De kop eraf...

Met het uitvoeren van een duurloop van 22km ben ik gestart met de voorbereiding op het langere werk. Wel met enige onzekerheid, omdat het alweer enige tijd geleden was dergelijke afstanden te lopen. Terwijl ik afgelopen winter er niet om maalde een halve marathon vóór 8 uur in de ochtend te hebben afgerond als training.

Om het me wat 'gemakkelijker' te maken leek het me wel een goed plan dit uit te voeren in het glooiende duinengebied van de gemeente Sluis. Gemakkelijker omdat dit gebied wel een heel stuk prettiger lopen is dan hier thuis, waar de kans groot is in de polder zó voor je sodemieter te worden gereden. Al die klimmetjes in de duinen maken het dan iets minder om een strak tempo te lopen, evenals de hordes toeristen die regelmatig zo nodig met 4 nevens elkander (Duitsers, formaat rondvaartboot) het pad blokkeerden. Dus je begrijpt, iets wat irritatie, wat weer een adrenaline verhogende werking tot stand bracht, met het gevolg een té snelle kilometertijd zo af en toe. Gelukkig wel de begeleiding van Carla op de fiets, dat maakte die 22km minder lang lijken. De fout die ik wel maakte, met de start in Retranchement en als keerpunt het eind van de Zwarte polder, kwam ik wel het tweede deel tegenwind te lopen. Een stevige tegenwind dan nog, een extra dimensie op het pittige parcours. Toch kreeg ik het nog voor elkaar mijn tempo te behouden, waar ik niets anders dan tevreden over kan zijn. Met afgelopen zondag nog 6x 1000tjes te hebben uitgevoerd heb ik nagenoeg probleemloos kunnen lopen. Deze 22km ruim onder de 1h35 heeft genoegdoening voor het vervolg van de langere duurlopen die ik nog voor mijn kiezen krijg. Ik zie er al minder tegenop, ik kijk er niet naar uit maar ik geloof er nu iets meer in dat dit wel zal lukken.
Nu maar hopen dat ik nog wat over gehouden heb voor Vlissingen... 

Zomer in Zeeland

Saskia en Serge

Van alle zonnummers die er bestaan moet ik uitgerekend met dit op de proppen komen, terwijl er zoveel beters te vinden is. Soundgarden, Supergrass, RATM en zelfs de donkerste band allertijden The Doors hadden iets met de zon. Afijn, het was het eerste wat er bij me opkwam voor een passende kop voor dit artikel.
Het zijn zomerse taferelen die er momenteel heersen, dat mocht dan ook wel eens tijd worden. En met de vakantie die ik nu doorbreng is het profiteren van de weinige zon die we deze zomers waarschijnlijk moge beleven. En wat is er dan mooier om op een stikhete dag de zwoele avond door te brengen? Juist, het lopen van een 10 km in wedstrijdverband om jezelf helemaal de pleuris te lopen om uiteindelijk de meest ondankbare plaats in de rangschikking te bereiken.
Niet zeuren, ik wil het zelf, ik ben niks verplicht en daar kwam dan nog bij dat ik zéér tevreden de loop heb afgerond gezien mijn triestig weinige trainingsarbeid van de afgelopen weken. Ik had dit op voorhand niet ingeschat. Oké, ik had dan een stil verlangen om minstens de 17 per uur te halen (wat niet gelukt is,16.9), maar blijkbaar waren de omstandigheden daar niet voor. Trouwens, had ik maar 2 seconden per km sneller moeten lopen, dus het verschil is nogal minimaal. Van echte strijd is er ook nauwelijks sprake geweest, ik had wel in de gaten dat Bart met de rem erop liep. Het was een kwestie van tijd dat ik niet meer kon volgen, of Bart er vandoor ging. Het werd dat laatste, in de laatste ronde dat Bart een versnelling plaatste die teveel voor mij was. Meer zat er voor mij niet in, met kilometertijden die ik normaal gesproken loop bij een halve marathon had ik op dat moment mijn zakken vol. Hoewel ik wel bestand ben te kunnen presteren bij dergelijke temperaturen had ik het wat moeilijk. Toch liep ik dan nog vlot genoeg om de plaatselijke lopers op achterstand te zetten, zoals Sjaak Luteyn, Erik Cappon en Theo Rabout die in deze volgorde finishten.
Vlot genoeg om, nadat Bart gevlogen was, mijn kilometertijden te verkorten tot 3'31 en zelfs 3'28 voor de laatste kilometer, in tegenstelling tot de 3'35 gemiddeld die ik tot dan toe had gelopen (dankzij Garmin kan ik nu alles analyseren).
Ik ben op de goede weg, ondertussen ben ik ook gestart met mijn schema voor de Marathon Zeeland. Eerlijk gezegd stond deze wedstrijd niet in het program, integendeel, eigenlijk heb ik nu twee heel rustige weken met slechts drie trainingen per week. De kalmte voor de storm, als het ware..

