Dat ik er niet aan te pas kwam om mezelf ook maar in de buurt van een overwinning te loodsen, stond voor mij al vast. Bij het inlopen kwam ik Matti Buysse al tegen, dus dat was al een plaats achteruit. Ik weet toevallig al dat Matti de laatste tijd zeer sterk bezig is, dus tel uit je winst. Dan stond er een voor mij, en ook voor vele andere, er een wel zeer snel uitziende atleet aan de start. Matti bracht uitkomst, deze jongen loopt inderdaad zeer snel. Dat hij het hier vooral tegen de klok zou moeten opnemen kwam al snel uit. Alleen Matti was in staat in het spoor te blijven, zolang ik het kon volgen. Dankzij de vele bochten door het Axelse bos waren ze al snel uit het zicht verdwenen. Zelf had ik nu te maken met Kevin Knudde voor de respectievelijke derde of vierde plaats. Ik had al een lange tijd hoop op een goede afloop, immers, na halfweg de koers ging het tempo er drastisch uit bij Kevin die voornamelijk het kopwerk op zich nam. Ik had niet de behoefte een versnelling uit te voeren, ik vond het zo wel goed. Met in mijn achterhoofd de gedachte deze week al een wedstrijd gelopen te hebben vond ik hetgeen waar ik nu mee bezig was eigenlijk teveel van het goede. Daarbij komt nog dat deze loop ook niet in mijn schema staat. Er is een tijd geweest dat ik me daar niet veel van aantrok, maar ik bemerkte toch wel enige wroeging met deze deelname. Verstand zou ook met de jaren komen, zou dat er mee te maken hebben?
Nu, die derde plaats kon ik ook wel uit mijn gedachten zetten. Bij het ingaan van de laatste ronde (van de 6), plaatste Kevin een versnelling die teveel voor me was. Ik had alle tegenstand overboord gegooid, als ik zou proberen mee te gaan moet ik veel te hard forceren. Het ging ook niet om de eerste plaats en laten we eerlijk zijn, ondanks de aanmoedigingen van mijn broer Stanny, had ik helemaal niks meer te vertellen. Ik heb zo het idee, dat als ik te lang in een bepaald tempo loop het moeilijk voor me word dat tempo drastisch op te voeren. Dit ondanks ik regelmatig trainingen doe waarbij de tempo wisselingen niet mis zijn! Zoals een duurloop met de ene kilometer in 4'40"/km, de volgende in 3'40"/km en zo afwisselend 15km lang.
Dus...niet meer dan alweer een vierde plaats...en de kans om de laatste kilometers rustig uit te lopen. Wel goed oplettend niet gepasseerd te worden, dat nog niet zo eenvoudig is door de gedubbelde lopers die het zicht achter me ontnemen. Normaal zou ik deze middag een duurloop van 15km hebben uitgevoerd. Nu kom ik aan 8800 meter, wat 9600 meter zou moeten zijn volgens de uitslag, maar dan zou ik ruim boven de 16 per uur gelopen hebben, echt niet!!
Dus vandaag moet er nog wel iets bij, nog eventjes een stuk uitlopen is nooit een straf.
De les die ik heb gehad, laat ik me nou eens aan mijn schema houden. Tenslotte heb ik er toch niet zo'n fijn gevoel van overgehouden door buiten de pot te pissen. Ik verkies zelf door een schema te volgen, mijn voornemen voor het nieuwe jaar is dat dan ook daadwerkelijk uit te voeren. Dit naast mijn voornemen in het nieuwe jaar mijn loopkilometers goed op te voeren!!!
1 Januari....rustdag!!!!! Dat begint al goed!!!!!
zondag 30 december 2012
woensdag 26 december 2012
Kerstloop Dishoek
Dat het hier al een tijdje erg stil blijft, wil niet zeggen dat dit ook geld voor de trainingen. Alhoewel die trainingen nauwelijks naam mogen hebben, met gemiddeld 35km per week schiet dit ook niet erg op. Het is wel zo, dat ik in vergelijking met vorige winters mezelf niet inhoud als er gelopen moet worden in kou, regen of sneeuwbuien. Die kou valt dan wel mee, regen en natte sneeuw heb ik toch al getrotseerd!
