Hèt evenement van het jaar. Een wegwedstrijd waarvoor ik alles opzij zet. Trainen doe ik toch wel, maar in de periode voorgaand aan de Antwerp 10 Miles wordt de lat altijd wat hoger gelegd. Wat is het dat deze loop extra arbeid verantwoordt wat zou leiden tot verhoogde resultaten? Dit is alleen een vraag als je niet bekend bent met deze massaloop. Uiteraard is het er eentje met een commercieel aspect, maar welk evenement is dit niet? Ik heb wel het voordeel vooraan te mogen starten, zodat het lopen van een goede tijd zeer wel mogelijk is. Het zal voor minstens 90% van de deelnemers een zorg zijn hoelang men nodig heeft om het parcours rond te gaan. En waarschijnlijk hebben ze nog gelijk ook, want deze mensen hebben meer oog van wat er onderweg te beleven valt. Altijd en elk jaar meer en meer supporters langs de route, ook wel dankzij de schitterende weersomstandigheden op deze dag. Kan me niet herinneren ooit wel eens in de regen te hebben gelopen in Antwerpen, dus nu ook weer volgens schattingen minstens 100.000 bezoekers van de 10 Mijlen. Hoewel dit koffiedik kijken is, en ondanks dat ik genoeg werk had met mezelf kan je je niet ontzetten van de in rijendik opgesteld publiek langs de kaaien en in het centrum. De enige plaatsten waar geen toeschouwers zijn, zijn uiteraard beide tunnels. Verder krijg je het gevoel in een wielerklassieker terecht gekomen te zijn.
Mooi op tijd op de plaats, de auto op onze vaste plek op nauwelijks een paar 100 meter van het gebeuren geparkeerd (ik ga niet alles vertellen!), en omdat Carla en Julia zich hadden ingeschreven voor de ladiesrun waar tot mijn verbazing ook wel jongens tussen liepen. Rond 13u30 was dit ook afgerond en was het nu afwachten tot ik van start zou gaan. Ik stelde maar voor terug naar huis te gaan nadat we aan de rand van de Schelde met uitzicht op de skyline van Antwerpen zo'n beetje aan het relaxen waren. Carla vond dat ik wel van start zou gaan. Ik had het er helemaal niet op, de vorige dagen me niet lekker voelende en het op dat moment er een zwaar hoofd inhebbende over het verloop van de strijd. Ik had al visioenen van een over de langs de E17 geplaatste vangrail hangende en kotsende, startnummer 41 dragende deelnemer van de 16,09 kilometer lange wedstrijd. Als ik überhaupt al één van de belangrijkste Europese verkeersaders zou bereiken die men voor dit ééndaagse evenement zomaar even had dichtgegooid. Doemscenario's te over, dus niet echt een opsteker om een poging te doen voor het behalen van een PR wat wel een week eerder de opsteek was na mijn deel van de estafette tijdens de Marathon Zeeuws- Vlaanderen. Wat kan je anders, was allang blij met het mooie weer om even uit de wind in de zon nog enigszins wat op te knappen. Inlopen durfde ik nauwelijks aan, bang om direct geconfronteerd te worden met mijn zwakke gestel. Maar als je echt ziek bent, laat je het wel om daar rond te lopen en zou je in je nest liggen, dus geen gezeik!
Mijn plan...dat zet ik door. De planning..om zeker in hetzelfde tempo te starten als een week geleden. Dus de eerste kilometer in 3'14''. Liefst nog sneller, want toen liep ik over zandpaden met veel bochten en deelnemers van de marathon die gepasseerd moesten worden. Het voordeel was nu wel dat ik niet veel verwachtte van mezelf, maar zou toch proberen dit plan vast te houden. Iets over drie, en we waren weg. Direct lekker in mijn tempo, dat ook nog goed te doen was. Een beetje verbazend na een kilometer in 3'15'' dat dit me zó gemakkelijk afgaat. Had dus wel liever nog sneller gestart, maar had er nu wel vrede mee omdat ik het vermogen had nu al lopers terug te pakken. Maar we waren er nog niet! Na 6'36'' twee kilometer afgelegd, waar leidt dit naar toe! Ik ga straks de tol betalen, daar word je niet goed van!! Ondertussen de eerste twee vrouwen gepasseerd die best wel snel gingen, maar niet hard genoeg voor mij nadat ik wijselijk genoeg eventjes heb geprofiteerd door achter deze groep te blijven hangen in deze tegenwind. Met de afdaling van de Kennedytunnel vond ik het wel genoeg, ben gepasseerd en liep achteraf gezien net boven de 3 minuten/km. Dankzij dit kon ik de eerste 5 kilometer in 16'51'' afleggen, voor mezelf ongelooflijk. Maar de Garmin en de kilometeraanduiding langs de route logen niet. Ik merkte nu wel dat de voor mijn gevoel m'n sterkste punt heuvel òp wel wat had te lijden op deze dag. Ik kon hier dan nog wel medelopers achter me laten, maar het ging niet zo vanzelfsprekend als dat ik het zelf zou willen. Aan de andere kant, tijdens dergelijke lopen heb ik zelden de eerste 5 kilometer in zo'n tijd afgelegd dus spreekt het voor zich dat ik dan te maken krijg met andere tegenstanders. Dàt bedacht ik inderdaad onderweg, een positieve impuls dat ik wel kon gebruiken. Wanneer krijg ik nu de terugslag, was ook een andere gedachte. Ik moest wel redelijk blijven, ik ben nog lang niet terug op de linkeroever. Langs de kaaien was het moment voor recuperatie, twee kilometer mooie rechte baan voordat er het centrum word ingedraaid. Toch was dit deel ook weer één van komen en gaan. Ik liep samen met drie dat op een gegeven moment iets te langzaam ging naar mijn zin. In het centrum namen deze lopers de kop weer over dat mij bijna te snel ging. Dankzij het bochtenwerk kon ik telkens weer aansluiten. Dankzij deze lopers liep ik de 10km in een nieuw PR!!! Eenmaal het gedeelte langs de Italielei bleek het beste eraf te zijn bij beide kompanen. Het advies van één van de lopers om aan te sluiten bij de drie lopers niet ver vóór ons leek me wel wat. Ten eerste een tempoversnelling doet wel eens goed en natuurlijk word de tijd die je nodig acht een loop uit te doen wezenlijk verkort. Dus de daad bij het woord voegend zette ik de pas in voor de aansluiting. Ik bemerkte dat de aangever moest passen, blikte achterom maar gaf een teken dat ik moest doorgaan. Geen haatgevoelens dus. Ik zweefde een beetje tussen beide groepjes in en had een chasse patate moment. Maar toch weer dankzij enkele bochten kon ik aansluiten, hoewel dit ook niet lang duurde. Ik weet echt niet waar dit allemaal vandaan kwam, maar beide lopers kon ik vlak voor het ingaan van de beruchte konijnepijp lossen. In die afdaling werd de voorsprong ruim vergroot wat ik in de laatste kilometers zeker zo belangrijk vond voor mijn rangschikking. Ik had immers gemerkt dat de beklimmingen er vandaag toch bij inschoten dus moet ik zoveel mogelijk profijt halen door gebruik te maken van de zwaartekracht. Wat is die tunnel (gelukkig) lang in de afdaling en wat lag mijn tempo heerlijk hoog. Helaas geen Garmin gegevens, durf ook niet in te schatten wat mijn tempo was maar had het gevoel een stuk sneller te gaan dan mijn afdaling in de Kennedytunnel. Natuurlijk, 'what comes down, must go up' in dit geval. Daarbij zie je in de verte de verlichting van de buitenwereld wat dan ook werkelijk héél ver weg blijkt te zijn. Nu zat de klad er behoorlijk in en hoopte op het vlakke me nog enigszins te kunnen herstellen want er werd nog jacht gemaakt op mijn classificatie. Zelf had ik geen ambitie meer mezelf nog beter te plaatsen, omdat simpel weg deze lopers te ver voor me uit liepen. Wel jammer, want Tom van Hooste liep hierbij en om eens voor hem in een uitslag terecht te komen!
Kilometer 15, met daar aanmoedigingen vanuit Hulst en na 51'44'' wat mijn tweede tijd ooit is op deze afstand lag het bereiken van een PR nog in het verschiet. Toch was het nog een strijd om nog een redelijk tempo te handhaven en was het beste er nu wel helemaal af. Die Waaslandtunnel maakt korte metten na drie kwartier op je tandvlees te hebben gelopen. Nu had ik het bereiken van een PR voor deze dag toch al overboord gemikt, en dat ik nu zó dicht ben genaderd van dit eventuele doel kon me niet blijer maken met een persoonlijk beste tijd. Och, die finishboog blijft maar weg terwijl de seconden te snel wegtikten. Het zal erom spannen, kan ik dan minstens nog onder de 56 minuten eindigen? Op die ene seconde na, volgens de organisatie wat een mooier resultaat boekt dan wat ikzelf heb gemeten. Uiteraard neem ik díe beoordeling van 56'01'' voor 16,2 km voor de werkelijke juiste, zal wel gek zijn!
