Een welbestede avond

Hoe verzin je het, vrijdagavond een loopwedstrijd te organiseren. Traditioneel is bij mij het beste er dan wel af, ik verkies toch deze avond rust in plaats van met beroerd weer een stadsloop uit te voeren. Edoch, ik heb er zelf voor gekozen me in te schrijven om in teamverband te lopen. Dat team ging niet door, hoorde ik op de avond zelf. De zin werd groot de boel af te blazen, maar ik was er nu toch. Dus zal ik mijn best doen, zover dat lukt. Koud, nat en wind waren de elementen waarmee we het hadden te doen. Niet zo vreemd als je bekent bent met de geografische ligging van Middelburg.
Mooie stad, mooi centrum, ik kan me niet herinneren ooit al eens eerder hier te zijn geweest. Het gaf me wel een beetje een verlaten indruk, het was dat er een loopevenement te doen was, maar anders lijkt het me toch maar een stille boel. Had dit met het slechte weer te maken?

Maar goed, ik had dan maar al mijn moed verzamelt, me helemaal vooraan bij de start genesteld om maar keihard te starten, wat ook nog wel lukte om een kleine kilometer op te lopen met de top tien van dit geweld. Daarna won het heldere verstand om te beseffen dat ik dit geen 7500 meter kon blijven vasthouden. Ik viel dus tussen wal en schip, zag de bende in onderlinge strijd van me weglopen maar had niet de neiging eens achter me te polsen of ik samen kon oplopen om het mezelf wat gemakkelijker te maken. Maar krijg de klere, ik ga op gewone voet verder. Als ze achter me mij willen aanvallen doen ze hun best maar. Ik ga nu mezelf niet inhouden, ik ben nu lekker op weg, heb een verkwikkende start achter de rug en het is nog maar een goeie 6 kilometer te gaan. Had geen idee van tijd of afstand, in mijn haast vergeten de Garmin mee te nemen. Het is wel eens een ervaring om zonder die toeters en bellen en info te lopen, zelfs een verademing. Nu trok ik me toch al niet veel aan tijdens een wedstrijd in dergelijke meldingen, maar om achteraf de afstand en tussentijden te analyseren is wel een aardigheid. Maar nu ik niet op de hoogte ben van mijn vanzelfsprekende terugval hoef ik me daar ook geen zorgen over te maken. Gewoon heel snel lopen, verder niks. Met natuurlijk een klein foutje in de tweede ronde omdat ik niemand meer voor me zag lopen liep ik bijna de verkeerde kant op. Dat duurde ook maar een paar meter, werd al snel de goede weg opgestuurd.
In de laatste ronde stond een hek op dat punt om zeker de goede richting te volgen, was blijkbaar niet de enige die bijna de fout in ging. Tja, ondanks mijn verleden als internationaal chauffeur, waar bij ik regelmatig centrum Parijs aandeed met vrachtwagen + aanhanger loop ik op een rondje van 2500 meter wel de verkeerde richting op!!
Ondertussen kwam ik terecht in de achterblijvende lopers, waarbij het schijnbaar soms nodig is dat groepen de gehele breedte van de weg in beslag te nemen ondanks de aanwijzingen van de parcourswachten, jammer.
Maar er valt mee te leven, maak er een sport van om door de nauwste openingen doorheen te springen tot schrik van dergelijke lieden. Eigenlijk wel vreemd dat dit nodig was, als ik nu op kop zou lopen kan ik dit gedrag nog wel begrijpen. Maar er liep toch een flinke kudde met snellere schapen voor mij uit, dan weet je toch dat er waarschijnlijk er nog wel zullen willen passeren?
Wat me gelukkig ook meeviel was het weer. Na over de dag veel regen uit de lucht was komen vallen bleef het nu droog. Ondanks dat lag de straat nog wel nat, maar had toch geen last van slippartijen of dergelijke. Op die klinkerbestrating zou je anders mooi onderuit kunnen gaan met al die bochten.
Bijna vond ik het jammer mijn derde ronde te hebben afgelegd, ik voelde me eigenlijk nog te goed om niet door te gaan. Dat bewijst voor mezelf dat ik dat snelle korte werk een beetje ben verleerd. Ik zou beter wat korter werk uitvoeren in plaats van die lange afstanden. Niet dat ik niet tevreden ben met 25'51'' over iets meer dan 7500 meter (even Googelen en dan vond ik de route). Ik kom dan op zo'n 17,5 gemiddeld, maar dat zou misschien wel sneller kunnen. En dan mijn 12de plaats overall in dit veld als 1ste master45, niet verkeerd om de avond te vullen die ik anders toch maar voor tv zou hebben volgemaakt.
Het smaakt naar meer, het kortere werk...
Maandag....Hulst....800 meter....stress.....

Dubbel gevoel...