Dat de Kerstloop in de buurt van Vlissingen eigenlijk voor mij te vroeg kwam, daar valt niks aan te doen. De naam zegt het al, deze wordt gelopen rond Kerst. Deze loop stond eenmaal in mijn schema, en mijn weinige loopoefeningen ten spijt, ik ga er toch van start. Dus met niet al teveel zekerheid en een verkeerde instelling begon ik de 9100 meter over voornamelijk geasfalteerde ondergrond en een stukje strand. Ik had besloten zeker vooraan mee te gaan en zien wat er onderweg gebeurt. Het eerste rondje door Dishoek van zo'n kilometer lang bleef ik in de kopgroep hangen. Daarna een stevige helling alvorens het strand te bereiken. Die helling heb ik niet al te geforceerd genomen, ik zou anders de kop hebben overgenomen (ik heb íets met hellingen), maar vond het verstandiger de krachten te sparen voor het vervolg van de loop. Ik wist immers ook niet hoelang ik dit tempo zou volhouden. Eenmaal op het strand aangekomen, viel de bende min of meer uit elkaar. Het was ieder voor zich, waarbij het strand nou niet echt stevig erbij lag. Ik wist niet op welke positie ik hier lag, maar bij de eerste tien was zeker het geval. Als ik dit kan vasthouden?
Ondanks dat ik het lopen over strand vervloek, ging het me toch redelijk af. Ik vond het bijna jammer dit strand te moeten verlaten, omdat de afstand tussen mij en mijn voorgangers niet groter werd. Integendeel, bij de helling op te gaan, het strand af, kon ik aansluiting maken. Ik hoefde nu ook niet meer te lossen, kon in het spoor blijven (iemand van triatlon Zeeland, sorry, ik ken zeer weinig mensen aan die zijde van de rivier, maar dat is wederzijds), en had zelfs de kracht op te lopen naar de volgende loper. Bij het terugkeren richting finish (bij het Nollebos?) kon ik ook deze loper oprapen. We waren nu met drie, het zou mooi zijn samenwerkend tegenwind deze laatste kilometers af te leggen. Daar kwam niks van, ik weet niet waar ik de moed vandaan heb gehaald, maar ik bleef doorgaan, liet beide lopers achter met de wetenschap nog zeker drie kilometer af te moeten leggen. Ga ik dat klaarspelen, och, ik heb niks te verliezen. Ik kon nog altijd mijn tempo houden, dacht er niet over na en wist ondertussen dat er een hele horde lopers achter mij lopen die zullen proberen hun positie te verbeteren. Dat was voor mij geen doel meer, ik kon wel de man voor mij zien lopen maar deze inhalen was niet aan de orde. Uiteindelijk kon ik mezelf wat verbergen voor mijn achtervolgers omdat de deelnemers van de 6km nu ook op dezelfde terugweg werden gestuurd als waar ik liep. Dit was af en toe wel een last, soms vond men het nodig met drie breed de baan te versperren. Kwam er af en toe ook tegemoetkomend verkeer zoals fietsers, dan was het wel even goed plannen over de te nemen route, die dan regelmatig door de zachte berm genomen moest worden.
Kreeg nog even de schrik in de laatste kilometer, ik hoorde voetstappen achter me die me in mijn tempo bleven volgen. Had ik dan niet goed opgelet, ik heb toch regelmatig achter me gecheckt voor een eventuele aanval? Ik kijk om, blijkt het iemand te zijn van de korte afstand die probeerde mee te liften. Een fikse versnelling van mij, en het was vlug gedaan met die grappenmakerij.
Ik wist niet of mijn voorsprong groot genoeg was om mijn positie veilig te stellen, wist ook niet op welke plaats ik liep totdat iemand 'vierde' mij nariep. Als dat waar is, dan ben ik wel zeer tevreden, had dit zeker niet verwacht en had dat niet durven hopen. Het was als olie op het vuur, ver was het niet meer dus heb het tempo opgevoerd. Met 33'36" ben ik ruim een minuut langzamer dan vorig jaar, maar met een eventuele vierde plaats ben ik wel heel tevreden. Ik heb de uitslag nog niet gezien, weet ook niet meer hoe de omstandigheden waren een jaar geleden, maar weet wel dat ik ondanks het erbij inschieten van de trainingen duidelijk de goede kant op gaan. Immers, mijn voornemen was toch al nog voor het nieuwe jaar de trainingsarbeid geducht op te voeren. Zeker na zo'n dag als vandaag...
