Een rijtje bomen langs een saaie weg.

Niet veel mee te doen, maar met een beetje bewerking valt zelfs zoiets op te leuken. Alhoewel...het doet me een beetje denken aan een kaart met een grijze rand erom heen. Misschien een idee voor mijn nieuwe werk, want ik ben dóór naar het derde jaar kunstacademie. Wat vliegt de tijd...

De foto's zijn genomen in provinciaal domein Puyenbroeck in Wachtebeke, waar ik afgelopen maandag mijn 18km heb uitgevoerd. Ik dacht dat dit wel een éénmalige actie zou worden, want om kilometers te maken in een park zou wel eens een saaie bedoening kunnen worden. Dat blijkt anders te zijn, ik wist niet dat dit domein zo een uitgestrekt gebied bevatte. Ook dankzij paden met verschillende ondergronden kun je hier gemakkelijk heel wat kilometers afleggen. Hoewel het door de ontelbare bochten zo'n duurloop het allemaal net wat lastiger maakt om een constant tempo te lopen. Toch lijkt het me wel op deze manier een duurloop uit te voeren méér zoden aan de dijk zet, in ieder geval, ná die 18km voelde het wel aan dat ik méér arbeid had verricht dan dat ik gewoon langs de polderwegen met de blik op oneindig mijn kilometers zou maken.

Misrekening

Vrijdag 8 juli, jogging Zevergem, de Pinte. Heb ik me een week vergist. Ik heb nu al Retranchement gelopen en om enkele dagen daarna direct weer een wedstrijd te lopen? Oké, ik had een ATV op deze dag, maar het principe om niet zoveel wedstrijden meer te lopen komt in het gedrang. Maar het is wel zo dat ik deze wedstrijd traditioneel (mits blesurevrij) mee maak, en me inschrijf voor de 5k. Ik besluit toch te gaan, en zo sta ik vrijdag-avond om 20h aan de start van een met altijd groot deelnemersveld bestaande loop...en met een tegenstrijdig gevoel. Moet ik dit nu wel doen? Ik kan er ook een rustige loop van maken. Maar stel dat de winnaar van de 5k wint met een tijd die voor mij haalbaar is, dan heb ik spijt tot in het einde der dagen. Ik loop hier tenslotte al wat jaargangen deze 5k, maar nooit eens met de winst uitgelopen. Verder dan een tweede plaats zat er niet in, de meeste keren zelfs dát niet. Dus er dan maar invliegen. Met volgens Carla, die aan de kant stond, alweer eens met een hele slechte start van me. Ik liet me teveel insluiten, kon dan na een meter of 2-300 aansluiten bij de snelsten. Jongens van de 10km die een behoorlijk tempo aanhielden. En wel zo'n tempo waarvan ik dacht, dat ik deze avond naast de eerste plaats zou grijpen. Toch, met een eerste kilometer in 3'07'' blijkt het niet overdreven te gaan, ik heb wel eens sneller geopend. Nu moet ik wel zeggen dat in de eerste kilometer direct een kunstmatige helling zit verwerkt, een viaduct die de E17 oversluist. Daarna is deze ronde er één om snelheid te kunnen maken. Na twee kilometer moet ik twee lopers laten gaan, die gaan te hard. Derde kilometer, nog een loper waarvoor mijn tempo te laag is. Ik zie hem met lede ogen van me weglopen. We zijn met twee, maar deze jongen heeft nog nooit gehoord van tactisch lopen. In een lange linker bocht wijkt hij uit naar rechts, terwijl ik net schuin rechts achter hem loop. Ik zou bijna verplicht zijn ook die richting uit te gaan, maar ik ben me daar gek. Ik houd me even in, en ga links zo kort mogelijk de bocht door. Het is toch zo dat je in een wedstrijd vooruit moet kijken en dat je beter van bocht naar bocht kan lopen? Waarom extra meters maken? De vierde kilometer in ongeveer 13'30'' algelegd. Dat word geen geweldige tijd voor een 5k dus. Kan ik nou echt niet sneller? Ik heb het gevoel dat ik er alles uithaal wat er in zit, maar dat blijkt niet genoeg te zijn. Ik ben helaas niet sneller. De laatste kilometer kan ik nog goed uitbollen, met een eindtijd van 16'51'' kom ik eindelijk eens als eerste over de streep. Dat is mijn mooiste resultaat, en met een gemiddelde van 17,8 per uur en 3'22 per kilometer hoef ik ook niks te klagen. Natuurlijk, om dat dat nu direct een PR te noemen voor deze afstand vind ik de tijd niet straf genoeg. Wel leuk is dat de totale uitslag van deze 5k drie a-4tjes bevat...