Natuurlijk was ik er dus niet zo erbarmelijk aan toe als dat ik van mening was voor de start, anders was het niet mogelijk geweest dit te presteren. Goed, met een beter en dus zekerder gevoel aan een loop beginnen is al half gewonnen. Maar ik ben heel blij dat ik me niet verloren zag en het wijselijk besluit had genomen en maar te zien waar het schip strand met voor mezelf wel heel verrassende resultaten. De tussentijden alleen al doen me zweven (niet van de koorts). Ik geloof, en Carla deelt die mening dat dit het resultaat moet zijn van een nieuwe trainingsaanpak. Verleden jaar geloofde ik er niet meer zo in, maar als ik dit nu kan zonder helemaal fit te zijn kijk ik weer uit naar de volgende uitdaging.
Nu moet ik wel de tol betalen, maar zonder die loop had ik evengoed nu met een snotvalling gezeten. Valt gelukkig allemaal wel mee, heb geen koorts meer maar moet me toch eventjes kalm houden. Maagpijn, barstende koppijn, hoestend totdat ik bekant stikte in het slijm, bloed opgevend (kapotte keel van het hoesten, geen paniek) en gesprongen longblaasjes zijn een souvenir van deze mooie editie van de Antwerp Ten Miles.
Was het dat allemaal waard? Ja, natuurlijk!!!!!!!
woensdag 30 april 2014
maandag 21 april 2014
De verlossing
Sinds de eerste editie van de Zeeuwsvlaamse marathon in 2009 waar ik samen met Sjaak Luteyn, Patrick van Quekelberghe en Marco Ottjes deel uitmaakte van het team 'Spoedklus' heb ik nooit meer aanstalten gemaakt deel te nemen aan de aflossingsmarathon. Simpelweg omdat traditioneel deze marathon samenvalt in hetzelfde weekend van de Antwerpse 10 mijlen, en die loop wil ik voor geen goud missen. Bij wijze van spreken dan, want als het om geld draait......
Dit jaar lagen de kaarten anders, een week later ten opzichte van de MZV zou in Antwerpen de in mijn ogen allermooiste loophappening van het jaar plaatsvinden. Daarmee had ik nog geen plan een team samen te stellen, onze trainer Jan van Laarhoven dacht daar anders over door met maar liefst twee teams op de Hulsterse markt te verschijnen. Goed idee, ik had er wel oren naar en ook het vinden van deelnemers bleek geen obstakel te zijn. In de laatste periode trainen we met een vrij omvangrijke groep op de woensdagavond en zijn we goed aan elkaar gewaagt. Moest er wel een selectie worden gemaakt wie in welk team en die procedure deed zich voor tijdens de 25km van Hulst door ons in te schrijven voor de 12,8 km. Een wedstrijd die me iets te vroeg kwam, aangezien ik nog opbouwende was na herstel van een knieblessure.
Toch ging het me niet verkeerd af met een derde plaats niet al te ver van mijn voorgangers. Zodoende kon er geschoven en geselecteerd worden tot uiteindelijk een week voor de aanvang van de MZV de startlijst volledig was. Ik mocht als tweede loper het stokje overnemen van Job de Feijter om mijn deel van de marathon af te werken. Een deel dat mij geheel bekend zal zijn, althans de opinie van onze coach.
Mnja, hardlopend kom ik hier zelden, fietsend maar al te dikwijls als ik van mijn werk afkom. Dan verkies ik deze route boven die van de verbindingsweg tussen Heikant en Koewacht waar je zó voor je kloten gereden kan worden. Maar ik wist dus wel wat de verstandigste optie was om deze onverharde paden te doorkruisen. Zeker niet in het diep uitgereden zéér smalle paadje dat wel verleidelijk ligt te lonken vanwege de stevig aangereden ondergrond, maar één stap verkeerd op de rand kan nare blessures tot gevolg hebben.
Dat stokje overnemen verliep geweldig volgens afspraak, op het einde van al het toegestroomde volk dat daar stond aan de rechter zijde. Jaja, tot in details was alles uitgewerkt. Er was zelfs een uitgebreid schema voor de volgauto's voorzien. Moest een kleine aanpassing maken bij de wisselplaats, vanwege de drukte kon ik niet ver genoeg uitkijken op de komst van Job. Daarom toch maar even helemaal aan de voorkant gepost om in een sprint naar de plaats van de rendez-vous. Dat stokje was in de vorm van een elastiek met klik-aansluiting met daaraan het startnummer gespeld dat om je middel gedragen diende te worden. Gelukkig wel, want om 10km een stok vast te houden! Nu was ik wel razend benieuwd naar mijn kunnen, ik had de laatste tijd hard getraind en alle trainingen gingen me geweldig af. Nu was er veel aangelegen dat ik deze 10,8km zo snel mogelijk af te leggen. Natuurlijk vanwege deze loop in teamverband, je wilt extra je best doen voor die andere jongens en ook om Jan niet te teleurstellen nadat hij veel tijd en moeite had gestoken alles zo perfect mogelijk te laten verlopen. Daarvan was ik al onder de indruk, dus zou ik speren, godverrr!!!! En voor mezelf mocht ik ook geen mindere prestatie neer zetten, dit zou me geen goed doen met het uitzicht op de 10M een week later.
Ik ging hard, natuurlijk in het begin. Niet wetend hoe lang dit vol te houden, maar wel wetend dat we nu wel op de eerste plaats liepen met behoorlijke voorsprong verwezenlijkt door Job's bliksemstart. Ik mocht niet verzaken, vasthouden dat tempo omdat de concurrentie uit het Meetjesland niet mals was. Heikant, een lus door het dorp en het was één grote inhaalrace van de 20 minuten eerder gestarte marathonlopers die mij zéér sportief de ruimte gaven. De reacties en aanmoedigingen toen ik voorbij kwam gaf me vleugels, wat een kanjers die marathonlopers om daar de moeite voor te nemen!! Ik bleef gaan, na Heikant te hebben gepasseerd checkte ik voor de eerste maal mijn Garmin dat aangaf dat ik 3'23'' de kilometer nodig had! Absurd voor mij, ik had nu ruim drie kilometer afgelegd en dan nog dit tempo. Vanwege het niet zo egaal parcours had ik me voorzien op zo'n 3'30/km, maar nu dit! Natuurlijk zou dit later wel wat bijgesteld worden, mijn start ging al véél te hard. Toch met kilometers ruim onder 3'30 bleek er vooralsnog geen rem op te zitten.
Die terugslag kwam uiteindelijk toch, met nog zo'n twee kilometer te gaan kreeg ik hevige maagkrampen, maar ik moest doorgaan. Het tempo viel drastisch terug, achteraf bleek mijn slechtste kilometer in 3'36 te zijn gegaan dus viel dit nog mee. Tegenover de 3'12'' voor de eerste kilometer, wil ik toch even melden (hoogmoed en ijdelheid, maar liefst twee van de 7 zonden, sorry). Maagkramp, een déjà vu. Kustmarathon jaar weetikveel...toen ik na 15 kilometer uitstapte wegens...maagkrampen. Oorzaak toen...waarschijnlijk krentenbollen. Wat had ik deze ochtend? Juist, krentenbollen! Toen geen optie verder te lopen, nu de kramp verbijtend volhouden. Zover was het niet en nu ken ik elke zandkorrel, schelp en schapenstront dat ik tegenkwam op deze voormalige Spaanse Linie. Onder aanmoediging van Jan, ophitsend nog een sprint van te maken waar ik voor mijn gevoel al 10 minuten geleden aan was begonnen de verlossende afdaling van deze Liniedijk om de resterende afstand mooi door een ander te laten opknappen. Kreeg ik bijkans dat vermaledijde kliksysteem niet los, oorzaak vermoeidheid waarschijnlijk om toch nog op tijd dit kleinood (zonder nummer geen finish!) af te kunnen staan.