Dat de Kerstloop in de buurt van Vlissingen eigenlijk voor mij te vroeg kwam, daar valt niks aan te doen. De naam zegt het al, deze wordt gelopen rond Kerst. Deze loop stond eenmaal in mijn schema, en mijn weinige loopoefeningen ten spijt, ik ga er toch van start. Dus met niet al teveel zekerheid en een verkeerde instelling begon ik de 9100 meter over voornamelijk geasfalteerde ondergrond en een stukje strand. Ik had besloten zeker vooraan mee te gaan en zien wat er onderweg gebeurt. Het eerste rondje door Dishoek van zo'n kilometer lang bleef ik in de kopgroep hangen. Daarna een stevige helling alvorens het strand te bereiken. Die helling heb ik niet al te geforceerd genomen, ik zou anders de kop hebben overgenomen (ik heb íets met hellingen), maar vond het verstandiger de krachten te sparen voor het vervolg van de loop. Ik wist immers ook niet hoelang ik dit tempo zou volhouden. Eenmaal op het strand aangekomen, viel de bende min of meer uit elkaar. Het was ieder voor zich, waarbij het strand nou niet echt stevig erbij lag. Ik wist niet op welke positie ik hier lag, maar bij de eerste tien was zeker het geval. Als ik dit kan vasthouden?
Ondanks dat ik het lopen over strand vervloek, ging het me toch redelijk af. Ik vond het bijna jammer dit strand te moeten verlaten, omdat de afstand tussen mij en mijn voorgangers niet groter werd. Integendeel, bij de helling op te gaan, het strand af, kon ik aansluiting maken. Ik hoefde nu ook niet meer te lossen, kon in het spoor blijven (iemand van triatlon Zeeland, sorry, ik ken zeer weinig mensen aan die zijde van de rivier, maar dat is wederzijds), en had zelfs de kracht op te lopen naar de volgende loper. Bij het terugkeren richting finish (bij het Nollebos?) kon ik ook deze loper oprapen. We waren nu met drie, het zou mooi zijn samenwerkend tegenwind deze laatste kilometers af te leggen. Daar kwam niks van, ik weet niet waar ik de moed vandaan heb gehaald, maar ik bleef doorgaan, liet beide lopers achter met de wetenschap nog zeker drie kilometer af te moeten leggen. Ga ik dat klaarspelen, och, ik heb niks te verliezen. Ik kon nog altijd mijn tempo houden, dacht er niet over na en wist ondertussen dat er een hele horde lopers achter mij lopen die zullen proberen hun positie te verbeteren. Dat was voor mij geen doel meer, ik kon wel de man voor mij zien lopen maar deze inhalen was niet aan de orde. Uiteindelijk kon ik mezelf wat verbergen voor mijn achtervolgers omdat de deelnemers van de 6km nu ook op dezelfde terugweg werden gestuurd als waar ik liep. Dit was af en toe wel een last, soms vond men het nodig met drie breed de baan te versperren. Kwam er af en toe ook tegemoetkomend verkeer zoals fietsers, dan was het wel even goed plannen over de te nemen route, die dan regelmatig door de zachte berm genomen moest worden.
Kreeg nog even de schrik in de laatste kilometer, ik hoorde voetstappen achter me die me in mijn tempo bleven volgen. Had ik dan niet goed opgelet, ik heb toch regelmatig achter me gecheckt voor een eventuele aanval? Ik kijk om, blijkt het iemand te zijn van de korte afstand die probeerde mee te liften. Een fikse versnelling van mij, en het was vlug gedaan met die grappenmakerij.
Ik wist niet of mijn voorsprong groot genoeg was om mijn positie veilig te stellen, wist ook niet op welke plaats ik liep totdat iemand 'vierde' mij nariep. Als dat waar is, dan ben ik wel zeer tevreden, had dit zeker niet verwacht en had dat niet durven hopen. Het was als olie op het vuur, ver was het niet meer dus heb het tempo opgevoerd. Met 33'36" ben ik ruim een minuut langzamer dan vorig jaar, maar met een eventuele vierde plaats ben ik wel heel tevreden. Ik heb de uitslag nog niet gezien, weet ook niet meer hoe de omstandigheden waren een jaar geleden, maar weet wel dat ik ondanks het erbij inschieten van de trainingen duidelijk de goede kant op gaan. Immers, mijn voornemen was toch al nog voor het nieuwe jaar de trainingsarbeid geducht op te voeren. Zeker na zo'n dag als vandaag...
zondag 2 december 2012
Uitstappen een optie?
