De verlossing

Sinds de eerste editie van de Zeeuwsvlaamse marathon in 2009 waar ik samen met Sjaak Luteyn, Patrick van Quekelberghe en Marco Ottjes deel uitmaakte van het team 'Spoedklus' heb ik nooit meer aanstalten gemaakt deel te nemen aan de aflossingsmarathon. Simpelweg omdat traditioneel deze marathon samenvalt in hetzelfde weekend van de Antwerpse 10 mijlen, en die loop wil ik voor geen goud missen. Bij wijze van spreken dan, want als het om geld draait......

Dit jaar lagen de kaarten anders, een week later ten opzichte van de MZV zou in Antwerpen de in mijn ogen allermooiste loophappening van het jaar plaatsvinden. Daarmee had ik nog geen plan een team samen te stellen, onze trainer Jan van Laarhoven dacht daar anders over door met maar liefst twee teams op de Hulsterse markt te verschijnen. Goed idee, ik had er wel oren naar en ook het vinden van deelnemers bleek geen obstakel te zijn. In de laatste periode trainen we met een vrij omvangrijke groep op de woensdagavond en zijn we goed aan elkaar gewaagt. Moest er wel een selectie worden gemaakt wie in welk team en die procedure deed zich voor tijdens de 25km van Hulst door ons in te schrijven voor de 12,8 km. Een wedstrijd die me iets te vroeg kwam, aangezien ik nog opbouwende was na herstel van een knieblessure.

Toch ging het me niet verkeerd af met een derde plaats niet al te ver van mijn voorgangers. Zodoende kon er geschoven en geselecteerd worden tot uiteindelijk een week voor de aanvang van de MZV de startlijst volledig was. Ik mocht als tweede loper het stokje overnemen van Job de Feijter om mijn deel van de marathon af te werken. Een deel dat mij geheel bekend zal zijn, althans de opinie van onze coach.
Mnja, hardlopend kom ik hier zelden, fietsend maar al te dikwijls als ik van mijn werk afkom. Dan verkies ik deze route boven die van de verbindingsweg tussen Heikant en Koewacht waar je zó voor je kloten gereden kan worden. Maar ik wist dus wel wat de verstandigste optie was om deze onverharde paden te doorkruisen. Zeker niet in het diep uitgereden zéér smalle paadje dat wel verleidelijk ligt te lonken vanwege de stevig aangereden ondergrond, maar één stap verkeerd op de rand kan nare blessures tot gevolg hebben.
Dat stokje overnemen verliep geweldig volgens afspraak, op het einde van al het toegestroomde volk dat daar stond aan de rechter zijde. Jaja, tot in details was alles uitgewerkt. Er was zelfs een uitgebreid schema voor de volgauto's voorzien. Moest een kleine aanpassing maken bij de wisselplaats, vanwege de drukte kon ik niet ver genoeg uitkijken op de komst van Job. Daarom toch maar even helemaal aan de voorkant gepost om in een sprint naar de plaats van de rendez-vous. Dat stokje was in de vorm van een elastiek met klik-aansluiting met daaraan het startnummer gespeld dat om je middel gedragen diende te worden. Gelukkig wel, want om 10km een stok vast te houden! Nu was ik wel razend benieuwd naar mijn kunnen, ik had de laatste tijd hard getraind en alle trainingen gingen me geweldig af. Nu was er veel aangelegen dat ik deze 10,8km zo snel mogelijk af te leggen. Natuurlijk vanwege deze loop in teamverband, je wilt extra je best doen voor die andere jongens en ook om Jan niet te teleurstellen nadat hij veel tijd en moeite had gestoken alles zo perfect mogelijk te laten verlopen. Daarvan was ik al onder de indruk, dus zou ik speren, godverrr!!!! En voor mezelf mocht ik ook geen mindere prestatie neer zetten, dit zou me geen goed doen met het uitzicht op de 10M een week later.