Krantknipsel
Uitslag

Ik ben hier al eens eerder geweest, maar het was toen niet mogelijk dichtbij te geraken. Best wel indrukwekkend hoe het geval weer, wind en getij doorstaat. Gelukkig laten ze de toren staan, zoals er ook nog verschillende zéér oude scheepswrakken op het strand te vinden zijn. Dat strand hadden Carla en ik helemaal voor ons zelf, op een kudde zeehonden, een vogelaar, een visser en een paar wandelaars na. Probeer dat maar eens te vinden in Nederland met de huidige temperaturen. Waar dat moois te vinden is? Kom nou, ik ga niet alles prijsgeven!!

Het rammelt

'Kloten van de bok', een uitspraak, niet overal gekend waarschijnlijk. Het betekent dat het beroerd gaat. In mijn geval, het beroerd ging. Of het nog altijd naweeën waren van mijn kortstondige verkoudheid weet ik niet, maar sindsdien is het pet met mijn trainingen. Het lopen ging me gewoon niet af, ik liep de hele tijd met pijn in mijn poten. Ben dan eindelijk maar eens bij de masseur geweest, en dat was duidelijk niet voor zijn tijd. Iets regelmatiger een bezoek brengen bij de man zou wenselijk zijn, is dan ook mijn voornemen. Ik heb dan ook eindelijk deze week weer eens een pittige training op de baan kunnen uitvoeren, zonder dat ik de volgende dag er teveel de lasten van moest dragen. Ik zal wel wat terug moeten opbouwen. Een halve marathon zou nu niet goed uitpakken. Het speet me dan ook niet in Vlissingen te hebben kunnen starten, een podiumplaats lag zeker binnen het bereik. Enkele dagen later heb ik ook Retranchement met spijt in het hart aan me voorbij moeten laten gaan, dit parcours zou teveel van me vergen.
Maar ik ga niet achter me kijken, er komt nog veel moois. Ik ben zeker van plan de volgende loop in Vlissingen mee te maken, en hopelijk goed te presteren. Dan zijn er nog de overige zomerloopjes in de West, hoewel ik ook voorzichtig eens moet gaan denken aan mijn schema voor de marathon. Nog een week of drie om hiermee van start te gaan. Het zal zwaar worden, ondanks dat heb ik er zin in. Ook wel omdat mijn schema bestaat uit drie halve marathons te lopen in vier weken tijd, ik heb er al wat mooie uitgezocht.
Laat de zomer maar beginnen, hoewel lopen in het huidige weerbeeld me ook wel aantrekt.

Terug op weg...