Ik heb het al eerder aangegeven, zodra ik in de gaten heb dat mijn prestaties achteruit hollen (toevallig toepasselijk), dan gaat definitief de riem eraf. Het blijkt wel duidelijk te zijn dat ik de laatste tijd niet meer in de buurt kom van de in mijn verleden gelopen tijden. De 7-H, Kieldrecht en nu ook weer de aflossingmarathon in Terneuzen. Tegenover de 17'37'' en 17'44'' van vorig jaar staan die 17'54'' en 17'58'' wel erg in contrast. Dus zal ik dan maar mijn conclusie trekken dat het erop zit voor mij? Dacht het niet, ik heb nog vertrouwen in een wederopstanding. Ik steek al deze mindere dagen op de marathon. Ik denk dat ik nu wel stilaan de troubles achter me begin te laten, ik kan me nu zowat gaan richten om voltijds mijn trainingen weer op te starten. Eerlijk gezegd had ik dan ook niet verwacht twee keer onder de 18 minuten te lopen tijdens de aflossingmarathon. Een heel hendige ronde is het ook niet die afgelegd moest worden, veel bochten met eentje van bijna 180 graden waarbij je dus zowat stilstaat bij de draai. Ik liep ronde 6 en 8. Ik startte duidelijk veel te snel, 3'12'' voor de eerste kilometer is wel heel erg ambitieus. Zeker met in gedachten dat ik nog eens aan de bak zal moeten. Toch wilde ik niet teveel verzaken, we lagen op een tweede plaats en willen dat ook zo houden. De eerste plaats lag al ver buiten bereik, dus daar ging het niet meer om. De tijd van 17'54'' op 5.2 km viel me dik tegen, ik was dan ook behoorlijk ver gegaan om onder de 18 minuten te blijven. Ik vreesde dit te zullen moeten bekopen op mijn tweede rondje. Ik kon even op adem komen, maar dacht niet genoeg te hebben aan die, pakweg 18 minuten die ik als rust kreeg. Ik proefde de mijn welbekende bloedsmaak in mijn mond, teken van gesprongen longblaasjes in combinatie van de koude lucht. Ik had wel in beweging te blijven, anders werd het helemaal...
Dan stond ik daar, wachtend op Benjamin die eveneens twee rondjes had te doen. We waren immers met zes. Benjamin Gerrits had geopend. Verder bestond ons team uit Marcel Mangnus, nieuwkomer Erwin van de Broecke, Bennie Thuy en Peter de Vet. Ik sloot dus af, voelde me redelijk hersteld maar zou meer behoudend starten. Dit viel me niet helemaal tegen, kon redelijk op een vast tempo lopen, had nog de tijd en adem Bart Bleyaert te groeten die op weg was naar de eerste plaats (op deze ronde kun je elkaar tegenkomen), en het lukte me nog ook voor de tweede maal binnen de 18 minuten te lopen.
Het winnende team was duidelijk een maatje te groot voor ons, desondanks hebben we met 2h27'01'' toch een vrij aardige tijd gelopen, beseffend dat deze tijd geen ene moer voorstelt met wat veel lopers solo uitvoeren. Ik wil wel vermelden dat de snelste individuele loper Bart de Grove op deze marathon een respectabele tijd van 2h39'17 heeft neergezet. En als je het parcours kent, dan weet je dat dit helemaal geen minne prestatie is.
Voor mij, op naar de volgende, Cadzands halve....
Uitslag Dow Aflossingmarathon
Waarschijnlijk hebben wij (Roadrunning Axel), ons eigen record gebroken!
Dan stond ik daar, wachtend op Benjamin die eveneens twee rondjes had te doen. We waren immers met zes. Benjamin Gerrits had geopend. Verder bestond ons team uit Marcel Mangnus, nieuwkomer Erwin van de Broecke, Bennie Thuy en Peter de Vet. Ik sloot dus af, voelde me redelijk hersteld maar zou meer behoudend starten. Dit viel me niet helemaal tegen, kon redelijk op een vast tempo lopen, had nog de tijd en adem Bart Bleyaert te groeten die op weg was naar de eerste plaats (op deze ronde kun je elkaar tegenkomen), en het lukte me nog ook voor de tweede maal binnen de 18 minuten te lopen.
Het winnende team was duidelijk een maatje te groot voor ons, desondanks hebben we met 2h27'01'' toch een vrij aardige tijd gelopen, beseffend dat deze tijd geen ene moer voorstelt met wat veel lopers solo uitvoeren. Ik wil wel vermelden dat de snelste individuele loper Bart de Grove op deze marathon een respectabele tijd van 2h39'17 heeft neergezet. En als je het parcours kent, dan weet je dat dit helemaal geen minne prestatie is.
Voor mij, op naar de volgende, Cadzands halve....