Ik ging hard, natuurlijk in het begin. Niet wetend hoe lang dit vol te houden, maar wel wetend dat we nu wel op de eerste plaats liepen met behoorlijke voorsprong verwezenlijkt door Job's bliksemstart. Ik mocht niet verzaken, vasthouden dat tempo omdat de concurrentie uit het Meetjesland niet mals was. Heikant, een lus door het dorp en het was één grote inhaalrace van de 20 minuten eerder gestarte marathonlopers die mij zéér sportief de ruimte gaven. De reacties en aanmoedigingen toen ik voorbij kwam gaf me vleugels, wat een kanjers die marathonlopers om daar de moeite voor te nemen!! Ik bleef gaan, na Heikant te hebben gepasseerd checkte ik voor de eerste maal mijn Garmin dat aangaf dat ik 3'23'' de kilometer nodig had! Absurd voor mij, ik had nu ruim drie kilometer afgelegd en dan nog dit tempo. Vanwege het niet zo egaal parcours had ik me voorzien op zo'n 3'30/km, maar nu dit! Natuurlijk zou dit later wel wat bijgesteld worden, mijn start ging al véél te hard. Toch met kilometers ruim onder 3'30 bleek er vooralsnog geen rem op te zitten.

Die terugslag kwam uiteindelijk toch, met nog zo'n twee kilometer te gaan kreeg ik hevige maagkrampen, maar ik moest doorgaan. Het tempo viel drastisch terug, achteraf bleek mijn slechtste kilometer in 3'36 te zijn gegaan dus viel dit nog mee. Tegenover de 3'12'' voor de eerste kilometer, wil ik toch even melden (hoogmoed en ijdelheid, maar liefst twee van de 7 zonden, sorry). Maagkramp, een déjà vu. Kustmarathon jaar weetikveel...toen ik na 15 kilometer uitstapte wegens...maagkrampen. Oorzaak toen...waarschijnlijk krentenbollen. Wat had ik deze ochtend? Juist, krentenbollen! Toen geen optie verder te lopen, nu de kramp verbijtend volhouden. Zover was het niet en nu ken ik elke zandkorrel, schelp en schapenstront dat ik tegenkwam op deze voormalige Spaanse Linie. Onder aanmoediging van Jan, ophitsend nog een sprint van te maken waar ik voor mijn gevoel al 10 minuten geleden aan was begonnen de verlossende afdaling van deze Liniedijk om de resterende afstand mooi door een ander te laten opknappen. Kreeg ik bijkans dat vermaledijde kliksysteem niet los, oorzaak vermoeidheid waarschijnlijk om toch nog op tijd dit kleinood (zonder nummer geen finish!) af te kunnen staan.

Oooch, wat had ik het even gehad met het lopen maar wat was ik eveneens geweldig blij met mijn 37'11'' over 10.8 km. Gemiddeld 17.4km per uur gelopen, boven verwachting. En met Liam als vervolg en Rik om het karwei af te maken kon dit niet meer mislopen voor ons team, ook omdat er een ruime voorsprong was opgebouwd op het eerste kwart van de marathon hadden we een ruime marge. Met een nieuw parcoursrecord van 2u27'05 hadden we een kleine twee minuten voorsprong op nummer twee, team Meetjesland. Het feest werd helemaal compleet toen ons andere team als derde over de finish kwam, natuurlijk kon de dag niet meer stuk! Worden er al afspraken gemaakt voor de volgende editie? Waarschijnlijk wel, alleen voor mij zijn de data van de MZV en de Antwerp 10 Miles in 2015 wel zwaarwegend. Geen twee intensieve inspanningen meer in één weekend, die tijd heb ik gehad...

Zomer in Hulst

...en opeens minder tijd te besteden voor mijn voorbereiding op Antwerpen. Terwijl ik alle tijd kan gebruiken omdat ik nog niet helemaal in de vorm verkeer van enkele weken geleden toen ik in Terneuzen de 12 km had gelopen met een mooi gemiddelde. Toen kwam die blessure die me op behoorlijke afstand heeft gezet. En dan word er dit weekend een extra uur van me afgenomen waarbij ik dus méér mijn best ga moeten doen dit te compenseren met extra training! Die zomertijd kan me toch wel gestolen worden, een nutteloze instelling in mijn ogen.
Toch ben ik tevreden met het behaalde in Hulst een week ná Sas van Gent. Ik heb het idee in die ene week flink vooruit te zijn gegaan. Alhoewel ik nog behouden ben met al te harde trainingen, bang dat de de nu afgedane blessure terug de kop op zal steken. Ik kan nu ook niet teveel vergelijken met de loop in Sas, daar was de afstand langer en de weersomstandigheden totaal verschillend. Met in Hulst de mij gekozen afstand van 12,8km met zomerse temperaturen had ik nog niet zoveel af te rekenen, kon de warmte goed doorstaan. Dat ik mijn verschil met de twee voor mij lopende clubgenoten zo klein mogelijk wilde houden was ook om mijn derde plaats te zekeren vanwege een wel sterk lopende en oprukkende Liam de Mey. Die derde plaats kwam niet meer in het geding, de tweede plaats voor Job de Feyter kon nog bedreigd worden vanwege een toch nog stevige laatste kilometers van mijzelf. Zo leek het vanaf de kant misschien, maar zelf had ik totaal geen antwoord meer het gat dicht te lopen waarmee ik op een goede 50 meter op een derde plaats binnen kwam. De eerste plaats voor Rik van Laarhoven was al enige tijd beslist.
Met voor mij een tijd van 46'28'' op 12.8km betekent dit een gemiddelde van 16.6km/h. Tot nu toe tevreden, maar over 4 weken wil ik op díe zondag de wedstrijd dik door de 17 per uur volbrengen. Kwestie van heel blijven, de rest komt vanzelf..

