Ziezo..

Deze middag mijn laatste vorbereiding uitgevoerd om a.s. zondag te speren op de halve marathon van Cadzand. Volgens mij ben ik goed genoeg in vorm om een mooie halve te lopen. Ik zal niet onzeker aan de start staan, en dat is al half gewonnen. Niet dat ik denk om voor de winst te gaan, dan staan er wel andere aan de start. Maar voor mezelf geloof ik in een goede afloop, na afgelopen zondag een duurloop van 22 kilometer in 1h32'30'' heb gelopen. En vandaag 8 stuks 1000tjes in gemiddeld 3'28'', gelopen rond voormalig fort St Jacob, een mooi rondje van ongeveer 570 meter over een schelpenpad (marathon Zeeuws-Vlaanderen). Verder in het verloop van de week doe ik het rustig aan, en dat is nou het aardige van een geplande wedstrijd. Dat ik op voorhand een luie week krijg voorgeschoteld. Waarschijnlijk nog een rustige baantraining op woensdag, om niet vast te roesten. Het schijnt wel dat de winter deze week doorzet, maar de verwachte temperaturen zijn nou ook niet zo geweldig dramatisch koud te noemen. Ik raak er al wat aan gewend, en dat wil wat zeggen aangezien ik het niet zo heb op temperaturen onder de 10 graden.

Afijn, we zullen zien. Eens gaan schaatsen op natuurijs is ook niet verkeerd in plaats van rondjes draaien  in de Gentse Kristallijn.

Kan eens geen kwaad..

Het was een op zo'n laatste moment beslissing om op zondagmiddag een veldloop te doen, dus richting Goes om daar deel te nemen aan de Jaro-cross. Ook om Jan Roose te steunen in zijn opzet de atletieksport te promoten. Niet dat ik zo'n geweldig gedreven hardloper ben, ik vind ook niet dat ik nog veel heb te bewijzen. Wat er afspeelt in de atletiekwereld ontgaat mij enigszins. Heb wel regelmatig geamuseerd de discussies op allerlei sites gevolgd, trouwens, was wel verrast genomineerd te zijn met één stem voor hardloper van het jaar. Wat mij nu intrigeert, is wie mij vóór heeft gedragen? Wat was de drijfveer om mij te nomineren? Oké, ik had slechts één stem, maar dan nog...vreemd.
De Jaro-cross werd het dus, in plaats van gewoon mijn intervaltrainingen uit te voeren. En dat terwijl ik helemaal geen veldloper ben, ook niet van plan ben om daar mijn hobby van te maken. Een klein startveld, te lopen waren 4 rondjes van...ja...van hoeveel meter eigenlijk? Dat is toch van geen belang, het zou uiteindelijk een kilometer of 7 in totaal zijn. Ik zou geen kanshebber zijn voor de overwinning, dat had ik vóór de start al begrepen. Martijn loopt nu een stuk sneller dan mij, zo goed mogelijk lopen dan maar. De meeste overige lopers kende ik eigenlijk niet, ik had dus geen idee wat ik zou presteren op dit parcours. Meer een Belgische cross, met onder ander over een zompig grasveld dat meerdere keren heen en weer gelopen diende te worden, het pad afgezet met afzetlint. Smalle paadjes tussen de bomen, zeer veel vettig liggende bochten. Kortom, zoals je ze in Belgie wel meer tegen komt (schijnbaar). Om één lijn te trekken met Jan Roose's visie over een hardloopwedstrijd: 'genieten doe je maar achteraf'. En inderdaad, wat heb ik afgezien. Telkens weer dat moeten aanzetten na elke genomen bocht. En maar zien overend te blijven, dat ondanks mijn spikes nog geen sinecure was. Liep samen met Wim van Sparretak twee rondjes op, totdat op het open veld waar zo'n drie keer heen en weer werd gelopen Wim eraf moest, net op het moment dat we de wind vol tegen hadden. En wind zat er meer dat voldoende, het lijkt er altijd wel te stormen tussen die twee Scheldes. Ik liep toen op de derde plaats, voor mij Wouter van Caspel en Martijn de Kok. Ik was duidelijk geen partij voor die snotneuzen en kon niets anders dan de derde plaats verdedigen. Dat lukte dus, en na 23 minuten en 26 seconden kwam ik volledig afgedroogd over de finish. Na Wouter en Martijn te hebben gefeliciteerd kon ik alleen maar stellen, dat het waarschijnlijk wel ergens goed voor zou geweest zijn? Beide lopers konden dit alleen maar beamen.
Goed, de middag was gevuld op een leuke manier. Zeker in navolging van de tweede helft. Want kan ik het wel eens presteren om vooraan mee te strijden voor één van de eerste plaatsen, de kantine verlaat ik over het algemeen als één van de laatste...