Uitslag Dow Aflossingmarathon
Waarschijnlijk hebben wij (Roadrunning Axel), ons eigen record gebroken!
woensdag 28 november 2012
One step beyond
Het lijkt wel allemaal tegen te gaan, ik geraak gewoon niet op dreef. Was de loop in Kiedrecht voor mij ook niet iets om over naar huis te schrijven. Dat lag niet aan de loop of aan de omloop, het is daar best wel een leuke ronde om te lopen. Door een pas aangelegd natuurgebied met op de achtergrond de Antwerpse zeehaven met enorme roll on roll off schepen maakt de omgeving wel speciaal. Het probleem voor een brildragend iemand als mij dat ik in verband met de regen hier ook weer niet veel van mee kreeg. Kwam nog bij dat ik mijn uiterste best moest doen niet teveel verlies op te doen. Ik kon niet mee. Zoals ik al verwachtte, zeker niet met de winnaar Jordi van Guysse, maar dat had ik dus al ingecalculeerd. Dat ik ook niet mee kon gaan met Sander Verminck was ook meegerekend. Misschien dat ik later op de loop mijn slag wel zou slaan. Wat me meer verontruste waren mijn kilometertijden die opliepen naar 3'38'' en trager. Ik had niet het gevoel dat ik over had, terwijl ik had verwacht toch wel wat sneller te kunnen lopen. Liep ik wel alleen, met tegenwind, maar die voor mij waren niet beter af. Het liep daar allemaal solo, en ik moest moedeloos toezien dat de afstand alleen maar groter werd. Tot halfweg de koers, meewind en de wind zat me mee. Ik kon Sander achterhalen, passeren en achterlaten. De eerste plaats was geen optie, met uiteindelijk op bijna twee en een halve minuut verschil over de streep toch nog een tweede plaats. Wel een beroerde eindtijd, die 40'31'' over 11.4km.
Had ik misschien toch niet die 10 x 400 de avond ervoor moeten doen, hoewel me dat gemakkelijk afging. De tijd dat ik nog wel eens twee wedstrijden op één weekend liep is dan ook alweer enige tijd geleden, ik kan het beter wat rustiger doen. Voorlopig geen wedstrijden, eerst maar eens normaal mijn trainingen verrichten. Natuurlijk wel de aflossingmarathon, hoewel dat op dit moment voor mij ook enigszins onzeker is. Heb ik dinsdagavond een duurloop gemaakt, een uurtje in tempo 4'21'' en in elk te nemen bocht flink versnellen. En daar heb ik vandaag dus last van, gewoon lopen is nu even een pijnlijke historie. Ik heb in het donker dan ook even een misstap gemaakt, dat zal de boosdoener zijn geweest. Ik had graag nog even op de baan getraind, maar neem wijselijk mijn rust. Ik hoop zaterdag te kunnen starten. Want in dit geval is het lopen even een teamsport, en het zou me helemaal tegenvallen moest ik ons team in de steek laten door een stommiteit van mezelf.
Had ik misschien toch niet die 10 x 400 de avond ervoor moeten doen, hoewel me dat gemakkelijk afging. De tijd dat ik nog wel eens twee wedstrijden op één weekend liep is dan ook alweer enige tijd geleden, ik kan het beter wat rustiger doen. Voorlopig geen wedstrijden, eerst maar eens normaal mijn trainingen verrichten. Natuurlijk wel de aflossingmarathon, hoewel dat op dit moment voor mij ook enigszins onzeker is. Heb ik dinsdagavond een duurloop gemaakt, een uurtje in tempo 4'21'' en in elk te nemen bocht flink versnellen. En daar heb ik vandaag dus last van, gewoon lopen is nu even een pijnlijke historie. Ik heb in het donker dan ook even een misstap gemaakt, dat zal de boosdoener zijn geweest. Ik had graag nog even op de baan getraind, maar neem wijselijk mijn rust. Ik hoop zaterdag te kunnen starten. Want in dit geval is het lopen even een teamsport, en het zou me helemaal tegenvallen moest ik ons team in de steek laten door een stommiteit van mezelf.
dinsdag 20 november 2012
7 Heuvelen...en de rest?
Want het gehele parcours lijkt wel uit knippen en kuilen te bestaan, ervan uit gaande van het hoogtegrafiek van mijn horloge. Nou ken ik de ronde ondertussen wel een beetje, maar zo eens de nabeschouwing bij het uitlezen van de verzamelde informatie blijken de eerste 5km minder vals plat te zijn dan dat het lijkt. Het is gewoon een stevige, lange helling. Aan weerszijden van de weg is er bos, dat misleid het zicht op de weg. Dat ik dan ook maar net onder de 18 minuten kon blijven op deze 5km verbaasd me niet, het is elk jaar nauwelijks anders geweest. De verrassing was meer dat ik het nu ook voor elkaar kreeg überhaupt onder de 18 minuten te lopen! Ik had er niks mee op deze loop uit te voeren, mijn voorbereiding was derhalve slecht dat ik niet geloofde in een goede notering. Met twee tot drie trainingen per week, die ook nog zwak werden uitgevoerd maakt me nu niet hoopvol om de 7 heuvelen te beklimmen. Het enige lichtpuntje was dat ik nu 54'30'' mocht lopen om volgend jaar in het eerste startvak weg te gaan. Dát zag ik mezelf nog wel te doen.