uitslag 5km

Draaien en keren

Maar dat was mij niet onbekend, ten eerste omdat ik deze loop al eens eerder had uitgevoerd. En daarna kun je mij geheid op dit parcours vinden als ik weer eens een lange duurloop uitvoer daar in het uiterste westen van Zeeuws-Vlaanderen. Na wikken en wegen (want deze loop staat niet in mijn schema) besloot ik dan toch maar richting Retranchement te begeven. 'Misschien was het daar wel iets koeler van temperatuur, zo vlak aan zee', was mijn redenering. Toch wist ik wel beter, veel verkoeling is er niet op de liniewerken van deze voormalige nederzetting. Ik wou graag dat rondje lopen, hoe lastig het ook is om dáár te lopen. Héél veel bochten, die soms verdomd scherp afdraaien. Hellingen zijn er ook niet vreemd, als je regelmatig de linie op en af loopt is dat vanzelfsprekend. Schelpenpaden, goed als je een duurloop uitvoert. Een ramp om een wedstrijd te lopen. Het gevoel telkens weg te slippen bij het afzetten, doet je vlug beslissen de graskant op te zoeken om meer vastigheid te vinden. Drie rondjes waarbij ik bij het tweede rondje de gedachte al had, dat ik straks eindelijk voor de laatste keer dit pad nog eens moet lopen. Ik kan mezelf zo verblijden met dat soort gedachten!


Zwaar? Ja, als je zo dom bent om met Kris Derveaux mee te lopen die een enkel rondje liep in tegenstelling tot andere keren dat hij kiest voor de middenafstand, ja, dan kun je wel eens zwarte sneeuw ontwaren. Ik had al zoiets van 'wat loopt die toch hard, dat ga ik geen twee rondjes volhouden'. Was ook niet nodig, toen bleek dat Kris na één ronde richting finish ging. Toen moest ik even ademhappen, maar mijn voorsprong was daarmee gemaakt, met 12minuut en 15 seconden op de eerste ronde. De tweede ronde was met ruim 13 minuten een stuk slomer, ik had niet anders verwacht. Jammer dat ik niks meer sneller kon, ik had op voorhand al eens gecheckt wat mijn vorige tijd was in 2008. Maar om nu nog onder de 37'06'' te lopen, zou nogal straf zijn. Ook omdat de weersomstandigheden toen heel wat (hardloop)vriendelijker waren. Laatste ronde, wat meer gepuf en gesteun, vooral die lelijke hellingen waren kwade donders. Dan minstens proberen om in de 37 minuten te blijven, een race tegen de klok....en verloren. Met 38'12'' heb ik net een fractie onder de 17 per uur gelopen op een goed opgemeten parcours (ik hoop dan altijd dat het parcours iets langer zou zijn, maar ik kan meten wat ik wil, het blijft 10,8km). En het was best wel warm, had de hele dag gewerkt en die hele reis met de auto (wat ik trouwens óók voor mijn plezier deed) stond ik dus niet fris aan de start. Nee hoor, allemaal onzin. Ik ben heel tevreden met het resultaat en met een mooie voorsprong op Patrick, waarvan ik eigenlijk best wel verbaasd was hem hier te zien. Ik had niet gedacht dat hij zijn schoenen nog zou aantrekken voor zo'n lullige 10 en nog wat kilometerloop.
Daarmee zie je maar, die Zomerlopen daar in West zijn aantrekkelijk voor allerhande afstandlopers. Hoewel het bij mij waarschijnlijk bij deze ene zomerloop zal blijven, heb nog even geen plannen dan alleen maar trainen. Voor wat, weet ik zelf nog niet....

Niet te missen...

Al van verre afstand te zien, het bruutste heisgeweld op de wereld ooit gebouwd. En dat staat zomaar in Westdorpe

Rechts een detailfoto van links, en nou is zo'n telescoopkraan toch ook niet flauw van afmeting. Maar er blijft niet veel meer over dan een Dinky-Toy naast deze reus.

Roosendaals halve

Niet mijn beste wedstrijd, alhoewel lekker gelopen. Meer zat er niet in dan 1h16'41 te lopen. Helaas, mijn verwachtingen zijn niet uitgekomen. Maar gezien de snelste tijd net onder de 1h10 ligt, had ik misschien ook niet beter mogen verwachten. Oké, 8ste overall, dat is dan wel mooi.
Het vervolg komt nog wel, ik ga nu met dit mooie weer niet achter zo'n typemachine hangen...

