Have a break...

Ik kan me er nét niet achter verbergen..

...dus eventjes niet trainen, vanwege andere bezigheden. Zoals een gat graven in mijn garage, en dat zou niet zo'n klus zijn, als je maar geen gewapend beton van 30cm dik te lijf moet gaan. Dat gat dient om een nieuwe ingang naar de prefakelder te verwezenlijken. De bestaande opening past niet bij de herziene plannen, dus moet deze aanpassing uitgevoerd worden. Tegenwoordig zou zo'n gat van 1m30 bij 85cm ook uitgezaagd kunnen worden, maar als daar €2,20 per cm voor gevraagd word, ex voorrijkosten, ex manuren, nou, dan probeer ik eerst maar iets anders te verzinnen die opening te creëren. En dan kom ik bij Boels uit (verhuurt bijna alles), huur het machine dat op de foto staat voor €45,-, en ram ik zelf dat gat er wel in. Natuurlijk, deze methode is wel wat ruiger, en dient nog wel afgewerkt te worden, maar als ik daarmee 8 á 900 Euro mee kan besparen...

Dus bestel ik nu voor dat geld natuurlijk mijn lang verwachte telelens...of niet...want daar zit ik ondertussen ook al twee jaar tegen aan te hikken. Omdat ik niet kan beslissen welke lens ik wil, en hoeveel ik hiervoor uit wil geven.

...dus eventjes niet trainen, maar omdat het gat graven vlotter ging dan verwacht (wat wil je, dat machine is werkelijk een monster van 30kg die er behoorlijk op los slaat, om bang van te worden aangezien het apparaat bijna de helft weegt van mijn eigen gewicht), heb ik vandaag toch een bostraining kunnen uitvoeren. Intervals van 8x 1000 meter die tegenvielen vanwege toch wel hier en daar wat spierpijn, resultaat van die 'uit de hand gelopen' rammelaar. Of mijn vorm gaat wat achteruit, want de afgelopen week was het niet erg geweldig met de gemaakte kilometers. Wel mooie trainingen op maandag, woensdag op de baan samen met Bennie gelopen waar we startten met een goeie 3'30 op de 1000, om daarna het tempo bij de mindere te lopen afstanden op te voeren. We kwamen uit op 33 seconden voor de laatste 200m, geen min resultaat.

De komende week zal ik niet veel meer uitvoeren, met de 20 van Alphen in het vooruitzicht, waar ik desondanks toch iets van verwacht...

 

Broer en zus Nico en Bianca Serroen kwamen de Berlaerloop in Koewacht winnen. De sympathieke lopers hadden 100km gereden om deze wedstrijd mee te doen. Mét voorkennis dat er geen prijzengeld meer gedeeld werd, kon hen niet weerhouden toch aan de start te verschijnen. Nico Serroen is bij ons bekend als de winnaar van de halve marathon van Cadzand 2011, de stormeditie (1h14'13'')

Het kan vriezen...