Een koude douche

Door het verstrijken van de tijd loopt parallel het met rasse schreden naderen van de voor mij zeer vermaarde hoofddoelen op het vlak van de wegatletiek. Om met de deur in huis te vallen....
Ik doel uiteraard op de Antwerp 10 Miles en op de 20 km de Bruxelles. En omdat de laatste tijd het behoorlijk kachelhout was wat ik produceerde met die gemiddelde van 25km trainingsarbeid per week had ik toch wel de behoefte om ook eens wat wedstrijdkilometers te belichamen. Daarmee had ik de beslissing om van start te gaan in Sas van Gent genomen ondanks de wetenschap een achterstand te hebben opgelopen met die knie perikelen wat nu gelukkig voltooid verleden tijd mag genoemd worden. Toch die vrees...dat het weer de kop opsteekt. Met mijn voornemen direct te stoppen als er maar iets van gewaarwording word geconstateerd. Ik maakte me daarover trend geen zorgen, met de afgelopen baantraining op woensdagavond in het hoofd. Weer eens een fraaie 20 x 200 metertjes afgeraffeld in plusminus 37 seconden. Ook wil ik van de gelegenheid gebruik maken om reclame te maken voor mijn Mt. Ventoux gebeuren. Helaas loopt dit niet helemaal soepel wat het doneren betreft. Oja, ik heb het minimumbedrag wel bereikt, maar er kan uiteraard nog bij. Het aanschrijven bij firma's en bedrijven is hopeloos, er word geschermd met de hedendaagse economische weerslag wat dan connecteert met een stopzetting van sponsoring c.q. doneren. Toch vraag ik niet veel, een tientje per bedrijf zou al mooi zijn. Uitzonderingen daar gelaten, zoals Johnnie Harms tegelwerk uit Axel. Hoefde niet eens na te denken en schonk €100, mooi toch?
Terug naar de wedstrijd, die er geen was. Minstens een 3'40/km waar ik mijn zinnen op had gezet. De eerste kilometers een haalbare zaak, nadat Sander Verminck eenzaam voor een soloproject had gekozen. Oké, ik liep dan tweede plaats met toch een stille hoop...die ik al snel kon laten varen. Sander werd steeds kleiner, mijn kilometertijden steeds groter. Zelfs meewind ging ik richting de 3'40 en wist al voor de tiende kilometer dat mijn doel niet haalbaar bleek. In de open polder rond Sas had de stevige wind vrij spel, kon nog net bespaard blijven van een hevige onvrijwillige wasbeurt. Maar wat een spectaculair wolkenspel, niet fotografisch weer te geven. Daarmee zijn Hollandse oude meesters in de middeleeuwen wereldberoemd mee geworden, en terecht. Het was genieten, ondanks mijn lijden. Ik begon er de brui aan te geven, na kilometer 12 was het niet veel meer dan uitlopen. Hoefde ik dat straks niet meer te doen en ik had geen bedreiging te duchten voor mijn plaats, maar soit...maakte me ook niet uit. Edoch, ondanks mijn wel zéér trage laatste kilometers kon ik verrassend nog een gemiddelde noteren van 16,1km/u over de 14.9km in plaats van de beloofde 15.7km (eindtijd 55'53''). What's in a name, wist ik al op voorhand. Dus zo'n koude douche werd deze loop voor mij toch niet. Dat dát wel het geval was, letterlijk dan, met al het opgebruikte warme water mocht de pret niet drukken. Straks een uurtje rond gaan, en dat zal me meevallen. Heb dus niet al teveel afgezien daar in Sas. Op naar snellere tijden...

Mag het ietsje meer zijn?

