Rustige tijden

Over mijn trainingen kan ik kort zijn, die verlopen voorspoedig. Omdat ik nu een paar wedstrijdweken heb, stellen de trainingen niet veel voor. Het enige nieuwe in mijn schema is dat de langste duurlopen een stuk harder moeten. Vorige week ben ik daar mee begonnen met een 15km en een 18km lange duurloop in 4min10 per kilometer, of 14.5km/h. Volgende week 20km in dit tempo. Met behulp van Carla op de fiets gaan deze trainingen gemakkelijk.
Kerst is voorbij, de kerstboom kan eruit. Niet dat er een boom bij ons in huis heeft gestaan, hoor. Ik vind het nogal vreemd, een boom in huis. Bomen horen in de natuur, waar ze zorgen voor het produceren van zuurstof, en een schuilplaats zijn voor eekhoorns en bosduiven. Totdat één of andere onverlaat met een botte bijl deze huishouding ontwricht door deze boom uit zijn natuurlijke omgeving te halen en fungeert de boom binnenshuis omgeven met allerhande prullaria als een prullarium. Terwijl voornoemde diertjes noodgedwongen in deze bittere kou de nacht op de hardbevroren grond moeten doorbrengen, zich verdwaasd afvragend waarom ze voor het zoveelste opeenvolgend jaar wederom verbannen zijn uit hun beschermende territorium.

Afgelopen zaterdag weer eens een wedstrijd gelopen, de oudejaarscross in Axel. Toch een behoorlijke opkomst, zal ook wel met het goede weer te maken hebben gehad. Een beetje fris, dat wel. Het parcours lag keihard bevroren, dus spikes waren overbodig. De start om 2h30, en direct was de selectie gemaakt. Och, we wisten allemaal op voorhand dat we niet mee moesten gaan met Pascal van Troost. Hij wou zijn snelle start testen, niemand ging mee, maar als je toch al weet dat je eraf moet dan ga je geen energie verspillen. Ikzelf was als vierde of vijfde mee, maar dat komt later wel weer goed. Liep nog samen op met Eric Goossen, voor ons liepen Pascal en ook Niek den Exter. Eric zei tegen me, dat ze allebei gezien waren. Daar was ik niet mee weg, Niek heeft met zijn 16 jarige leeftijd namelijk geen ervaring met wat langer werk. Het duurde een halve ronde tot ik aansluiting bij Niek had en ging er gelijk voorbij. Niek sloot achter me aan, Eric was er al een tijdje af. Na een ronde of twee bleek Niek zijn schoenveter los te gaan en moest noodgedwongen stoppen. Toch kreeg hij het voor elkaar om weer bij me aan te sluiten, maar had al behoorlijk wat krachten verspeeld. Door de vele scherpe bochten maakte het de ronde zwaarder en ik had al gemerkt dat Niek in de bochten wat terrein verloor. Maar na dat veterincident kreeg hij het niet gemakkelijker, was mijn gevoel. Ik bleef de kracht houden om na elke bocht stevig aan te zetten, en voor een volger valt dat altijd wat zwaarder, is mijn ervaring. Toch had ik wel verwacht dat Niek mij op een moment zou passeren, maar blijkbaar wou hij het liever op een sprint laten aankomen. Nu kan Niek een 800meter in dezelfde tijd afleggen als Ellen van Lange toendertijd in Barcelona, dat wil niet zeggen dat hij dan een sprinter is. Zeker niet na 9,6km cross, en ik weet van mezelf dat ik dat wel kan. Maar zo goed kent Niek mij niet, die ziet mij als een ouwe vent, een 40 plusser, en die kunnen toch niet meer sprinten?!
Daar ging hij dus voor, het was maar een paar 100 meter meer en liep nog steeds achter me. Nu moet ik even de laatste 100meter van het parcours uitleggen. Voordat je finished op het voetbalveld bij de kantine, moet je vanuit het bos komend door een smalle toeganspoort die 1 meter breed is. Daarbij dien je deze toegang te nemen in een bocht van 180 graden vanuit een smal pad, zodat je in de poort ongeveer stilstaat. Van daaruit is het nog een 50 meter naar de streep. Dus het is zaak om als eerste door de poort te gaan. En ja hoor, Niek versnelde vóór de poort, mijn reactie was daarop snel genoeg om de poort te sluiten. Niek botste zowat tegen mij op in de poort, dat hoort erbij. Toen kwam het, een 50 meter sprint. Ik zet direct gigantisch aan, geen last meer van de koude lucht op mijn longen, alle vermoeidheid weg. Eén ding telde maar, als tweede te finishen. Te weinig tijd om na te denken, ik voelde alleen dat dit ging lukken, als ik nog wat harder ga. Dat gebeurt dan ook, vlak voor de streep kijk ik opzij, niemand te bekennen. Ik ga voor Niek over de streep, lachend. Hij niet, ik denk dat hij baalt.
Een troost voor Niek, over een tijdje hou ik hem niet meer bij, hij is nog jong.
Een troost voor mij, die andere Troost was toch veel te snel.

