Roosendaals halve

Niet mijn beste wedstrijd, alhoewel lekker gelopen. Meer zat er niet in dan 1h16'41 te lopen. Helaas, mijn verwachtingen zijn niet uitgekomen. Maar gezien de snelste tijd net onder de 1h10 ligt, had ik misschien ook niet beter mogen verwachten. Oké, 8ste overall, dat is dan wel mooi.
Het vervolg komt nog wel, ik ga nu met dit mooie weer niet achter zo'n typemachine hangen...

De week voorgaand aan de Roosendaalse halve was er één om een goede tijd neer te kunnen zetten, wat weersomstandigheden betreft. Wel soms een beetje veel wind, maar met een graad of 18, mooi. En toen was het zondag, de temperatuur zou zeer zomerse waarden bereiken. Natuurlijk, als ik scherp sta en voel dat het nú moet gebeuren. Maar geen zorgen, ik probeer wat ik kan. Ook het tijdstip van start is ook zo fijn, 16h30, op het warmst van de dag. Het was benauwend warm, zeker bij de nogal chaotische start. Ik had dan wel een startnummer om helemaal vooraan te staan, maar zo waren er wel meer. Er stonden dus mensen waarvan ik op voorhand al wist dat deze in de weg zullen lopen. Ik was toch wel van plan een flitsende start te maken, niet te behoudend en brutaal mezelf naar voor brengen.