...oftewel, we laten de baanatletiek weer even zoals het is. Met spijt in het hart moet ik concluderen dat dé afstand in de atletiek niet voor mij is weggelegd. Niks mooier dan de 800 meter, de spanning en de adrenaline die deze wedstrijd bij mij teweeg brengt ervaar ik nooit op andere afstanden. Het is voor mij persoonlijk de mooiste discipline die er bestaat in de atletiek. Iedereen melkt tegenwoordig maar over een marathon, dat loopt dan een blauwe maandag en heeft dan al New York in de agenda staan met het doel dat uitlopen belangrijker zou zijn dan een snelle tijd te lopen. Telt voor mij niet mee, ik streef er altijd in om een snellere tijd te leveren dan wat ik op dat moment als PR heb staan. Daarvoor ben ik zelfs al eens uit een 800 meter gestapt als het te slecht naar mijn zin ging. En ondertussen weet ik dat voor een goede prestatie op de 800 meter er behoorlijk gepresteerd moet worden op de trainingen. Dat vind ik geen probleem, ik vind deze heftige intervallen schitterend om uit te voeren. Wat een groter probleem is, is mijn levenswijze die betere prestaties in de weg staat. Naast de intensieve trainingen zal er toch enigszins een terughoudende levensstijl aan te pas komen. Ben ik Bourgondisch aangelegd, dat rijmt voor de baanatletiek niet helemaal. Ik kan dat niet opbrengen en weet dat ik daar het karakter niet voor heb. Op tijd naar mijn nest is al een probleem, om maar een voorbeeld te noemen. Daarom heb ik respect voor degenen die dit wel kunnen opbrengen. Och, ik zal best nog wel op de baan te vinden zijn voor een 1500 of een 800 meter. Ik blijf toch wel hopen nog eens in de buurt van mijn PR te lopen, misschien de Mastercompetitie.

Dus ben ik afgelopen zaterdag van start gegaan in het dorp waar ik de eerste 21 jaar van mijn leven heb doorgebracht. Zaamslag was zeker geen optie, ik heb zo mijn mening over het feit dat die loop zomaar even ertussen in word gesmeten. Ik wil daarom de deelnemers die Zuiddorpe boven Zaamslag verkozen en zo de verleiding van een fles 'wijn' links lieten liggen nog eens extra bedanken voor de deelname in het dorp met het mooiste dorpsplein. Een deelnemer ging nog een stapje verder door te verkondigen dat er in Zaamslag misschien wel meer deelnemers waren, maar dat wij hier waarschijnlijk de mooiste loopsters hadden. Inderdaad, hij had zijn ogen niet in zijn zak zitten, ik kon dat alleen maar beamen (William).
Niet zo'n grote deelname dus, desondanks heb ik flink kunnen doorlopen. Met de aanwezigheid van Sander Verminck wist ik dat ik mijn best zal moeten doen te gaan voor de eerste plaats. Wel een bedeesde start, viel me op. Ik liep niet eens op kop, liet eerst de rest maar even het tempo bepalen. Ook Frederick de Backer maakt het tempo niet hard, hij vertelt me na drie kilometer te hebben gelopen net wat herstelt te zijn en is in opbouw. Hij zegt me ook me niet meer te kunnen volgen, en omdat ondertussen ook de andere lopers hebben moeten lossen zal ik de rest solo moeten oplossen. Aangezien er een stevige wind stond viel dit me wat tegen. Ik was telkens maar wat blij het keerpunt op de Hoofdweg-Zuid bereikt te hebben om daarna met de wind in de rug weer op tempo te komen. Het waren drie rondjes die ik te lopen had, ook nog niet het snelste parcours met veel bochten en stukken onverhard, twee maal per ronde een dijk oplopend. Ik had wel door te lopen, Sander Verminck lag ook nog in de strijd, hoewel het gat tussen hem en mij ruimschoots werd vergroot. Ik was dan ook verbaasd na voor de laatste maal het keerpunt te hebben genomen op de Hoofdweg-Zuid (vlak bij mijn ouderlijk huis) Sander in geen velden of wegen te bekennen was. De eerste die ik tegenkwam was Gert Jan Verbrugge (helemaal van d'n overkant), die dus tweede liep. Ik kon concluderen dat Sander had gekozen voor de 8k. Liep ik voor niks het snot voor mijn ogen! Nouja, niet helemaal natuurlijk, ik had ook Gert Jan voor te blijven. Was wel blij de laatste meters af te leggen en in 41'24'' te finishen. Geen supertijd, maar daar was het ook het parcours niet voor. Daarbij, die stevige wind viel me ook tegen. Toch, met een gemiddelde van 3'32'' per kilometer kan ik goed leven. Volgens Garmin 11600 meter, maar met al die bochten reken ik er een 100 meter bij (om dan net 17 per uur gelopen te hebben, snap je, zo'n GPSer heeft nogal de neiging de bochten soms heftig af te snijden)
En daarna, natuurlijk de gezelligheid die hier was waarvan ik in Zaamslag dan mijn twijfels heb. Maar daar zal ik ongetwijfeld nog wel iets van te horen krijgen.