Oooch, wat had ik het even gehad met het lopen maar wat was ik eveneens geweldig blij met mijn 37'11'' over 10.8 km. Gemiddeld 17.4km per uur gelopen, boven verwachting. En met Liam als vervolg en Rik om het karwei af te maken kon dit niet meer mislopen voor ons team, ook omdat er een ruime voorsprong was opgebouwd op het eerste kwart van de marathon hadden we een ruime marge. Met een nieuw parcoursrecord van 2u27'05 hadden we een kleine twee minuten voorsprong op nummer twee, team Meetjesland. Het feest werd helemaal compleet toen ons andere team als derde over de finish kwam, natuurlijk kon de dag niet meer stuk! Worden er al afspraken gemaakt voor de volgende editie? Waarschijnlijk wel, alleen voor mij zijn de data van de MZV en de Antwerp 10 Miles in 2015 wel zwaarwegend. Geen twee intensieve inspanningen meer in één weekend, die tijd heb ik gehad...
Dit jaar lagen de kaarten anders, een week later ten opzichte van de MZV zou in Antwerpen de in mijn ogen allermooiste loophappening van het jaar plaatsvinden. Daarmee had ik nog geen plan een team samen te stellen, onze trainer Jan van Laarhoven dacht daar anders over door met maar liefst twee teams op de Hulsterse markt te verschijnen. Goed idee, ik had er wel oren naar en ook het vinden van deelnemers bleek geen obstakel te zijn. In de laatste periode trainen we met een vrij omvangrijke groep op de woensdagavond en zijn we goed aan elkaar gewaagt. Moest er wel een selectie worden gemaakt wie in welk team en die procedure deed zich voor tijdens de 25km van Hulst door ons in te schrijven voor de 12,8 km. Een wedstrijd die me iets te vroeg kwam, aangezien ik nog opbouwende was na herstel van een knieblessure.
Toch ging het me niet verkeerd af met een derde plaats niet al te ver van mijn voorgangers. Zodoende kon er geschoven en geselecteerd worden tot uiteindelijk een week voor de aanvang van de MZV de startlijst volledig was. Ik mocht als tweede loper het stokje overnemen van Job de Feijter om mijn deel van de marathon af te werken. Een deel dat mij geheel bekend zal zijn, althans de opinie van onze coach.
Mnja, hardlopend kom ik hier zelden, fietsend maar al te dikwijls als ik van mijn werk afkom. Dan verkies ik deze route boven die van de verbindingsweg tussen Heikant en Koewacht waar je zó voor je kloten gereden kan worden. Maar ik wist dus wel wat de verstandigste optie was om deze onverharde paden te doorkruisen. Zeker niet in het diep uitgereden zéér smalle paadje dat wel verleidelijk ligt te lonken vanwege de stevig aangereden ondergrond, maar één stap verkeerd op de rand kan nare blessures tot gevolg hebben.
Dat stokje overnemen verliep geweldig volgens afspraak, op het einde van al het toegestroomde volk dat daar stond aan de rechter zijde. Jaja, tot in details was alles uitgewerkt. Er was zelfs een uitgebreid schema voor de volgauto's voorzien. Moest een kleine aanpassing maken bij de wisselplaats, vanwege de drukte kon ik niet ver genoeg uitkijken op de komst van Job. Daarom toch maar even helemaal aan de voorkant gepost om in een sprint naar de plaats van de rendez-vous. Dat stokje was in de vorm van een elastiek met klik-aansluiting met daaraan het startnummer gespeld dat om je middel gedragen diende te worden. Gelukkig wel, want om 10km een stok vast te houden! Nu was ik wel razend benieuwd naar mijn kunnen, ik had de laatste tijd hard getraind en alle trainingen gingen me geweldig af. Nu was er veel aangelegen dat ik deze 10,8km zo snel mogelijk af te leggen. Natuurlijk vanwege deze loop in teamverband, je wilt extra je best doen voor die andere jongens en ook om Jan niet te teleurstellen nadat hij veel tijd en moeite had gestoken alles zo perfect mogelijk te laten verlopen. Daarvan was ik al onder de indruk, dus zou ik speren, godverrr!!!! En voor mezelf mocht ik ook geen mindere prestatie neer zetten, dit zou me geen goed doen met het uitzicht op de 10M een week later.
Ik ging hard, natuurlijk in het begin. Niet wetend hoe lang dit vol te houden, maar wel wetend dat we nu wel op de eerste plaats liepen met behoorlijke voorsprong verwezenlijkt door Job's bliksemstart. Ik mocht niet verzaken, vasthouden dat tempo omdat de concurrentie uit het Meetjesland niet mals was. Heikant, een lus door het dorp en het was één grote inhaalrace van de 20 minuten eerder gestarte marathonlopers die mij zéér sportief de ruimte gaven. De reacties en aanmoedigingen toen ik voorbij kwam gaf me vleugels, wat een kanjers die marathonlopers om daar de moeite voor te nemen!! Ik bleef gaan, na Heikant te hebben gepasseerd checkte ik voor de eerste maal mijn Garmin dat aangaf dat ik 3'23'' de kilometer nodig had! Absurd voor mij, ik had nu ruim drie kilometer afgelegd en dan nog dit tempo. Vanwege het niet zo egaal parcours had ik me voorzien op zo'n 3'30/km, maar nu dit! Natuurlijk zou dit later wel wat bijgesteld worden, mijn start ging al véél te hard. Toch met kilometers ruim onder 3'30 bleek er vooralsnog geen rem op te zitten.
Die terugslag kwam uiteindelijk toch, met nog zo'n twee kilometer te gaan kreeg ik hevige maagkrampen, maar ik moest doorgaan. Het tempo viel drastisch terug, achteraf bleek mijn slechtste kilometer in 3'36 te zijn gegaan dus viel dit nog mee. Tegenover de 3'12'' voor de eerste kilometer, wil ik toch even melden (hoogmoed en ijdelheid, maar liefst twee van de 7 zonden, sorry). Maagkramp, een déjà vu. Kustmarathon jaar weetikveel...toen ik na 15 kilometer uitstapte wegens...maagkrampen. Oorzaak toen...waarschijnlijk krentenbollen. Wat had ik deze ochtend? Juist, krentenbollen! Toen geen optie verder te lopen, nu de kramp verbijtend volhouden. Zover was het niet en nu ken ik elke zandkorrel, schelp en schapenstront dat ik tegenkwam op deze voormalige Spaanse Linie. Onder aanmoediging van Jan, ophitsend nog een sprint van te maken waar ik voor mijn gevoel al 10 minuten geleden aan was begonnen de verlossende afdaling van deze Liniedijk om de resterende afstand mooi door een ander te laten opknappen. Kreeg ik bijkans dat vermaledijde kliksysteem niet los, oorzaak vermoeidheid waarschijnlijk om toch nog op tijd dit kleinood (zonder nummer geen finish!) af te kunnen staan.
Oooch, wat had ik het even gehad met het lopen maar wat was ik eveneens geweldig blij met mijn 37'11'' over 10.8 km. Gemiddeld 17.4km per uur gelopen, boven verwachting. En met Liam als vervolg en Rik om het karwei af te maken kon dit niet meer mislopen voor ons team, ook omdat er een ruime voorsprong was opgebouwd op het eerste kwart van de marathon hadden we een ruime marge. Met een nieuw parcoursrecord van 2u27'05 hadden we een kleine twee minuten voorsprong op nummer twee, team Meetjesland. Het feest werd helemaal compleet toen ons andere team als derde over de finish kwam, natuurlijk kon de dag niet meer stuk! Worden er al afspraken gemaakt voor de volgende editie? Waarschijnlijk wel, alleen voor mij zijn de data van de MZV en de Antwerp 10 Miles in 2015 wel zwaarwegend. Geen twee intensieve inspanningen meer in één weekend, die tijd heb ik gehad...
zondag 30 maart 2014
Zomer in Hulst
...en opeens minder tijd te besteden voor mijn voorbereiding op Antwerpen. Terwijl ik alle tijd kan gebruiken omdat ik nog niet helemaal in de vorm verkeer van enkele weken geleden toen ik in Terneuzen de 12 km had gelopen met een mooi gemiddelde. Toen kwam die blessure die me op behoorlijke afstand heeft gezet. En dan word er dit weekend een extra uur van me afgenomen waarbij ik dus méér mijn best ga moeten doen dit te compenseren met extra training! Die zomertijd kan me toch wel gestolen worden, een nutteloze instelling in mijn ogen.