De week voorgaand aan de Roosendaalse halve was er één om een goede tijd neer te kunnen zetten, wat weersomstandigheden betreft. Wel soms een beetje veel wind, maar met een graad of 18, mooi. En toen was het zondag, de temperatuur zou zeer zomerse waarden bereiken. Natuurlijk, als ik scherp sta en voel dat het nú moet gebeuren. Maar geen zorgen, ik probeer wat ik kan. Ook het tijdstip van start is ook zo fijn, 16h30, op het warmst van de dag. Het was benauwend warm, zeker bij de nogal chaotische start. Ik had dan wel een startnummer om helemaal vooraan te staan, maar zo waren er wel meer. Er stonden dus mensen waarvan ik op voorhand al wist dat deze in de weg zullen lopen. Ik was toch wel van plan een flitsende start te maken, niet te behoudend en brutaal mezelf naar voor brengen.

Heeft Rotterdam zijn Lee Towers, Brussel houd het traditioneel bij Ravel's Bolero en Roosendaal heeft....GUUS MEEUWIS!! Nou, als dát geen reden is om heel hard weg te lopen, dan weet ik het ook niet meer. Hetzelfde effect zou het op mij hebben als ze hier in Zeeuws-Vlaanderen Piet Brakman zouden draaien vóór de start. Voor mij hoeft dit niet, dan liever Slayer's Angel of Death (zal ook niet iedereen kunnen apprecieren, cultuurbarbaren!).
Nou vooruit, het gaat hier om het lopen. En dat ging wel aardig met een pittige start. Twee kilometer in 6'20, een beetje snel. Maar dat moest wel, ik liep al te ver achterop vanwege een slechte startplaats. Jammer is wel dat de 10 en 21 tegelijk starten, ik weet nu niet wie wat doet. Het duurde toch niet lang vooraleer alles een beetje uit elkaar viel, ik liep samen op met een jongen van KAA Gent. Viel me wat tegen toen we bij de afscheiding van parcours hij de richting koos van de 10k, ik had verwacht dat hij zou gaan voor de lange afstand. Ik liep na 4km dus alleen, draaide af richting het buitengebied van Roosendaal en zag de volgende loper zeer ver voor me uit. Achter me kwam de eerste dame, afkomstig uit een zuidelijker gelegen continent. Daar had ik dus ook niks aan, die had ik tenslotte er al uitgelopen. Dat word dus een hele lange rit in de polder. Ondertussen was de zon door het wolkendek gebroken en dat maakte het er nou niet echt verfrissender op. Gelukkig genoeg drinkposten, maar vond het toch al lastig genoeg alleen deze lange, rechte wegen te moeten trotseren. Daar komt maar geen einde aan. Vijf kilometer in 17'30, niet verkeerd maar had dit toch sneller willen doen. Ik zag mijn poging al in rook opgaan. En toch blijf ik dan maar doorgaan, ja, ik ben hier nou toch. Heb even niks beters te doen. En ik nader mijn voorganger, langzaam maar zeker. Als ik nou aansluiting kan maken, kunnen we met zijn twee misschien het tempo wat opvoeren. Bijna 10 kilometer, op het moment van aansluiting stopt deze man en grijpt naar zijn been. Kramp. Daar wacht ik niet op, ga hem voorbij en ga over de 10km in 35'50. Zeker 50 seconden te langzaam voor mijn doel, maar kan mijn tempo wel stabiel houden. Een kilometertje of 11, ik hoor iemand naderen achter me. Dezelfde loper weer, dat is niet verkeerd, toch nog een samenwerkingsverband afsluiten? Ik loop op kop, begrijpelijk, hij heeft even zijn best moeten doen aansluiting te krijgen. Maar na zo'n 10 minuten vond ik dat er genoeg gerust was zo achter me en zou graag hebben dat er eens overgenomen werd. We liepen nu tegenwind. Niet dat er veel wind was, maar toch...Het was duidelijk gebleken, ik kon even schuilen. En daarmee ging het tempo drastisch omlaag, en dat is nou net niet mijn bedoeling. Kom hier niet om te wandelen. Ik neem terug over, blijf gaan en word gepasseerd om gehaasd te worden. Nou, van profiteren wil deze man niet weten, en zo hoort het ook. Maar helaas, ik kan me niet vinden in dit nieuwe tempo en ga toch maar weer vooruit lopen. Het word mijn compaan allemaal wat teveel, er valt een gat dat niet meer te dichten is. Ik heb ook wel het gevoel in een soort tweede adem te zijn beland. Temeer ook omdat ik nu op het gedeelte van het parcours ben gekomen waarbij ik veel lopers tegenkom die nog de lus in de polder moeten maken. Ik ben nu echt weer op weg richting de stad, en moet af en toe goed opletten niet in botsing te komen. Die afwisseling doet wel deugd. Het laatste rechte stuk en ik zie in de verte een loper. Zeker 500 meter, als ik moet schatten en ik maak me geen illusies. Gewoon mijn route lopen zo goed en zo kwaad als het gaat. Een mooie tijd zit er al niet meer in, met 15km rond de 54 minuten zijn de kansen verkeken. Ik had graag de 17km in een uur afgelegd, dat lukt dus niet meer. Met Roosendaal weer binnen te lopen gaan wel de kilometertijden omlaag, dankzij het vele publiek wat hier staat. Opeens zie ik tot mijn verrassing dat mijn verschil met de voorgaande loper aanzienlijk is geslonken. Zal ik dan toch nog proberen? Ach, waarom zou ik. Geen PR, dus wat zou ik me overstekop lopen. Trouwens, met het tempo dat ik nu loop zal ik evengoed nog heel dichtbij komen en dan kan ik nog zien of ik er een sprint uithaal. Nee, met nog een kilometer te gaan zie ik dat ik nu niet meer moet proberen. Het maakt me niet veel uit, ik weet geeneensnie op wat voor positie ik loop. Ik raffel mijn wedstrijd gewoon af en kom eindelijk uit op de grote markt. Geheel anoniem kom ik over de streep, geen enkele aandacht van de speaker. Dat heb ik in het verleden wel anders meegemaakt en dit valt me toch wat tegen. Is dit omdat er nog zoveel 10kilometerlopers hier moeten finishen? Toch geloof ik wel dat mijn tempo net even anders was, en eruit ziet, dan deze lopers die 1h16 nodig hebben om 10.000 meter af te leggen! Nouja, het is niet anders. Grotere tegenvaller!!!! Na op het gemak richting de uitgang te lopen zie ik dat degene die nog vlak voor me liep op het eind, niemand minder is dan Erwin Harmes. Gloeiende....had ik nou toch maar geprobeerd...het was mogelijk geweest! Had ik hier de snelste Zeeuw geweest! Het zal de volgende keer zijn, want de grootste tegenvaller is natuurlijk het niet kunnen verbeteren van mij PR. Maar daarvoor waren de omstandigheden misschien niet helemaal ideaal, hoewel ik moet zeggen dat de omstandigheden tijdens de wedstrijd waarbij ik toen mijn PR had gelopen ook niet geweldig waren. Laat staan dat het een snel parcours was (halve van Cadzand). Dus toch weer...hoe extremer de ronde...hoe beter ik loop.