Uit de luwte, in de schaduw, als figurant, ter invulling...Zoveel benamingen die ik wil geven voor mijn deelname aan de Krokusloop in Hulst. Tenminste, dát was mijn plan. Omdat ik nog altijd last heb van de naweeën van de te gelopen wedstrijd aan de zeedijk nam ik me voor geen potten te breken met het risico mijn poten te breken op de Liniewerken van Hulst. Een schitterende omgeving voor cross en training, dat wel. Maar dan moet je je niet in een krakende toestand begeven.
Over die wedstrijd in Terneuzen heb ik geen verslag gemaakt, kan ik wel kort over zijn. Om 15h00 gestart op de 12K, samen met de andere afstanden waarvan de 25K de langste was. Die afstand heeft geen nut voor me, ik ben geen marathonloper. Dus koos ik wijselijk voor de midden afstand.
Na de openingsronde op de atletiekbaan besloot ik de rest alleen uit te voeren, dat wil zeggen dat ik nog wat versnelde na 300 meter en er niemand met me meeging. Dus heb ik de 12km alleen uitgevoerd met in het doorgaan een mooie rugwind, bij terugkeer liep het tempo uiteraard wel terug met zelfs een 3'40 op een kilometer. Ter vergelijking: gemiddeld 3'27/km op de eerste helft. Toch met een gemiddelde van 17 per uur de loop gewonnen. Maar vanaf toen is het wat minder geworden met een ontsteking in mijn linkerknie als reden. Dus rust, of heel rustig lopen maar dat komt op hetzelfde neer! Af en toe weer eens een training geprobeerd met frustratie als gevolg en weer wat langere opgedrongen rust.
Dan in Hulst, na een paar dagen zonder enige last, na een volledig uitgelopen woensdagavond training zonder nadelige gevolgen was ik wel wat meer vertrouwd om te starten met die wijsheid als ik maar íets voelde ik gelijk de handdoek in de ring zou werpen. Nadeel was dat ik die ochtend van 9 tot 12u in het afhaal magazijn stond op mijn werk. Dat is ook veel geloop en gesjouw, normaal gesproken maar het was deze keer eens opvallend rustig. Bij de start kende ik mijn plaats en stond achteraan ondanks het aandringen van medelopers 'Ga jij nou eens vooraan staan, wat doe je hier' met het tegenbericht van mij dat ik mijn rondjes hier draai en verder van de infrastructuur zal genieten (is een bos wel een infrastructuur?). Totaal, en dan ook totaal geen last maar dat is vrij normaal bij inspanning. Het is maar ná de loop dat de problemen opspelen, maar vooruit, zolang het duurt...en het duurde niet zolang totdat ik het niet kon laten en toch maar besloot mijn tempo op te voeren. Liep ik nog de eerste kilometer in 4'30, de tweede ging opeens in 4'11. Daarna nog wel even een kilometer in 4'29 gelopen samen met Patrick, maar Patrick gaf aan dat ik toch maar beter door kon lopen. Vanaf daar alles onder de 4 minuten met een uitschieter van 3'47, met in het achterhoofd de wetenschap dat ik wel eens heel veel spijt ga kunnen krijgen van dit haantjesgedrag.
Maar nu, zondagochtend...ik voel me geweldig...de zon schijnt...en ga straks een een flink uur lopen rennen!
Wel jammer, want mijn doel zou vandaag de Zwinstedenloop geweest zijn. Had ik goed kunnen door trainen, en met de omstandigheden van vandaag zou het wel eens een heel mooie halve marathontijd kunnen worden. Dan wordt het nu Antwerpen's 10 Mijl, de 20 van Brussel (ingeschreven), de Mont Ventoux en zeer waarschijnlijk Roosendaal, aldus mijn goed gevulde agenda.

Een uitstap in dubbele zin...