Toch ben ik tevreden met het behaalde in Hulst een week ná Sas van Gent. Ik heb het idee in die ene week flink vooruit te zijn gegaan. Alhoewel ik nog behouden ben met al te harde trainingen, bang dat de de nu afgedane blessure terug de kop op zal steken. Ik kan nu ook niet teveel vergelijken met de loop in Sas, daar was de afstand langer en de weersomstandigheden totaal verschillend. Met in Hulst de mij gekozen afstand van 12,8km met zomerse temperaturen had ik nog niet zoveel af te rekenen, kon de warmte goed doorstaan. Dat ik mijn verschil met de twee voor mij lopende clubgenoten zo klein mogelijk wilde houden was ook om mijn derde plaats te zekeren vanwege een wel sterk lopende en oprukkende Liam de Mey. Die derde plaats kwam niet meer in het geding, de tweede plaats voor Job de Feyter kon nog bedreigd worden vanwege een toch nog stevige laatste kilometers van mijzelf. Zo leek het vanaf de kant misschien, maar zelf had ik totaal geen antwoord meer het gat dicht te lopen waarmee ik op een goede 50 meter op een derde plaats binnen kwam. De eerste plaats voor Rik van Laarhoven was al enige tijd beslist.
Met voor mij een tijd van 46'28'' op 12.8km betekent dit een gemiddelde van 16.6km/h. Tot nu toe tevreden, maar over 4 weken wil ik op díe zondag de wedstrijd dik door de 17 per uur volbrengen. Kwestie van heel blijven, de rest komt vanzelf..
Toch ben ik tevreden met het behaalde in Hulst een week ná Sas van Gent. Ik heb het idee in die ene week flink vooruit te zijn gegaan. Alhoewel ik nog behouden ben met al te harde trainingen, bang dat de de nu afgedane blessure terug de kop op zal steken. Ik kan nu ook niet teveel vergelijken met de loop in Sas, daar was de afstand langer en de weersomstandigheden totaal verschillend. Met in Hulst de mij gekozen afstand van 12,8km met zomerse temperaturen had ik nog niet zoveel af te rekenen, kon de warmte goed doorstaan. Dat ik mijn verschil met de twee voor mij lopende clubgenoten zo klein mogelijk wilde houden was ook om mijn derde plaats te zekeren vanwege een wel sterk lopende en oprukkende Liam de Mey. Die derde plaats kwam niet meer in het geding, de tweede plaats voor Job de Feyter kon nog bedreigd worden vanwege een toch nog stevige laatste kilometers van mijzelf. Zo leek het vanaf de kant misschien, maar zelf had ik totaal geen antwoord meer het gat dicht te lopen waarmee ik op een goede 50 meter op een derde plaats binnen kwam. De eerste plaats voor Rik van Laarhoven was al enige tijd beslist.
Met voor mij een tijd van 46'28'' op 12.8km betekent dit een gemiddelde van 16.6km/h. Tot nu toe tevreden, maar over 4 weken wil ik op díe zondag de wedstrijd dik door de 17 per uur volbrengen. Kwestie van heel blijven, de rest komt vanzelf..
zondag 23 maart 2014
Een koude douche
Door het verstrijken van de tijd loopt parallel het met rasse schreden naderen van de voor mij zeer vermaarde hoofddoelen op het vlak van de wegatletiek. Om met de deur in huis te vallen....
Ik doel uiteraard op de Antwerp 10 Miles en op de 20 km de Bruxelles. En omdat de laatste tijd het behoorlijk kachelhout was wat ik produceerde met die gemiddelde van 25km trainingsarbeid per week had ik toch wel de behoefte om ook eens wat wedstrijdkilometers te belichamen. Daarmee had ik de beslissing om van start te gaan in Sas van Gent genomen ondanks de wetenschap een achterstand te hebben opgelopen met die knie perikelen wat nu gelukkig voltooid verleden tijd mag genoemd worden. Toch die vrees...dat het weer de kop opsteekt. Met mijn voornemen direct te stoppen als er maar iets van gewaarwording word geconstateerd. Ik maakte me daarover trend geen zorgen, met de afgelopen baantraining op woensdagavond in het hoofd. Weer eens een fraaie 20 x 200 metertjes afgeraffeld in plusminus 37 seconden. Ook wil ik van de gelegenheid gebruik maken om reclame te maken voor mijn Mt. Ventoux gebeuren. Helaas loopt dit niet helemaal soepel wat het doneren betreft. Oja, ik heb het minimumbedrag wel bereikt, maar er kan uiteraard nog bij. Het aanschrijven bij firma's en bedrijven is hopeloos, er word geschermd met de hedendaagse economische weerslag wat dan connecteert met een stopzetting van sponsoring c.q. doneren. Toch vraag ik niet veel, een tientje per bedrijf zou al mooi zijn. Uitzonderingen daar gelaten, zoals Johnnie Harms tegelwerk uit Axel. Hoefde niet eens na te denken en schonk €100, mooi toch?
Terug naar de wedstrijd, die er geen was. Minstens een 3'40/km waar ik mijn zinnen op had gezet. De eerste kilometers een haalbare zaak, nadat Sander Verminck eenzaam voor een soloproject had gekozen. Oké, ik liep dan tweede plaats met toch een stille hoop...die ik al snel kon laten varen. Sander werd steeds kleiner, mijn kilometertijden steeds groter. Zelfs meewind ging ik richting de 3'40 en wist al voor de tiende kilometer dat mijn doel niet haalbaar bleek. In de open polder rond Sas had de stevige wind vrij spel, kon nog net bespaard blijven van een hevige onvrijwillige wasbeurt. Maar wat een spectaculair wolkenspel, niet fotografisch weer te geven. Daarmee zijn Hollandse oude meesters in de middeleeuwen wereldberoemd mee geworden, en terecht. Het was genieten, ondanks mijn lijden. Ik begon er de brui aan te geven, na kilometer 12 was het niet veel meer dan uitlopen. Hoefde ik dat straks niet meer te doen en ik had geen bedreiging te duchten voor mijn plaats, maar soit...maakte me ook niet uit. Edoch, ondanks mijn wel zéér trage laatste kilometers kon ik verrassend nog een gemiddelde noteren van 16,1km/u over de 14.9km in plaats van de beloofde 15.7km (eindtijd 55'53''). What's in a name, wist ik al op voorhand. Dus zo'n koude douche werd deze loop voor mij toch niet. Dat dát wel het geval was, letterlijk dan, met al het opgebruikte warme water mocht de pret niet drukken. Straks een uurtje rond gaan, en dat zal me meevallen. Heb dus niet al teveel afgezien daar in Sas. Op naar snellere tijden...
Ik doel uiteraard op de Antwerp 10 Miles en op de 20 km de Bruxelles. En omdat de laatste tijd het behoorlijk kachelhout was wat ik produceerde met die gemiddelde van 25km trainingsarbeid per week had ik toch wel de behoefte om ook eens wat wedstrijdkilometers te belichamen. Daarmee had ik de beslissing om van start te gaan in Sas van Gent genomen ondanks de wetenschap een achterstand te hebben opgelopen met die knie perikelen wat nu gelukkig voltooid verleden tijd mag genoemd worden. Toch die vrees...dat het weer de kop opsteekt. Met mijn voornemen direct te stoppen als er maar iets van gewaarwording word geconstateerd. Ik maakte me daarover trend geen zorgen, met de afgelopen baantraining op woensdagavond in het hoofd. Weer eens een fraaie 20 x 200 metertjes afgeraffeld in plusminus 37 seconden. Ook wil ik van de gelegenheid gebruik maken om reclame te maken voor mijn Mt. Ventoux gebeuren. Helaas loopt dit niet helemaal soepel wat het doneren betreft. Oja, ik heb het minimumbedrag wel bereikt, maar er kan uiteraard nog bij. Het aanschrijven bij firma's en bedrijven is hopeloos, er word geschermd met de hedendaagse economische weerslag wat dan connecteert met een stopzetting van sponsoring c.q. doneren. Toch vraag ik niet veel, een tientje per bedrijf zou al mooi zijn. Uitzonderingen daar gelaten, zoals Johnnie Harms tegelwerk uit Axel. Hoefde niet eens na te denken en schonk €100, mooi toch?
Terug naar de wedstrijd, die er geen was. Minstens een 3'40/km waar ik mijn zinnen op had gezet. De eerste kilometers een haalbare zaak, nadat Sander Verminck eenzaam voor een soloproject had gekozen. Oké, ik liep dan tweede plaats met toch een stille hoop...die ik al snel kon laten varen. Sander werd steeds kleiner, mijn kilometertijden steeds groter. Zelfs meewind ging ik richting de 3'40 en wist al voor de tiende kilometer dat mijn doel niet haalbaar bleek. In de open polder rond Sas had de stevige wind vrij spel, kon nog net bespaard blijven van een hevige onvrijwillige wasbeurt. Maar wat een spectaculair wolkenspel, niet fotografisch weer te geven. Daarmee zijn Hollandse oude meesters in de middeleeuwen wereldberoemd mee geworden, en terecht. Het was genieten, ondanks mijn lijden. Ik begon er de brui aan te geven, na kilometer 12 was het niet veel meer dan uitlopen. Hoefde ik dat straks niet meer te doen en ik had geen bedreiging te duchten voor mijn plaats, maar soit...maakte me ook niet uit. Edoch, ondanks mijn wel zéér trage laatste kilometers kon ik verrassend nog een gemiddelde noteren van 16,1km/u over de 14.9km in plaats van de beloofde 15.7km (eindtijd 55'53''). What's in a name, wist ik al op voorhand. Dus zo'n koude douche werd deze loop voor mij toch niet. Dat dát wel het geval was, letterlijk dan, met al het opgebruikte warme water mocht de pret niet drukken. Straks een uurtje rond gaan, en dat zal me meevallen. Heb dus niet al teveel afgezien daar in Sas. Op naar snellere tijden...
zondag 16 maart 2014
Mag het ietsje meer zijn?
