Lopen, lopen en nog eens...

Alsof ik er geen genoeg van kan krijgen. Een klein beetje er een tik van hebben. Hoe zou je het anders moeten uitleggen om telkens weer kilometers te verslinden zonder gebruik van hulpmiddelen. En als dit nou nog eens op geëffend terrein zou plaats vinden. Maar nee, tegen mijn principes in, die bestaan uit onder andere om mijn trainingen niet moeilijker te maken dan nodig is. Een duurloop van 32 kilometer, het moet gebeuren vanwege mijn inschrijving op het langere werk. Een duurloop van zulks omvang, die ik het liefst licht helling af met de wind in de rug zou uitvoeren op een biljarttafel gelijkende ondergrond, dát is ideaal in mijn ogen. Tóch...had ik het onwijze besluit genomen om dit om 9 uur op een zaterdagochtend vanaf Neeltje-Jans, met eind bestemming Zoutelande, die 32 kilometer vol te maken. Natuurlijk, met tegenwind, maar weliswaar een aangename temperatuur en redelijk wat zon onderweg die de tocht wat dragelijker maakten. Ik was niet alleen op het idee gekomen, er werd immers het een en ander georganiseerd met ook verschillende drinkposten onderweg. Dus naast dit feit had ik ook nog mijn persoonlijke verzorging voor onderweg. Carla mag ook delen in mijn plezier voor dag en dauw op te staan om kilometers verder een stukje te hobbelen met uitzicht op het eind van de wereld. Ik moet haar hiervoor bedanken voor de steun die ik in deze (zwaarste) trainingsdagen mag ontvangen. Aan de andere kant, zij was het die me heeft overgehaald om de start te wagen in Nederlands zwaarste 42km, dus...
Nou, het was wel eens goed de route te verkennen. Ik had af en toe het idee verkeerd te lopen. Ik kon me hele stukken van de route niet herinneren. Had ik ook het nadeel niemand vóór me te hebben, ik was stellig van plan om de kilometers in 4'21" te lopen. Niemand volgde mijn voorbeeld, wat ik op zich niet zo'n probleem vind. Ik ben nu eenmaal geen gezelschapsmens tijdens het lopen, ik zeg liever geen woord bij deze bezigheid. Ook als Carla mee fietst zijn er hele lange stiltes te bespeuren. Dat is nu eenmaal zo, ik neem liever de omgeving in mij op. Nu kon het nog, over 3 weken zal ik minder oog voor de (overigens schitterende) omgeving hebben. Blijkbaar was dit al in de start van de training opgevallen: Bij de eerste drinkpost ving Carla, die me daar ook opwachtte, een gesprek tussen twee mensen die de lopers daar begeleiden. Er was een al wat oudere(!!!) man in een blauw shirt (totaal irrelevant, by the way) die er al direct vandoor ging in een redelijk tempo (14 in het uur), zonder ook maar iets van drinken of een drinkgordel (klopt, ik verafschuw extra gewicht en geklots aan  mijn lijf), die vast niet wist wát er nog aan zat te komen betreffende de zwaarte van deze enkele voetreis. Duidelijk, ik was die oudere man. Weliswaar op het moment van dit schrijven 9 dagen verwijderd van 45 herfsten (geen lentes, ik ben geen wijf!), maar om me nou al gelijk een ouwe zak te noemen!!
Feit was, ik was lekker op dreef. Ik wist ook wel dat dit tempo wel zou getemperd worden bij het bereiken van het strand, althans, bij het belopen van het strand. Maar zolang ik mijn gewenste tempo kon handhaven, ga ik hiermee door. Het strand viel inderdaad wat tegen, er stond een redelijke wind en af en toe was het zand ook niet overal even hard. Toch eenmaal dit gepasseerd kon ik weer redelijk in het gareel geraken en zat ik al snel in een gemiddelde van 4'23'' per km, ondanks het op en neer gedein rond Domburg. Voordat ik de trappen voorbij West-Kapelle had bereikt zat ik weer netjes op schema. Ik had mezelf 5 minuten extra gegeven op dit parcours om de route af te lopen. Dat was wel nodig, de trappen op gingen wel goed. Maar ik bemerkte dat te trappen áf een stuk lastiger te doen is, voorzichtigheid was geboden. De laatste hellingen waren goed te doen, ik voelde me nog altijd goed. Uiteindelijk Zoutelande binnengelopen met 32820 meter op de teller. Op het 32 kilometerpunt heb ik 2h21'31'' gemeten, waar in mijn schema 2h19 voor stond. Valt me al bij al niet tegen, een mooie zaterdagochtend vulling.