Oeioei

Het is alweeral donderdag en ik heb deze week nog maar twee keer getraind. Dat wordt dus vrijdag, zaterdag en zondag trainen. Het waren dan best wel serieuze trainingen die ik heb gehad, dinsdagavond op de baan 7x1000tjes in 3'45" (16km/h) met 200 meter rust. Niet een heel hoog tempo, maar de eerste zijn toch wel vervelend. Daarna kreeg ik het tempo te pakken en kon ik de training moeiteloos afhandelen. De baan lag gelukkig eens droog, dus ook niet opgevroren. Woensdag, clubdag. Nadat onze trainer Jan ons had verteld wat te doen, maakte hij dat hij thuis kwam. Ook last van de griepvirus waarschijnlijk.
5, 4, 3, en 2 rondjes op de baan met behoorlijk tempo.
Mijn tijden hierop waren :
2000m 7'00"
1600m 5'23"
1200m 4'01"
800m 2'33"
Vooral die laatste afstand interesseerde mij het meest, ik wil bij de volgende Pinksterwedstrijden mijn P.R. op die afstand aanvallen. Ik ben van plan hiervoor te trainen, mijn tijd staat nu op 2'06" en ik geloof dat ik dit sneller kan. Toen ik deze tijd had gelopen, had ik hiervoor niet speciaal getraind. Dus wil ik gelijk wereldkundig maken dat het trainen voor een marathon totaal uitgesloten is. Ik zal dus tegen die tijd (tijdelijk) een baanloper worden. Eigenlijk is het 'baanatleet', maar om mezelf nu atleet te noemen.
Morgen een duurloop van een kilometertje of 15 met heuveltraining (haha, heuveltraining in zoplatalseenpannekoekZeeuwsVlaanderen). Ik verzin wel een helling, fietstunnel bij de expresweg ofzo. Zaterdag krijg ik een mooie, een duurloop van 18km die ik in 1h15 mag afleggen. Moet ik 14,4km/h gaan lopen, ik vraag Carla wel of ze meefietst anders heb ik er een zwaar hoofd in! Zondag maar eens naar de Clingse bossen voor mijn intervals, van 200 naar 1000meter en van 1000 naar 200meter, opbouwend en afdalend met 200meter tegelijk bij 3'30"gemiddeld per kilometer. Piramide dus.
Ik denk dat ik zondagavond moe zal zijn!
Eerstvolgende wedstrijd oudejaarscross in Axel.

Daar zakt mijn broek van af..

Het is echt zo, ik heb namelijk een behoorlijke trainingsweek gehad die op dit moment nog niet voorbij is. Maar mijn broeken zitten niet meer al te strak, het zal wel nodig geweest zijn. Maandag dus die koude, gladde 20km. Woensdag was het baantraining op de club bij Jan. In eerste instantie was het plan om 5x1000 metertjes te lopen. Maar op de baan zelf viel dat alleen te doen met schaatsen aan. Is vloerverwarming een optie? Dan maar naast de baan lopen en er 5x4 minuten van gemaakt met 2 minuten rust. Met Marco, Harold en ikzelf konden we ongeveer 2,5 rondjes per keer uitvoeren. 1 ronde bedroeg ongeveer 460 meter, wat dan uitkomt op 3'29" per kilometer, 17.3 gemiddeld.