In de moderne tijd waarbij het 'in' is trails, marathons en color runs te organiseren, die dan ook massaal opgezocht worden, blijf ik achter de feiten aanlopen. Tenminste, dat komt zo op mij over als er mij gevraagd word naar mijn beste marathontijd en ik wat terughoudend reageer. Tegenwoordig heb je gewoon een marathon te hebben gedaan als je al minstens een jaar hardloopt. Vraag aan vele 'start to runners' en het doel is uiteindelijk toch wel de New York, Berlin of dan een Zeeuwse 42er uit te lopen. Tijd is niet belangrijk, iedereen is tegenwoordig winnaar als je maar over de finish geraakt, desnoods kruipend.
Ik heb dan wel een marathon gelopen, en die eerste keer had ook gelijk mijn laatste moeten zijn. Maar als ik voor mijn debuut de Kustmarathon (2008) kies waarbij het die dag ook nog een windkrachtje of 6 tegen heb, overall als 16de eindig in 3u06 dan is de verleiding om het de volgende keer nóg beter te doen.
Nou, dat is dus nooit meer gelukt, twee maal uitgestapt en de allerlaatste wel gefinisht in 3 uur en 6 seconden (Etten-Leur). Uit pure balorigheid en frustratie niet eens meer de behoefte onder de drie uur te willen lopen, hoewel dit gemakkelijk had gekund. Ik heb toen beslist nooit meer een marathon te lopen, maar zeg nooit 'nooit'...
Nee, ik heb het op dit moment het nog heel goed naar mijn zin op de kortere afstanden, waarbij vooral mijn keuze gaat naar de 15K en 10EM. Nog wel eens een paar keer de 800 meter geprobeerd wat resulteerde in een Zeeuws Record aller tijden bij de 45+, maar ook niet in een tijd die mij tevreden stelde. Schoenmaker, blijf bij je leest is bij mij wel van toepassing, we heten niet allemaal Sébas Schletterer!
Daarom komt het misschien wat vreemd over, dan toch te beslissen om de uitdaging aan te gaan de Mont-Ventoux hardlopend aan te gaan. Dit moest al langer eens als een vakantie uitstapje ingepland worden, nadat ik de ervaring had opgedaan door ondertussen in verloop van tijd de Alpe-d'Huez drie maal te hebben aangedaan. De eerste keer zomaar voor mezelf, twee maal op 15 augustus waarbij ik samen met een ruim 200 tal Fransen (ook wel Nederlanders) in een soort wedstrijdverband de 14 km klim (1u15'48'') hebben afgelegd. De laatste keer ook de berg terug afgelopen, maar daar kreeg ik onderweg wel wat spijt van!
Dus nu die kale berg!!!
Niet zomaar, maar met een doel. Het doel om aandacht te vragen aan de ziekte Multiple Sclerose. Het doel om geld in te zamelen om het onderzoek tegen deze ziekte te ondersteunen. Daarbij word veel onderzoek verricht, met resultaat maar nog niet voldoende om het tij tegen deze ongeneselijke ziekte te keren. Ik zal er zeker niet alleen zijn, maar liefst 775 deelnemers, voornamelijk fietsers zullen op Pinkstermaandag te vinden zijn op de hellingen van de reus van de Vaucluse.
Niet zomaar, maar omdat ik van heel nabij mee maak wat deze ziekte doet. Mijn eigen broer Patrick is al heel wat jaren drager van deze ziekte, heeft nog heel lang zijn werk kunnen uitvoeren als vrachtwagenchauffeur met het vervoer van uitzonderlijke goederen. Hoe langer, breder of hoger hoe liever. Schuwde geen lange dagen, alles om te mogen rijden totdat het noodlottige van het één op het andere moment toesloeg. Die uitval was zo heftig dat het niet meer goed kwam, wat in het verleden soms met een sisser afliep was nu niet meer het geval. En omdat het contrast tussen hem en mij niet groter kan zijn, kan en wil ik mij inzetten voor dit doel. Die berg oplopen zal geen sinecure worden, maar gesterkt met het feit waar Patrick elke dag doorheen gaat een haalbare zaak.
Mij steunen en daarbij het onderzoek helpen kan op de site www.klimmentegenms.nl.
Elke cent is meegenomen.