Uit de luwte, in de schaduw, als figurant, ter invulling...Zoveel benamingen die ik wil geven voor mijn deelname aan de Krokusloop in Hulst. Tenminste, dát was mijn plan. Omdat ik nog altijd last heb van de naweeën van de te gelopen wedstrijd aan de zeedijk nam ik me voor geen potten te breken met het risico mijn poten te breken op de Liniewerken van Hulst. Een schitterende omgeving voor cross en training, dat wel. Maar dan moet je je niet in een krakende toestand begeven.
Over die wedstrijd in Terneuzen heb ik geen verslag gemaakt, kan ik wel kort over zijn. Om 15h00 gestart op de 12K, samen met de andere afstanden waarvan de 25K de langste was. Die afstand heeft geen nut voor me, ik ben geen marathonloper. Dus koos ik wijselijk voor de midden afstand.
Na de openingsronde op de atletiekbaan besloot ik de rest alleen uit te voeren, dat wil zeggen dat ik nog wat versnelde na 300 meter en er niemand met me meeging. Dus heb ik de 12km alleen uitgevoerd met in het doorgaan een mooie rugwind, bij terugkeer liep het tempo uiteraard wel terug met zelfs een 3'40 op een kilometer. Ter vergelijking: gemiddeld 3'27/km op de eerste helft. Toch met een gemiddelde van 17 per uur de loop gewonnen. Maar vanaf toen is het wat minder geworden met een ontsteking in mijn linkerknie als reden. Dus rust, of heel rustig lopen maar dat komt op hetzelfde neer! Af en toe weer eens een training geprobeerd met frustratie als gevolg en weer wat langere opgedrongen rust.
Dan in Hulst, na een paar dagen zonder enige last, na een volledig uitgelopen woensdagavond training zonder nadelige gevolgen was ik wel wat meer vertrouwd om te starten met die wijsheid als ik maar íets voelde ik gelijk de handdoek in de ring zou werpen. Nadeel was dat ik die ochtend van 9 tot 12u in het afhaal magazijn stond op mijn werk. Dat is ook veel geloop en gesjouw, normaal gesproken maar het was deze keer eens opvallend rustig. Bij de start kende ik mijn plaats en stond achteraan ondanks het aandringen van medelopers 'Ga jij nou eens vooraan staan, wat doe je hier' met het tegenbericht van mij dat ik mijn rondjes hier draai en verder van de infrastructuur zal genieten (is een bos wel een infrastructuur?). Totaal, en dan ook totaal geen last maar dat is vrij normaal bij inspanning. Het is maar ná de loop dat de problemen opspelen, maar vooruit, zolang het duurt...en het duurde niet zolang totdat ik het niet kon laten en toch maar besloot mijn tempo op te voeren. Liep ik nog de eerste kilometer in 4'30, de tweede ging opeens in 4'11. Daarna nog wel even een kilometer in 4'29 gelopen samen met Patrick, maar Patrick gaf aan dat ik toch maar beter door kon lopen. Vanaf daar alles onder de 4 minuten met een uitschieter van 3'47, met in het achterhoofd de wetenschap dat ik wel eens heel veel spijt ga kunnen krijgen van dit haantjesgedrag.
Maar nu, zondagochtend...ik voel me geweldig...de zon schijnt...en ga straks een een flink uur lopen rennen!
Wel jammer, want mijn doel zou vandaag de Zwinstedenloop geweest zijn. Had ik goed kunnen door trainen, en met de omstandigheden van vandaag zou het wel eens een heel mooie halve marathontijd kunnen worden. Dan wordt het nu Antwerpen's 10 Mijl, de 20 van Brussel (ingeschreven), de Mont Ventoux en zeer waarschijnlijk Roosendaal, aldus mijn goed gevulde agenda.
Over die wedstrijd in Terneuzen heb ik geen verslag gemaakt, kan ik wel kort over zijn. Om 15h00 gestart op de 12K, samen met de andere afstanden waarvan de 25K de langste was. Die afstand heeft geen nut voor me, ik ben geen marathonloper. Dus koos ik wijselijk voor de midden afstand.
Na de openingsronde op de atletiekbaan besloot ik de rest alleen uit te voeren, dat wil zeggen dat ik nog wat versnelde na 300 meter en er niemand met me meeging. Dus heb ik de 12km alleen uitgevoerd met in het doorgaan een mooie rugwind, bij terugkeer liep het tempo uiteraard wel terug met zelfs een 3'40 op een kilometer. Ter vergelijking: gemiddeld 3'27/km op de eerste helft. Toch met een gemiddelde van 17 per uur de loop gewonnen. Maar vanaf toen is het wat minder geworden met een ontsteking in mijn linkerknie als reden. Dus rust, of heel rustig lopen maar dat komt op hetzelfde neer! Af en toe weer eens een training geprobeerd met frustratie als gevolg en weer wat langere opgedrongen rust.
Dan in Hulst, na een paar dagen zonder enige last, na een volledig uitgelopen woensdagavond training zonder nadelige gevolgen was ik wel wat meer vertrouwd om te starten met die wijsheid als ik maar íets voelde ik gelijk de handdoek in de ring zou werpen. Nadeel was dat ik die ochtend van 9 tot 12u in het afhaal magazijn stond op mijn werk. Dat is ook veel geloop en gesjouw, normaal gesproken maar het was deze keer eens opvallend rustig. Bij de start kende ik mijn plaats en stond achteraan ondanks het aandringen van medelopers 'Ga jij nou eens vooraan staan, wat doe je hier' met het tegenbericht van mij dat ik mijn rondjes hier draai en verder van de infrastructuur zal genieten (is een bos wel een infrastructuur?). Totaal, en dan ook totaal geen last maar dat is vrij normaal bij inspanning. Het is maar ná de loop dat de problemen opspelen, maar vooruit, zolang het duurt...en het duurde niet zolang totdat ik het niet kon laten en toch maar besloot mijn tempo op te voeren. Liep ik nog de eerste kilometer in 4'30, de tweede ging opeens in 4'11. Daarna nog wel even een kilometer in 4'29 gelopen samen met Patrick, maar Patrick gaf aan dat ik toch maar beter door kon lopen. Vanaf daar alles onder de 4 minuten met een uitschieter van 3'47, met in het achterhoofd de wetenschap dat ik wel eens heel veel spijt ga kunnen krijgen van dit haantjesgedrag.
Maar nu, zondagochtend...ik voel me geweldig...de zon schijnt...en ga straks een een flink uur lopen rennen!
Wel jammer, want mijn doel zou vandaag de Zwinstedenloop geweest zijn. Had ik goed kunnen door trainen, en met de omstandigheden van vandaag zou het wel eens een heel mooie halve marathontijd kunnen worden. Dan wordt het nu Antwerpen's 10 Mijl, de 20 van Brussel (ingeschreven), de Mont Ventoux en zeer waarschijnlijk Roosendaal, aldus mijn goed gevulde agenda.
dinsdag 4 maart 2014
Een uitstap in dubbele zin...
In de moderne tijd waarbij het 'in' is trails, marathons en color runs te organiseren, die dan ook massaal opgezocht worden, blijf ik achter de feiten aanlopen. Tenminste, dat komt zo op mij over als er mij gevraagd word naar mijn beste marathontijd en ik wat terughoudend reageer. Tegenwoordig heb je gewoon een marathon te hebben gedaan als je al minstens een jaar hardloopt. Vraag aan vele 'start to runners' en het doel is uiteindelijk toch wel de New York, Berlin of dan een Zeeuwse 42er uit te lopen. Tijd is niet belangrijk, iedereen is tegenwoordig winnaar als je maar over de finish geraakt, desnoods kruipend.