Alles...

...behalve een 800 meter.
Kan er niet aan doen, maar de gedachte alleen al doet me een zenuwtoeval opwekken. Godgloeiende...ik doe alles nog liever dan te starten in Terneuzen deze zondag. En wat stelt het nou voor, je doet dat of niet...het is mijn keuze...ik ben niks verplicht om wat dan ook te doen...godgloeiende...waar ben ik aan begonnen. Hoe kan een afstand van nog geeneens een kilometer nu zo'n invloed uitoefenen? Wat heb ik te vrezen?
Best wel wat, eigenlijk. De laatste training ging voor mij zo goed, dat ik meer vertrouwen heb in de afloop. Dat betekent, dat ik wel flink, hééél flink aan de bak zal moeten. Ik moet!!! Ik richt me volledig op de laatste training afgelopen woensdag uitgevoerd. Dankzij een Coopertest op de baan moesten we uitwijken naar de Linie. We deden 5x 2 minuten loop. Ik heb samen gelopen met Job de Feyter. Dezelfde die me bij de Pinksterwedstrijd op de 800 meter op 3 seconden zette. Ik vlieg erin, als altijd op de hielen gezeten door Job. Evenwel, Job moest lossen, elke keer weer!! Ik weet wel, een training is geen wedstrijd, maar ik wil hier wel wat moed uitputten dat ik nu beter in vorm ben dan tijdens Pinksteren. Komt nog bij dat er op de Linie tussen de 650 en 690 meter op die 2 minuten is afgelegd. En de Linie is geen atletiekbaan, verre van zelfs.
Gelukkig heb ik nu in ieder geval mijn houvast op iets positiefs. want godgloeiende...wat zie ik er tegenop...en wat heb ik er zin in!!! 

Tien jaar...

...ongeveer. Het zal er niet ver naast zijn, dat ik toen mijn eerste stappen heb gezet in de richting tot waar ik nu terecht ben gekomen. We hebben het hier over hardlopen, hé. Over mijn werk hoef ik niet al te ambitieus te willen zijn, dat is nou al 12 jaar hetzelfde ritueel.

Tien jaar dus, toen ik ruim 34 jaar was. Nooit gesport, zomaar eens proberen en tot nu toe ben ik altijd nog vooruit gegaan. Nog altijd PR op PR, als het gaat om langere afstanden. Wat dát betreft, hoop ik mijn plafond nog niet bereikt te hebben. Ik heb zelfs af en toe het geluk de krant te bereiken met mijn geloop, ik heb me dan ook wel eens afgevraagd hoe sommige mensen daar over denken die mij van vroeger kennen. Eén van die mensen kwam ik deze week tegen:
-Op mijn werk, ik ben even bezig op de computer om wat gegevens in te voeren als er een klant zich bij me meld. Even voor de duidelijkheid, ik sta in een magazijn van een bouwmaterialenhandel.
-Moet ik me hier melden?
-Jawel, ik help U zo, eventjes dit nog doen.
Klant kijkt me aan,
-Ben jij niet die hardloper?
-Soms...vooral in mijn vrije tijd dan...hier wat minder.
-Ik heb je nog les gegeven in Axel, op de LTS.
Ik kijk hem vragend aan, ik kan hem niet thuisbrengen.
-Ik heb je nog gymles gegeven. (Gymles, zo heette dat vroeger, nu niet meer hoop ik, klinkt zo verwijfd)
Volgens mij sla ik helemaal rood aan.
-O mijn God ja!!! Ik zat toen meer aan de kant dan dat ik meedeed.
-Inderdaad, je bent er wel op vooruit gegaan!!!!
Ik heb het niet meer, we komen helemaal in gesprek en het is ook bij deze man dat ik me al dikwijls had afgevraagd hoe hij daar nu over denkt. Toen te lamlendig om de ene poot voor de andere te zetten en nou kijk ik niet op een kilometertje meer of minder. Nou, ik heb mijn antwoord gehad, ik ben er op vooruit gegaan!

