slag pittiger. Had ik wel nog even zicht op een positieverbetering in de tweede ronde, de Ketelaere had het idee de kerstmarkt op te lopen om... inkopen te doen? Snel besefte hij de fout, nam hetzelfde pad terug en liep nog net voor me de juiste richting uit, kon er achteraf toen ik hem tegenkwam in de sporthal zelf om lachen.
Afijn, vond mezelf wel lekker gaan. De lopers waar ik rond liep hadden me toch moeten laten gaan en de laatste ronde kon ik gebruiken om een aanval te doen om me van plaats 8 naar plaats 6 proberen te verbeteren. Omdat ik wel heel vlot naderde leek me dat geen probleem dat werkelijk waar te maken, deed er nog een schepje bovenop om naar de zevende plaats te lopen. Nu was ook Ruben Martens, die blijkbaar toch te hard van stapel liep in het begin, aan de beurt een plaats toe te geven. Niet te ver meer voor een top 5, maar daarvoor was de afstand niet groot genoeg meer voor. Ik voelde voor nog wel een rondje, en dat had me goed uitgekomen. Want hoewel Sander enorm sterk liep, het verschil tussen hem en mij was aanzienlijk geslonken. Omdat je elkaar regelmatig tegenkomt op dit heen en weer parcours heb je de mogelijkheid goed in de schatten hoe de kaarten liggen. Tevreden met het resultaat, 12.3km in deze omstandigheden op deze ronde met een gemiddelde van 17.3km/u, ik zou voor minder...

6km bij de start

sfeer en goed weer (frisse wind)

Carla door de bocht

heen en weer

te vroeg vertrokken?

heb je een mooi vuurwerk gemist

de afsluiting  van een leuke kerstloop

Voorspelbaar...

Voor de achtste maal stond ik aan de start om de Nijmeegse 7 heuvelen te bedwingen. Heb het even op Atletiek Zeeland moeten opzoeken, want zelf was ik de tel kwijt. Die eerste keer in 2006 liep ik in 53'05'', Michel Schrier en Miquel van Tongeren kwamen ná mij binnen. Een uitslag om in te lijsten.  Zeven maal in het 'grijze vak' mogen starten en nee, dat grijze vak slaat niet op het, voor het hardlopen althans, mijn aanzienlijke toegenomen leeftijd. Het grijze vak is bestemd voor lopers die onder een bepaald tijdslimiet op een bepaalde afstand kunnen afleggen. Ik behoor tot de gelukkigen die dat nog voor elkaar krijgt en met enige trots zeg ik dat dit me met behoorlijke speling lukt. Ik mag bv 1h17'45'' lopen op een halve marathon voor de gratis deelname in Nijmegen. Breda's halve (niet de gemakkelijkste) liep ik in 1h17, dus....
Behoorlijk zeker van mijn zaak omdat ik redelijk getraind aan de start stond. Het was wat fris en er hing enige mist wat mij toch wel enige parten speelde. Vond de omstandigheden niet ideaal, maar niemand minder dan Gerard Nijboer(!) had me persoonlijk verzekerd dat dit geen obstakel zou zijn voor het verloop van een goede race. Geweldig en een eer om een gesprek te mogen hebben met een coryfee van de Nederlandse hardloopsport.
Dus welgemoed van start voor de 30ste uitvoering van de 7-H loop met het plan nu eens de eerste 5 kilometer rond de 17 minuten af te leggen. Het werden er 17 minuten en 30 seconden. Beetje een tegenvaller omdat ik de eerste kilometers toch rond de 3'20''/km had gelopen. Dat vals plat is dus werkelijk zo vals als de neten! Traditioneel ondertussen, het recupereren na deze smeerlapperij met een mooi vlak stuk voordat het gesodemieter begint op de Zevenheuvelenweg. Eigenlijk betekend dat ook dat het einde nabij is, het parcours word zo afwisselend dat de tijd voorbij vliegt, in tegenstelling met het tempo dat nu word gehandhaafd. Hoewel, met een tussentijd van 35 minuten op de 10 kilometer liep ik zo vlak als het Zeeuws landschap, dus zo verduveld ging het nog niet. Een PR had ik al niet meer in gedachten, andere dingen wel. Vooral tijdens de bestorming van de heuvelen kon ik de gezichten voor me halen van de Tourrijders die ondanks hun voltijdse trainingen het ook niet cadeau kregen op de flanken van de Mont-Ventoux. Dus waarom zou ik dan niet mogen (moeten) afzien tijdens mijn beklimmingen. Waarachtig dat dit soort voorstellingen mij een 'push' gaf, ik bemerkte werkelijk dat ik afstand nam van mijn medelopers. Het was ook niet dat ik me te pletter liep, want de laatste kilometers richting finish kon ik mijn gemiddelde van 3'30/km terugbrengen naar 3'28''/km. Oké, in het verleden heb ik de laatste 5 kilometer weleens ergens in de 16 minuten gelopen, maar nú net in de 17 minuten is nou ook niet om het schaamrood op de kaken te krijgen.
Tevreden, heel tevreden kan ik terugkijken op een geslaagde editie met een aangenaam verblijf in Nijmegen in hotel Mercure, slechts een paar 100 meter van de startplaats verwijderd. Ook een aangenaam ontvangst bij de ABN-AMRO waar we vanuit de kantine van deze bank een schitterend uitzicht hadden op de start- en finish plaats (was daar ook waar Gerard Nijboer zich aan mij voorstelde, alsof ik niet wist wie hij...). Helaas dom genoeg geen fotocamera bij me om dit uitzicht vast te leggen, slechte zaak voor een aspirant-fotograaf natuurlijk...  