Zondag, normaal een training van 4x 2000m in stevig tempo. Of ik kon naar Cadzand- bad rijden om daar Dwars door de Zwingeul te gaan. Het werd het laatste, dus weer op tijd vertrekken om dan om 10h30 te starten. Een totaal nieuwe ronde, waarbij er 4x door dezelfde geul geploeterd moest worden. De eerste doorsteek was wel te doen, de tweede leek de bodem meer uit drijfzand te bestaan. Ik vraag me af of iedereen wel overeind is kunnen blijven. Ik liep wel lekker mee, nadat ik na de warming-up had besloten een gooi te doen voor de winst. Op vierde positie kwam ik de eerste geul uitgelopen, waarbij Theo Rabout al een lichte voorsprong op ons had opgebouwd. Ik nam geen risico, en kreeg het voor elkaar al snel aansluiting te krijgen bij Theo. Daarna eventjes veel los zand waarbij het tempo temperde. Het ging me heel gemakkelijk af, en zag geen problemen voor de rest van de wedstrijd. Had het beter niet gedacht, want al snel sloeg het noodlot toe. Mijn linkerveter was totaal los geraakt en ik dreigde mijn schoen te verliezen. dat ik hiermee niet kan doorlopen, daarbij hoef ik geen tekeninkske te maken, hé.
'Ik moet stoppen, Theo, mijn schoen loopt ernaast".
'Ik wacht wel even', antwoorde Theo.
Heel sympathiek, maar ik verwachtte niet dat de rest van het deelnemersveld even begaan was met mijn lot.
'Natuurlijk niet, Theo, dóórgaan, niet wachten', en ik stapte uit. Dán valt het op hoelang je erover doet om een stomme veter vast te maken, veel te lang op dat moment. Het was wel even een moment van rust, ik kon hierna wel behoorlijk vlammen waarbij ik binnen een kilometer weer op de derde plaats liep na Erik Cappon te zijn gepasseerd. Nu was er nog een Belgische deelnemer die ik ook nog op het strand kon voorbij gaan. Toen was het jacht op de eerste plaats, Theo had nog wel wat ingehouden gelopen op het strand, maar ik lag te ver achter om snel weer aansluiting te krijgen. Trouwens, het gaat toch ook om de eerste plaats, moet ik mijn veters maar beter vastzetten. Toch begon ik weer wat zicht te krijgen op de winst, in de duinen (waar het lopen loeizwaar was, als je al van hardlopen kon spreken) kon ik Theo redelijk naderen. Maar alle kans was verkeken toen ik nog twee loszandhellingen moest nemen en Theo ondertussen alweer het strand had bereikt. Het gat tussen ons werd daarbij zo groot, dat ik geen kans meer zag op deze laatste kleine kilometer nog enigszins een kans te maken deze loop winnend te beëindigen. Dus 21 seconden achter Theo kwam ik in 32'10'' binnen, op een afstand van 7250 meter. De gelopen tijd over deze afstand getuigd van een niet al te snelle wedstrijd. Maar noem het maar meer een overlevingstocht of een krachttraining dan een hardloopwedstrijd. Een van de paden daar heet niet voor niets het 'Dodemanspad'. Zoals elk jaar, ondanks de vernieuwde ronde, vroeg ik me nu onderweg meerdere malen ook weer af; 'waarom?????'

Vanaf nu...