Een moment van zwakte..

De zon schijnt, de temperatuur redelijk (voor de tijd van het jaar), ik had een training af te werken...en op enkele kilometers van mijn deur word een wedstrijd gelopen. Verstandig was het, niet te wijken van mijn plan niet van start te gaan bij de Jeff Thuy memorial in Heikant. Zelfs mijn best gedaan zeker niet fit te kunnen zijn om hier überhaupt te lopen. Na een aanzienlijke tijd van rust, met alleen een wedstrijd in het weekend en de woensdag-avond baantraining was ik deze week opgestart met mijn trainingen. Ondanks dat was de verleiding te groot, richting Heikant, en had me ingeschreven voor de langste afstand. Met zelfverwijt, dit ging natuurlijk zijn gevolgen krijgen. Een miserabel eindresultaat en als ik niet oplet, nog een blessure ook. Het inlopen, nauwelijks aandacht aan besteed, het een en ander viel me nog mee qua gevoel. Mijn plan was niet al te zot te doen, als ik mee kan gaan met de snelsten dan doe ik dat, maar ik ga er geen solo van maken. Ik maakte me toch al geen illusies na die cross van vorige week die van geen meter ging, niet trainen geeft immers zijn gevolgen. Dus na een weekje hard trainen kan het nu niet veel beter gaan lukken. Ook had ik al minstens één loper gezien die me toch te snel is. De start ging als vanouds, dus veel te hard. Het is wel belangrijk bij deze loop te zorgen vooraan te lopen, want na een kilometer lopen komen we aan op een, door de vele regen, een wel erg verzopen modderpad. Bij het inlopen had ik al eens verkend, en het was mogelijk enigszins droog te lopen op dit gedeelte. Alleen, dit geldt dus niet meer als je als een horde dolle stieren hier doorheen jakkert. Nouja, maakt niet uit, je kan het maar gehad hebben. Voor de rest van de ronde hoef je dan niet meer op te letten voor plassen en modder. Dat kwam goed uit, want in de Stekense bossen lag het al niet veel beter. Ondertussen waren er twee lopers gevlogen, Jordi van Guyse en Pieter Ackerman liepen op 10 seconden voor me uit. Ik had verwacht dat deze afstand zienderogen zou groeien, maar dit bleef eigenlijk uit! Zelfs op de delen dat we volop tegenwind liepen werd er niet uitgelopen. Dat wekte hoop bij me, ik liep tenslotte helemaal alleen (dus toch solo), maar kon op afstand toch volgen.
Hoe moedeloos, na elke te genomen hebben bocht hoopte ik op een toenadering, maar de ruimte bleef krek hetzelfde. Mijn tussentijden bewezen al dat ik trager liep dan enkele maanden geleden op dezelfde ronde, maar nu stond er wel een stevige wind en lag het parcours er een stuk slechter bij. De 5 kilometer liep ik in 17'20'', 10 kilometer 35'30''. Het was duidelijk, ik ging voor de derde plaats, geen kans op aansluiting en kwam binnen in 43'24 tegenover 42'17'' twee maanden geleden. Duidelijk, er is werk te doen, maar ik had niet anders verwacht. Sterker nog, het viel me 100% mee dat het toch nog zo goed ging. Met amper 30 seconden achter Jordi v Guyse (winnaar) mag ik heel tevreden zijn. Dus ik hoop, als ik mijn trainingen weer volop kan oppakken, dat ik meer tegenstand kan gaan bieden.
Nu richt ik me op de halve marathon in Cadzand. Ik heb gelukkig nog even de tijd om op te bouwen, maar zoals het in Heikant ging, zie ik dit zorgeloos tegemoet.