Heeft Rotterdam zijn Lee Towers, Brussel houd het traditioneel bij Ravel's Bolero en Roosendaal heeft....GUUS MEEUWIS!! Nou, als dát geen reden is om heel hard weg te lopen, dan weet ik het ook niet meer. Hetzelfde effect zou het op mij hebben als ze hier in Zeeuws-Vlaanderen Piet Brakman zouden draaien vóór de start. Voor mij hoeft dit niet, dan liever Slayer's Angel of Death (zal ook niet iedereen kunnen apprecieren, cultuurbarbaren!).
Nou vooruit, het gaat hier om het lopen. En dat ging wel aardig met een pittige start. Twee kilometer in 6'20, een beetje snel. Maar dat moest wel, ik liep al te ver achterop vanwege een slechte startplaats. Jammer is wel dat de 10 en 21 tegelijk starten, ik weet nu niet wie wat doet. Het duurde toch niet lang vooraleer alles een beetje uit elkaar viel, ik liep samen op met een jongen van KAA Gent. Viel me wat tegen toen we bij de afscheiding van parcours hij de richting koos van de 10k, ik had verwacht dat hij zou gaan voor de lange afstand. Ik liep na 4km dus alleen, draaide af richting het buitengebied van Roosendaal en zag de volgende loper zeer ver voor me uit. Achter me kwam de eerste dame, afkomstig uit een zuidelijker gelegen continent. Daar had ik dus ook niks aan, die had ik tenslotte er al uitgelopen. Dat word dus een hele lange rit in de polder. Ondertussen was de zon door het wolkendek gebroken en dat maakte het er nou niet echt verfrissender op. Gelukkig genoeg drinkposten, maar vond het toch al lastig genoeg alleen deze lange, rechte wegen te moeten trotseren. Daar komt maar geen einde aan. Vijf kilometer in 17'30, niet verkeerd maar had dit toch sneller willen doen. Ik zag mijn poging al in rook opgaan. En toch blijf ik dan maar doorgaan, ja, ik ben hier nou toch. Heb even niks beters te doen. En ik nader mijn voorganger, langzaam maar zeker. Als ik nou aansluiting kan maken, kunnen we met zijn twee misschien het tempo wat opvoeren. Bijna 10 kilometer, op het moment van aansluiting stopt deze man en grijpt naar zijn been. Kramp. Daar wacht ik niet op, ga hem voorbij en ga over de 10km in 35'50. Zeker 50 seconden te langzaam voor mijn doel, maar kan mijn tempo wel stabiel houden. Een kilometertje of 11, ik hoor iemand naderen achter me. Dezelfde loper weer, dat is niet verkeerd, toch nog een samenwerkingsverband afsluiten? Ik loop op kop, begrijpelijk, hij heeft even zijn best moeten doen aansluiting te krijgen. Maar na zo'n 10 minuten vond ik dat er genoeg gerust was zo achter me en zou graag hebben dat er eens overgenomen werd. We liepen nu tegenwind. Niet dat er veel wind was, maar toch...Het was duidelijk gebleken, ik kon even schuilen. En daarmee ging het tempo drastisch omlaag, en dat is nou net niet mijn bedoeling. Kom hier niet om te wandelen. Ik neem terug over, blijf gaan en word gepasseerd om gehaasd te worden. Nou, van profiteren wil deze man niet weten, en zo hoort het ook. Maar helaas, ik kan me niet vinden in dit nieuwe tempo en ga toch maar weer vooruit lopen. Het word mijn compaan allemaal wat teveel, er valt een gat dat niet meer te dichten is. Ik heb ook wel het gevoel in een soort tweede adem te zijn beland. Temeer ook omdat ik nu op het gedeelte van het parcours ben gekomen waarbij ik veel lopers tegenkom die nog de lus in de polder moeten maken. Ik ben nu echt weer op weg richting de stad, en moet af en toe goed opletten niet in botsing te komen. Die afwisseling doet wel deugd. Het laatste rechte stuk en ik zie in de verte een loper. Zeker 500 meter, als ik moet schatten en ik maak me geen illusies. Gewoon mijn route lopen zo goed en zo kwaad als het gaat. Een mooie tijd zit er al niet meer in, met 15km rond de 54 minuten zijn de kansen verkeken. Ik had graag de 17km in een uur afgelegd, dat lukt dus niet meer. Met Roosendaal weer binnen te lopen gaan wel de kilometertijden omlaag, dankzij het vele publiek wat hier staat. Opeens zie ik tot mijn verrassing dat mijn verschil met de voorgaande loper aanzienlijk is geslonken. Zal ik dan toch nog proberen? Ach, waarom zou ik. Geen PR, dus wat zou ik me overstekop lopen. Trouwens, met het tempo dat ik nu loop zal ik evengoed nog heel dichtbij komen en dan kan ik nog zien of ik er een sprint uithaal. Nee, met nog een kilometer te gaan zie ik dat ik nu niet meer moet proberen. Het maakt me niet veel uit, ik weet geeneensnie op wat voor positie ik loop. Ik raffel mijn wedstrijd gewoon af en kom eindelijk uit op de grote markt. Geheel anoniem kom ik over de streep, geen enkele aandacht van de speaker. Dat heb ik in het verleden wel anders meegemaakt en dit valt me toch wat tegen. Is dit omdat er nog zoveel 10kilometerlopers hier moeten finishen? Toch geloof ik wel dat mijn tempo net even anders was, en eruit ziet, dan deze lopers die 1h16 nodig hebben om 10.000 meter af te leggen! Nouja, het is niet anders. Grotere tegenvaller!!!! Na op het gemak richting de uitgang te lopen zie ik dat degene die nog vlak voor me liep op het eind, niemand minder is dan Erwin Harmes. Gloeiende....had ik nou toch maar geprobeerd...het was mogelijk geweest! Had ik hier de snelste Zeeuw geweest! Het zal de volgende keer zijn, want de grootste tegenvaller is natuurlijk het niet kunnen verbeteren van mij PR. Maar daarvoor waren de omstandigheden misschien niet helemaal ideaal, hoewel ik moet zeggen dat de omstandigheden tijdens de wedstrijd waarbij ik toen mijn PR had gelopen ook niet geweldig waren. Laat staan dat het een snel parcours was (halve van Cadzand). Dus toch weer...hoe extremer de ronde...hoe beter ik loop.