...en dat deed het ook. Weliswaar niet meer zo drastisch als afgelopen dagen, maar het was er niet behaaglijker op geworden te Cadzand-Bad tijdens het lopen van de halve marathon daar ter plaatse. Ooh, wat zag ik er tegenop om aan de start te verschijnen. Natuurlijk op vrijwillige basis, en het feit dat ik al ingeschreven stond, al mijn trainingen gebaseerd waren op deze loop, en niet al te watterig wil overkomen.
Had ik al de nodige kou getrotseerd tijdens de ronde op Koewacht (foto's, vegen, scheppen, etc), nu 'mocht' ik zelf maar liefst 21km gladde wegen, besneeuwde duinen, zacht, dus diepzinkend sneeuwstrand en koude wind zien te doorstaan. Het eerste plan om gewoon mijn rondje te lopen, niet te forceren en gewoon uitlopen, viel al na de eerste kilometer in het water. Eigenlijk ging het al veel te goed om zomaar wat te klossen en besloot het tempo erin te houden. Enkele voordelen: ik ben vlugger klaar, ik kan nog gebruik maken van warme douches, misschien de kans op prijs en ik blijf beter warm tijdens het lopen.
Ik hoopte 5 kilometer lang bij het groepje van 3 koplopers te blijven, waarin ik faalde. Nouja, alleen zou het ook wel lukken, eenmaal op het strand is het toch iedere voor zich. Dat strand was een ramp, geen éne meter wat nou ook maar even fatsoenlijk lag. Hoog water, het strand lag besneeuwd, het zand hieronder lag zeer los, niks om tempo op te houden. Vóór me de drie lopers die al snel eveneens solo liepen. Als eerste Michel Schrier, daarna Erwin Harmes, een voor mij onbekende, maar ook voor mij een te snelle Belg. Allemaal op een evenredige afstand van elkaar. Wat er achter me gebeurde, geen enkel idee. Gelukkig even het strand achter ons latend om om de Zwarte polder heen te lopen. Om daarna ongelukkigerwijs weer het strand op te zoeken, waar ik ondertussen al behoorlijk mijn buik vol van had. Dan denk je,'eindelijk, het keerpunt, terug richting de finish', blijkt dát pad over de zeedijk er al net zo beroerd erbij te liggen. We kreunen verder, in de hoop dat het verderop enige verbetering in de begaanbaarheid der paden te ontwaren zal zijn. Ijdele hoop, enkel sneeuw, geglij en geglibber. Alleen de rondweg van de Zwarte polder ligt nog redelijk fatsoenlijk om een behoorlijk tempo te voeren. Ik ken natuurlijk de route, ik weet dat ik er nog hele zware kilometers tegemoet mag zien. De duinen die constant op en af gelopen moeten worden. De kilometers worden zwaarder, Cadzand komt dichterbij. Nog drie kilometer, in de verte zie ik de derde loper. Niet dat ik plannen heb deze nog in te halen, maar ik neem me voor om op dit gedeelte van de duinen mezelf ervan te verzekeren dat mijn vierde plaats niet in gevaar komt. Eindelijk boven het duin, ik kijk achter me en weet dat ik nu zeker ben van mijn behaalde plaats. Ik kan meer ontspannen lopen, wat ik ook doe. Het is nu niet ver meer, ik controleer mijn tijd en besef dat het misschien nog mogelijk is onder de 1h20 te lopen. Ik zet aan, het zal moeilijk worden. Het laatste deel op de boulevard en ik geloof er niet meer zo in. Ik weet dat ik deze avond er behoorlijk de pest erin zal krijgen dat ik niet meer mijn best heb gedaan toch onder die 1h20 te lopen. Ik móet dus. De finish, ik zie de klok, 1h19' 55...56...57...58... en ik ben over de streep. Ooh, ik hoop maar dat de mensen van de tijdregistratie mij ook plaatsen onder deze gelopen tijd. Het is afwachten op de uitslag en ja!!! Ik heb het voor elkaar, 1h19'59'', net onder de 1h20! En dan heb ik het maar over één enkele seconde, maar het is een tijd die min of meer samenvalt met de voor mij gefinishte lopers. 1h20 en daarboven, dat is het dan net niet, vind ik persoonlijk.
Tevreden, heel tevreden, maar ook totaal óp, en koud, en vierde overall, en Zeeuws Kampioen 35 plussers, en traditioneel, zowat als laatste samen met Carla en Niek Wieland buiten gestapt na de prijsuitreiking.

Naschrift:
De volgende dag, ik moet mijn schoenen nog afspoelen die nog vol met het zand zitten. Ik wil de zooltjes eruit nemen en ben hoogst verbaasd. Die dingen blijken er helemaal niet in te zitten. Deze hangen nog altijd aan de wasdraad in het kachelhouthok, sinds de loop op Heikant. Goed dat ik daar niet achter ben gekomen op het moment dat ik de schoenen aantrok in Cadzand. Ik zou er niet lekker van gelopen hebben, wetend dat ik met halve schoenen liep. Gelukkig lag er dus veel sneeuw, lag het zand heel soepel en kon in deze omstandigheden toch niet zo heel hard lopen. Mijn schoenen waren op deze manier wel lichter dan dat deze in volledige aankleding toch al zijn, maar elke gram minder is mee genomen. Zou dat de reden geweest zijn van mijn resultaat op deze loop? Ook nog op dit moment zweef ik vanwege mijn vierde plaats bij de halve marathon, kan het nauwelijks geloven.
Eén nadeel, ik zie mezelf lopen op Omroep Zeeland bij het verslag. En dat is iets waar ik niet aan kan wennen, een vreemde gewaarwording. Maar eerlijk is eerlijk, wel een hele leuke...

Ziezo..

Deze middag mijn laatste vorbereiding uitgevoerd om a.s. zondag te speren op de halve marathon van Cadzand. Volgens mij ben ik goed genoeg in vorm om een mooie halve te lopen. Ik zal niet onzeker aan de start staan, en dat is al half gewonnen. Niet dat ik denk om voor de winst te gaan, dan staan er wel andere aan de start. Maar voor mezelf geloof ik in een goede afloop, na afgelopen zondag een duurloop van 22 kilometer in 1h32'30'' heb gelopen. En vandaag 8 stuks 1000tjes in gemiddeld 3'28'', gelopen rond voormalig fort St Jacob, een mooi rondje van ongeveer 570 meter over een schelpenpad (marathon Zeeuws-Vlaanderen). Verder in het verloop van de week doe ik het rustig aan, en dat is nou het aardige van een geplande wedstrijd. Dat ik op voorhand een luie week krijg voorgeschoteld. Waarschijnlijk nog een rustige baantraining op woensdag, om niet vast te roesten. Het schijnt wel dat de winter deze week doorzet, maar de verwachte temperaturen zijn nou ook niet zo geweldig dramatisch koud te noemen. Ik raak er al wat aan gewend, en dat wil wat zeggen aangezien ik het niet zo heb op temperaturen onder de 10 graden.