Dat we er bijna zijn....

...nog niet helemaal, maar kan er niet veel meer aan veranderen. Daarvoor is het tekort dag. Na drie maal van tas te zijn verwisseld kon ik eindelijk op weg richting Axel voor deelname aan de Erpelkappersloop. Ik zou in eerste instantie de auto nemen, maar de weersvoorspellingen waren niet al te best, en ik heb een hekel om een kletsnatte auto terug in de garage te parkeren. Dus op de fiets, vandaar de beslissing om de rugzak erbij te pakken die weer werd verwisseld voor een fietstas. Ik kan mezelf zo lekker bezig houden, hé. Daarbij, die 7 á 8 kilometer zijn wel te fietsen, heb ik gelijk een warming-up te pakken. Ik kwam dan wel wat laat aan in Axel, en het bleek nogal behoorlijk druk te zijn bij de inschrijvingen. Fatsoenlijk inlopen kon ik wel vergeten, had nog een klein kwartier voordat de start werd gegeven. Gelukkig bleef het tot nu toe droog, als het onderweg gaat regenen vind ik dat niet zo'n probleem.
Er zou een nieuw parcours gelopen worden, een route die me wel bekend is dus wist wat te verwachten. Minder zeker was ik van mijn eigen vorm, na die uitstappen richting crossen in Aardenburg en Hulst. Ik had niet het gevoel daar goed tot uiting te komen. Ik had hier in Axel dan ook al bekenden gezien die ik zeker vóór me achtte. Mijn plan was zeker de eerste 10 kilometer van de bijna 13 onder 3'30/km te lopen. Hoe het dan zit met de schikking zal me zorg zijn. Nou, tot 6 km kon ik ruim mijn doelstelling bereiken. Maar tot mijn verbazing liep ik in zo'n positie dat de winst voor mij niet helemaal onbereikbaar bleek. Van een toch wel redelijk omvangrijke groep bleven alleen Sander Verminck, Jordi van Guyse en ik zelf dus over. Terwijl Jordi af en toe behoorlijk aan een elastiek hing en twee maal moest lossen. Ik bemerkte ook een terugval in tempo, maar had geen behoefte om dit terug op te pakken. Als ik voor de eerste plaats wil gaan, kan ik maar beter de krachten wat sparen. Na 8 kilometer kwamen we voorbij de finish om daarna nog een ronde van 5 kilometer uit te voeren. Hierbij kwamen we eventjes op een helling te lopen en kon het niet laten even de boel uit te testen. Sander was hierbij slachtoffer, maar ook Jordi moest een metertje of wat laten om daarna bij me terug te keren. Eventjes een streep door de rekening, ik ging daarvoor maar wat temporiseren. We liepen allebei gemakkelijk, kwamen zelfs nog in gesprek. Met nog een goede twee kilometer voor de boeg begon de strijd wel op te rakelen. Ik liet Jordi het tempo bepalen wat nu niet echt traag meer ging. Een versnelling van Jordi die ik kon beantwoorden. Ik hoopte vurig op een eindsprint 200 meter voor de finish, dan zou het me wel lukken. Helaas liet Jordi het niet zover komen, een tweede versnelling die teveel voor me werd deed me de das om. Ik had nog even de hoop dat Jordi zich volledig zou opblazen en ik terug zou kunnen keren om het dan af te maken in een laatste eindsprint. Maar daarvoor was het ontstane gat tussen ons te ruim om dit nog op te vangen. Heb natuurlijk nog een poging ondernomen, maar de beslissing was al gevallen. Ik had het te doen met een tweede plaats en natuurlijk een wrang gevoel. Op die laatste stomme 400 meter (nog niet eens) heb ik laten aankomen. Daar kan ik niet overuit. Aan de andere kant heb ik vrij spaarzaam gelopen en toch een gemiddelde van 3'29/km gelopen, waarover ik heel tevreden ben. In Nijmegen zal ik me waarschijnlijk niet druk hoeven te maken over een eerste plaats, dus daar is het gewoon van begin tot het eind volgas (met verstand). Niets is onmogelijk, ik geloof zelf in een PR als alles goed valt. Met dat in mijn achterhoofd sta ik al zelfverzekerd aan de start, en dat is al half gewonnen.                            
Nu nog 15 km lopen....mag er 51'30'' over doen.