Ik liep behoudend, misschien té behoudend de zevenheuvelenweg op. Omdat de eerste 5 kilometer beter gingen dan verwacht, had ik de heuvels op deze weg ook wat sneller kunnen nemen. Dat is allemaal achteraf gepraat, op het moment zelf verwachtte ik een terugslag, hoewel ik nog altijd heel gemakkelijk mijn kilometers maakte. Dat het niet heel snel meer ging, bleek toen ik 35'35'' nodig had om 10 kilometer af te leggen. Dat is tegenover de 34'43'' die ik hier vorig jaar liep op deze tussenstand. (Ik besef nu, dat ik toen niet eens zover van mijn huidige PR op de 10k verwijderd was. Dat PR moet er dus ook nog aan!)
De Zevenheuvelenweg was dit jaar toch wel iets zwaarder dan anders, de wind tegen met druilerig, koud weer. Ik kwam daar zelfs alleen te lopen! Met 32000 inschrijvingen, en ik moest dat solo doen. Ik kon aansluiting maken, maar met drie man sterk hellingen nemen schiet ook niet op. Ik ben geen goede afdaler, terwijl de heuvel opwaarts ik weer de sterkste was. Ik ging toch niet al te gek doen op de hellingen, ik wil sparen voor de afdaling op de laatste 4km. Deze gingen dan ook als een speer, ben nog aardig wat lopers gepasseerd en deed mijn best om plaatselijke heldin Heleen Plaatser voor te blijven. Vorig jaar was ze nog voor me gefinisht, komt nu terug na lang blessureleed en ik had nu de kans voor haar te finishen. Flauw eigenlijk, maar het gaf me wel die extra boost. Nu, ondanks deze extra snelheid zou ik niet eens in de buurt komen van mijn snelste tijd op deze ronde. Toch waande ik enige tijd dat ik een PR ging lopen! Over misrekening gesproken, maar dit deed me wel harder lopen. Het was zelfs over de finish dat ik pas besefte dat ik anderhalve minuut van dit PR verwijderd was. Ik was ook wel voornamelijk gefocust op het lopen zelf, ook omdat tot op het laatste moment dit me heel goed afging. Ik maakte mezelf ook wijs dat ik de marathonbasis nog bezat, dus wat kan zo'n 15 kilometer dan voorstellen? Dat ik drie weken geleden met veel pijn en moeite 42km had gelopen, vergat ik gemakshalve dan maar.
Nog net binnen de 53 minuten was ik binnen, niet eens gebroken. Té fit, te oordelen naar sommigen die gebogen over de dranghekken naar lucht snakten. Teveel gespaard, maar wist ik het dat het me zo goed zou verlopen? Eerlijk gezegd had ik ervoor getekend om een tijd onder de 53 minuten te lopen, dat het me ook zal lukken had ik vóór de start niet hard kunnen maken.
Dus, desondanks de matige tijd (maar beter dan verwacht) ben ik tevreden over mijn gelopen tijd. Tel daarbij dat er dit jaar ook geen records gebroken zijn, ondanks de bewering dat de omstandigheden daarvoor ideaal waren, dan valt er voor mij niks te klagen. Ik mis nog enigszins de snelheid, maar ook het lef om toch meer te geven in de wedstrijd. Een enorme opsteker, want ik weet nu dat ik de eerstvolgende wedstrijd wel meer kan geven. De dag na Nijmegen drie kwartier loslopen, wat wel gepaard ging met het nodige gepiep en geknars hier en daar. Maar het was het waard, ik heb weer gelopen in een schitterende omgeving, heb ik me laten vertellen. Want heus, na 7 uitvoeringen te hebben meegemaakt, heb ik me nog niet verdiept in het landschapsarchitectuur langs het parcours. Komt nog bij, met een door damp aangeslagen bril aan de binnenzijde, regendruppels aan de buitenzijde mag ik blij zijn niet op mijn bek te zijn gegaan...