Afijn, we zullen zien. Eens gaan schaatsen op natuurijs is ook niet verkeerd in plaats van rondjes draaien  in de Gentse Kristallijn.

Kan eens geen kwaad..

Het was een op zo'n laatste moment beslissing om op zondagmiddag een veldloop te doen, dus richting Goes om daar deel te nemen aan de Jaro-cross. Ook om Jan Roose te steunen in zijn opzet de atletieksport te promoten. Niet dat ik zo'n geweldig gedreven hardloper ben, ik vind ook niet dat ik nog veel heb te bewijzen. Wat er afspeelt in de atletiekwereld ontgaat mij enigszins. Heb wel regelmatig geamuseerd de discussies op allerlei sites gevolgd, trouwens, was wel verrast genomineerd te zijn met één stem voor hardloper van het jaar. Wat mij nu intrigeert, is wie mij vóór heeft gedragen? Wat was de drijfveer om mij te nomineren? Oké, ik had slechts één stem, maar dan nog...vreemd.
De Jaro-cross werd het dus, in plaats van gewoon mijn intervaltrainingen uit te voeren. En dat terwijl ik helemaal geen veldloper ben, ook niet van plan ben om daar mijn hobby van te maken. Een klein startveld, te lopen waren 4 rondjes van...ja...van hoeveel meter eigenlijk? Dat is toch van geen belang, het zou uiteindelijk een kilometer of 7 in totaal zijn. Ik zou geen kanshebber zijn voor de overwinning, dat had ik vóór de start al begrepen. Martijn loopt nu een stuk sneller dan mij, zo goed mogelijk lopen dan maar. De meeste overige lopers kende ik eigenlijk niet, ik had dus geen idee wat ik zou presteren op dit parcours. Meer een Belgische cross, met onder ander over een zompig grasveld dat meerdere keren heen en weer gelopen diende te worden, het pad afgezet met afzetlint. Smalle paadjes tussen de bomen, zeer veel vettig liggende bochten. Kortom, zoals je ze in Belgie wel meer tegen komt (schijnbaar). Om één lijn te trekken met Jan Roose's visie over een hardloopwedstrijd: 'genieten doe je maar achteraf'. En inderdaad, wat heb ik afgezien. Telkens weer dat moeten aanzetten na elke genomen bocht. En maar zien overend te blijven, dat ondanks mijn spikes nog geen sinecure was. Liep samen met Wim van Sparretak twee rondjes op, totdat op het open veld waar zo'n drie keer heen en weer werd gelopen Wim eraf moest, net op het moment dat we de wind vol tegen hadden. En wind zat er meer dat voldoende, het lijkt er altijd wel te stormen tussen die twee Scheldes. Ik liep toen op de derde plaats, voor mij Wouter van Caspel en Martijn de Kok. Ik was duidelijk geen partij voor die snotneuzen en kon niets anders dan de derde plaats verdedigen. Dat lukte dus, en na 23 minuten en 26 seconden kwam ik volledig afgedroogd over de finish. Na Wouter en Martijn te hebben gefeliciteerd kon ik alleen maar stellen, dat het waarschijnlijk wel ergens goed voor zou geweest zijn? Beide lopers konden dit alleen maar beamen.
Goed, de middag was gevuld op een leuke manier. Zeker in navolging van de tweede helft. Want kan ik het wel eens presteren om vooraan mee te strijden voor één van de eerste plaatsen, de kantine verlaat ik over het algemeen als één van de laatste...

Een moment van zwakte..