...waarbij het negatieve de boventoon voert. Ik wil het niet onder stoelen of banken steken, maar het steekt als een loper mij op meer dan een halve minuut loopt terwijl ik betreffende loper in het verleden ruim op afstand liep. Laat ik ook reëel zijn, Sander Verminck heeft heel veel progressie gemaakt. Voor de start van de Stadsloop in Biervliet had ik Sander al opgemerkt, maar met de marathon die Sander pas geleden had gelopen dacht ik niet veel te duchten te hebben. Dan waren er wel anderen die voor mij de pret gingen bederven. Veel onbekende gezichten, dus dan weet je nooit wat er tussen zit. Ik ging voor de winst, ik voelde me ook wel goed ondanks de vrij zware trainingen waarvan de laatste ik nog op maandag had uitgevoerd. Moest ik misschien toch maar niet gedaan hebben, achteraf gezien. Verrassend waren ook de aanwezigheid van Remy Vasseur en Adriaan van Keulen. Het werd al iets lastiger als favoriet (blijkbaar) mijn rol waar te maken. Zeg maar 'mission impossible'. Toch geef ik me niet gewonnen, zeker niet op voorhand. Daarom startte ik maar op snelheid, met de eerste kilometer in 3'13". Ook kilometer twee in 3'18" verliep voorspoedig, ondanks het enorm bochtige parcours door de smalle straatjes van Biervliet. Ook het feit dan zowat geen meter vlak liep, wat heel bijzonder is in het Zeeuws- Vlaamse platteland maakte een snelle wedstrijd lastig te lopen. Ik liep behoorlijk, maar was niet opgewassen tegen Sander en Adriaan die ik tot mijn spijt langzaam van mij zag uitlopen. Kwam daar ook nog Remy Vasseur uit het niets mij voorbij, zag ik al helemaal een podiumplaats aan mij voorbij gaan. Ik bleef redelijk zicht houden op deze uitlopers, werd aangemoedigd vanaf de kant om zeker aan te sluiten.
'Chasse patate', riep ik terug.
'Niks chasse patate, doorgaan!!', kreeg ik terug.
Och, niet dat ik niet wilde hoor, maar ik liep al op mijn uiterste en kwam zeker niet meer terug. Op het eind van de vierde ronde kreeg ik enigzins weer zicht op de derde plaats toen blijkbaar Remy meer aan het uitbollen was dan dat er werd hard gelopen. Omdat er al veel gedubbelden rondliepen, zou ik misschien nog onverwacht kunnen toeslaan. Evenwel, die aanval kwam te laat en moest ik tientallen meters toegeven en genoegen nemen met een vierde plaats.
Een mooie prestatie van Sander die de overwinning voor zich op eiste. Een tegenvaller voor mij, Sander die ik altijd achter me liet en twee triatleten vóór me wat ik ook niet goed kan hebben. Ik bedoel, deze mensen moeten wel bedreven zijn in drie verschillende takken van sport en er is altijd wel één discipline waarbij ze sterker voor de dag komen. Maar moeten uitgerekend nu deze twee in het hardlopen zo getalenteerd zijn?
Conclusie, ik heb snel gelopen. Nooit heb ik deze loop zo snel uitgevoerd met een gemiddelde van boven de 17 per uur. In tegenstelling van vorig jaar bleek het nu wel precies 10 kilometer te zijn die ik in 35'18'' heb gelopen. Op zich helemaal niet verkeerd, zeker met de parcourkennis in acht nemend.
Ik neem me wel voor wat meer wedstrijdjes te lopen. Dat wedstrijdtempo kun je uiteraard alleen aannemen tijdens een wedstrijd, en daar ontbreekt het mij ook wel aan. Ik geef nog niet op, hoewel ik gisteravond......

Antwerp 10 Miles, ieder jaar meer...

Eens zal de limiet toch bereikt zijn. Dit geldt dan de wedstrijd in Antwerpen over de 10 te lopen mijlen, waarbij de laatste loper die het startvak uitloopt zo'n 40 minuten na het startschot aan zijn race kan beginnen. Nog een limiet geldt voor mijn eigen prestaties, dat stokt niet alleen, ik boer ook behoorlijk achteruit. En dat is een tendens waar ik eerlijk gezegd wat moeite mee heb.