_________________________________________________

Sinds vorige week ben ik nu in het bezit van de Garmin Forerunner 410. Het heeft me wel wat uren en zweet gekost een beetje te doorgronden hoe het ding nu eigenlijk werkt, er zijn een heel wat aantallen gvd's er aan te pas gekomen. Maar de mist trekt duidelijk op en kan ik me erin verdiepen welke gegevens ik direct afleesbaar wil hebben. Belangrijk voor mij is het gemiddelde tempo, de afstand en de tijd per afstand over 1000 meter. Dat dit voor mij nu een stuk ontspannender loopt op een duurloop is wel duidelijk. Deze avond 15km gelopen in 4min21 per kilometer, volgens schema. Nu moet ik wel onderkennen dat blijkt bij het uitlezen van de route op de computer dat er nogal stukken worden afgesneden in de bochten, valt me weer wat tegen. In werkelijkheid heb ik dus verder gelopen. Nouja, ik ga daar niet over muggenziften, dat gedoe met die footpod en dat kalibreren was ik al meer dan zat. Ik ben heel blij met het ding.

_________________________________________________

Tot mijn volle tevredenheid kan ik melden eindelijk weer op de goede weg te zijn. Die irritante kou op mijn longen word met de dag minder. Bij een duurloop of bij interval manifesteert het zichzelf wel even, maar ik heb het gevoel dat dit niet veel invloed heeft op het lopen. Daarom kan het me wel eens tegenvallen dat mijn prestaties er blijkbaar wel onder lijden. Nou weet ik natuurlijk ook niet zeker of ik überhaupt sneller zou kunnen, gaan de jaartjes uiteindelijk toch tellen? Toch viel me die hele 800 meter Pinksterwedstrijd me dik tegen. Het is dan nog dat ik onder de 2min10 liep, anders had ik helemaal de balen erin. Misschien was de gok om rustig te starten een verkeerde geweest. Alhoewel het doorkomen op de 400 meter rond de minuut nou ook niet helemaal als rustig kan worden bestempeld op mijn niveau. Toch was het kwaad geschied, het gat tussen mij en de 3 voorlopers was te groot om dicht te lopen. Anders dan vorige keren had ik nu nog wel het gevoel na de 500 meter te hebben gepasseerd genoeg kracht te hebben iets goed te maken. Die illusie werd ruig verstoord na het ingaan van de laatste 200 meter. Vooral de laatste 100 meter was storm op zee in een antiek zeilschip. Laat er AUB geen video opnamen van die martelgang bestaan, ik wil er althans dan geen getuige van zijn van deze 'real live shots'.
Na deze loop werd het er al niet beter op als ik moest toehoren wie er wél de 20km van Brussel hadden gelopen, daags ervoor. Had ik hiervoor één van de mooiste lopen laten schieten om toch een blamage te creëren op de Piet Vonck baan? Maar waarschijnlijk had die 20km ook een teleurstellende afloop voor mij betekend. Laat ik me dat maar wijsmaken. Ondertussen ga ik er weer met frisse moed tegenaan. Voor de NK masters is het kort dag, ik zal er mijn best doen en je weet maar nooit hoe een haas een koe vangt.
Ja, ik weet het, het is andersom, maar heb je dan ooit al eens een haas een koe zien vangen? Nou dan...en ik ben tenslotte geen koe (hoop dus een haas)