Voorspelbaar...

Voor de achtste maal stond ik aan de start om de Nijmeegse 7 heuvelen te bedwingen. Heb het even op Atletiek Zeeland moeten opzoeken, want zelf was ik de tel kwijt. Die eerste keer in 2006 liep ik in 53'05'', Michel Schrier en Miquel van Tongeren kwamen ná mij binnen. Een uitslag om in te lijsten.  Zeven maal in het 'grijze vak' mogen starten en nee, dat grijze vak slaat niet op het, voor het hardlopen althans, mijn aanzienlijke toegenomen leeftijd. Het grijze vak is bestemd voor lopers die onder een bepaald tijdslimiet op een bepaalde afstand kunnen afleggen. Ik behoor tot de gelukkigen die dat nog voor elkaar krijgt en met enige trots zeg ik dat dit me met behoorlijke speling lukt. Ik mag bv 1h17'45'' lopen op een halve marathon voor de gratis deelname in Nijmegen. Breda's halve (niet de gemakkelijkste) liep ik in 1h17, dus....
Behoorlijk zeker van mijn zaak omdat ik redelijk getraind aan de start stond. Het was wat fris en er hing enige mist wat mij toch wel enige parten speelde. Vond de omstandigheden niet ideaal, maar niemand minder dan Gerard Nijboer(!) had me persoonlijk verzekerd dat dit geen obstakel zou zijn voor het verloop van een goede race. Geweldig en een eer om een gesprek te mogen hebben met een coryfee van de Nederlandse hardloopsport.
Dus welgemoed van start voor de 30ste uitvoering van de 7-H loop met het plan nu eens de eerste 5 kilometer rond de 17 minuten af te leggen. Het werden er 17 minuten en 30 seconden. Beetje een tegenvaller omdat ik de eerste kilometers toch rond de 3'20''/km had gelopen. Dat vals plat is dus werkelijk zo vals als de neten! Traditioneel ondertussen, het recupereren na deze smeerlapperij met een mooi vlak stuk voordat het gesodemieter begint op de Zevenheuvelenweg. Eigenlijk betekend dat ook dat het einde nabij is, het parcours word zo afwisselend dat de tijd voorbij vliegt, in tegenstelling met het tempo dat nu word gehandhaafd. Hoewel, met een tussentijd van 35 minuten op de 10 kilometer liep ik zo vlak als het Zeeuws landschap, dus zo verduveld ging het nog niet. Een PR had ik al niet meer in gedachten, andere dingen wel. Vooral tijdens de bestorming van de heuvelen kon ik de gezichten voor me halen van de Tourrijders die ondanks hun voltijdse trainingen het ook niet cadeau kregen op de flanken van de Mont-Ventoux. Dus waarom zou ik dan niet mogen (moeten) afzien tijdens mijn beklimmingen. Waarachtig dat dit soort voorstellingen mij een 'push' gaf, ik bemerkte werkelijk dat ik afstand nam van mijn medelopers. Het was ook niet dat ik me te pletter liep, want de laatste kilometers richting finish kon ik mijn gemiddelde van 3'30/km terugbrengen naar 3'28''/km. Oké, in het verleden heb ik de laatste 5 kilometer weleens ergens in de 16 minuten gelopen, maar nú net in de 17 minuten is nou ook niet om het schaamrood op de kaken te krijgen.
Tevreden, heel tevreden kan ik terugkijken op een geslaagde editie met een aangenaam verblijf in Nijmegen in hotel Mercure, slechts een paar 100 meter van de startplaats verwijderd. Ook een aangenaam ontvangst bij de ABN-AMRO waar we vanuit de kantine van deze bank een schitterend uitzicht hadden op de start- en finish plaats (was daar ook waar Gerard Nijboer zich aan mij voorstelde, alsof ik niet wist wie hij...). Helaas dom genoeg geen fotocamera bij me om dit uitzicht vast te leggen, slechte zaak voor een aspirant-fotograaf natuurlijk...  

Dat we er bijna zijn....