Donderdag wederom een duurloop, deze was 15km lang. Ik mocht dan 4'10" per kilometer lopen, een gemiddelde van 14.4 per uur. Dit wordt zwaarder gemaakt door in het donker te moeten lopen wat niet mijn favoriete bezigheid is. Toch heb ik nu een mooie ronde gevonden, ik loop nu wel een stukje over een B-weg langs de Expresweg bij Stekene, maar dit is eigenlijk nog het beste gedeelte om te lopen. Hier ligt een mooi, breed fietspad dat goed verlicht is. Uiteindelijk had ik 14.6 gemiddeld gelopen over deze 15km. Stond er donderdag ook nog in de De Stem een stukje over de mooie lopen die dit weekend gehouden worden in Zeeuws-Vlaanderen. Daar wil ik niet over zeiken, ik geef toe dat ik me vereerd voelde dat ze mijn smoel erbij afbeelden. Ik vind het wel jammer dat ik geen een van de twee wedstrijden loop, vooral die op zondag spijt me wel. Maar ik doe nu eens slim en train gewoon eens lekker door. Zaterdagmiddag heb ik intervals gedaan:
INT: 5 x de volgende serie:
400m1'26'' (3'35'' /km) d100,
300m 1'05'' (3'35'' /km) d100,
200m 0'43'' (3'35'' /km) d100,
100m 0'22'' (3'35'' /km) d100.
Daarvoor een goeie 3.5 kilometer ingelopen om daarna nog 2.5 km uit te lopen. Ik wil mijn kilometers een beetje opschroeven en nee, Tom, niet om te trainen voor de marathon van Zeeuws-Vlaanderen. Zou ook een beetje vroeg zijn.
INT:
400m 1'22'' (3'24'' /km) d400
800m 2'43'' (3'24'' /km) d400
1200m 4'05'' (3'24'' /km) d400
800m 2'43'' (3'24'' /km) d400
400m 1'22'' (3'24'' /km)
Dit wordt mijn training vandaag tijdens een duurloop van 13 kilometer, zodat ik deze week aan 75 harde kilometers geraak. Morgen start mijn nieuwe schema en geloof me, tijdens het bekijken van dit schema moest ik wel een paar keer slikken. Het wordt een zware tijd, heerlijk!!!

Hoezo sterk?

Laat de reclame even doorlopen en dan zie je een ferme krachttraining (don't try this at home!).

Een hele week..

Omdat ik zelf af en toe mijn eigen weblog raadpleeg vanwege mijn trainingen, wil ik toch de trainingen van afgelopen week nog even vermelden.
Maandag heb ik in Cadzand getraind, ik had zomaar eens zin om daar over de duinen en strand te hobbelen. Ik had een lange piramidetraining te doen, na twee kilometer warmgelopen te hebben, begon ik met 5 minuten in tempoI, 12.4km/h. Dan 10 minuten tempoII, 13.4km/h. Hierna 30 minuten tempoIII, 14.4km/h. Om daarna weer 10min en 5 min in II en I mijn training af te ronden. Uitlopen liep wat uit de hand en ik kwam 6km later terug bij de auto. Als ik 50km met de auto moet rijden om te trainen, wil ik wel waar voor mijn geld. Het was heerlijk rustig weer en het strand en de duinen lagen er verlaten bij. Goed nieuws voor deelnemers aan de halve marathon in Cadzand over een paar weken; de beruchte zandbak is aangevuld!!