Ik kan na de 10 miles, ondanks dat ik twee minuten langer heb gelopen dan vorige editie, voor mezelf veronderstellen dat ik toch op de goede weg ben. De race heb ik namelijk vrij gemakkelijk gelopen, terwijl ik op voorhand had verwacht een strijd met mezelf te moeten leveren om nog maar onder het uur te blijven. Met 57'50'' (zelf geklokt) bleef ik daar ruim onder.
Een snelle start, dat had ik wel in gedachten. Wat er daarna zal gebeuren zie ik dan wel. Alleen lopen hoeft niet, met 24500 deelnemers. Die snelle start was er, met de eerste kilometer in 3'20'' om eens goed wakker te worden. Daarna bleef ik wat schommelen op 3'29'' de kilometer, wat voor mij niet verkeerd was om de eerste 6 kilometer zo af te leggen. En dit alles met Anjolie Engels in mijn kielzog. Min of meer werd ik in de eerste kilometer automatisch gebombardeerd als haas voor Anjolie, die blijkbaar eveneens had besloten in hetzelfde ritme op te starten. En omdat het tempo mij hoog genoeg lag, eerlijk gezegd me iets te hoog, besloot ik dan maar de rest van de race als pacer te fungeren. Ik had wel mijn twijfels over mijn haascapaciteiten, misschien zou Anjolie beter voor mij hazen. Wat bleef ze tempo maken, en met mijn huidige vorm was ik niet zeker dit te blijven kunnen volgen. De afdaling naar de Kennedytunnel ging al als een straaljager, ik geloof niet dat ik al eens zo'n snelle afdaling heb meegemaakt. Maar ik moest wel, aangezien Anjolie naast me kwam te lopen ten teken dat ik té langzaam liep. Voor mij ook eens mooi opgejaagd te worden, ik kan dus toch in een behoorlijk tempo afdalen met zo'n 18 á 19 per uur. De tunnel uit, bergop, was ik dan weer wat sterker en zou het eenvoudig zijn geweest redelijk wat lopers te passeren. Maar met samen uit, samen thuis bleef ik bij Anjolie en werd er toch wel een inhaalslag gemaakt met lopers die zichzelf overschat hadden. Met de tunnel uit te lopen, kon Anjolie naar de derde plaats lopen. De tweede loopster hadden we de gehele weg in het vizier op zo'n 50 tot 100 meter vóór ons. Dat schommelde nogal. Ondertussen verbaasde ik me over het in grote getale opgekomen publiek. Men sprak volgens schatting tot 70.000 kijklustige. Dit heb ik nog nooit meegemaakt, ook niet hier op de voorgaande 10M. Dat deze loop leeft in Antwerpen is wel heel duidelijk. Op de 16 kilometer lang, uitgezonderd de beide tunnels natuurlijk, was er geen meter waar geen publiek stond. Gewoon absurd!!
We bleven ons tempo aanhouden, ik bleef gelukkig nog fit genoeg om het tempo te lopen hoewel het wat zwaarder werd langs de kaaien met de weinige tegenwind die er toch wel stond. Verder was het een schitterende dag met veel zon en een aangename temperatuur. Dat maakt het lopen ook veel prettiger en ik was zelfs in staat af en toe te polsen hoe Anjolie er voor stond inzake een eventuele aanval van achteren. Dat bleef uit, en in plaats daarvan vroeg ik me af of het nog tot de mogelijkheden zou behoren te gaan voor een tweede plaats. De afstand bleef gelijk, misschien zou de konijnenpijp uitkomst bieden. We daalden af, mijn God, nooit zo snel een afdaling meegemaakt. De GPS viel natuurlijk weg, maar naar schatting moest het wel een kilometertje of 20 per uur zijn geweest. Het was mooi te zien dat Anjolie het groepje mannen dat achter ons holde er finaal uit liep. Ze had zelfs de adem om te vragen hoe het achter ons stond. Omdat we helemaal rechts in de tunnel liepen, het niet heel erg druk was, liep ik naar de linkerweghelft om een goed overzicht te krijgen in de tunnelkoker achter ons. Ondertussen genoot ik stiekem van mijn rol als haas, ik liet zien aan de rest in de tunnel dat ik zogenaamd geen moeite had met het tempo dat er werd gelopen door ons door zulke fratsen uit te halen. Ik was nog in staat Anjolie uitgebreid op de hoogte te brengen van de situatie. Ik wist van mezelf dat ik op het moment nog in goede vorm verkeerde, alhoewel de tunnel uitklimmen natuurlijk ook het nodige van me vergde. Wel kon ik het publiek begroeten dat weer massaal aanwezig was in de laatste kilometers. Die begroeting kreeg , net als ieder jaar, weer veel respons. Kippenvelmoment!
Wat gingen we er nog aan doen in die laatste kilometer?
'Gaat het nog?' Geen antwoord meer, geconcentreerd op de tweede plaats. Dat had ik wel in de gaten. Het werd een alles of niks race. Ik besloot er voor te gaan. Tenslotte, Anjolie komt toch van de baan atletiek? Als 800 meter atlete weet je toch wat pijn lijden is? Ik voerde mijn tempo verder op, we naderden al snel de op dat moment nog op de tweede plaats lopende vrouw die bij het passeren geen strijd meer kon leveren. Dit ging lukken, heel de wedstrijd er tegen aan gekeken en dan op de laatste meters toch nog de tweede plaats in de wacht slepen. Of mijn diensten hebben bijgedragen tot deze prestatie weet ik niet. Anjolie liep de gehele wedstrijd wel erg gemakkelijk en ik vermoed dat ze het zonder mij ook wel gerooid had. Immers, er liepen deelnemers genoeg om aan te klampen en strijd mee te voeren.
In ieder geval, voor mezelf weet ik dat het wel goed zit. Een betere tijd was zeker tot de mogelijkheden gebleken, een nieuw PR zou teveel gevraagd zijn geweest. Ik voelde me nog verbazend fit, en met toch ruim binnen het uur deze loop afgelegd te hebben, moeten er toch mogelijkheden zijn mijn PR op de 10M nog aan te scherpen. Dat word dan waarschijnlijk Tilburg, heb ik nog de tijd...