...nog niet helemaal, maar kan er niet veel meer aan veranderen. Daarvoor is het tekort dag. Na drie maal van tas te zijn verwisseld kon ik eindelijk op weg richting Axel voor deelname aan de Erpelkappersloop. Ik zou in eerste instantie de auto nemen, maar de weersvoorspellingen waren niet al te best, en ik heb een hekel om een kletsnatte auto terug in de garage te parkeren. Dus op de fiets, vandaar de beslissing om de rugzak erbij te pakken die weer werd verwisseld voor een fietstas. Ik kan mezelf zo lekker bezig houden, hé. Daarbij, die 7 á 8 kilometer zijn wel te fietsen, heb ik gelijk een warming-up te pakken. Ik kwam dan wel wat laat aan in Axel, en het bleek nogal behoorlijk druk te zijn bij de inschrijvingen. Fatsoenlijk inlopen kon ik wel vergeten, had nog een klein kwartier voordat de start werd gegeven. Gelukkig bleef het tot nu toe droog, als het onderweg gaat regenen vind ik dat niet zo'n probleem.
Er zou een nieuw parcours gelopen worden, een route die me wel bekend is dus wist wat te verwachten. Minder zeker was ik van mijn eigen vorm, na die uitstappen richting crossen in Aardenburg en Hulst. Ik had niet het gevoel daar goed tot uiting te komen. Ik had hier in Axel dan ook al bekenden gezien die ik zeker vóór me achtte. Mijn plan was zeker de eerste 10 kilometer van de bijna 13 onder 3'30/km te lopen. Hoe het dan zit met de schikking zal me zorg zijn. Nou, tot 6 km kon ik ruim mijn doelstelling bereiken. Maar tot mijn verbazing liep ik in zo'n positie dat de winst voor mij niet helemaal onbereikbaar bleek. Van een toch wel redelijk omvangrijke groep bleven alleen Sander Verminck, Jordi van Guyse en ik zelf dus over. Terwijl Jordi af en toe behoorlijk aan een elastiek hing en twee maal moest lossen. Ik bemerkte ook een terugval in tempo, maar had geen behoefte om dit terug op te pakken. Als ik voor de eerste plaats wil gaan, kan ik maar beter de krachten wat sparen. Na 8 kilometer kwamen we voorbij de finish om daarna nog een ronde van 5 kilometer uit te voeren. Hierbij kwamen we eventjes op een helling te lopen en kon het niet laten even de boel uit te testen. Sander was hierbij slachtoffer, maar ook Jordi moest een metertje of wat laten om daarna bij me terug te keren. Eventjes een streep door de rekening, ik ging daarvoor maar wat temporiseren. We liepen allebei gemakkelijk, kwamen zelfs nog in gesprek. Met nog een goede twee kilometer voor de boeg begon de strijd wel op te rakelen. Ik liet Jordi het tempo bepalen wat nu niet echt traag meer ging. Een versnelling van Jordi die ik kon beantwoorden. Ik hoopte vurig op een eindsprint 200 meter voor de finish, dan zou het me wel lukken. Helaas liet Jordi het niet zover komen, een tweede versnelling die teveel voor me werd deed me de das om. Ik had nog even de hoop dat Jordi zich volledig zou opblazen en ik terug zou kunnen keren om het dan af te maken in een laatste eindsprint. Maar daarvoor was het ontstane gat tussen ons te ruim om dit nog op te vangen. Heb natuurlijk nog een poging ondernomen, maar de beslissing was al gevallen. Ik had het te doen met een tweede plaats en natuurlijk een wrang gevoel. Op die laatste stomme 400 meter (nog niet eens) heb ik laten aankomen. Daar kan ik niet overuit. Aan de andere kant heb ik vrij spaarzaam gelopen en toch een gemiddelde van 3'29/km gelopen, waarover ik heel tevreden ben. In Nijmegen zal ik me waarschijnlijk niet druk hoeven te maken over een eerste plaats, dus daar is het gewoon van begin tot het eind volgas (met verstand). Niets is onmogelijk, ik geloof zelf in een PR als alles goed valt. Met dat in mijn achterhoofd sta ik al zelfverzekerd aan de start, en dat is al half gewonnen.                            
Nu nog 15 km lopen....mag er 51'30'' over doen.