Dinsdag rust, woensdag op de baan. 5x800meter waarbij de eerste 500 meter in behoorlijk tempo, ongeveer in 1'36", dan 100 meter rustig en de laatste 200 meter rond de 35 seconden. Omdat het nogal fris was, heb ik niet willen forceren en ik heb de rust van 400 meter tussen de sessies goed benut.Eigenlijk een hele luie week, want tot aan de wedstrijd van afgelopen zaterdag heb ik verder niks getraind.

Die wedstrijd was dus de aflossingmarathon in Terneuzen waarbij ik bij de Roadrunners Axel liep. In tegenstelling wat er in 'De Stem' geschreven stond, liep ik niet als eerste, maar wel Niek den Exter die keihard opende door met net boven de 17 minuten als tweede binnenkwam. Ik liep als laatste en had 17'23" nodig om het rondje te lopen. Ongeveer dezelfde tijd als vorig jaar waar ik toen wel als eerste liep. Dan kan ik zeker tevreden zijn met dit resultaat, omdat als je als eerste loopt, je dan midden in de wedstrijd zit. Nu moest ik het min of meer zonder tegenstanders doen. Ik heb nog een laatste loper van een ander team achterhaald, hij probeerde nog aan te sluiten, maar dat gunde ik hem niet. Wel een beetje wrang voor hem, om op 400 meter van de finish nog gepasseerd te worden. Ik heb wel wat spijt dat ik niet twee keer gelopen heb, net als vorig jaar. Toen liep ik twee maal ruim onder de 18 minuten en uitgaande van de uitslag, zou dit genoeg zijn geweest voor de tweede plaats voor ons team. Nouja, 4de of 2de, maakt allemaal niet veel uit. Met 108 teams en 650 lopers was het weer een gezellig evenement.

Zondag een uurtje uitgelopen en vandaag heb ik 20km in 1h29'30" gelopen. Gedropt in Terneuzen om zo naar huis te keren, loopt wel lekker. Afwisselingen in de trainingen, dat houdt het lopen nog leuker.

Morgen rust.

Wat wordt het nou?