Ook weer gehad...2011

Een nieuw jaar.
Me nog nooit bij Nieuwjaar afgevraagd wat het nieuwe jaar zal brengen. Het was nu net iets anders, maar dat zal wel met de (oplopende) leeftijd te maken hebben. Een kroonjaar, dat gaan dus 45 najaren worden die ik mee maak. En geen lentes, zo'n vrolijke ben ik niet om dergelijke uitspraken te bezigen.
2011...Een jaar met sportieve prestaties die mij zeer welkom waren. Maar ook een jaar dat terug gezien zal worden als dieptepunt met het overlijden van Carla's vader.
2012...Een nieuwe start met nieuwe perspectieven, zowel op sportief gebied als in de fotografie. Als het meezit, zal ik immers aan mijn examenjaar fotokunst kunnen werken. Op sportief gebied, tja, de NK Masters in Terneuzen. Zo vlak aan de deur, ik wil toch een poging wagen goed uit te komen op de 800 meter. Ik ga daar werk van maken. Als ik dat eenmaal maar eens heb meegemaakt, dan kan ik me misschien eens toeleggen op langere afstanden dan dat ik gewend ben. Ik moet toegeven, het kortere werk valt me steeds moeilijker. In Axel kwam dat op de oudejaarscross wel tot uiting. Geen enkele kans gehad ook maar met Matti Buysse mee te gaan. Kwam nog bij dat ik zelfs 1'30'' langer over deze rondjes nodig had tegenover de laatste keer dat ik hier had gelopen.
En toch nog die 800 meter? Ja, die moet ik gewoon nog eens doen!

Ook weer gehad..

Er zijn zo van die dagen, verplichtingen en gedoe, je tegen heug en meug volvreten en de hele dag binnen door brengen. Altijd vallen die dagen, twee in totaal, op het eind van het jaar en noemt Kerstmis. Twee regels, en het is misschien duidelijk dat ik het niet helemaal op heb met dergelijke uitspattingen. Och ja, en hoera...want dit zijn wel 2 vrije dagen, zomaar voor niks. Maar wat heb ik daar aan, als deze dagen vallen op het moment dat ik normaal gesproken toch al vrij ben. Voor mij was het dus een weekend zoals ik deze gewoonlijk beleef. Geen spektakulaire uitspattingen van vreet en zuip festijnen.
Met wel een kleine aanpassing op maandag (2de Kerstdag dus), niet gepland, maar wel het plan opgesteld nog eens te lopen aan de overkant. De Kerstloop in Vlissingen, dat was lang geleden voor mij. De laatste editie was in 2007, toen nog op het oude parcours. Nu was er een nieuwe startlocatie, met uiteraard een nieuwe ronde. Het was de moeite, wat een boel lopers. Met 433 lopers voor de 9km en 137 deelnemers voor de 4700 meter kun je spreken van een flinke opkomst. Vanwege de vele inschrijvingen werd de start een kwartier uitgesteld om dan om 11:15 te worden weg gestuurd. Ik stond vooraan, en de wel heel bedeesde start viel me direct op. Dat was in Stekene anders. Maar waarom zou ik dan wel als een bezetene tekeer gaan, ik kijk liever de kat uit de boom. Uiteindelijk werd het tempo opgevoerd en met een klein rondje door Dishoek gingen we de duinen over richting strand, waar ikzelf als eerste het zand betrad. Ik gaf mezelf geen kans op een overwinning, daar was ik ook niet vanuit gegaan, maar toch kon ik nog redelijk volgen in de kopgroep. Dat er af en toe een gaatje viel, vooral tijdens het passeren van de golfbrekers, dat spreekt wel vanzelf. Ik had wel de fout gemaakt de sleutel van mijn auto in mijn hand te houden. Daardoor kon ik niet op mijn gebruikelijke manier (beide handen bovenop de palen en mezelf zo afzetten) deze rotdingen passeren, zodat ik af en toe als een bal in een flipperkast heen en weer werd gekaatst. Tja, rustig deze dingen passeren zat er niet in, die andere jongens liepen hard en ik wil niet teveel toegeven. Voor mij liepen Bryan de Kraker, Erwin Harmes en Huub van Noorden. Ondertussen kwam ook Michel Schrier mij voorbij zodat ik op een vijfde plaats over het strand liep. 'Niet slecht', vond ik zelf, 'maar wel volhouden dan'. Toch kon ik op het strand me terug vechten tot een 4de plaats, Huub v. Noorden achter me latend. Deze zou later uitstappen. Van het strand af op het verharde en ik kreeg het voor mekaar weer aansluiting te krijgen bij voornoemde lopers. Eventjes de weg kwijt bij het passeren van de Vlissingse boulevard bij het terug keren richting de finish. Maar uiteindelijk kwamen we toch weer op het goede pad na een metertje of 100. Het tempo viel behoorlijk in en ik vroeg me af of ik misschien een demarrage zou openen. Dat was nog veel te vroeg in de strijd, en gelukkig was ik wijs genoeg dit zo te laten. Bij het verlaten van het Nollebos, weer op het verharde terecht gekomen waar het tempo ook weer werd opgevoerd door de Kraker en Schrier. Harmes en ikzelf moesten antwoord schuldig blijven en zagen het gat groter worden. Ik liep achter Erwin, had geen idee van hoever, maar besloot toch te versnellen. Erwin ging even mee, maar moest toch lossen. Omdat ik een goed gevoel had dit te kunnen blijven volhouden, kon ik toch weer wat van het verschil tussen mij en de twee koplopers voor mij afsnoepen. Het voordeel was ook, dat er nu meer volk op het pad liep (de lopers van de korte afstand). Zodoende kon ik mij enigzins verbergen, want ik had wel in de gaten dat er regelmatig gecontroleerd werd door allebei de lopers. Misschien...is er een kans? Helaas, duidelijk werd het voor mij dat die twee in een onderlinge strijd waren verwikkeld, met als neveneffect, het versnellen van hun pas. Ik had dus te strijden voor mijn derde plaats en had dus ook op te letten op een terugkeer van Harmes. Dit gebeurde niet, en op 13 seconden van de winnaar kwam ik over de streep.
Natuurlijk, hier kan ik heel tevreden op terug kijken, een mooie wedstrijd op een schitterend parcours. En totaal voor mij onverwacht, een derde plaats op een toch wel vrij sterk veld. Nu ben ik wel zo reëel te beseffen dat sommige lopers niet op hun sterkst waren op deze dag. Maar wat blijft, is voor mij een hele mooie uitslag, eentje om goed te bewaren.