Nooit geen 800 meter meer

Na bijna een week dubben wat er nu mis ging op die Pinksterwedstrijd met een voor mij mislukte 800 meter die 150 meter te lang was, heb ik de oplossing ontdekt van het falen. Bloedarmoede, een spontane reactie vlak vóór de wedstrijd die zich bij mij opdeed. Dat moet wel de reden zijn geweest, ik weet het anders ook niet. Bloedarmoede, ik leg de oorzaak uit. Ik schrijfe den datum 13 mei 2011, het was een vochtige Pinkstermaandag. Ik had me aangemeld als aanwezig om later die dag uit te komen op de 800 meter van de Hulsterse Pinksterwedstrijden op RKHAV's Piet Vonck atletiekbaan. Samen met Carla kuierde ik langs de de baan, toeschouwerend bij de onderdelen die bezig waren. Een bond schouwspel met sprinters, hoogspringers, speerwerpers, discus, kogelstoten en wat nog meer dat er op zo'n dag heerst. Het weer zat niet mee, met af en toe een bui was het af en toe een schuilplaats zien te vinden. Totdat Carla er achter kwam dat er nog een paraplu in de koffer van de auto zou liggen. Ik om het ding, inderdaad, er lag er één. Ik probeer de plu te openen, wat nog niet zo simpel bleek te zijn. Er zat wel een knop die ik moest indrukken, maar er zat ook een losse ring aan het handvat met een nogal vervaarlijke scherpe rand. Die ring hoorde wel 'ergens' aan rond te zitten in de oorspronkelijke staat, maar dat was bij deze versie dus niet het geval met resultaat dat het ding tegenstrubbelde bij het openen. En toen opeens, met een geweldige klap ontplooide gelijk een parachute het onding, geheel onverwacht met gevolg dat mijn wijsvinger zich had genesteld tussen één van de vele mechanische en scharnierende onderdelen die zo'n voorwerp kan bevatten. Was op zich nog niet zo'n probleem, ware het niet dat de eerdergenoemde losse scherpe ring op hetzelfde moment een eigen leven ging leiden en het zo nodig vond samen met mijn vinger klem te komen zitten met gevolg een niet geplande incisie in de geklemde vinger. Bloed aan de paal, of in dit geval, alles wat ik aanraakte vanaf dat moment. Omdat dit bloeden niet vanzelf stolde, toch maar even langs de EHBO de boel te laten bepleisteren. De oorzaak van dit incident veroorzaakte een reactie op de lachspieren bij de dienstdoende hulpverleners, niet bij mij. Ik vind paraplu's toch al criminele ondingen, ga maar eens op een regendag in een drukke winkelstraat lopen en er ongehavend weer vandaan te komen zonder dat er enkele malen pogingen zijn ondernomen je ogen uit te steken met die rotdingen.
Dus....bloedverlies en dus een te laag zuurstofgehalte in mijn bloed ten gevolge van dit voorval is de reden van een verloren gegaande wedstrijd (toch?).
Dus....zal ik nog wel eens een 800 meter lopen om dit debacle te vergeten, de titel van dit stukje lijkt me duidelijk genoeg als je goed leest.