...zal het aftellen zijn. Dan doel ik niet op het aantal dagen, wel op de duurlopen die ik nog tracht uit te voeren. Dan zijn zo van die dingen die ik niet heel erg zie zitten, ik verkies meer de intervaltrainingen. Dat dát er een beetje bij inschiet op het moment vind ik wel jammer, de intervaltrainingen die ik mag uitvoeren zijn niet intensief. Daarom is af en toe een wedstrijd een welkome afwisseling.
Nu was ik wel van plan om in deze laatste halve marathon er flink in te vliegen. Die van zaterdag verviel, omdat ik op het laatst nog kaarten had bemachtigd van de Marathonmeeting zou het allemaal te gejaagd moeten gaan om hier en daar op tijd aanwezig te zijn. Daarbij, Carla had niet mee kunnen gaan naar Munkzwalm en ik had geen zin weer alleen op stap te gaan. Dus werd het de volgende dag in Nieuwpoort waarbij er in de ochtend werd gestart. Moesten we wel op tijd door, het is tenslotte 110 kilometer rijden naar het uiterste zuiden van de Belgische kust. Toch waren we al om 9h30 volledig ingeschreven, Carla voor 7km, ikzelf 3x dátzelfde rondje. De start was vroeg, omdat op voorhand er een volledige marathon werd weggeschoten. Díe lopers hebben we nooit meer teruggezien, aangezien de finish in Ieper lag. Vreemd zo'n marathon die dan start, en 42km verder in een andere plaats eindigt. Dat zie je niet dikwijls...
Mijn eigen werk die dag, niet al teveel deelnemers. Met slechts 76 deelnemers kun je wel zeggen zéér kleinschalig. Toch moest ik me niet verbeelden ook maar enige kans te maken op de winst, aangezien de winnaar nog geen 70 minuten nodig had de volledige koers af te leggen. Op 16 seconden na had ik 10 minuten méér nodig om hetzelfde parcours af te leggen. En zo was er nog 5 man vóór mij die minder tijd nodig hadden waarvan er 4 in de Masterscategorie liepen. Viel een beetje tegen, maar voor mij ging het niet sneller. Om vanaf de eerste kilometers alleen te moeten gaan lopen, dat zit ook niet mee. Was ik wel van plan om de eerste 5 kilometer rond de 17 minuten te lopen, had ik hiervoor maar liefst 18 minuten nodig. Toen wist ik dat het mijn dag niet ging worden. Naïef als ik ben dacht ik ook dat het aan de kust wel wat frisser zou zijn dan in het binnenland. Tuurlijk, daarom was het ook zo stervensdruk aan de stranden, om daar te gaan zitten vernikkelen van de kou vanzelfsprekend!! Het was ook ontzettend druk op de looproute, maar dat maakte het allemaal wel gezelliger en je word regelmatig aangemoedigd. Dat er dan eens mensen je in de weg fietsen/lopen/kuieren, dat neem je er dan bij.
Bij de passage van de eerste ronde werd mijn naam door de speaker op zijn beste Frans omgeroepen. Dat klonk heel wat beter dan wat ik af en toe in Nederland te horen krijg. Aangezien Nieuwpoort zowat tegen de Franse grens aanschurkt, is het geen verrassing dat men hier minder moeite met mijn achternaam heeft. Bij de vaststelling van de beste man dat ik de Nederlandse nationaliteit bezit, kwam er nog een schitterende 'asjemenou' achterna. Hij kon het verdomd goed uitleggen, de Fred Rabout van de Westhoek, zeg maar.
De zon scheen uitbundig, zodat de thermometer al vlug ruim boven de 20 graden aanwees. Ideaal waren dan ook de verversingsposten die je bij elke ronde twee maal passeerde. De sponzen en water waren vast niet aan te slepen. Na twee rondjes was ik ondertussen van de 9de plaats opgeschoven naar de 7de plaats en die zou ik zonder enige bedreiging vasthouden tot op het eind. Daar kwam ik nog dichtbij een 6de plaats, maar had niet de behoefte enigszins te gaan forceren om die plaats waar te maken. Deze wedstrijd diende uiteindelijk toch voor een hoger doel, en dat ga ik nu hier niet lopen verzieken. Die kans was zeker reëel, want toen ik na 1h19'39'' klaar was met lopen, voelde ik me bedonderd slecht. Met de zorg van William (die hier als toeschouwer was), knapte ik wat op. Ik was voor mijn gevoel oververhit, met flink wat water over me voelde ik me beter.
Toch wat later op de middag bleek ik wel wat naweeën te krijgen van deze loop. Last van mijn maag en ik voelde me misselijk en benauwd. Ik herinnerde me wel dat ik met een hongergevoel was begonnen in deze wedstrijd en dat zal vast ook niet geholpen hebben me later beter te voelen. Toch heb ik onder het lopen geen hinder gehad, op (naar mate de kilometers vorderden) vermoeidheid na. Ook na de uitgebreide huldigingen en idem dito tombola, en we op het gemak alle Belgische kustplaatsen waren langs gereden om uiteindelijk in Cadzand-Bad te belanden was die buikpijn nog altijd lichtelijk aanwezig. Dat was geen reden om daar eens flink aan het schepijs te gaan, ik knapte er nog van op ook. Had ik dat eerder geweten...
Vandaag nog een stukje uitgelopen. Daarbij kwam ik een ouder mensje op een scootmobiel tegen. Blijkbaar vond ze het knap wat ik deed, want ze stak haar duim op. Maar na afgelopen zaterdagavond heb ik mijn twijfels gekregen over dit gebaar. Ik hoopte zó, dat ze nooit in Afrika was geweest...Glimlachend  liep ik verder, met mijn gedachten bij díe avond. Degene er niet waren, hadden géén gelijk....