Dashcam

Youtube staat er vol mee. Filmpjes gemaakt met dashboardcamera's die ongevallen of rare situaties registreren. Heel populair in Oostbloklanden. Die dingen worden nu ook hier zelfs bij Blokker aangeboden. Het lijkt me wel eens leuk ook af en toe wat op te nemen tijdens een autotour, maar dan wel in de Franse Alpen met flink wat haarspeldbochten. Maar ook na de Bredase Singelloop zou het leuk zijn de beelden nog eens terug op te kunnen roepen op het scherm. Maar ik heb er nu ook wel prettige herinneringen over deze loop. Wat machtig mooi dat ik helemaal solo door het centrum en over de rest van de ronde de aanmoedigingen alleen voor mijn golden. Minder mooi was het dat ik ook de minder druk bezochte gedeelten natuurlijk ook alleen moest zien te klaren. Nu zat er nauwelijks wind, maar me af en toe eens kunnen optrekken aan een medeloper zou wel fijn zijn geweest. Vlak na de start had ik wel een compromis gesloten met een loper die ook het doel had onder de 1u20 te finishen. Nu is onder deze limiet lopen wel een ruim begrip, dit kan 1u19'59'' zijn maar ook er ver ónder. En dat tweede was wel mijn plan, dus na nauwelijks de afspraak te hebben gemaakt hing de beste man al vlug aan een elastiek. Ik liep momenteel ook wel kilometertjes van rond de 3'28'' en zou waarschijnlijk later wel moeten boeten voor deze grootheidswaanzin, maar waarom talmen als ik het op dat moment ontzettend naar mijn zin heb? Ik ben heel bekend met het parcours, en het is niet een ronde die mij geweldig ligt. Die vele bochten, tot daar aan toe. Maar die straatklinkers die soms wel wat grof aanvoelen zorgden ervoor dat voor mijn gevoel mijn schoenen in brand stonden. Die tere schoentjes zijn dan ook niet zo geschikt voor dergelijk plaveisel, maar het lichte gewicht ( á 200 gram) maken veel goed.
Enfin, mijn eerste doel was om in een uur 17 kilometer af te leggen. Daarna zal het 'zien waar het schip strand principe' toegepast worden. Helaas deed ik hier 50 seconden langer over dan het plan bedoeld was. Maar vooruit, ik mocht niet vergeten dat ik nu al een kleine 16 kilometer moederziel alleen de afstand had afgelegd, dus zo beroerd was dit ook nog niet. Daarbij had ik nog niet ernstige tekenen van vermoeidheid bij mezelf opgemerkt, sterker nog, ik begon wat lopers op te rapen die dan niet in staat waren bij me aan te sluiten. Dat werd wel geprobeerd, maar met een lichte versnelling van mijn kant werden deze plannen al vlug de grond ingeboord. Ik ken dat, profijt heb ik niet van deze hangers, zijn dan toch niet in staat op kop te lopen. Ik ben nu toch alleen op stap, laat ik dan ook maar solo de resterende meters afleggen.
Na toch al héél wat keren deze loop te hebben meegemaakt, begin ik nu eindelijk eens het routeplan in mijn hoofd te krijgen. Daarbij stonden de afstanden ook wel duidelijk aangegeven. Tel daarbij mijn eigen Garmin en ik begon meer naar het eind toe op voor mij bekend terrein thuis de laatste kilometers af te leggen dan dat ik in Breda liep;
'Nog 4 kilometer, dat is díe bocht in de Kloosterweg'.
'Twee kilometer, de Kloosterweg uit, nu op het Kruispad'.
'De laatste kilometer, het zandpad van de Oude Karnemelkstraat, bijna thuis'.
Die laatste kilometer ging dan ook geweldig, gedragen door de vele toeschouwers. Ver van een PR, waarvoor ik dan ook niet direct ging maar och, je weet maar nooit...
Wel blij met die 1 uur,  17 minuten en seconden en niet volledig uitgewoond. Vreemd dat mijn Garmin wel 200 meter méér aangaf dan de 21,1 kilometer die het zouden moeten zijn. Was gelukkig niet alleen bij mij, maar ik ga daar niet al te veel aandacht aan schenken. Derde bij de Masters 45, meer zat er echt niet in, daarvoor was het verschil heel groot. Respect voor mijn leeftijdsgenoten met 1u12'47 en 1u13'31, dat voor mij niet haalbaar is, maar wel tevreden ben met waar ik wel in staat ben....
Op naar het volgende...

Wel in mijn schema, ook gedaan. De dubbel en dwars door de Zwingeul. In totaal 4 x het water doorkruisend met een voor mij succesvolle race. Alhoewel, race? Met een gemiddeld tempo van 4'16/km is dit geen snelle ervaring. Anders wordt het als je bekend bent met deze 7,7km lange ronde. Ik had 32'58 nodig om terug binnen te zijn, iedereen verder deed er langer over met Theo Rabout het dichtst op mijn hielen. Voor een zondagochtendloopje aan de Cadzandse kust was er een mooie deelname. Toch 80 sportievelingen die de kerk hadden verruild om hier op het strand en in de duinen zand te bijten. Want daar kwam het af en toe wel op neer, er was dan geen enkele sprake meer van hardlopen. Jezelf naar boven hijsen aan het helmgras om de zanderige toppen te overwinnen. Wat een sadisme om hier een hardloopparcours neer te zetten. Toch doe ik elk jaar weer mee, of ik trap er desnoods telkens weer in. Ben blij weer dit te hebben uitgelopen, hopelijk volgend jaar weer ondanks de plannen het Zwingebied overhoop te halen. Zien het wel weer...