Cadzands halve

Redelijk zelfverzekerd enigszins uitkijkend naar de editie van 2014. Ik voelde me niet eerder zo klaar om deze omloop uit te voeren. Ondanks dat ik al enige tijd uitgestapt ben van de vaste schema's op maat geleverd door Coach4run. Sinds september van het vorige jaar had ik besloten niet langer een bepaald regime te doorlopen en had mijn zinnen gezet op wat meer vrijheid wat betreft het hardloop gebeuren. Desondanks heb ik me gestort op het verleden schemawerk en zocht maar wat uit wat overeen kwam met datgene waar ik mijn zinnen op had gezet. Zoals de 7-Heuvelenloop die al voor de 8ste maal voor mij zou passeren. Dat ik het presteerde om deze Nijmeegse loop  mijn tweede snelste tijd op dit parcours zonder stabiel trainingspatroon neer te zetten, verbaasde vooral mezelf. Eén seconde boven de 52 minuten, nog altijd een halve minuut van mijn PR, maar toch....
Ik begon dan ook weer een gevoel van wederopstanding te creëren, na een seizoen van abominabele prestaties te hebben neergezet. Terug naar de trainingsmethode op afstand was geen optie, ik wou toch eens iets anders. En hoe dicht bij de deur en hoe vanzelfsprekend ben ik gewoon terecht gekomen bij mijn club RKHAV. En sinds december verkrijg ik mijn schema van Jan van Laarhoven, tot mijn volle tevredenheid. Een totaal andere manier van training, in plaats van afstanden zijn het nu minuten intervallen wat mij heel goed bevalt.
Dat eerste weekend in februari zag meteorologisch veelbelovend uit, zondag niet teveel wind, een behaaglijke temperatuur voor de tijd van het jaar en zelfs volop zonneschijn. Wat wil je nog meer? Natuurlijk had ik ook de tijd en tij coëfficiënten (pardon?) geraadpleegd en blijkens was het laagste pijl al om 9h30 geschied, wat betekent opkomend water, wat betekent een ongestabiliseerd strand, wat betekent diepe sporen nalatend op het zachte zand. Nouja, iedereen moet hier overheen, dus wat dan nog?
Ik stond eens helemaal vooraan bij de start, ook wel omdat ik tegen mijn principe in vrij laat me naar deze plaats begaf. Ik was dan ook wel goed weg, de start was er ook wel een met snelheid. Er waren dan ook personen die een aanval gingen wagen om het ronde record te breken. Dan moet je het wel goed weten, om minstens 1u08 te lopen op dit parcours. Ik was nu eens niet zo gek om me gek te laten maken dat tempo te gaan opvolgen, met het gevolg dat ik na nauwelijks één kilometer cours al in de chasse patat bevond. Tegenwind, vrij stevig, ook dat nog terwijl het bij het inlopen het niet zo heftig aanvoelde. Ik kreeg gelukkig wel gezelschap van niemand minder dan Marc Papanikitas. Ik had de man wel al eens geklopt op de Stekense Kerstloop, maar moet nu maar zien wat er te wachten staat. Dan eindelijk, dat lange rechte stuk over de weg met die vermaledijde tegenwind kon de rug gekeerd worden, maar het viel me ietwat tegen dat er een enorme groep lopers zo vlak op de hielen liep. Op de zeedijk was het duidelijk voor me dat Marc net wat teveel tempo voor me had en moest helaas de man laten gaan. Ik kwam samen te lopen met Teun van der Meulen die ik herkende van de Jules Unlimited Loop. Niet zo moeilijk te herkennen, ik schat dat de man zijn gezichtsveld zich ruim 2 meter boven het maaiveld bevind. Wat een verademing moet dat zijn voor een fotograaf  met zo'n aangeboren uitzicht! Ja, zulke dingen spelen door mijn kop, ook op die momenten dat ik nog dien te switchen op mijn tweede adem. Ondertussen hoorde ik achter me in gesprek zijnde personen, fietsers wellicht? Bleken het eveneens lopers te zijn! Terwijl ik na drie kilometer al lag te gapen als een vis op het droge liepen dié te ouwehoeren en waarschijnlijk ook nog over koebeesten en muttens (Zuiddorps). De hellingen over de duinen kregen ter hoogte van het strand meer het karakter van valse loeders, in staat je te breken. Dankzij, en niets anders, mijn uitgebreide parcourskennis kon ik voor mijn gevoel een slag uit slaan. Warempel dat het verschil tussen mij en de achtervolgende groep ruim werd vergroot. Misschien wel beter om eens voor de verandering samen op te lopen, maar daar ben ik nooit zo van gediend. Ik liep nog wel samen met de Rotterdammer en vond het zo wel druk genoeg tussen die ruim 880 deelnemers (5k meegeteld). Op de boulevard kwam ik in gesprek, had even het idee dat hij voor de 5 kilometer ging maar bleek ook voor de 21 te hebben gekozen. Hij vond het wel fijn niet alleen te moeten lopen, maar mijn ervaring met 'De Wielingen' wedlopen is dat ze zo begaan zijn met de atleten dat het parcours nou niet altijd even mooi geplaveid is, de sadisten!!