Dashcam

Youtube staat er vol mee. Filmpjes gemaakt met dashboardcamera's die ongevallen of rare situaties registreren. Heel populair in Oostbloklanden. Die dingen worden nu ook hier zelfs bij Blokker aangeboden. Het lijkt me wel eens leuk ook af en toe wat op te nemen tijdens een autotour, maar dan wel in de Franse Alpen met flink wat haarspeldbochten. Maar ook na de Bredase Singelloop zou het leuk zijn de beelden nog eens terug op te kunnen roepen op het scherm. Maar ik heb er nu ook wel prettige herinneringen over deze loop. Wat machtig mooi dat ik helemaal solo door het centrum en over de rest van de ronde de aanmoedigingen alleen voor mijn golden. Minder mooi was het dat ik ook de minder druk bezochte gedeelten natuurlijk ook alleen moest zien te klaren. Nu zat er nauwelijks wind, maar me af en toe eens kunnen optrekken aan een medeloper zou wel fijn zijn geweest. Vlak na de start had ik wel een compromis gesloten met een loper die ook het doel had onder de 1u20 te finishen. Nu is onder deze limiet lopen wel een ruim begrip, dit kan 1u19'59'' zijn maar ook er ver ónder. En dat tweede was wel mijn plan, dus na nauwelijks de afspraak te hebben gemaakt hing de beste man al vlug aan een elastiek. Ik liep momenteel ook wel kilometertjes van rond de 3'28'' en zou waarschijnlijk later wel moeten boeten voor deze grootheidswaanzin, maar waarom talmen als ik het op dat moment ontzettend naar mijn zin heb? Ik ben heel bekend met het parcours, en het is niet een ronde die mij geweldig ligt. Die vele bochten, tot daar aan toe. Maar die straatklinkers die soms wel wat grof aanvoelen zorgden ervoor dat voor mijn gevoel mijn schoenen in brand stonden. Die tere schoentjes zijn dan ook niet zo geschikt voor dergelijk plaveisel, maar het lichte gewicht ( á 200 gram) maken veel goed.
Enfin, mijn eerste doel was om in een uur 17 kilometer af te leggen. Daarna zal het 'zien waar het schip strand principe' toegepast worden. Helaas deed ik hier 50 seconden langer over dan het plan bedoeld was. Maar vooruit, ik mocht niet vergeten dat ik nu al een kleine 16 kilometer moederziel alleen de afstand had afgelegd, dus zo beroerd was dit ook nog niet. Daarbij had ik nog niet ernstige tekenen van vermoeidheid bij mezelf opgemerkt, sterker nog, ik begon wat lopers op te rapen die dan niet in staat waren bij me aan te sluiten. Dat werd wel geprobeerd, maar met een lichte versnelling van mijn kant werden deze plannen al vlug de grond ingeboord. Ik ken dat, profijt heb ik niet van deze hangers, zijn dan toch niet in staat op kop te lopen. Ik ben nu toch alleen op stap, laat ik dan ook maar solo de resterende meters afleggen.
Na toch al héél wat keren deze loop te hebben meegemaakt, begin ik nu eindelijk eens het routeplan in mijn hoofd te krijgen. Daarbij stonden de afstanden ook wel duidelijk aangegeven. Tel daarbij mijn eigen Garmin en ik begon meer naar het eind toe op voor mij bekend terrein thuis de laatste kilometers af te leggen dan dat ik in Breda liep;
'Nog 4 kilometer, dat is díe bocht in de Kloosterweg'.
'Twee kilometer, de Kloosterweg uit, nu op het Kruispad'.
'De laatste kilometer, het zandpad van de Oude Karnemelkstraat, bijna thuis'.
Die laatste kilometer ging dan ook geweldig, gedragen door de vele toeschouwers. Ver van een PR, waarvoor ik dan ook niet direct ging maar och, je weet maar nooit...
Wel blij met die 1 uur,  17 minuten en seconden en niet volledig uitgewoond. Vreemd dat mijn Garmin wel 200 meter méér aangaf dan de 21,1 kilometer die het zouden moeten zijn. Was gelukkig niet alleen bij mij, maar ik ga daar niet al te veel aandacht aan schenken. Derde bij de Masters 45, meer zat er echt niet in, daarvoor was het verschil heel groot. Respect voor mijn leeftijdsgenoten met 1u12'47 en 1u13'31, dat voor mij niet haalbaar is, maar wel tevreden ben met waar ik wel in staat ben....
Op naar het volgende...