'Klein' detail, onderweg naar de loop kwamen we deze ballon tegen. Het werd
eventjes een twijfelgeval. De loop, of deze ballon samen met onze auto op één foto.
Ik had immers mijn apparatuur bij me, en de ballon hing zeer laag. Het werd lopen,
met wel enige spijt voor de gemiste kans

Nieuwpoorts halve

Een dagje  Belgische kust, met om 10h45 een halve marathon in zeg maar, zéér zomerse omstandigheden. Met een gemiddelde van 3'43'' de kilometer, over ±21400 meter. Niet spectaculair, wel binnen 1h20.

Een heen en weer parcours met 3 drankposten, dus 6 verversingen per ronde van 7km. Daar ontbrak het niet aan

Wedstrijd en genieten..

Deze twee woorden liggen tegenwoordig onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het zal best dat er genoten word tijdens het lopen van een wedstrijd. Daarintegen heb ik geen behoefte te genieten onder het lopen van een wedstrijd. Verkondigde ik overigens nog geen week geleden liever te lopen in 'open' omstandigheden in plaats van tussen de bomen te laveren, kon ik tijdens de Kustloop mijn hart ophalen bij de ruime vergezichten over land en zee.
Niet dus, tijdens de eerste kronkelige kilometers van de route heb ik wel af en toe een blik opzij geworpen om de bonte stoet deelnemers gade te slaan. Omdat veel lopers het uitgereikte Kustloop fluorshirt hadden aangetrokken, leverde dit een niet te missen bont geheel in het duinlandschap. Daarna was het voor mij concentreren op de loop, op de lopers voor mij en natuurlijk hetgene wat er achter me gebeurde.
Na een veel te bescheiden, dus té langzame, eerste 5 kilometer waar ik zo'n 18 minuten over deed, kwam ik helaas solo op het strand te lopen waar de tegenwind natuurlijk vrij spel had. Ik had dit al dom uitgespeeld, maar ik ga er van uit dat ik nog niet in staat ben bij een halve marathon een flitsende start te maken. Hoewel daarvoor alles meezat, de wind mee en een mooie rechte verharde baan om flink door te zetten.
Goed, ik liep dus alleen te worstelen door het zand. En strandlopen is niet wat mij zo ligt. Ik zag ook dat er verschillende richtingen werden gekozen maar liet me leiden door wat mezelf de beste weg leek. Omdat het strand heel breed lag, was het moeilijk beslissen wat de juiste beslissing zou zijn. Soms was het verstandiger het toch wat mullere zand op te zoeken omdat je anders wel heel ver zou moeten omlopen. Ik deed het zo slecht nog niet, het duurde even maar kon toch aansluiting krijgen bij de kopgroep van zo'n man of zes. Ik hoopte even op adem te kunnen komen, maar nét op dat moment lag het strand er wel heel verschrikkelijk bij. Vol knippen en slagen, om van de ene bult naar de andere te moeten springen. En dat was er bij mij teveel aan. Ik moest helaas gelijk weer lossen en zou de overige kilometers weer helemaal alleen te lopen hebben. Vanaf kilometer vier liep ik nu al zielig alleen, nadat ik daar ook Ronnie Duinkerken had moet laten gaan. Maar nu komen die solokilometertrainingen misschien wel van pas, ik ben nu eenmaal gewend mijn duurlopen alleen te doen. Oké, ik word begeleid door Carla op de fiets, maar ik loop dan ook bewust niet uit de wind. Ik had in de gaten dat ook Rik Wolswinkel de kop had moeten laten gaan en ik bemerkte dat ik aan het inlopen was. Helaas lukte dat niet op het strand, en ik wist dat ik op het harde niet in staat zou zijn het gat te dichten. Ondertussen had ik allang niet meer in de gaten wat