Op het ene moment loop je voor het gevoel de sterren van de hemel dankzij het licht vooroverhellend parcours met wind in de rug en café in zicht, het volgende moment word je van een omgeploegd zandstrand in een bocht van 180 graden terug de duinen ingejaagd via een zwaar onder bestuifde helling om dan tegenwind de terugweg aan te vangen op een route waarbij op het moment van aanleggen nog niet de minste vorm van een waterpas of laser aan te pas is gekomen. Dus samen lopen, mnjaah, als je allebei zo'n in beetje dezelfde disciplines bekwaam bent. Lopen over strand, het passeren van de paalhoofden, zoeken naar de meest ideale lijn, lopen tegenwind, profiteren van de meewind, het nemen van de hellingen en hoe bereik je de laatste kilometers? Dat samenlopen was na de oversteek naar het strand via de trap voltooid verleden tijd. Ieder zijn eigen weg, ik ging lekker, zag in de verste eerst Marc Papa. Kon verder niet ontdekken hoeveel en wie. Maakte me ook niet uit, belangrijk was mezelf niet op te blazen en gewoon mijn eigen weg vervolgen wat af en toe toch niet helemaal verliep zoals ik had gepland. Godver, wat zijn die paalhoofden ruw!! Het zand zoals verwacht af en toe teveel dempend. Werd nog bijgehaald voordat we het strand bij de radarpost verlieten. Het was dan wel weer zo dat ik deze lopers bij het verlaten van het strand weer kwijt speelde, net op zo'n moment dat je wel wat samenwerking kan gebruiken vanwege de wederom opzettende tegenwind. Keek achter me maar had geen behoefte een verbond te maken en bleef op eigen tempo de weg vervolgen. Ik loop nu toch wel lekkerder met de wind tegen. Tot nu toe had ik niet kunnen genieten van enigszins enige samenwerking en het zag er naar uit dat dit ook niet meer te gebeuren stond. Lang, heel lang liep ik alleen zonder kans terug te keren bij de lopers voor me. Achter me was het verschil minder groot, maar werd voorlopig niet bedreigd.
De Zwarte Polder was heftig, hier stond de wind vol in het gezicht. Een wind die overigens een behoorlijk verfrissende werking had wat wel enige invloed had op het spiermechanisme in de bovenbenen. Ik kreeg zowat een verkrampt gevoel en had spijt me toch niet wat warmer te hebben gekleed. Stoer willen zijn, hé. Het was me ondertussen al duidelijk(!) gemaakt dat ik op de 7de of 10de plaats liep. Ik hield me maar bij het slechtste geval, wat hierbij betekend dat ik strijd om mijn 10 plaats vast te houden. Dat had ik op voorhand niet durven beweren dat ik dáár überhaupt voor zou kunnen gaan! Maar die 10de plaats kwam toch in het geding, ik werd gewaarschuwd voor twee achtervolgers. Ik hoorde al hun voetstappen, net op het moment dat we het asfalt werden afgestuurd en zowat een rotsachtig pad werden verwezen. Rotsachtig, zo voelde het voor mij aan hoewel dat wel zou meevallen met die rotsen. Ik liet me niet gek maken, gaan ze mij voorbij het zij dan zo. De laatste kilometers zijn onverbiddelijk als je op je tandvlees loopt en gewoon voorzichtig met aangepast tempo de hellingen nemen. Recupereren is nauwelijks mogelijk met die tegenwind en is het beste te doen op de momenten bij de afdalende hellingen. Nu zijn die bewuste hellingen niet zo heel heftig, maar na 17 kilometer is er toch het één en ander aan slijtage onderhevig. Toch werkte mijn gebruikte techniek in mijn voordeel, in plaats van dat ik verwachtte om elk moment buiten de top 10 te worden gebonjourd kon ik werkelijk wat winst boeken. Omkijken doe ik liever niet, maar op een gegeven moment word de stress me teveel en wil ik de verzekering zeker te zijn van mijn behaalde positie. Met de eerste Cadzandse hotels boven op het duin in zicht dat plotseling in een bocht opdoemt, was voor mij het moment de check uit te voeren en was hoogst verrast dat ik nog zó ruim was uitgelopen. Nu niet verzaken, integendeel, ik kreeg het gevoel kracht te kunnen putten met dit voordeel. Of werkelijk mijn tempo werd opgevoerd zou ik eens moeten herbekijken op Garmin Connect, maar wat maakt het uit. Ik ging hier vandaag een top 10 lopen. Niet zover onder de 1h20 als dat ik had gewild maar kom, daar waren nu de omstandigheden ook niet helemaal naar. Trouwens, bij die aanval op het record was het verschil veel groter dan wat ik sneller had kunnen zijn op deze ronde, dus zo slecht deed ik het niet. Wel slechts een derde plaats bij de Masters 45. Dus drie ouwe mannen bij de top 10, kun je nagaan in wat voor een bejaardensport ik ben bezeild....      
    