Wel in mijn schema, ook gedaan. De dubbel en dwars door de Zwingeul. In totaal 4 x het water doorkruisend met een voor mij succesvolle race. Alhoewel, race? Met een gemiddeld tempo van 4'16/km is dit geen snelle ervaring. Anders wordt het als je bekend bent met deze 7,7km lange ronde. Ik had 32'58 nodig om terug binnen te zijn, iedereen verder deed er langer over met Theo Rabout het dichtst op mijn hielen. Voor een zondagochtendloopje aan de Cadzandse kust was er een mooie deelname. Toch 80 sportievelingen die de kerk hadden verruild om hier op het strand en in de duinen zand te bijten. Want daar kwam het af en toe wel op neer, er was dan geen enkele sprake meer van hardlopen. Jezelf naar boven hijsen aan het helmgras om de zanderige toppen te overwinnen. Wat een sadisme om hier een hardloopparcours neer te zetten. Toch doe ik elk jaar weer mee, of ik trap er desnoods telkens weer in. Ben blij weer dit te hebben uitgelopen, hopelijk volgend jaar weer ondanks de plannen het Zwingebied overhoop te halen. Zien het wel weer...

Terloops...

Niet in mijn schema, wel gedaan. De natuurloop in Philippine. Daarbij weet ik 100% zeker dat ik nooit een liefhebber zal zijn van crossen, laat staan een trail. Het bosgedeelte tot daar aan toe, maar dat knolleveld gedoe ligt me niet. Liever geplaveid voor mij. En 18km was me eigenlijk ook te lang, maar heb dat kunnen terugbrengen tot een goede 12km keihard om de laatste kilometers in een rustiger tempo uit te kunnen lopen wat nog altijd onder de 4min/km betekende. De reden van dit uitlopen, een verkeerde afslag in het bos genomen. Ik niet alleen, ook Kevin Knudde die 50 meter voor me liep met begeleidende fietser keerden terug naar de t-splitsing waar ik vertwijfeld geen weg wist. Stond ook geen aanduiding, terwijl dit op de rest van het parcours duidelijk stond weergegeven. Ondertussen hadden ook Erwin van de Broeke en Peter de Vet de groep vergroot en konden we alleen maar besluiten dezelfde weg terug te volgen tot we op het goede spoor zaten. Toen bleek daar alleen nog Matti Buysse voor ons uit te lopen, terwijl we al hadden beslist de koers te neutraliseren. Alleen Matti nog even inrekenen (sorry Matti). Op die manier zijn we met 4 tegelijk over de finish geraakt, Peter had helaas moeten lossen. Ik kan er geen moment vervelend om zijn, en ook de andere jongens namen het allemaal heel luchtig op. Ik had te doen met de begeleidende fietser, die zat er waarschijnlijk meer mee verveeld. Ik heb mijn pittige 12km, hoewel de overige kilometers ook niet heel traag verliepen, maar wel dat een gesprek onderweg mogelijk was. Ik ben tevreden, het wedstrijdgedeelte mocht wel sneller, maar pieken moet ik over twee weken. Vandaag dan de Zwingeul enkele malen overbruggen, waarschijnlijk voor de laatste keer.