Nooit geen 800 meter meer

Na bijna een week dubben wat er nu mis ging op die Pinksterwedstrijd met een voor mij mislukte 800 meter die 150 meter te lang was, heb ik de oplossing ontdekt van het falen. Bloedarmoede, een spontane reactie vlak vóór de wedstrijd die zich bij mij opdeed. Dat moet wel de reden zijn geweest, ik weet het anders ook niet. Bloedarmoede, ik leg de oorzaak uit. Ik schrijfe den datum 13 mei 2011, het was een vochtige Pinkstermaandag. Ik had me aangemeld als aanwezig om later die dag uit te komen op de 800 meter van de Hulsterse Pinksterwedstrijden op RKHAV's Piet Vonck atletiekbaan. Samen met Carla kuierde ik langs de de baan, toeschouwerend bij de onderdelen die bezig waren. Een bond schouwspel met sprinters, hoogspringers, speerwerpers, discus, kogelstoten en wat nog meer dat er op zo'n dag heerst. Het weer zat niet mee, met af en toe een bui was het af en toe een schuilplaats zien te vinden. Totdat Carla er achter kwam dat er nog een paraplu in de koffer van de auto zou liggen. Ik om het ding, inderdaad, er lag er één. Ik probeer de plu te openen, wat nog niet zo simpel bleek te zijn. Er zat wel een knop die ik moest indrukken, maar er zat ook een losse ring aan het handvat met een nogal vervaarlijke scherpe rand. Die ring hoorde wel 'ergens' aan rond te zitten in de oorspronkelijke staat, maar dat was bij deze versie dus niet het geval met resultaat dat het ding tegenstrubbelde bij het openen. En toen opeens, met een geweldige klap ontplooide gelijk een parachute het onding, geheel onverwacht met gevolg dat mijn wijsvinger zich had genesteld tussen één van de vele mechanische en scharnierende onderdelen die zo'n voorwerp kan bevatten. Was op zich nog niet zo'n probleem, ware het niet dat de eerdergenoemde losse scherpe ring op hetzelfde moment een eigen leven ging leiden en het zo nodig vond samen met mijn vinger klem te komen zitten met gevolg een niet geplande incisie in de geklemde vinger. Bloed aan de paal, of in dit geval, alles wat ik aanraakte vanaf dat moment. Omdat dit bloeden niet vanzelf stolde, toch maar even langs de EHBO de boel te laten bepleisteren. De oorzaak van dit incident veroorzaakte een reactie op de lachspieren bij de dienstdoende hulpverleners, niet bij mij. Ik vind paraplu's toch al criminele ondingen, ga maar eens op een regendag in een drukke winkelstraat lopen en er ongehavend weer vandaan te komen zonder dat er enkele malen pogingen zijn ondernomen je ogen uit te steken met die rotdingen.
Dus....bloedverlies en dus een te laag zuurstofgehalte in mijn bloed ten gevolge van dit voorval is de reden van een verloren gegaande wedstrijd (toch?).
Dus....zal ik nog wel eens een 800 meter lopen om dit debacle te vergeten, de titel van dit stukje lijkt me duidelijk genoeg als je goed leest.