Ik heb dan wel een marathon gelopen, en die eerste keer had ook gelijk mijn laatste moeten zijn. Maar als ik voor mijn debuut de Kustmarathon (2008) kies waarbij het die dag ook nog een windkrachtje of 6 tegen heb, overall als 16de eindig in 3u06 dan is de verleiding om het de volgende keer nóg beter te doen.
Nou, dat is dus nooit meer gelukt, twee maal uitgestapt en de allerlaatste wel gefinisht in 3 uur en 6 seconden (Etten-Leur). Uit pure balorigheid en frustratie niet eens meer de behoefte onder de drie uur te willen lopen, hoewel dit gemakkelijk had gekund. Ik heb toen beslist nooit meer een marathon te lopen, maar zeg nooit 'nooit'...
Nee, ik heb het op dit moment het nog heel goed naar mijn zin op de kortere afstanden, waarbij vooral mijn keuze gaat naar de 15K en 10EM. Nog wel eens een paar keer de 800 meter geprobeerd wat resulteerde in een Zeeuws Record aller tijden bij de 45+, maar ook niet in een tijd die mij tevreden stelde. Schoenmaker, blijf bij je leest is bij mij wel van toepassing, we heten niet allemaal Sébas Schletterer!
Daarom komt het misschien wat vreemd over, dan toch te beslissen om de uitdaging aan te gaan de Mont-Ventoux hardlopend aan te gaan. Dit moest al langer eens als een vakantie uitstapje ingepland worden, nadat ik de ervaring had opgedaan door ondertussen in verloop van tijd de Alpe-d'Huez drie maal te hebben aangedaan. De eerste keer zomaar voor mezelf, twee maal op 15 augustus waarbij ik samen met een ruim 200 tal Fransen (ook wel Nederlanders) in een soort wedstrijdverband de 14 km klim (1u15'48'') hebben afgelegd. De laatste keer ook de berg terug afgelopen, maar daar kreeg ik onderweg wel wat spijt van!
Dus nu die kale berg!!!
Niet zomaar, maar met een doel. Het doel om aandacht te vragen aan de ziekte Multiple Sclerose. Het doel om geld in te zamelen om het onderzoek tegen deze ziekte te ondersteunen. Daarbij word veel onderzoek verricht, met resultaat maar nog niet voldoende om het tij tegen deze ongeneselijke ziekte te keren. Ik zal er zeker niet alleen zijn, maar liefst 775 deelnemers, voornamelijk fietsers zullen op Pinkstermaandag te vinden zijn op de hellingen van de reus van de Vaucluse.
Niet zomaar, maar omdat ik van heel nabij mee maak wat deze ziekte doet. Mijn eigen broer Patrick is al heel wat jaren drager van deze ziekte, heeft nog heel lang zijn werk kunnen uitvoeren als vrachtwagenchauffeur met het vervoer van uitzonderlijke goederen. Hoe langer, breder of hoger hoe liever. Schuwde geen lange dagen, alles om te mogen rijden totdat het noodlottige van het één op het andere moment toesloeg. Die uitval was zo heftig dat het niet meer goed kwam, wat in het verleden soms met een sisser afliep was nu niet meer het geval. En omdat het contrast tussen hem en mij niet groter kan zijn, kan en wil ik mij inzetten voor dit doel. Die berg oplopen zal geen sinecure worden, maar gesterkt met het feit waar Patrick elke dag doorheen gaat een haalbare zaak.
Mij steunen en daarbij het onderzoek helpen kan op de site www.klimmentegenms.nl.
Elke cent is meegenomen.
Ik heb dan wel een marathon gelopen, en die eerste keer had ook gelijk mijn laatste moeten zijn. Maar als ik voor mijn debuut de Kustmarathon (2008) kies waarbij het die dag ook nog een windkrachtje of 6 tegen heb, overall als 16de eindig in 3u06 dan is de verleiding om het de volgende keer nóg beter te doen.
Nou, dat is dus nooit meer gelukt, twee maal uitgestapt en de allerlaatste wel gefinisht in 3 uur en 6 seconden (Etten-Leur). Uit pure balorigheid en frustratie niet eens meer de behoefte onder de drie uur te willen lopen, hoewel dit gemakkelijk had gekund. Ik heb toen beslist nooit meer een marathon te lopen, maar zeg nooit 'nooit'...
Nee, ik heb het op dit moment het nog heel goed naar mijn zin op de kortere afstanden, waarbij vooral mijn keuze gaat naar de 15K en 10EM. Nog wel eens een paar keer de 800 meter geprobeerd wat resulteerde in een Zeeuws Record aller tijden bij de 45+, maar ook niet in een tijd die mij tevreden stelde. Schoenmaker, blijf bij je leest is bij mij wel van toepassing, we heten niet allemaal Sébas Schletterer!
Daarom komt het misschien wat vreemd over, dan toch te beslissen om de uitdaging aan te gaan de Mont-Ventoux hardlopend aan te gaan. Dit moest al langer eens als een vakantie uitstapje ingepland worden, nadat ik de ervaring had opgedaan door ondertussen in verloop van tijd de Alpe-d'Huez drie maal te hebben aangedaan. De eerste keer zomaar voor mezelf, twee maal op 15 augustus waarbij ik samen met een ruim 200 tal Fransen (ook wel Nederlanders) in een soort wedstrijdverband de 14 km klim (1u15'48'') hebben afgelegd. De laatste keer ook de berg terug afgelopen, maar daar kreeg ik onderweg wel wat spijt van!
Dus nu die kale berg!!!
Niet zomaar, maar met een doel. Het doel om aandacht te vragen aan de ziekte Multiple Sclerose. Het doel om geld in te zamelen om het onderzoek tegen deze ziekte te ondersteunen. Daarbij word veel onderzoek verricht, met resultaat maar nog niet voldoende om het tij tegen deze ongeneselijke ziekte te keren. Ik zal er zeker niet alleen zijn, maar liefst 775 deelnemers, voornamelijk fietsers zullen op Pinkstermaandag te vinden zijn op de hellingen van de reus van de Vaucluse.
Niet zomaar, maar omdat ik van heel nabij mee maak wat deze ziekte doet. Mijn eigen broer Patrick is al heel wat jaren drager van deze ziekte, heeft nog heel lang zijn werk kunnen uitvoeren als vrachtwagenchauffeur met het vervoer van uitzonderlijke goederen. Hoe langer, breder of hoger hoe liever. Schuwde geen lange dagen, alles om te mogen rijden totdat het noodlottige van het één op het andere moment toesloeg. Die uitval was zo heftig dat het niet meer goed kwam, wat in het verleden soms met een sisser afliep was nu niet meer het geval. En omdat het contrast tussen hem en mij niet groter kan zijn, kan en wil ik mij inzetten voor dit doel. Die berg oplopen zal geen sinecure worden, maar gesterkt met het feit waar Patrick elke dag doorheen gaat een haalbare zaak.
Mij steunen en daarbij het onderzoek helpen kan op de site www.klimmentegenms.nl.
Elke cent is meegenomen.
maandag 17 februari 2014
Cadzands halve
Redelijk zelfverzekerd enigszins uitkijkend naar de editie van 2014. Ik voelde me niet eerder zo klaar om deze omloop uit te voeren. Ondanks dat ik al enige tijd uitgestapt ben van de vaste schema's op maat geleverd door Coach4run. Sinds september van het vorige jaar had ik besloten niet langer een bepaald regime te doorlopen en had mijn zinnen gezet op wat meer vrijheid wat betreft het hardloop gebeuren. Desondanks heb ik me gestort op het verleden schemawerk en zocht maar wat uit wat overeen kwam met datgene waar ik mijn zinnen op had gezet. Zoals de 7-Heuvelenloop die al voor de 8ste maal voor mij zou passeren. Dat ik het presteerde om deze Nijmeegse loop mijn tweede snelste tijd op dit parcours zonder stabiel trainingspatroon neer te zetten, verbaasde vooral mezelf. Eén seconde boven de 52 minuten, nog altijd een halve minuut van mijn PR, maar toch....
Ik begon dan ook weer een gevoel van wederopstanding te creëren, na een seizoen van abominabele prestaties te hebben neergezet. Terug naar de trainingsmethode op afstand was geen optie, ik wou toch eens iets anders. En hoe dicht bij de deur en hoe vanzelfsprekend ben ik gewoon terecht gekomen bij mijn club RKHAV. En sinds december verkrijg ik mijn schema van Jan van Laarhoven, tot mijn volle tevredenheid. Een totaal andere manier van training, in plaats van afstanden zijn het nu minuten intervallen wat mij heel goed bevalt.