er achter me gebeurde, ik had alleen op te letten hoe te lopen op het strand. Ook eenmaal het strand af was het opletten de goede weg te nemen. Gelukkig stonden bij elk cruciaal punt verkeersregelaars de weg aan te geven, het zou anders nog zijn tegengevallen de juiste weg te nemen. Ik bleef zicht houden op Rik, hij liep niet uit, ik kwam niet dichter. Ik moest nu toch ook wel letten op de opkomst achter me. Ik werd op een bepaald punt aangemoedigd door toeschouwers, maar niet lang nadat ik hier gepasseerd was klonken weer de aanmoedigingen tot mij door. 'Dju', dacht ik 'd'r komt'r wel enen heel dicht bij'. Ik zette maar wat aan, heel ver kon het toch niet meer zijn. Ondertussen waren mijn kilometertijden ook drastisch gedaald, van kilometertijden van zelfs 4'20'' op het strand liep ik nu weer onder de 3'45''. En nog altijd liep ik redelijk, hoewel dat gestuntel op het strand wel zijn sporen heeft achtergelaten. Ik merkte gewoon dat ik niet liep als anders, het voelde nogal houterig aan. Daarom dat ik nooit op het strand of teveel hellingen zal trainen, ik heb nooit het nut hiervan ingezien en besef nu des te meer dat dit niet ten goede komt om een ontspannen loopstijl te ontwikkelen. Want zeg nu eerlijk, hoe dikwijls worden er wedstrijden georganiseerd waarbij er veelvuldig op het strand word gelopen. De wedstrijden die ik verkies gaan hoofdzakelijk over de weg, en als er af en toe een helling in zit dan krijg ik die ook wel afgelegd. Dit even terzijde.
Nu, ik werd dus achtervolgd. Niet dat dit me verbaasde, met 6 man voor me en 551 man/vrouw achter me was die kans reëel. Maar ik was er verre van gediend dat die achtervolging té dicht van mij plaats vond. Had geen idee wie het was, in eerste instantie dacht ik dat het Alwin Vermeulen was. Een tijdje later controleerde ik het verschil met mijn aanvaller en had in de smiezen dat het Ronnie Duinkerken moest zijn. Ik wist dat Ronnie het er niet bij zou laten zitten en zou proberen me te achterhalen. Ik kon mijn tempo houden, tot mijn eigen verrassing ging het me allemaal wat gemakkelijker af dan wat ik had verwacht. Na de aanduiding van de laatste kilometer (die overigens op mijn Garmin al eerder was aangegeven), kon ik toch altijd nog wat extra aangeven. Zeker bij het idee waar ik mij thuis zou bevinden op een kilometer afstand van mijn deur. Er komt ook nog meer publiek bij kijken, wat mij vleugels heeft. Ik hoef niet meer te sprinten, mijn 7de plaats vasthoudend kom ik binnen in 1h20'35''. Wel een helaas, onder de 1h20 zou leuk geweest zijn. Ik verwijt het die té langzame eerste 5km van dit falen. Dat moet de volgende keer beter.
Natuurlijk moet er iets te zeiken zijn, zou ík het anders geschreven hebben?
Slotconclusie; vanzelfsprekend ben ik tevreden, met een 7de plaats in dit veld. Met het idee nog niet helemaal in vorm te zijn maar dan toch dit te bereiken, dán pas...ja dan kan het genieten voor mij beginnen...dat blijkt dan ook uit het feit dat het al tegen zessen liep voordat ik Vrouwenpolder verliet (de start was om 12 uur). Als enige vastelander tussen de eilandbewoners voelde ik me daar prima thuis, de volgende stop daar...het eerste weekend van oktober....Zoutelande...met hopelijk een goede afloop voor me...

30 kilometer saai beeld

Het glas is weer half leeg, nu ik (blijkbaar) toch bekend sta als notoire zeikstier kan ik weer terug naar het leven zoals het eenmaal is.