Dan Zuiddorpe, een wedstrijd over 12km, als je tenminste de looprichting aanhield die toch goed stond aangegeven. Ik zelf liep ook even mis, ondanks dat er begeleiding op de fiets was. Ik dacht het beter te weten, maar dat was dus niet zo. Och, een 100 meter ofzo extra, ik had mijn winst op de eerste ronde toch wel te pakken. Dus ik mocht iets inleveren. Vanaf de start was ik er ingevlogen, eventjes op gang komen zolang het Dorpsplein lang was, en dan met de wind op de kop er vol in. Toch had ik het idee dat er een loper vlak achter mij liep, ik probeerde deze man (misschien wel vrouw) af te schudden wat dus niet te doen was. Had ondertussen een 500 meter afgelegd en nog hoorde ik het geklepper van een andere persoon vlak bij me. Nou, dat gaat wat worden, misschien een loper van een kortere afstand dan, anders zal het nog een harde strijd worden om te winnen, want toegeven werd er niet gedaan. Ik liep niks uit dus. Omkijken had ik geen zin in, hoewel het niet vreemd zou zijn dat wel te doen, je mag je toch in het begin van de wedstrijd jezelf orienteren op je tegenstanders? Na een dikke kilometer dan eindelijk het keerpunt, en het moment erachter te komen wie nou met me meelift. Hé, loop ik hier alleen??? Maar wat....?!?!? Tjezus! Heb ik me laten opjagen door mijn eigen borstnummer!! Die dingen waren gefabriceerd van een nogal dik plastic en dat klapperde wat tegen mijn lijf vanwege de harde wind! Wat een kalf ben ik! Maar wel goed om gelijk een enorm gat te slaan, dat dan weer wel. En had gelijk een goed tempo te pakken. Drie rondjes met een flinke wind. En tot tegenstelling van de weersvoorspellingen was het heerlijk om te lopen. Slechts enkele druppels tijdens de wedstrijd, niet vernoemenswaard. En met zulke schitterende wolkenpartijen is het toch geweldig hier onder te lopen, ik kan daar van genieten, ook tijdens een wedstrijd. Uiteindelijk ben ik als eerste gefinished, ondanks dat extra lusje dat ik had gemaakt, de harde wind en het af en toe lastige, maar mooie parcours over smalle kerkpaadjes, een redelijke tijd gelopen, zo rond de 43'30''. Degene die er niet waren, ook degene die beloofd hadden er te zijn hadden wederom geen gelijk. Een gezellige en leuke loop, natuurlijk met de hoognodige uitloop (in het café).
Nu op naar Roosendaal, helaas zal ik de komende week een stuk rustiger aan moeten doen. Want ik heb de smaak helemaal te pakken, laat mij maar gaan.....

Huh?!?

Lijkt onderstaande foto niet sterk op de foto die op AtletiekZeeland is afgebeeld? Sterker nog, het is dezelfde foto, de foto die uit mijn camera komt! Vind het jammer dat er geen naamsvermelding bij staat, een beetje reclame is nooit weg. Bij deze dus....die foto is van mij...heb ik toch iets goeds gedaan die dag.

Vanuit de studio...

...eventjes terug naar Brussel, want na anderhalve week blijf ik teren op die loop. Wat enkele dagen daarna gebeurde met die loop in Biervliet was een vergissing, ik had daar niet moeten starten. Ook na een misstap in de tweede ronde (ik moest even aan de kant vanwege die struikeling), begreep ik dat ik hier niks te zoeken had. Het werd een stevige duurloop, forceren had geen zin tegenover het geweld van van Troost.

Maar dan dat in Brussel, ik weet nu wel zeker dat bij zulke wedstrijden mijn hart ligt. Hoe gemener het parcours, hoe beter ik presteer lijkt het wel. Mijn PR's heb ik tenslotte allemaal bij niet al te gunstige lopen geregistreerd. Daarom Marcel, alle goede raad ten spijt, en ik vind het heel leuk van je mij die tips door te geven, maar ik stuur toch voornamelijk aan op de Roosendaalse halve op het eind van deze maand. Natuurlijk heb ik me wel ingeschreven bij de Pinksterwedstrijden en zal daar de 800 lopen. Ik hoop op een goed resultaat, en 1 tot 2 maal per week voer ik extra snelle intervaltraingen uit. Dit doe ik al sinds enige tijd, en daar zal ik het mee moeten doen. Ik verbaas mezelf trouwens over hetgene wat ik tegenwoordig aan trainingarbeid uitvoer, vorige week alweer 100km op de teller, zonder enige vorm van problemen. Word ik toch nog eens fanatiek, aangaande het hardloopgebeuren.

Heb ik Carla haar prestatie niet genoemd in Brussel, ze stond helemaal achteraan en kon niet fatsoenlijk doorlopen. Hoe ze hier over dacht, afijn beelden zeggen meer dan woorden...............

20 km van Brussel

Met een nieuw PR, 1h12'51''. Niet spectaculair, maar wel onverwacht aangezien de omstandigheden. Warm met veel wind. En met een 73ste plaats kan ik me zeer tevreden stellen. Het vervolg komt nog, ben net thuis en uitgeblust...maar voldaan....