Dat eerste weekend in februari zag meteorologisch veelbelovend uit, zondag niet teveel wind, een behaaglijke temperatuur voor de tijd van het jaar en zelfs volop zonneschijn. Wat wil je nog meer? Natuurlijk had ik ook de tijd en tij coëfficiënten (pardon?) geraadpleegd en blijkens was het laagste pijl al om 9h30 geschied, wat betekent opkomend water, wat betekent een ongestabiliseerd strand, wat betekent diepe sporen nalatend op het zachte zand. Nouja, iedereen moet hier overheen, dus wat dan nog?
Ik stond eens helemaal vooraan bij de start, ook wel omdat ik tegen mijn principe in vrij laat me naar deze plaats begaf. Ik was dan ook wel goed weg, de start was er ook wel een met snelheid. Er waren dan ook personen die een aanval gingen wagen om het ronde record te breken. Dan moet je het wel goed weten, om minstens 1u08 te lopen op dit parcours. Ik was nu eens niet zo gek om me gek te laten maken dat tempo te gaan opvolgen, met het gevolg dat ik na nauwelijks één kilometer cours al in de chasse patat bevond. Tegenwind, vrij stevig, ook dat nog terwijl het bij het inlopen het niet zo heftig aanvoelde. Ik kreeg gelukkig wel gezelschap van niemand minder dan Marc Papanikitas. Ik had de man wel al eens geklopt op de Stekense Kerstloop, maar moet nu maar zien wat er te wachten staat. Dan eindelijk, dat lange rechte stuk over de weg met die vermaledijde tegenwind kon de rug gekeerd worden, maar het viel me ietwat tegen dat er een enorme groep lopers zo vlak op de hielen liep. Op de zeedijk was het duidelijk voor me dat Marc net wat teveel tempo voor me had en moest helaas de man laten gaan. Ik kwam samen te lopen met Teun van der Meulen die ik herkende van de Jules Unlimited Loop. Niet zo moeilijk te herkennen, ik schat dat de man zijn gezichtsveld zich ruim 2 meter boven het maaiveld bevind. Wat een verademing moet dat zijn voor een fotograaf met zo'n aangeboren uitzicht! Ja, zulke dingen spelen door mijn kop, ook op die momenten dat ik nog dien te switchen op mijn tweede adem. Ondertussen hoorde ik achter me in gesprek zijnde personen, fietsers wellicht? Bleken het eveneens lopers te zijn! Terwijl ik na drie kilometer al lag te gapen als een vis op het droge liepen dié te ouwehoeren en waarschijnlijk ook nog over koebeesten en muttens (Zuiddorps). De hellingen over de duinen kregen ter hoogte van het strand meer het karakter van valse loeders, in staat je te breken. Dankzij, en niets anders, mijn uitgebreide parcourskennis kon ik voor mijn gevoel een slag uit slaan. Warempel dat het verschil tussen mij en de achtervolgende groep ruim werd vergroot. Misschien wel beter om eens voor de verandering samen op te lopen, maar daar ben ik nooit zo van gediend. Ik liep nog wel samen met de Rotterdammer en vond het zo wel druk genoeg tussen die ruim 880 deelnemers (5k meegeteld). Op de boulevard kwam ik in gesprek, had even het idee dat hij voor de 5 kilometer ging maar bleek ook voor de 21 te hebben gekozen. Hij vond het wel fijn niet alleen te moeten lopen, maar mijn ervaring met 'De Wielingen' wedlopen is dat ze zo begaan zijn met de atleten dat het parcours nou niet altijd even mooi geplaveid is, de sadisten!!
Op het ene moment loop je voor het gevoel de sterren van de hemel dankzij het licht vooroverhellend parcours met wind in de rug en café in zicht, het volgende moment word je van een omgeploegd zandstrand in een bocht van 180 graden terug de duinen ingejaagd via een zwaar onder bestuifde helling om dan tegenwind de terugweg aan te vangen op een route waarbij op het moment van aanleggen nog niet de minste vorm van een waterpas of laser aan te pas is gekomen. Dus samen lopen, mnjaah, als je allebei zo'n in beetje dezelfde disciplines bekwaam bent. Lopen over strand, het passeren van de paalhoofden, zoeken naar de meest ideale lijn, lopen tegenwind, profiteren van de meewind, het nemen van de hellingen en hoe bereik je de laatste kilometers? Dat samenlopen was na de oversteek naar het strand via de trap voltooid verleden tijd. Ieder zijn eigen weg, ik ging lekker, zag in de verste eerst Marc Papa. Kon verder niet ontdekken hoeveel en wie. Maakte me ook niet uit, belangrijk was mezelf niet op te blazen en gewoon mijn eigen weg vervolgen wat af en toe toch niet helemaal verliep zoals ik had gepland. Godver, wat zijn die paalhoofden ruw!! Het zand zoals verwacht af en toe teveel dempend. Werd nog bijgehaald voordat we het strand bij de radarpost verlieten. Het was dan wel weer zo dat ik deze lopers bij het verlaten van het strand weer kwijt speelde, net op zo'n moment dat je wel wat samenwerking kan gebruiken vanwege de wederom opzettende tegenwind. Keek achter me maar had geen behoefte een verbond te maken en bleef op eigen tempo de weg vervolgen. Ik loop nu toch wel lekkerder met de wind tegen. Tot nu toe had ik niet kunnen genieten van enigszins enige samenwerking en het zag er naar uit dat dit ook niet meer te gebeuren stond. Lang, heel lang liep ik alleen zonder kans terug te keren bij de lopers voor me. Achter me was het verschil minder groot, maar werd voorlopig niet bedreigd.
De Zwarte Polder was heftig, hier stond de wind vol in het gezicht. Een wind die overigens een behoorlijk verfrissende werking had wat wel enige invloed had op het spiermechanisme in de bovenbenen. Ik kreeg zowat een verkrampt gevoel en had spijt me toch niet wat warmer te hebben gekleed. Stoer willen zijn, hé. Het was me ondertussen al duidelijk(!) gemaakt dat ik op de 7de of 10de plaats liep. Ik hield me maar bij het slechtste geval, wat hierbij betekend dat ik strijd om mijn 10 plaats vast te houden. Dat had ik op voorhand niet durven beweren dat ik dáár überhaupt voor zou kunnen gaan! Maar die 10de plaats kwam toch in het geding, ik werd gewaarschuwd voor twee achtervolgers. Ik hoorde al hun voetstappen, net op het moment dat we het asfalt werden afgestuurd en zowat een rotsachtig pad werden verwezen. Rotsachtig, zo voelde het voor mij aan hoewel dat wel zou meevallen met die rotsen. Ik liet me niet gek maken, gaan ze mij voorbij het zij dan zo. De laatste kilometers zijn onverbiddelijk als je op je tandvlees loopt en gewoon voorzichtig met aangepast tempo de hellingen nemen. Recupereren is nauwelijks mogelijk met die tegenwind en is het beste te doen op de momenten bij de afdalende hellingen. Nu zijn die bewuste hellingen niet zo heel heftig, maar na 17 kilometer is er toch het één en ander aan slijtage onderhevig. Toch werkte mijn gebruikte techniek in mijn voordeel, in plaats van dat ik verwachtte om elk moment buiten de top 10 te worden gebonjourd kon ik werkelijk wat winst boeken. Omkijken doe ik liever niet, maar op een gegeven moment word de stress me teveel en wil ik de verzekering zeker te zijn van mijn behaalde positie. Met de eerste Cadzandse hotels boven op het duin in zicht dat plotseling in een bocht opdoemt, was voor mij het moment de check uit te voeren en was hoogst verrast dat ik nog zó ruim was uitgelopen. Nu niet verzaken, integendeel, ik kreeg het gevoel kracht te kunnen putten met dit voordeel. Of werkelijk mijn tempo werd opgevoerd zou ik eens moeten herbekijken op Garmin Connect, maar wat maakt het uit. Ik ging hier vandaag een top 10 lopen. Niet zover onder de 1h20 als dat ik had gewild maar kom, daar waren nu de omstandigheden ook niet helemaal naar. Trouwens, bij die aanval op het record was het verschil veel groter dan wat ik sneller had kunnen zijn op deze ronde, dus zo slecht deed ik het niet. Wel slechts een derde plaats bij de Masters 45. Dus drie ouwe mannen bij de top 10, kun je nagaan in wat voor een bejaardensport ik ben bezeild....
Ik begon dan ook weer een gevoel van wederopstanding te creëren, na een seizoen van abominabele prestaties te hebben neergezet. Terug naar de trainingsmethode op afstand was geen optie, ik wou toch eens iets anders. En hoe dicht bij de deur en hoe vanzelfsprekend ben ik gewoon terecht gekomen bij mijn club RKHAV. En sinds december verkrijg ik mijn schema van Jan van Laarhoven, tot mijn volle tevredenheid. Een totaal andere manier van training, in plaats van afstanden zijn het nu minuten intervallen wat mij heel goed bevalt.