De zon schijnt, de temperatuur redelijk (voor de tijd van het jaar), ik had een training af te werken...en op enkele kilometers van mijn deur word een wedstrijd gelopen. Verstandig was het, niet te wijken van mijn plan niet van start te gaan bij de Jeff Thuy memorial in Heikant. Zelfs mijn best gedaan zeker niet fit te kunnen zijn om hier überhaupt te lopen. Na een aanzienlijke tijd van rust, met alleen een wedstrijd in het weekend en de woensdag-avond baantraining was ik deze week opgestart met mijn trainingen. Ondanks dat was de verleiding te groot, richting Heikant, en had me ingeschreven voor de langste afstand. Met zelfverwijt, dit ging natuurlijk zijn gevolgen krijgen. Een miserabel eindresultaat en als ik niet oplet, nog een blessure ook. Het inlopen, nauwelijks aandacht aan besteed, het een en ander viel me nog mee qua gevoel. Mijn plan was niet al te zot te doen, als ik mee kan gaan met de snelsten dan doe ik dat, maar ik ga er geen solo van maken. Ik maakte me toch al geen illusies na die cross van vorige week die van geen meter ging, niet trainen geeft immers zijn gevolgen. Dus na een weekje hard trainen kan het nu niet veel beter gaan lukken. Ook had ik al minstens één loper gezien die me toch te snel is. De start ging als vanouds, dus veel te hard. Het is wel belangrijk bij deze loop te zorgen vooraan te lopen, want na een kilometer lopen komen we aan op een, door de vele regen, een wel erg verzopen modderpad. Bij het inlopen had ik al eens verkend, en het was mogelijk enigszins droog te lopen op dit gedeelte. Alleen, dit geldt dus niet meer als je als een horde dolle stieren hier doorheen jakkert. Nouja, maakt niet uit, je kan het maar gehad hebben. Voor de rest van de ronde hoef je dan niet meer op te letten voor plassen en modder. Dat kwam goed uit, want in de Stekense bossen lag het al niet veel beter. Ondertussen waren er twee lopers gevlogen, Jordi van Guyse en Pieter Ackerman liepen op 10 seconden voor me uit. Ik had verwacht dat deze afstand zienderogen zou groeien, maar dit bleef eigenlijk uit! Zelfs op de delen dat we volop tegenwind liepen werd er niet uitgelopen. Dat wekte hoop bij me, ik liep tenslotte helemaal alleen (dus toch solo), maar kon op afstand toch volgen.
Hoe moedeloos, na elke te genomen hebben bocht hoopte ik op een toenadering, maar de ruimte bleef krek hetzelfde. Mijn tussentijden bewezen al dat ik trager liep dan enkele maanden geleden op dezelfde ronde, maar nu stond er wel een stevige wind en lag het parcours er een stuk slechter bij. De 5 kilometer liep ik in 17'20'', 10 kilometer 35'30''. Het was duidelijk, ik ging voor de derde plaats, geen kans op aansluiting en kwam binnen in 43'24 tegenover 42'17'' twee maanden geleden. Duidelijk, er is werk te doen, maar ik had niet anders verwacht. Sterker nog, het viel me 100% mee dat het toch nog zo goed ging. Met amper 30 seconden achter Jordi v Guyse (winnaar) mag ik heel tevreden zijn. Dus ik hoop, als ik mijn trainingen weer volop kan oppakken, dat ik meer tegenstand kan gaan bieden.
Nu richt ik me op de halve marathon in Cadzand. Ik heb gelukkig nog even de tijd om op te bouwen, maar zoals het in Heikant ging, zie ik dit zorgeloos tegemoet.

Ook weer gehad...2011

Een nieuw jaar.
Me nog nooit bij Nieuwjaar afgevraagd wat het nieuwe jaar zal brengen. Het was nu net iets anders, maar dat zal wel met de (oplopende) leeftijd te maken hebben. Een kroonjaar, dat gaan dus 45 najaren worden die ik mee maak. En geen lentes, zo'n vrolijke ben ik niet om dergelijke uitspraken te bezigen.
2011...Een jaar met sportieve prestaties die mij zeer welkom waren. Maar ook een jaar dat terug gezien zal worden als dieptepunt met het overlijden van Carla's vader.
2012...Een nieuwe start met nieuwe perspectieven, zowel op sportief gebied als in de fotografie. Als het meezit, zal ik immers aan mijn examenjaar fotokunst kunnen werken. Op sportief gebied, tja, de NK Masters in Terneuzen. Zo vlak aan de deur, ik wil toch een poging wagen goed uit te komen op de 800 meter. Ik ga daar werk van maken. Als ik dat eenmaal maar eens heb meegemaakt, dan kan ik me misschien eens toeleggen op langere afstanden dan dat ik gewend ben. Ik moet toegeven, het kortere werk valt me steeds moeilijker. In Axel kwam dat op de oudejaarscross wel tot uiting. Geen enkele kans gehad ook maar met Matti Buysse mee te gaan. Kwam nog bij dat ik zelfs 1'30'' langer over deze rondjes nodig had tegenover de laatste keer dat ik hier had gelopen.
En toch nog die 800 meter? Ja, die moet ik gewoon nog eens doen!