Dan Zuiddorpe, een wedstrijd over 12km, als je tenminste de looprichting aanhield die toch goed stond aangegeven. Ik zelf liep ook even mis, ondanks dat er begeleiding op de fiets was. Ik dacht het beter te weten, maar dat was dus niet zo. Och, een 100 meter ofzo extra, ik had mijn winst op de eerste ronde toch wel te pakken. Dus ik mocht iets inleveren. Vanaf de start was ik er ingevlogen, eventjes op gang komen zolang het Dorpsplein lang was, en dan met de wind op de kop er vol in. Toch had ik het idee dat er een loper vlak achter mij liep, ik probeerde deze man (misschien wel vrouw) af te schudden wat dus niet te doen was. Had ondertussen een 500 meter afgelegd en nog hoorde ik het geklepper van een andere persoon vlak bij me. Nou, dat gaat wat worden, misschien een loper van een kortere afstand dan, anders zal het nog een harde strijd worden om te winnen, want toegeven werd er niet gedaan. Ik liep niks uit dus. Omkijken had ik geen zin in, hoewel het niet vreemd zou zijn dat wel te doen, je mag je toch in het begin van de wedstrijd jezelf orienteren op je tegenstanders? Na een dikke kilometer dan eindelijk het keerpunt, en het moment erachter te komen wie nou met me meelift. Hé, loop ik hier alleen??? Maar wat....?!?!? Tjezus! Heb ik me laten opjagen door mijn eigen borstnummer!! Die dingen waren gefabriceerd van een nogal dik plastic en dat klapperde wat tegen mijn lijf vanwege de harde wind! Wat een kalf ben ik! Maar wel goed om gelijk een enorm gat te slaan, dat dan weer wel. En had gelijk een goed tempo te pakken. Drie rondjes met een flinke wind. En tot tegenstelling van de weersvoorspellingen was het heerlijk om te lopen. Slechts enkele druppels tijdens de wedstrijd, niet vernoemenswaard. En met zulke schitterende wolkenpartijen is het toch geweldig hier onder te lopen, ik kan daar van genieten, ook tijdens een wedstrijd. Uiteindelijk ben ik als eerste gefinished, ondanks dat extra lusje dat ik had gemaakt, de harde wind en het af en toe lastige, maar mooie parcours over smalle kerkpaadjes, een redelijke tijd gelopen, zo rond de 43'30''. Degene die er niet waren, ook degene die beloofd hadden er te zijn hadden wederom geen gelijk. Een gezellige en leuke loop, natuurlijk met de hoognodige uitloop (in het café).
Nu op naar Roosendaal, helaas zal ik de komende week een stuk rustiger aan moeten doen. Want ik heb de smaak helemaal te pakken, laat mij maar gaan.....

Huh?!?

Lijkt onderstaande foto niet sterk op de foto die op AtletiekZeeland is afgebeeld? Sterker nog, het is dezelfde foto, de foto die uit mijn camera komt! Vind het jammer dat er geen naamsvermelding bij staat, een beetje reclame is nooit weg. Bij deze dus....die foto is van mij...heb ik toch iets goeds gedaan die dag.