Dat eerste weekend in februari zag meteorologisch veelbelovend uit, zondag niet teveel wind, een behaaglijke temperatuur voor de tijd van het jaar en zelfs volop zonneschijn. Wat wil je nog meer? Natuurlijk had ik ook de tijd en tij coëfficiënten (pardon?) geraadpleegd en blijkens was het laagste pijl al om 9h30 geschied, wat betekent opkomend water, wat betekent een ongestabiliseerd strand, wat betekent diepe sporen nalatend op het zachte zand. Nouja, iedereen moet hier overheen, dus wat dan nog?
Ik stond eens helemaal vooraan bij de start, ook wel omdat ik tegen mijn principe in vrij laat me naar deze plaats begaf. Ik was dan ook wel goed weg, de start was er ook wel een met snelheid. Er waren dan ook personen die een aanval gingen wagen om het ronde record te breken. Dan moet je het wel goed weten, om minstens 1u08 te lopen op dit parcours. Ik was nu eens niet zo gek om me gek te laten maken dat tempo te gaan opvolgen, met het gevolg dat ik na nauwelijks één kilometer cours al in de chasse patat bevond. Tegenwind, vrij stevig, ook dat nog terwijl het bij het inlopen het niet zo heftig aanvoelde. Ik kreeg gelukkig wel gezelschap van niemand minder dan Marc Papanikitas. Ik had de man wel al eens geklopt op de Stekense Kerstloop, maar moet nu maar zien wat er te wachten staat. Dan eindelijk, dat lange rechte stuk over de weg met die vermaledijde tegenwind kon de rug gekeerd worden, maar het viel me ietwat tegen dat er een enorme groep lopers zo vlak op de hielen liep. Op de zeedijk was het duidelijk voor me dat Marc net wat teveel tempo voor me had en moest helaas de man laten gaan. Ik kwam samen te lopen met Teun van der Meulen die ik herkende van de Jules Unlimited Loop. Niet zo moeilijk te herkennen, ik schat dat de man zijn gezichtsveld zich ruim 2 meter boven het maaiveld bevind. Wat een verademing moet dat zijn voor een fotograaf met zo'n aangeboren uitzicht! Ja, zulke dingen spelen door mijn kop, ook op die momenten dat ik nog dien te switchen op mijn tweede adem. Ondertussen hoorde ik achter me in gesprek zijnde personen, fietsers wellicht? Bleken het eveneens lopers te zijn! Terwijl ik na drie kilometer al lag te gapen als een vis op het droge liepen dié te ouwehoeren en waarschijnlijk ook nog over koebeesten en muttens (Zuiddorps). De hellingen over de duinen kregen ter hoogte van het strand meer het karakter van valse loeders, in staat je te breken. Dankzij, en niets anders, mijn uitgebreide parcourskennis kon ik voor mijn gevoel een slag uit slaan. Warempel dat het verschil tussen mij en de achtervolgende groep ruim werd vergroot. Misschien wel beter om eens voor de verandering samen op te lopen, maar daar ben ik nooit zo van gediend. Ik liep nog wel samen met de Rotterdammer en vond het zo wel druk genoeg tussen die ruim 880 deelnemers (5k meegeteld). Op de boulevard kwam ik in gesprek, had even het idee dat hij voor de 5 kilometer ging maar bleek ook voor de 21 te hebben gekozen. Hij vond het wel fijn niet alleen te moeten lopen, maar mijn ervaring met 'De Wielingen' wedlopen is dat ze zo begaan zijn met de atleten dat het parcours nou niet altijd even mooi geplaveid is, de sadisten!!
Op het ene moment loop je voor het gevoel de sterren van de hemel dankzij het licht vooroverhellend parcours met wind in de rug en café in zicht, het volgende moment word je van een omgeploegd zandstrand in een bocht van 180 graden terug de duinen ingejaagd via een zwaar onder bestuifde helling om dan tegenwind de terugweg aan te vangen op een route waarbij op het moment van aanleggen nog niet de minste vorm van een waterpas of laser aan te pas is gekomen. Dus samen lopen, mnjaah, als je allebei zo'n in beetje dezelfde disciplines bekwaam bent. Lopen over strand, het passeren van de paalhoofden, zoeken naar de meest ideale lijn, lopen tegenwind, profiteren van de meewind, het nemen van de hellingen en hoe bereik je de laatste kilometers? Dat samenlopen was na de oversteek naar het strand via de trap voltooid verleden tijd. Ieder zijn eigen weg, ik ging lekker, zag in de verste eerst Marc Papa. Kon verder niet ontdekken hoeveel en wie. Maakte me ook niet uit, belangrijk was mezelf niet op te blazen en gewoon mijn eigen weg vervolgen wat af en toe toch niet helemaal verliep zoals ik had gepland. Godver, wat zijn die paalhoofden ruw!! Het zand zoals verwacht af en toe teveel dempend. Werd nog bijgehaald voordat we het strand bij de radarpost verlieten. Het was dan wel weer zo dat ik deze lopers bij het verlaten van het strand weer kwijt speelde, net op zo'n moment dat je wel wat samenwerking kan gebruiken vanwege de wederom opzettende tegenwind. Keek achter me maar had geen behoefte een verbond te maken en bleef op eigen tempo de weg vervolgen. Ik loop nu toch wel lekkerder met de wind tegen. Tot nu toe had ik niet kunnen genieten van enigszins enige samenwerking en het zag er naar uit dat dit ook niet meer te gebeuren stond. Lang, heel lang liep ik alleen zonder kans terug te keren bij de lopers voor me. Achter me was het verschil minder groot, maar werd voorlopig niet bedreigd.
De Zwarte Polder was heftig, hier stond de wind vol in het gezicht. Een wind die overigens een behoorlijk verfrissende werking had wat wel enige invloed had op het spiermechanisme in de bovenbenen. Ik kreeg zowat een verkrampt gevoel en had spijt me toch niet wat warmer te hebben gekleed. Stoer willen zijn, hé. Het was me ondertussen al duidelijk(!) gemaakt dat ik op de 7de of 10de plaats liep. Ik hield me maar bij het slechtste geval, wat hierbij betekend dat ik strijd om mijn 10 plaats vast te houden. Dat had ik op voorhand niet durven beweren dat ik dáár überhaupt voor zou kunnen gaan! Maar die 10de plaats kwam toch in het geding, ik werd gewaarschuwd voor twee achtervolgers. Ik hoorde al hun voetstappen, net op het moment dat we het asfalt werden afgestuurd en zowat een rotsachtig pad werden verwezen. Rotsachtig, zo voelde het voor mij aan hoewel dat wel zou meevallen met die rotsen. Ik liet me niet gek maken, gaan ze mij voorbij het zij dan zo. De laatste kilometers zijn onverbiddelijk als je op je tandvlees loopt en gewoon voorzichtig met aangepast tempo de hellingen nemen. Recupereren is nauwelijks mogelijk met die tegenwind en is het beste te doen op de momenten bij de afdalende hellingen. Nu zijn die bewuste hellingen niet zo heel heftig, maar na 17 kilometer is er toch het één en ander aan slijtage onderhevig. Toch werkte mijn gebruikte techniek in mijn voordeel, in plaats van dat ik verwachtte om elk moment buiten de top 10 te worden gebonjourd kon ik werkelijk wat winst boeken. Omkijken doe ik liever niet, maar op een gegeven moment word de stress me teveel en wil ik de verzekering zeker te zijn van mijn behaalde positie. Met de eerste Cadzandse hotels boven op het duin in zicht dat plotseling in een bocht opdoemt, was voor mij het moment de check uit te voeren en was hoogst verrast dat ik nog zó ruim was uitgelopen. Nu niet verzaken, integendeel, ik kreeg het gevoel kracht te kunnen putten met dit voordeel. Of werkelijk mijn tempo werd opgevoerd zou ik eens moeten herbekijken op Garmin Connect, maar wat maakt het uit. Ik ging hier vandaag een top 10 lopen. Niet zover onder de 1h20 als dat ik had gewild maar kom, daar waren nu de omstandigheden ook niet helemaal naar. Trouwens, bij die aanval op het record was het verschil veel groter dan wat ik sneller had kunnen zijn op deze ronde, dus zo slecht deed ik het niet. Wel slechts een derde plaats bij de Masters 45. Dus drie ouwe mannen bij de top 10, kun je nagaan in wat voor een bejaardensport ik ben bezeild....
Abonneren op:
Posts (Atom)