Wederopstanding

Alle twijfels ten spijt, heb ik toch maar besloten te starten in Stekene. Gelukkig wel, want wat werd het een mooie loop. Niet zo'n grote opkomst als voorgaande jaren, maar wel redelijk snelle mannen aan de start. Nog voor de eerste buien zich aanmelden, na een volledig droog gebleven namiddag, konden we om 16h van start. Ik was mee met de eerste groep, één man was al gevlogen die ik herkende van de onlangs gelopen halve marathon in Etten-Leur. Daarmee moest ik mezelf niet meten, hij is te snel. Kon ik alleen mijn best doen zo goed mogelijk te lopen, voor de winst was ik hier toch al niet aanwezig. Dat wist ik al op voorhand, meegaan met degene van mijn formaat, of liever nog een maatje te groot waaraan ik me aan kan vastklampen. De eerste kilometer in 3'15, dat is natuurlijk niet overweldigend. Maar aangezien ik nog altijd in een groep liep met o.a. Jordi v. Guyse en Mark Papanikitas, was dit misschien het uiterste wat er op dat moment voor mij te halen was. Lopen in deze temperatuur, niet voor mij...
Ik kwam toch alleen te lopen, werd uiteindelijk bijgehaald door Chris Verbeek en Jeroen Fiers. Bleef nog even hangen maar moest toch lossen. Toch liepen beide lopers niet snel uit en kreeg zowat het gevoel me te herpakken. Ik begon iets gemakkelijker te lopen, na een half uur onderweg. Mark Papanikitas kwam in beeld, ik kwam naast hem te lopen. Het speet hem het gat naar Chris en Jeroen niet dicht te kunnen lopen. 'We lopen allemaal onze eigen race, laat ze maar gaan', antwoordde ik hem. Ik liep net vóór Mark een scherpe bocht in, na die bocht zette ik gelijk aan die niet beantwoord werd. Dat schepte moed om door te gaan. Ik liep ondertussen de derde ronde en voelde me sterk genoeg eventueel een aanval in te zetten op de beide lopers voor me. Maar het was nog ver te gaan en wachtte nog even af. Stond daar opeens een kerel met een bord waarop stond dat er nog maar één kilometer te lopen was. Ik hoorde hem zeggen tegen een toeschouwer, dat deze loper (ik dus) hier straks niet meer zou passeren. Was hij nou mis? We liepen ondertussen al flink wat achterblijvers te dubbelen, maar ga ik nou al richting finish? Er waren toch 4 ronden te lopen? Ik had het volledig mis, toen ik mijn tijd zag op mijn horloge werd ik wakker. Natuurlijk, ik liep nu ondertussen in de 37 minuten, dus nóg een extra ronde zou betekenen dat ik wel erg traag de 12km zou afsluiten. En echt waar, ik vond zelf dat ik best wel snel vooruit kwam! Ondertussen had Chris al eens gepolsd hoe groot zijn voorsprong voorstelde tegenover mij. Niet groot genoeg, bleek hij te bedenken, en zette een versnelling in. Ik had nog geen haast, ik vond de afstand nog wat te lang om een versnelling te forceren. Ik zat nog ontzettend fit, heb me misschien teveel gespaard met de gedachte nóg een ronde te moeten lopen. Ik was wel zeker van plan een sprint in te zetten, als de tijd daar is. De laatste 180 graden draai, nu is het een paar 100 meter naar de finish. Nog even wachten, nog even...nog even...en nu!!
Chris heeft het in de gaten, begint ook aan de sprint en gaat links om bij een groepje achterblijvers. Ik passeer rechts, nog meer versnellend. Ik ga Chris voorbij en blijf doorgaan, controlerend op een tegenaanval die er niet meer kwam en ga over de finish in 41'06'' en een 7de plaats, twee seconden te kort om nóg een plaats op te schuiven. Had ik maar eerder moeten aanvallen! Oooh, wat een heerlijke strijd en om zo af te sluiten, dat smaakt naar méér. Want de laatste tijd zat de klad er wat in. Met twee trainingen per week kom je niet ver, ik heb gemerkt dat de snelheid er als eerste aan moet geloven. Een duurloop van 20km is geen probleem, maar om dit in een hoog tempo uit te voeren zal ik toch weer serieus moeten opstarten. Edoch, om namen als Chris Verbeeck en Mark Papanikitas ná mij op de uitslaglijst te lezen, doet me groeien....