Het vervolg
...en toen was het drie uur, met een kanonslag werd de meute gelost. Gelukkig had ik het geluk vooraan te mogen starten. Hoewel dit vooraan staan door nog teveel medelopers meer leek op een start van een regionaal loopje waarbij ik helemaal achteraan sta. Mijn eigen fout, ik had te lang gewacht eens te zien of het geen tijd werd een plaats op te zoeken. Ik stond op tijd in mijn vak, maar aangezien ik onder de Arc de Triumph stond, zocht ik wat beschutting tegen de stevige wind die door deze poort blaasde. En toen was het te laat, kon ik vrij ver naar achter aansluiten. Misschien wel goed, kon ik ook niet te snel starten. Maar toen we waren gestart, liepen er wel erg veel lopers mij gigantisch in de weg, terwijl er best ruimte was om dóór te lopen. Deze lieden konden gewoon niet sneller, dan vraag ik me toch af of deze mensen niet beter een vak achter mij hadden gestaan? Wat is het nut voor hen zover vooráán te staan? Nou goed, de eerste, zeg maar, anderhalve kilometer was al naar de kl...
Vermoeiend was het, slalommen, uitwijken, optrekken, afremmen...leuk in de bergen als ik daar rij met mijn flat six. Niet leuk als ik fatsoenlijk een mooie koers wil lopen. Uiteindelijk vrij baan, een beetje mezelf oplappen en op tijd de drankposten aandoen. Elke drankpost werd door mij benuttigd, gottegot wat was het weer warm in deze stad. Tel daarbij die uitdrogende wind, verstandig om genoeg te drinken onderweg. Dat ik ondertussen parcourkennis had opgebouwd heeft wel zijn voordelen, een beetje spaarzaam omgaan met energie is hier geen verspilde moeite. Drie leuke tunneltjes, waar ik niet teveel over moet zeveren. Tenslotte is het zo 'what comes up, must come down', zoals ze in Frankrijk zeggen. Ik bedoel, je moet een helling op, maar eens ga je d'r ook weer af. En dat zijn mooi de momenten om weer even te recupereren, en om snelheid op te voeren. Want dat ging me verbazend goed af. Dankzij mijn trainingen op het viaduct hier 5km bij mijn huis vandaan, daar geloof ik zelf in. Oplopend kon ik deelnemers passeren, maar nu lukt me dat ook nog bij het afdalen. Op een gegeven moment had ik twee lopers in de smiezen die mij bekent voorkwamen. Ik had gelijk, Filip van Goethem liep samen op met Chris Verbeek. Na een vluchtige goeiendag en een 'kom op hé mannen', vervolgde ik mijn weg. Ik vroeg me af of dat wel zo verstandig van me was, liep ik niet te hard van stapel deze twee te passeren en achter mij te laten? Ik voelde me sterk en moest nou eens in mezelf geloven, ik had tenslotte al heel wat zware trainingskilometers afgelegd in dergelijke omstandigheden. Had ik nog vorige week geen 25km afgelegd bij 26 graden zonder drinken en met een tempo van boven de 14 per uur? En dat zijn nou ook eens mentaal versterkende trainingen die mij nu helemaal van pas komen bij dergelijke wedstrijden, en verdomd als het niet werkt!! Het werkte fantastisch, hoewel het bij het lopen in het 'Ter Kamerenbos' de mentaliteit danig op proef werd gesteld. Dat rotte valse plat hier in dat verduvelde bos. Alsof ik werkschoenen draag en een geladen bolderkar op sleep heb. En je ziet niet wanneer dat gedonder ophoud. Dat merk je op een gegeven moment maar al te goed, wat een verlossend gevoel, het tempo komt weer op en weer gáán...het bos uit, een klimmetje meer of minder, daar draai ik mijn hand niet meer voor om. In het bos wat behouden gelopen, dat is nu weer gedaan en ik laat weer wat lopers achter me. Een mooie, zeer lange afdaling, tempo erop en hup, de apostelen die achter mij hingen gaan eraf. Had Urbanus al eens een mooi kerstliedje geschreven met daarin de gevleugelde woorden van Christus die sprak; 'Al wie dat mij volgen wil zal wreed hard moeten lopen', vond ik daar wel toepasselijk. Om een kort verhaal lekker lang te maken, kan ik zo wel door blijven gaan, zoals ik op deze loop door kon blijven gaan. Het komt erop neer dat ik momenten zwaar heb af gezien, de (bijna) laatste kilometers zijn vreselijk zwaar, de laatste kilometer probeer je nog goed te maken wat je in de voorlaatste kilometer hebt verloren aan tijd. Tot aan de finish toe is het doorbijten, temeer omdat ik iemand hoorde roepen toen ik voorbij kwam 'soixante douze'. Dat sloeg dan vast wel op mijn positie. Ik wist genoeg (blij dat ik een beetje Frans kan), bij de eerste 100 kon mij niet ontgaan. Ondertussen passeerde ik nog wat atleten zodat ik vast wel bij de eerste 70 zou zijn. Dat was dus niet het geval, maar wat maakt het nou, 30ste of 300ste, niemand die er maling aan heeft. Ik ben heel tevreden met mijn tijd, het is tenslotte een verbetering van een halve minuut op hetzelfde parcours onder, wat achteraf bleek, toch wel zware omstandigheden. Helaas één loper van 26 jaar overleden, dat is toch vreselijk op het moment dat je denkt goed bezig te zijn. Dat zet je zelf ook wel tot nadenken, moet ik mezelf ook niet eens laten keuren?
Meer dan 500 personen die het Rode Kruis te verzorgen had, één persoon die kunstmatig in coma word gehouden omdat hij vanwege oververhitting buiten bewustzijn was geraakt. Niet helemaal vreemd, omdat heel veel deelnemers waarschijnlijk niet weten waar ze aan beginnen. Maar dat zal altijd wel een dilemma blijven, ik heb in ieder geval een duw in de rug gekregen met dit resultaat. Een duw in de goede richting...