Ik liep behoudend, misschien té behoudend de zevenheuvelenweg op. Omdat de eerste 5 kilometer beter gingen dan verwacht, had ik de heuvels op deze weg ook wat sneller kunnen nemen. Dat is allemaal achteraf gepraat, op het moment zelf verwachtte ik een terugslag, hoewel ik nog altijd heel gemakkelijk mijn kilometers maakte. Dat het niet heel snel meer ging, bleek toen ik 35'35'' nodig had om 10 kilometer af te leggen. Dat is tegenover de 34'43'' die ik hier vorig jaar liep op deze tussenstand. (Ik besef nu, dat ik toen niet eens zover van mijn huidige PR op de 10k verwijderd was. Dat PR moet er dus ook nog aan!)
De Zevenheuvelenweg was dit jaar toch wel iets zwaarder dan anders, de wind tegen met druilerig, koud weer. Ik kwam daar zelfs alleen te lopen! Met 32000 inschrijvingen, en ik moest dat solo doen. Ik kon aansluiting maken, maar met drie man sterk hellingen nemen schiet ook niet op. Ik ben geen goede afdaler, terwijl de heuvel opwaarts ik weer de sterkste was. Ik ging toch niet al te gek doen op de hellingen, ik wil sparen voor de afdaling op de laatste 4km. Deze gingen dan ook als een speer, ben nog aardig wat lopers gepasseerd en deed mijn best om plaatselijke heldin Heleen Plaatser voor te blijven. Vorig jaar was ze nog voor me gefinisht, komt nu terug na lang blessureleed en ik had nu de kans voor haar te finishen. Flauw eigenlijk, maar het gaf me wel die extra boost. Nu, ondanks deze extra snelheid zou ik niet eens in de buurt komen van mijn snelste tijd op deze ronde. Toch waande ik enige tijd dat ik een PR ging lopen! Over misrekening gesproken, maar dit deed me wel harder lopen. Het was zelfs over de finish dat ik pas besefte dat ik anderhalve minuut van dit PR verwijderd was. Ik was ook wel voornamelijk gefocust op het lopen zelf, ook omdat tot op het laatste moment dit me heel goed afging. Ik maakte mezelf ook wijs dat ik de marathonbasis nog bezat, dus wat kan zo'n 15 kilometer dan voorstellen? Dat ik drie weken geleden met veel pijn en moeite 42km had gelopen, vergat ik gemakshalve dan maar.
Nog net binnen de 53 minuten was ik binnen, niet eens gebroken. Té fit, te oordelen naar sommigen die gebogen over de dranghekken naar lucht snakten. Teveel gespaard, maar wist ik het dat het me zo goed zou verlopen? Eerlijk gezegd had ik ervoor getekend om een tijd onder de 53 minuten te lopen, dat het me ook zal lukken had ik vóór de start niet hard kunnen maken.
Dus, desondanks de matige tijd (maar beter dan verwacht) ben ik tevreden over mijn gelopen tijd. Tel daarbij dat er dit jaar ook geen records gebroken zijn, ondanks de bewering dat de omstandigheden daarvoor ideaal waren, dan valt er voor mij niks te klagen. Ik mis nog enigszins de snelheid, maar ook het lef om toch meer te geven in de wedstrijd. Een enorme opsteker, want ik weet nu dat ik de eerstvolgende wedstrijd wel meer kan geven. De dag na Nijmegen drie kwartier loslopen, wat wel gepaard ging met het nodige gepiep en geknars hier en daar. Maar het was het waard, ik heb weer gelopen in een schitterende omgeving, heb ik me laten vertellen. Want heus, na 7 uitvoeringen te hebben meegemaakt, heb ik me nog niet verdiept in het landschapsarchitectuur langs het parcours. Komt nog bij, met een door damp aangeslagen bril aan de binnenzijde, regendruppels aan de buitenzijde mag ik blij zijn niet op mijn bek te zijn gegaan...
 |
| Mijn iets te variabele km tijden, mijn favoriet: ronde 14. Mijn doel in de toekomst : ronde 10 voor 15km |
 |
| Heb het nooit zo met foto's van mezelf, maar vind deze toch wel eens geslaagd. Heb ik ook eens een zweefmoment. |
maandag 5 november 2012
PK runner af...
Omdat dat 'PK runner' iets is van enige jaren geleden, toen ik mijn schema's nog kreeg van PK running in Dodewaard. En waarom een pseudoniem gebruiken? Daarom vanaf nu mijn volledige naam op de weblog, geen poging meer de anonimiteit te betrachten. Trouwens, met mijn beoogde doel, mijn 'carrière' als fotograaf kan ik geen anonimiteit gebruiken. Dat ik momenteel geen foto's hier plaats, wil niet zeggen dat ik er niks aan doe. Zo had ik graag de Moerschanscross willen vastleggen, maar het bleek dat de accu in mijn auto het had begeven toen ik wilde vertrekken.