Omdat ik geen liefhebber ben van ellenlange duurlopen, probeer ik het nuttige met het aangename te verrijken. Dus op zoek naar een geschikte locatie om al die kilometers af te haspelen. Koewacht heb ik ondertussen wel al gezien, zodat ik er niet voor terugdeins het eens wat verder van huis te zoeken. Toch zal het wel handig zijn onderweg van de duurloop af en toe eens iets te kunnen drinken, zo gek ben ik ook weer niet meer dan twee uur te lopen zonder íets. Een wedstrijd, liever een wat langere, dan staan er drinkposten onderweg om gebruik van te maken. En hoewel ik eigenlijk geen liefhebber ben om een wedstrijd als training te gebruiken, leek het me wel het verstandig mijn principes even opzij te zetten. Daarom stelde Carla voor dat ik in Burgh van start zou gaan voor de halve marathon. Tja, het is zowat aan de andere kant van de wereld (terwijl ik nog internationaal vrachtrijder ben geweest!), dus toch de loopkalender geraadpleegd of er iets dichter in de buurt te beleven was. Ik ben uiteindelijk toch in Burgh uitgekomen. Ik kende het parcours totaal niet, hoewel ik waarschijnlijk wel al eens wat verhalen had opgevangen over deze loop en de crossen die hier in de winter worden gelopen. Maar ja, wat me niet interesseert gaat het ene oor in, en het andere oor weer net zo snel weer uit. Dat er in een natuurgebied en duinen gelopen zou worden was mij al duidelijk. Maar dat het zó overduidelijk mijn type parcours niet is, daar kwam ik al snel achter. Maar liefst 30 kilometer lang woudlopen, totdat ik door de bomen het bos niet meer kon zien. En ik ben een liefhebber van vérgezichten met prachtige wolken luchten. Wat het enigszins aardiger maakte is dat geen ene meter vlak is, stijgen en dalen wat de klok sloeg. Best een mooie omgeving, om er wel snel even doorheen te wandelen, maar niet om er twee uur lang in te gaan hardlopen. Let wel, dit is natuurlijk mijn mening, die er niet toe doet. Ik heb lof voor de organisatie, het was daar allemaal netjes geregeld. Ik heb er verder zonder probleem mijn kilometers kunnen afleggen, en enkele lopers waren mij dankbaar voor mijn haaswerk. Met zelfs een PR voor Chris, die eindelijk eens onder de 1h30 liep. Dat haaswerk was toch wel aardig om te doen, op een gegeven moment had ik wel heel veel volgelingen achter me. Lopers die we inliepen, sloten aan om op tempo te blijven. Ik meende er nog een Christelijke opmerking over al deze volgers te maken, maar soms is het verstandiger gewoon je bek te houden. We liepen in een tempo van rond de 4'13'' per kilometer, dus om dan het risico te lopen om ingehaald te worden een een schup tegen mijn schenen te verkrijgen is dan wel redelijk reëel. Met dat tempo ging ik eigenlijk wel wat te snel voor mijn training, maar om de belofte waar te maken om binnen het anderhalf uur die jongens binnen te krijgen was er geen andere optie. Helaas moest dan Aschwin lossen, Chris kon altijd nog volgen. Na twee grote en één kleine ronde (of net andersom) hadden we rond de 21 kilometer afgelegd. Dat is moeilijk te zeggen op dit soort parcours, dankzij de vele bochten ga ik er van uit dat de Garmin het spoor ook wat bijster is. Maar met mijn 1h28'13" ben ik zelf te snel gegaan, Chris met 1h28'30'' heel erg tevreden en Aschwin met 1h30'35" het beoogde doel net niet bereikt, hebben we gelukkig de gehele loop droog kunnen lopen en heb ik in een wat rustiger tempo er nog 9 kilometer opgegooid om de 30 km af te sluiten in 2h10'28", twee seconden sneller dan wat er in mijn schema staat. Nóg belangrijker, ondanks het zwaarte van het parcours heb ik geen terugslag gehad. Ik herinner me de duurlopen in 2009 die me veel slechter afgingen op deze afstanden. Ik heb goede hoop, hoewel dat geen garantie is voor het verdere verloop. Ik maak vandaag, een dag na deze loop, nog een 20 kilometer in een rustiger tempo (4'41"/km) en zie er geeneens tegenop. Ondanks het kl...weer. Het komt met bakken uit de lucht, maar het is geen koeienstront, dus....

30Km lang toekomstig Ikea-product als uitzicht

Een wedstrijd, die er geen werd...