Mijlpaal

Goh, nooit gedacht...Ik had wel al eens een week gehad van iets meer dan 100km hardlooparbeid, maar toen was ik in voorbereiding voor een marathon. Maar nu, geen enkele marathon in het verschiet, en zeker niet van plan. Toch, de grens van 100km overschreden. Waarom? Om eens te zien (en te voelen) of ik dit een beetje aan zou kunnen. Met in de voorgaande weken een beetje opbouwend te werken, 70, 80 en dan deze week 111 kilometers. Met wel voornamelijk duurwerk, omdat mijn fiets in de reparatie is en ik met de motor naar mijn werk ga moest ik wel een beetje extra lopen, vond ik. En met ellenlange warming-ups en cooling-downs bij de intervaltrainingen en bij de wedstrijd. En tot mijn verrassing ging het me gemakkelijk af. Als ik dit zo kan blijven doen, zou ik misschien wel direct van start kunnen gaan in een marathon! Maar niet heus, ik sta daar zelf nou eenmaal niet achter om zelf 42km te gaan lopen. Nee, ik hoop eigenlijk op deze manier eens serieus wat meer inhoud te kweken voor een snelle halve marathon. Ik snap zelf dat dit niet lukt met 50 tot 60km training per week. Wat ik deze week gelopen heb, is nou misschien ook wat overdreven. Ik hou nou eenmaal meer van intervaltraining dan van die lange duurlopen. Maar....ik weet nu wel dat ik dit goed kan verdragen, zonder kommer en kwel, (bijna) elke dag opnieuw...