Wel heb ik een week na Etten- Leur een halve marathon volbracht. Het was niet mijn bedoeling 21km te lopen, maar eenmaal op weg ging het me goed af en heb de afstand binnen 1h31 afgelegd. Blij dat ik redelijk hersteld ben, ik kan deze week de draad weer oppakken. Hoewel ik me nu wel wat houterig voel. Maar met een training, 8x 1000 meter voor vandaag zal dit ook wel opgelost zijn...
Ik had wel nog wat foto's van een andere cross, het ietwat ruigere werk op het Vlissingse strand...
Wel heb ik een week na Etten- Leur een halve marathon volbracht. Het was niet mijn bedoeling 21km te lopen, maar eenmaal op weg ging het me goed af en heb de afstand binnen 1h31 afgelegd. Blij dat ik redelijk hersteld ben, ik kan deze week de draad weer oppakken. Hoewel ik me nu wel wat houterig voel. Maar met een training, 8x 1000 meter voor vandaag zal dit ook wel opgelost zijn...
Ik had wel nog wat foto's van een andere cross, het ietwat ruigere werk op het Vlissingse strand...
donderdag 1 november 2012
Nog eventjes..en dan klaar ermee...
Ik heb wel begrepen dat enkele mensen het jammer voor me vonden dat ik niet binnen 3 uur de 42200 meter heb kunnen voldoen. Ik ervaar dit niet zo, voor mij was dit hetzelfde als dat ik een halve marathon rond de 1h30 zou lopen. Er net onder of d'r boven, what the f...
Noem het maar balorigheid van mijn kant, ik had gemakkelijk deze limiet kunnen lopen maar had daar helemaal geen behoefte aan. Ik had eenmaal een andere eindtijd in gedachten, en als ik daar dan ver vandaan zit....
Helemaal de balen had ik van de kramp, ik was echt niet meer van plan over de streep te gaan. Dat balen had ik tijdens de loop. Achteraf heb ik er helemaal geen moeite mee gehad dat ook deze marathon niet helemaal was gelopen dan gepland. Ook nu niet enkele dagen na deze loop. Deze afstand zal gewoon geen vriend van me worden! Waar ik wel spijt van heb is dat ik toch wel wat herstel nodig heb. Heb op woensdag op de baan geprobeerd de training mee te doen, maar daar kwam ik snel van terug. Het gewone joggen lukt me wel, de versnellingen moet ik maar even uit mijn hoofd laten. Ik zal zelf wel ondervinden wanneer ik weer van start kan gaan, af en toe een versnelling tijdens een duurloop zal wel uitsluitsel brengen. Ik kan toch geen blessures gebruiken, nu ik heb voorgenomen sneller te willen worden op het kortere werk. Ik moet toch ergens voor trainen?
Ik moet nu dus even geduld hebben om weer voluit te kunnen gaan, en geduld...daar ben ik niet zo mee bedeeld....
Noem het maar balorigheid van mijn kant, ik had gemakkelijk deze limiet kunnen lopen maar had daar helemaal geen behoefte aan. Ik had eenmaal een andere eindtijd in gedachten, en als ik daar dan ver vandaan zit....
Helemaal de balen had ik van de kramp, ik was echt niet meer van plan over de streep te gaan. Dat balen had ik tijdens de loop. Achteraf heb ik er helemaal geen moeite mee gehad dat ook deze marathon niet helemaal was gelopen dan gepland. Ook nu niet enkele dagen na deze loop. Deze afstand zal gewoon geen vriend van me worden! Waar ik wel spijt van heb is dat ik toch wel wat herstel nodig heb. Heb op woensdag op de baan geprobeerd de training mee te doen, maar daar kwam ik snel van terug. Het gewone joggen lukt me wel, de versnellingen moet ik maar even uit mijn hoofd laten. Ik zal zelf wel ondervinden wanneer ik weer van start kan gaan, af en toe een versnelling tijdens een duurloop zal wel uitsluitsel brengen. Ik kan toch geen blessures gebruiken, nu ik heb voorgenomen sneller te willen worden op het kortere werk. Ik moet toch ergens voor trainen?
Ik moet nu dus even geduld hebben om weer voluit te kunnen gaan, en geduld...daar ben ik niet zo mee bedeeld....
Abonneren op:
Posts (Atom)