Ik moest in ieder geval flink aan de bak, daar in Kieldrecht. Zo gauw je de grens oversteekt weet je niet zo goed waar je mee te maken krijgt. Gezichten zeggen mij niet zoveel, maar achteraf de namen, dan gaat er een belletje rinkelen.
Direct na de start ging er één direct alleen ervandoor, en ik had al aan zijn startnummer gezien dat hij ook voor de langste afstand ging. Ik kon niks anders doen dan meegaan, dit tempo kon ik wel opbrengen. Na twee kilometer kwamen we bij het keerpunt voor de kortste afstand en hierna bleven we met twee over om de langste afstand te lopen. Het duurde daarna niet lang of Tom van Driessche, zo zijn naam was, verhoogde het tempo op zo'n manier dat ik gelijk het nakijken had. Ik had gelijk in de gaten dat ik voor de tweede plaats moest gaan, Tom had zich waarschijnlijk alleen wat warm gelopen en ging nu op vol vermogen weg. Toch toen Tom ongeveer een metertje of 100 voor me liep, werd het gat ook niet groter. Integendeel, bij het 5km punt liep ik weer behoorlijk op hem in, en dreigde hem te passeren. Maar daar paste ik voor, is dit een techniek die hij toepast? Dat bleek wel, want toen ik Tom op de hielen zat, ging hij er weer als een speer er vandoor. 'Nou, nou, als je dat blijft volhouden zo, ik vind het maar vreemde manoeuvres die je uitvoert, jongen', dacht ik bij mezelf. We zullen maar zien waar het schip strandt, en ik bleef mijn eigen tempo aanhouden. Zo'n wispelturige loper heb ik nog niet meegemaakt, en ik begreep er ook niks van, dit moet toch eens opbreken. Ondertussen bleven we allebei bij elkander min of meer in de buurt. Persoonlijk zou ik het niet zo interessant vinden om op slechts 50 tot 100 meter gevolgd te worden. Tom keek ook al af en toe eens om of ik er nog wel was, en ja hoor, surprise, ik volg nog hoor!! Maar ondertussen zat ik wel mooi in dubio, moet ik nou aanzetten om toch te gaan voor een eerste plaats? Maar eigenlijk ging ik al wat hard, dus loop ik mezelf dan niet te pletter. Er moest toch iets gebeuren, want na de schitterende wandeling door de polder en in het Antwerpse havengebied, dat verrassend veel natuurmoois te bieden heeft, naderden we met rasse schreden het dorp, over hetzelfde pad alswaar we vertrokken waren, begeleid door een politiewagen met toeters en bellen (dit kan alleen in Belgie, hé, schitterend). Als, ik zeg, als ik niet probeer om nog een poging te doen om Tom bij te halen, dan krijg ik een hééél slechte avond'. Als ik er bij kan komen, dan komt het met een sprint wel goed, dat kan ik er altijd nog uitkrijgen, dat heb ik al meerdere malen eerder bewezen. En langzaam kon ik aansluiting krijgen, terwijl Tom nog weer eens probeerde te versnellen. Dit wordt leuk, ik ben zelf op dat moment ook al helemaal op. Kan ik het nog, wanneer moet ik proberen, ga ik dan niet te vroeg, wat kan hij nog weergeven? Allemaal vragen, ik word aangemoedigd door William die daar aan de kant staat, één van de organisatoren van deze wedstrijd. Marian moedigd mij aan, en ik heb het nodig. Maar mijn redding is het dorp zelf. Waren het allemaal mooie rechte banen in de polder, in het dorp zijn het allemaal bochten tot de finish. En ik hoor dat Tom helemaal op is, en op 500 meter ga ik. En ik ga gelijk hard over hem, zodat Tom zeker geen aansluiting kan vinden. En ik zet nog flink wat bij, het vermoeide valt helemaal weg. Straks na de finish mag ik moe zijn. 50 Meter voor de streep, ik kijk om, maar Tom is ver weg. En onverwacht, in eerste plaats voor mezelf, bezet ik de eerste plaats. Met een tijd van 39'40" over 11,5km ben ik zeer tevreden. Dat ligt toch rond een gemiddelde van 17,4 per uur. Dat wel dankzij Tom van Driessche, dat ik nog eens flink heb moeten doorstappen.

De correcte uitslag

Uitstel wordt afstel

Nu zit ik met de gebakken peren, ik wou vandaag nog een stukje uitlopen van de wedstrijd van gisteren. Maar met alsmaar wat uit te stellen komt er nou niks meer van, het ligt hier helemaal wit. Omdat ik er ook niet zo'n veel zin in had om te lopen, ik ben namelijk zo 'stief als een planke', om in de Axelse sfeer te blijven. Een hele week zonder training na de 7-H om op zaterdag weer aan de start te staan om 16km te lopen is niet fijn, achteraf. De kou zal er ook wel mee te maken hebben. Het was eigenlijk niet de bedoeling om mee te doen, maar dat buiige weer had veel aantrekkingskracht om een wedstrijd te lopen. Het is toch prachtig om in een vrije polder te lopen en in de verte de hagelbuien ziet hangen, daar geniet ik van. Als je daar dan in moet lopen, vooruit dan maar. De wedstrijd, met 57 deelnemers voor de langste afstand is voor Axelse begrippen niet onaardig. D'r kunnen altijd wel onverwachte, sterke deelnemers uit Belgie opdagen, wat het wel spannender maakt. Ikzelf had er niet veel vertrouwen in, ik ben deze week een paar dagen niet lekker geweest en heb dus gene ene meter gelopen, ook niet gefietst. Ik voelde me wel fit op het moment, dus wel met de kop meegaan. Toch vond ik Matti Buysse nogal snel starten, in eerste instantie ging ik niet mee. Maar na een kilometer ofwat veranderde zijn tempo en passeerde ik zelfs. Alleen Frederik de Backer ging mee, maar liep de kortste afstand. Enkele jaren geleden was hij heer en meester over de langste afstand met prachtige tijden, maar blijft nu wat hangen bij de korte rondjes.