Run4Rina

Mooi, toch een aanzienlijk aantal deelnemers op deze woensdagavond op de atletiekbaan van Scheldesport. Op voorhand stond de peiling niet erg hoog, pas op de laatste dagen zijn er nogal wat voorinschrijvingen bij geboekt, anders had het er somber uit gezien. Ook nog redelijk wat na-inschrijvingen, zodat de start een kwartiertje uitgesteld moest worden. Het totaal aantal deelnemers kwam hiermee op 108, leuk voor Rina en voor degene die dit op stapel hebben gezet voor dit mooie doel.
Voor alle duidelijkheid;
Rina van Poecke is een marathonloopster en traint met de Zeeuws-Vlaamse marathongroep onder leiding van Petra Rasenberg (AV Scheldesport). Na de marathon van Zeeuws-Vlaanderen van vorig jaar kreeg zij te horen dat ze borstkanker heeft. Na diverse chemokuren heeft Rina het lopen weer op gepakt en wil zij dit jaar geld inzamelen voor het KWF door 2 maal de de Alpe d' huzes op te lopen. Hiertoe dient zij 5000 € bij elkaar te krijgen. Zelf weet ik hoe het is de Alpe op te lopen, om dan twee maal dit te doen! Ik wens haar veel succes.

De wedstrijd, die eigenlijk niet echt heel erg een wedstrijd is. Maar er zijn toch altijd figuren die zo nodig zich moeten aanstellen en beslist als eerste proberen de 4 rondjes af te leggen. Ik pleit schuldig!! Aangezien ik het wel zag zitten de 12k alleen af te leggen, besloot niet moeilijk te doen en zich de rompslomp op de hals te halen door nog een team samen te stellen. Besluit nr 2 was om mijn trainingen deze week gewoon door te laten lopen (volgende week is het tenslotte 'Brussel'), en ik wil deze week meer dan 100 trainingkilometers maken. Tot nu lukt het me aardig zonder probleem, dus ik wil hier meer een gewoonte van maken. Dus besluit nr 3 is gewoon de eerste lopers te volgen en daar bij te blijven. Het derde besluit heb ik kunnen volhouden, maar liefst tot aan het verlaten van de atletiekbaan na 100 meter, om daarna de overige 11900 meter alleen te lopen. Waarom moeilijk doen? Ik kende de meeste lopers wel, alleen het team van Kris Derveaux baarde mij wel wat zorgen, ze zagen er vrij snel uit. Maar niemand ging dus mee en kon na de eerste ronde toch een gat slaan, hoewel mede RoadrunnerAxel-loper Benjamin Gerrits (eveneens solo) me op 13 seconde volgde. Tweede ronde, het gat werd aanzienlijk groter en ik had er nog altijd zin in, Benjamin liep nog tweede. Na het keerunt van het derde rondje liep Benjamin opeens derde. Dat betekende dus, of de derde man van de Sterrenlopers liep een stuk sneller, of Benjamin zat stuk. Ik gokte op het eerste, dus het was zaak om wat sneller te gaan lopen. Zoals ik had verwacht liep Kris als laatste, ik mocht nu zeker niet verzaken, alez, het wat tenslotte maar drie kilometer meer. De laatste ronde ging in, ik verliet de baan, na een rondje rond de vijver kreeg ik zicht op de uitgang van de atletiekbaan en zag Kris verschijnen. Nou, ik maakte mij al minder zorgen, het zou wel heel raar moeten lopen moet ik dit nog afstaan. Maar toch, hé. De afstand gelijk houden, proberen althans, is ook een uitdaging. Kris die fit en fris begonnen was, en ikzelf die wat sleet begon te vertonen. Ik zag de medelopers van Kris die langs het parcours stonden en het verschil klokten. Olie op het vuur dus, voor mij!! Zo schoot het laatste rondje lekker op, dat bleek ook achteraf. Ik heb achtereenvolgens de 4x 3 kilometers gelopen in 10'34'', 10'32'', 10'31'' en 10'17'', uiteindelijk in 41'55'' als eerste gefinished. Technisch geleuter: 3'30''/km, 17,2km/h.
Bij mij was vooral die laatste ronde een verrassing, het kan dus wel om op het laatst nog drastisch te versnellen (Marcel).
Verder lof voor Benjamin die als derde binnen kwam in 45'06'', en lof voor iedereen die deze avond hier kwam lopen als steun voor Rina, want daar ging het allemaal om!!