                                        
Volledige 12km uitslag

Nog altijd...twijfel

Dit jaar zal uiteindelijk de Stekense Kerstloop doorgang vinden. Het zal wel heel raar moeten lopen wil deze wedstrijd vanwege sneeuwval en gladheid geen doorgang kunnen vinden, want zondag is het de dag. De twee voorgaande jaren is deze loop gecanceld vanwege winterse omstandigheden. Deze loop staat allang op mijn lijst te lopen wedstrijden, dus zal ik er zijn (was het plan).
Ik heb de website bezocht van de organisatie van de loop, en enige informatie ingewonnen. Een groot en sterk deelnemersveld, maar daar was ik al mee bekend. De tijdregistratie per chip vind ik wel verrassend, dat zie je niet dikwijls bij een niet al te grote wedstrijd. Maar aangezien naar verwachting meer dan 400 deelnemers van start gaan bij alleen al de langste afstand, is dit geen overbodige luxe. Deze 12km worden verlopen in 4 rondjes, dus houdt dan maar eens met de hand de tijden bij van de finishers. Ik ben wel verbaasd over het feit dat hoe langere afstand je loopt, hoe meer je betaald aan inschrijfgeld. Dat begint bij €3,00 voor 1km, tot maar liefst €9,00 voor de 12km! Ik begrijp deze redenering niet helemaal, waarom deze koersstijging bij toename van de te lopen meters? Ik heb opeens toch veel minder zin om hier aan mee te werken, ondanks dat het toch een mooie wedstrijd zal zijn. Natuurlijk maak ik geen schijn van kans hier in de prijzen te lopen, als er al sprake is van prijzengeld of wat dan ook. Lijkt me niet onwaarschijnlijk, want van heinde en verre komen hier sterke lopers de wedstrijd aanvoeren. Ik heb hier niks op tegen, heb mezelf ook al  in de geldprijzen gelopen. Dus heb ik daar niks op aan te merken, maar om dan een hoog inschrijfbedrag te moeten geven om de snelste lopers te begunstigen, daar heb ik wat moeite mee.
Nee, ik begrijp deze opzet niet goed, en ik twijfel sterk om dan maar misschien in Breskens te starten. Heb ik er  €9,00 voor over om in of achter een sterk veld te lopen? Die verleiding is toch ook heel groot, want laten we eerlijk zijn, de ambiance in deze Stekense loop is enorm!