Meer kon ik er niet van maken, mijn deelname van de halve marathon onder het geweld van Belgisch eerste internationale luchthaven. Dat de omgeving rond Zaventem nu niet helemaal vergelijkbaar is met het vlakke Zeeuwse landschap was mij al bekend. Ik had eenmaal deze loop eens eerder meegemaakt. Ook toen waren de omstandigheden niet optimaal, met zomerse temperaturen. Het was nu wel erg extreem, met zowat de warmste dag van het jaar had ik niet beter kunnen kiezen de helft van een marathon te lopen. Ik kan er kort over zijn, tot een kilometer of 11 kon ik mijn positie bij de eerste 10 behouden. Maar daarna ging het licht volledig uit, ik was er klaar mee. Teveel gegeven in de eerste kilometers, om tegen beter weten in zover mogelijk vooraan te kunnen eindigen. Ik hád beter moeten weten, het is een eeuwigheid geleden nog eens deze afstand op wedstrijdtempo te hebben gelopen. Ik ben hier kennelijk nog niet klaar voor, zeker niet in dergelijke omstandigheden. Slechts 11 kilometer, toen wist ik dat als ik door zou gaan ik mezelf helemaal de vernieling in zou helpen, zo helder was ik nog wel. Daar was dan een verversingpost, waar Carla behulpzaam bezig was met het aangeven van water. Op die plaats was immers de start voor de 10 kilometer waar Carla zich voor had ingeschreven, met een touringcar werden de lopers hier gedropt. Ondanks de bemoedigende woorden van Carla en van de overige mensen daar aanwezig kon ik me er niet toe bewegen direct weer te vertrekken. Ik zou ook niet gebruik maken van de bezemwagen, ik had me wel voorgenomen de loop uit te lopen. Forceren zou ik niet meer doen, er viel toch niks meer te halen. Ik ben dan nog eens drie maal gestopt, had nog een afslag gemist, werd (gelukkig) teruggefloten, anders was ik op weg naar Leuven gegaan. Dus een geweldige tijd zat er allang niet meer in, om uiteindelijk 1 uur en 32 minuten later de finish te bereiken. Ik had wel met die rustpauzes en die misser bij de afslag 10 minuten verspeeld, kon ik later aflezen op de Garmin, dus dát had ik wel iets handiger kunnen aanpakken. Nouja, momenteel ben ik er nog niet, maar kreeg wel de opmerking van een deelnemer dat hij vermoedde dat ik niet helemaal mijn best had gedaan op deze loop. Dus toch nog iets positief, alhoewel ik moet bekennen dat ik me op het einde toch ook niet meer zo fris voelde.
Maar toch, nu een dag later en ik heb niet het idee veel te hebben afgezien van deze loop. Ik voel me goed en ben blij toch mezelf gespaard te hebben. Er komen immers nog zware weken en ik kan het niet gebruiken om met één wedstrijd mezelf naar de kloten te helpen.
Ook de loop in Vrouwenpolder komt waarschijnlijk wat te vroeg voor mij, maar dat zie ik dan wel weer. Het kan alleen maar meevallen vanaf nu... 

Geen gezever

Laat ik alles eens bekijken vanuit 'het glas is half vol' principe. dat zal voor mezelf ook aangenamer zijn. Met twee wedstrijden en een pittige duurloop in één en dezelfde week zal het wel gaan. Dat ik dan een beetje strammer de week verder doorbreng is op zich dan niet zo vreemd. Misschien had dit allemaal wel een beetje teveel kunnen zijn, maar ik heb alles vrij goed doorstaan. Vlissingen, daar had ik me iets meer van voorgesteld. Maar dat was dan tegen beter weten in, want met zo weinig kilometrage op te teller moet ik niet teveel willen. Uit te komen op 17,6 gemiddeld per uur op een dikke 7 kilometer is niet verkeerd om op te starten. Altijd weer een mooie loop, al moet ik toegeven dat ik me een beetje een vreemde eend in de bijt voel als ik op de eilanden eens een wedstrijd meeloop. Nu ken ik gelukkig nogal wat mensen aan d'n overkant, dus zó vreemd ben ik er niet. Komt ook wel omdat de lopen daar veel grootschaliger zijn dan hier op het vaste land. De loop ging op zich dus wel aardig, een top 10 positie zal er zeker niet in in dit sterke startveld.  Ik heb wel mijn stinkende best moeten doen de overwinning te behalen bij de 35+. Wim van Sparrentak liep zowat de gehele wedstrijd op 30 meter voor me uit. Ik hoopte Wim in ieder geval vóór de finish nog gepasseerd te zijn. Ik stelde mijn versnelling zo lang mogelijk uit, maar heb ondertussen de ervaring gekregen ook eens achter me te kijken zelf niet gepasseerd te worden. Ook al zal het geen deelnemer zijn in mijn categorie, ik heb geen behoefte me te laten verrassen en zelf gepasseerd te worden in de laatste meters. Die aanval was er, dus vlugger dan wat er in de planning stond moest ik gaan versnellen, terwijl de finish voorlopig niet bereikt zou worden. Kan ik dit volhouden? Dat moest dan maar, Wim kon ik vlot voorbij, hij kon niet aansluiten. Toen kreeg ik ook zicht op de volgende loper, maar daarvoor was ik te laat begonnen. Dus bleef ik steken op een 17de plaats, maar verstandig genoeg geweest vroeg te beginnen met de sprint. De loper achter me die de aanval uitvoerde bleek toch van dezelfde categorie te zijn. Die Masterscategorie vind ik persoonlijk wel ruim van opzet, dit loopt van 35 tot 45 jaar. Is nogal een groot verschil, hoewel ik moet toegeven dat ik nu veel sneller ben dan toen ik begon met hardlopen op 34 jarige leeftijd na een volledig sportloos bestaan.
Nog een punt om niet al te veel te verslappen op de Boulevardloop was het feit dat Anjolie Engels wel erg kort achter me zat. Flauw misschien, maar het is nu nog mijn eer te na me te laten passeren door Anjolie. Maar wat loopt ze toch hard! Al bij de start had ik al iets in de gaten mezelf op te moeten jagen wil ik voor Anjolie blijven. Telkens bij de 180 graden keerpunten had ik het besef dat het verschil klein bleef. Respect voor Anjolie is op zijn plaats.