Marathon Zeeuws-Vlaanderen.

Mijn voornemen géén foto's te maken, alleen aanmoedigen, daar heb ik me niet helemaal aan kunnen houden.
Een kleine verzameling....meer heb ik niet...

Klik op de afbeelding om het groter te bekijken,
eventuele bestellingen zonder tekst via carrera1@zeelandnet.nl. Als je bestelt bij MijnAlbum krijg je foto's met de tekst, en niet al te beste kwaliteit.

Ik heb niets te maken met deze service!!!

  

      

Jammer van de (te) vele fietsers die telkens in beeld kwamen, en af en toe ook wel in de weg reden voor de lopers. 

Baanseizoen

Met het eerste Zeeuwse baancircuit is het seizoen voor de piste geopend. De omstandigheden waren er niet helemaal naar, met de niet aflatende wind die in de loop van de middag alleen maar leek toe te nemen. Zelf stond ik voor de opgave de 1500 meter zo snel mogelijk af te leggen. En daar was dan ook alles mee gezegd, 'zo snel mogelijk'. Met de nadruk op mogelijk. Natuurlijk had ik de ijdele hoop dit uit te voeren in een voor mij aanvaardbare tijd, er niet van bewust, of niet willen wetende dat ik me nog altijd in een opbouwfase bevind. Tenminste, die hoop en wetenschap heb ik nu wel geopperd gezien mijn resultaat na drie rondjes en 300 meter op de baan.
Toch wel iets te behoudend gestart, bang het einde van de rit niet te zullen meemaken. Dankzij onze trainer Jan die mij de rondetijden doorspeelde wist ik hoe laat het was. Geloof me, niet-baanlopers, je hebt echt geen tijd of interesse je persoonlijke klok te raadplegen, als je al de wijsheid had op 'start' te drukken bij aanvang. Sterker nog, ik kreeg vóór de start al spijt mijn loodzware gps horloge niet te hebben afgelegd.
Als ik het nog goed herinner, ronde één in 72 seconden. Had eigenlijk onder de 70 willen starten, omdat ik daar een jaar geleden tot volle tevredenheid de 1500 meter had gemaakt. Ronde twee in 74 seconden, begin ik nog slomer te lopen ook. Ik voelde me nog wel goed, maar maakte misschien de fout de twee Dynamica atleten te laten lopen. Jan riep nog het gat dicht te lopen, maar na 800 meter en tegen de wind in is dit alleen voor mij niet te doen.
Ronde numero drie, voorwaar, een wonder is geschied, 71 seconden en nog maar 300 meter!! Of beter gezegd, nog liefst 300 meter af te leggen. Fade away, dát waren die verdomde laatste honderden meters. Ik liep nog op...op...ja, wat? Zelfs de drap op de bodem van de tank was verbruikt. Ik word dan ook nog gepasseerd en ik heb geen antwoord. Och, een nieuw PR lag allang buiten bereik, daar moest ik het niet voor doen. Daar was ik ook niet op weggegaan, onder de 4'30'' zou mooi zijn. Het is uiteindelijk niet gelukt, met een tijd in iets van boven de 4'31''. Natuurlijk mag ik niet klagen, áls ik baanatleet zou zijn en ik zou deze tijd op de eerste meeting neerzetten. Van daaruit zou ik verder kunnen borduren om in de loop van het jaar toch sneller te proberen lopen. Maar ik ben geen baanatleet, en die ene keer dat ik eens meeloop wil ik hebben dat ik tot volle tevredenheid mijn loop afrond. Maar nu ben ik min of meer voor mezelf verplicht mezelf zien te verbeteren. En geloof maar, ik heb daar geen hekel aan. Want de trainingen voor dergelijke korte baanwedstrijden, dat ligt me zoveel beter dan die akelige lange duurlopen!!!!

Antwerp 10 Miles

Hopelijk weer even spectaculair, ik heb in ieder geval hetzelfde startnummer als onderstaande....