Terloops...

Niet in mijn schema, wel gedaan. De natuurloop in Philippine. Daarbij weet ik 100% zeker dat ik nooit een liefhebber zal zijn van crossen, laat staan een trail. Het bosgedeelte tot daar aan toe, maar dat knolleveld gedoe ligt me niet. Liever geplaveid voor mij. En 18km was me eigenlijk ook te lang, maar heb dat kunnen terugbrengen tot een goede 12km keihard om de laatste kilometers in een rustiger tempo uit te kunnen lopen wat nog altijd onder de 4min/km betekende. De reden van dit uitlopen, een verkeerde afslag in het bos genomen. Ik niet alleen, ook Kevin Knudde die 50 meter voor me liep met begeleidende fietser keerden terug naar de t-splitsing waar ik vertwijfeld geen weg wist. Stond ook geen aanduiding, terwijl dit op de rest van het parcours duidelijk stond weergegeven. Ondertussen hadden ook Erwin van de Broeke en Peter de Vet de groep vergroot en konden we alleen maar besluiten dezelfde weg terug te volgen tot we op het goede spoor zaten. Toen bleek daar alleen nog Matti Buysse voor ons uit te lopen, terwijl we al hadden beslist de koers te neutraliseren. Alleen Matti nog even inrekenen (sorry Matti). Op die manier zijn we met 4 tegelijk over de finish geraakt, Peter had helaas moeten lossen. Ik kan er geen moment vervelend om zijn, en ook de andere jongens namen het allemaal heel luchtig op. Ik had te doen met de begeleidende fietser, die zat er waarschijnlijk meer mee verveeld. Ik heb mijn pittige 12km, hoewel de overige kilometers ook niet heel traag verliepen, maar wel dat een gesprek onderweg mogelijk was. Ik ben tevreden, het wedstrijdgedeelte mocht wel sneller, maar pieken moet ik over twee weken. Vandaag dan de Zwingeul enkele malen overbruggen, waarschijnlijk voor de laatste keer.