Dus bij de splitsing tussen 5 en 16 kilometer was het ieder voor zich en pas bij het keerpunt, het moment dat de b-weg verruild word met het fietspad kreeg ik beeld op mijn achtervolgers. Hm, dat viel wat tegen, dacht ik. Maar het is zo dat we mekaar natuurlijk wel snel naderen, omdat we het vuur uit onze sloffen lopen. Hunnie moeten natuurlijk nog wel naar het keerpunt, en ik ben al begonnen aan de drie kilometer loodrechte weg, die door veel lopers word verfoeid. Ik hou er wel van, van dit geestdodend werk. Lange rechte stukken, ik zou nog wel een marathon willen lopen zelfs, als het over een rechte baan zou gaan van 42km lang.

Maar goed, het eerste rondje met slechts eenmaal een hagelbui is gelopen in 29 minuten. Niet tevreden met dit, het gaat over 8100 meter. Maar ik moet het alleen doen, het is koud, er staat wind, ik ben al doornat, heb niet getraind, ben ziekjes geweest, ik heb 's ochtends nog gewerkt, de plannen voor een andere auto zijn de ijskast ingegaan, de beurzen gaan niet goed en zo vind ik vrijbrieven genoeg voor een abominabel eindresultaat mijner zijde. Dat ik ging winnen staat boven kijf, wat kom ik er anders doen. De tweede ronde, zoals mevrouw Stemband altijd weergaf. (Je moet een bepaalde leeftijd hebben om te weten waar ik het over heb). Ik geloofde niet dat ik deze ronde in dezelfde tijd kon afleggen, de eerste kilometers gingen tenslotte best wel hard. Ik wist ook helemaal niet hoever de rest achter me liep. Ik moest deze lopers niet onderschatten, vooral Kristof Rul kon nog een verrassing brengen. Geen tijd voor getreuzel, blijven gaan. Hoewel ik wel wat last kreeg van verstijfde spieren, de kou nam zijn invloed op mijn prestaties. Dit had ik nog niet eerder meegemaakt, dat ik de kou er niet uitliep. Ik maakte me wat zorgen over eventuele blesures. Bij de tweede maal het keerpunt bereikt te hebben, had ik eindelijk zicht op de andere lopers. Ik wist niet wat ik zag, ik zag ze niet! Hoe kon ik nou zo'n gat gelopen hebben. Ja, op een gegeven moment kwamen ze in beeld natuurlijk, liepen met z'n drieen. Maar voor de eerste plaats hoefden ze niet meer te strijden. Die zorg had ik hun uit handen genomen, ja, zo sociaal ben ik wel. Kon ik nog gaan voor de parcourstijd, met 1h01'30"stond deze niet scherp. Dus dat haal ik wel, wat er mee te verdienen valt wist ik niet. Waarschijnlijk de eer, meer niet. En een vermelding in de notulen. Op het einde van de drie kilometer lange strook, op 500 meter van de finish, werd ik begeleid met een toegift van moeder natuur, in vorm van ijskoude wind, natte sneeuw en hagel recht, maar dan ook echt recht in het gezicht, the bitch. Ging ik langzamer van lopen, kun je begrijpen. Vlak bij, en dan nog bekant stilstaan. Ik was dan ook blij over de finish te struikelen, het scheelde niet veel. Geen tijd genomen om uit te puffen, ik wou zo snel mogelijk naar binnen. Maar wat is snel, als je toch even hebt stilgestaan. Hardlopen ging niet meer, zelfs eerst nog even achteruit gelopen, verstijfd, niet normaal meer!!

Een gloeiend hete douche, een paar bakken koffie, daarna aan de Trappist en ik kwam weer op verhaal. Het record had ik, met 58'17"zat ik er ruimschoots onder en werd beloond met een tuinkabouter en een oorkonde. En het was weer ouderwets gezellig en heb een heerlijke loop gehad. Het worden nu wel wat veel wedstrijden na elkaar, maar ach, ik neem mijn rust nog wel.