Kerstloop ?

Geen verrassing, de Stekense kerstloop zal geen koude editie kennen dit jaar. Al enkele weken met de temperatuur op te hoge waarden word geen garantie voor een witte kerst. Niet dat ik daar weemoedig van word, voor mij hoeft die witte bagger niet. Vooralsnog stond de kerstloop in mijn schema en zal ik present zijn voor de 12km in 3 rondjes rond de kerstmarkt op het kerkplein. Die kerstmarkt heb ik alleen van op afstand gezien, weet niet wat er in de aanbieding was. Het weer zat redelijk mee, met af en toe een regenbui die van korte duur waren. De loopafstanden van 3, 6 en 12km werden ieder afzonderlijk gestart. Een wijs besluit met totaal 630 deelnemers! Met de 12km als laatste groep die van start mocht begon het rond 16u de duister al goed in te vallen. Het zou niet waar mogen zijn, maar omstreeks dát tijdstip sloot de lucht zich steeds verder af nadat er op de rest van de middag nog vriendelijke opklaringen met een zondoorbraak plaats vonden. Het begon te regenen, nog vóór de start. Nou, het is de gehele wedstrijd niet droog meer geweest, treffen deden we het niet. Toch bleef er gelukkig nog heel wat publiek standvastig supporteren, dat maakt veel goed.
Die start ging natuurlijk veel te snel voor me om de eersten te kunnen volgen. Van Olivier van Hoey was dat te verwachten, wist al op voorhand dat ik die plaats mocht verschuiven in mijn nadeel. Maar ook dorpsgenoot Ruben Martens ging als een gek tekeer en was de enige die brutaal met van Hoey meeging. Sander Verminck was ook onnavolgbaar voor mij, jongens wat liepen die gasten onwijs hard! Ik veronderstelde dat de tijd het wel zal leren en dat dát onbezonnen gedrag afgestraft zou worden. Ik vond mezelf sterk genoeg lopen, meer zat er niet in en moest lijdzaam toezien dat de afstand tussen mij en het groepje moet Sander verder uit liep. Ook Christophe de Ketelaere kwam me nog voorbij en ik had enige strijd te leveren met jongens die me achterna kwamen. Ik bemerkte al vlug dat de tegenwind mijn grootste vriend was. Met de wind in de rug kon ik net niet volgen, wat ik weer goed maakte als de wind vol in het gezicht blies. En wat een ellende, zo'n bril met dit weer. Geen donder te zien, alleen druppels water op de glazen. Tel daarbij het steeds donkerder worden en het aanslaan van damp bij het meewind lopen. Ook nog eens die niet altijd even mooi geplaveide straatjes rond de kerk en alles werd een slag pittiger. Had ik wel nog even zicht op een positieverbetering in de tweede ronde, de Ketelaere had het idee de kerstmarkt op te lopen om... inkopen te doen? Snel besefte hij de fout, nam hetzelfde pad terug en liep nog net voor me de juiste richting uit, kon er achteraf toen ik hem tegenkwam in de sporthal zelf om lachen.
Afijn, vond mezelf wel lekker gaan. De lopers waar ik rond liep hadden me toch moeten laten gaan en de laatste ronde kon ik gebruiken om een aanval te doen om me van plaats 8 naar plaats 6 proberen te verbeteren. Omdat ik wel heel vlot naderde leek me dat geen probleem dat werkelijk waar te maken, deed er nog een schepje bovenop om naar de zevende plaats te lopen. Nu was ook Ruben Martens, die blijkbaar toch te hard van stapel liep in het begin, aan de beurt een plaats toe te geven. Niet te ver meer voor een top 5, maar daarvoor was de afstand niet groot genoeg meer voor. Ik voelde voor nog wel een rondje, en dat had me goed uitgekomen. Want hoewel Sander enorm sterk liep, het verschil tussen hem en mij was aanzienlijk geslonken. Omdat je elkaar regelmatig tegenkomt op dit heen en weer parcours heb je de mogelijkheid goed in de schatten hoe de kaarten liggen. Tevreden met het resultaat, 12.3km in deze omstandigheden op deze ronde met een gemiddelde van 17.3km/u, ik zou voor minder...

6km bij de start

sfeer en goed weer (frisse wind)

Carla door de bocht

heen en weer

te vroeg vertrokken?

heb je een mooi vuurwerk gemist

de afsluiting  van een leuke kerstloop