Dan werd het zaterdag, de wedstrijd op De Katte (Zelzate). Slechts enkele dagen na de Boulevardloop, hoe zal ik dit verdragen? Omdat we vrij laat aanwezig waren op de loop (op de site stond start 15h, bleek 14h30) kreeg ik niet de kans fatsoenlijk in te lopen. Eventjes snel terug naar de auto mijn portemonnee wegbrengen was het enige wat overbleef van de warming-up. Nouja, dit voelde goed aan, en het zal niet de eerste keer zijn dat ik geen opwarming kan uitvoeren. Heb ik bij de 20k van Brussel ook nooit gedaan, en heb er ook nauwelijks slechter van gelopen. Toch wel aardig dat ik op voorhand een zou kunnen polsen hoe mijn kansen lagen, maar zoals de huidige tijden nu zijn, niet teveel verlangen. Drie rondjes moest ik lopen voor de 13.6km lange loop (ik had 13.3km, maar met de vele bochten en mijn afsnijden..). Ik stond vooraan, ik kon ook mee. Sterker, heb een tijdje op kop gelopen totdat ik vond dat de lopers die meeliepen met mij het kopwerk maar moesten verzorgen. Ik was tenslotte de oudste en liep ook de langste afstand. Matti Buysse liep twee rondjes, en dankzij hem kon ik een lekker tempo lopen. De laatste ronde ging uiteraard minder, ik was niet alleen mijn haas kwijt, de warmte begon ook zijn tol te eisen. Zaak was, niet teveel te vertragen maar ik kon blijkbaar wel iets verspelen. De eerstvolgende bleek nogal ver achter me te hangen.

Drie bochtige rondjes, gedeeltelijk zandpad

Heb daar wel lekker gelopen, helaas geen strijd en helaas ook nogal weinig interesse van de organisatie voor de eerstbinnenkomenden. Dat had ik al in de gaten Toen Matti als snelste de middenafstand had afgerond, geen boe of bah. Ook toen ik over de finish kwam was er geen teken van leven. Integendeel, men was er zich niet van bewust dat ik de langste afstand had gewonnen. Ik kreeg zelfs de vraag of ik stopte! Ja, dat lijkt me wel als ik mijn 3 rondjes heb gemaakt. Ik heb ook wel begrepen dat er enige discussie was of de eerste van de langste afstand al binnen was. Sorry, maar met slechts 26 deelnemers op de 13k moet dit toch wel te volgen zijn. Nu was ik wel al veel lopers aan het dubbelen, ook bij de finish waren mensen die nog een ronde te lopen hadden. Was dat het excuus?

Afijn, ik heb mijn lopen gehad deze week. Ik voel me goed en kan me nog fatsoenlijk bewegen. Elke week weer een beetje beter en hopelijk terug naar mijn oude niveau.

Volgende loop, de halve marathon in Zaventem over anderhalve week.

Boulevardloop 7.3km    25'11", 17de plaats
De Katte          13.4km 47'33",   1ste plaats