De realiteit van de dag

Man, man, man, wat heb ik het moeilijk gehad na de finish bij de Tilburgse 10 mijlen. Kon nauwelijks de ene voet voor de andere zetten. Ook onderweg nog een lichte aanval bemerkt van kramp in de hamstring, ondanks dat kon ik gelukkig mijn weg vervolgen. Dat ik zo de moeite heb moeten doen enigszins in een acceptabele tijd de race uit te lopen wijd ik aan een fiks tekort aan duurlooptrainingen. Daarom ook de te dragen lasten ná de loop. Ik had ook niet de durf een hoger tempo te kiezen, ik liep in een groep die af en toe te langzaam voor mijn gevoel het tempo bepaalden. Met af en toe een ontsnapping van mezelf liep ik dan wel relaxter. Toch werd ik elke keer terug bijgehaald. Een fietserstunneltje bracht me wel wat verlichting, ik kon behoorlijk de tunnel insperen, terwijl ook de weg naar boven voor mij geen probleem was. Daarbij kon ik wat medelopers lossen. Ondertussen had ik wel in de gaten dat een nieuw PR buiten bereik was, ondanks de meest ideale omstandigheden. Dat viel me wat tegen, omdat dát PR gelopen is op een niet allermakkelijkste parcours dat er te vinden is, namelijk de Antwerp 10 Miles (zonder kijf, wel de allermooiste 16 km's). Maar goed, nog geen reden om de route verder slaapwandelend af te leggen was het feit dat ik verwikkeld was in een strijd met een mede 45+er. Dat was wel het voordeel van deze loop, de categorieën stonden duidelijk vermeld op het startnummer, in kleur en getal. We wisten dan wel niet op welke plaats we liepen, maar het kon nooit ver van een podiumplaats zijn. Carla die op ongeveer 4 kilometer vóór de finish stond , bracht uitkomst. We liepen op plaats 3 en 4 bij de 45ers. Nou, nog één plaats te verdelen dus, wisten we allebei (moeten toch eens een code uitvinden om dergelijke kennisgevingen door te geven). Ik bleef op tempo lopen, of wat er nog van over was. Het blijkt net snel genoeg te gaan, we blijven met twee over om de laatste kilometers uit te lopen. Ik bemerk dat 'Luc', zoals op zijn startnummer te lezen was, net even achter me blijft hangen. Ik besluit het tempo wat te temperen, zodat ik wat méér controle kan krijgen op een eventuele demarrage. De laatste 1500 meter gaan met een slakkengang, we weten allebei wat we willen. Ik vertrouw op mijn eindsprint, hoewel ik Luc niet ken. Maar die eindsprint, die ik nog altijd ergens vandaan tover zullen me vandaag die laatste te verdelen podiumplaats bezorgen, daar ben ik 100% zeker van. Luc versnelt, ik ga gemakkelijk mee. We sprinten nog zeker niet, ik was dat ook nog niet van plan. Maar we gaan hard, terwijl ik geen idee heb waar de finish is. Foutje van Luc geweest om zo vroeg aan te zetten, terwijl ik doorga moet hij eraf. Ik loop nog zeker niet op vol vermogen, maar het gat word snel groter. Voor mij het signaal om nú alles te gaan geven, het zal toch niet ver meer zijn? De ene luchtreclameboog (of hoe heet zo'n ding?) na de andere. Waarom heb ik me van tevoor niet verdiept waar die vermaledijde klotefinish nu is?!?! Aaaach, eindelijk. Het kan niet missen, een stellingconstuctie over de weg, er hangt een klok, ik hoor mijn naam schallen, ik kom namelijk helemaal solo op de finish af, de verlossing is nabij, ik blijf omkijken, elke 15 meter op zijn minst, en ik ben binnen voor de derde plaats in mijn categorie. Die 17'31'' op de 5k, die 35'31'' op de 10k en die 53'16'' op de 15k zal ik maar snel vergeten, dat zijn tussentijden voor een halve marathon. Maar met de weinig gemaakte kilometers van de laatste tijd mag ik met 57 minuten voor 16,1 km niet klagen. Dat er werk gemaakt moet worden van mijn duurvermogen is wel duidelijk gebleken. Maar dat komt ook wel weer goed. Ik heb mijn roeping terug gevonden, het straatgebeuren......  

Woensdagavond 17h00, de werkdag zit erop. Ik fiets naar huis, nog niet wetend wat ik deze avond voor training ga doen. Normaal gesproken is deze avond clubwerk, maar dat gaat altijd net even te hard naar mijn zin als het een wedstrijdweek is. Dan thuis maar iets uitvoeren.
17h30, de dierentuin is van voer voorzien, ga maar eens kijken in welke training ik zin heb. Carla loopt in Terneuzen de Kreekloop samen met haar nichtje, dus haar verwacht ik voorlopig niet thuis. Heb eigenlijk helemaal geen zin in intervallen uit te voeren, als ik nu eens de fiets pak en naar Terneuzen ga. Kan ik dan gelijk ook maar de langste afstand op het gemak meelopen. Misschien, als ik er niet al teveel mijn best voor hoef te doen, wil ik wel proberen voor méér... Als ik die fietstocht tenminste goed verteer, ik heb nou eenmaal geen lichtgewichte koersevélo. Heb ik ook nog de hele weg wind tegen, maar vooruit, ik voel me goed om daar mee te lopen. Tenslotte zou ik daar sinds 2007 elk jaar van start gaan, voor mij is de Kreekloop een memorial aan mijn vroegere collega Johan Schelleman die hier ooit zijn eerste en enige wedstrijd heeft gelopen. Daarna is er longkanker bij Johan geconstateerd en is na enkele maanden overleden. Johan beschouwde ik zowat als mijn grootste supporter. Dat elk jaar uitvoeren van de Kreekloop is niet geslaagd wegens blessureleed en andere dingen. Toch sta ik elk jaar wel even erbij stil als de Kreekloop gelopen word.

Dankzij het prettige weer is het een niet onaardige bezette wedstrijd voor een woensdagavond. Ik heb besloten toch een stevige start te maken, nadat het startschot is gegeven. Kan nog net Frederic de Backer volgen die voor de 3k gaat. Daarna mag ik alleen verder, met Erik Cappon niet al te ver achter me. Waarom ik zo'n tempo aanhoud begrijp ik achteraf zelf niet, had net zo goed samen met Erik verder kunnen lopen. Toch word de afstand stilaan groter tussen ons maar krijg het wat moeilijker na het keerpunt bij het ziekenhuis als ik tegenwind kom te lopen. Ook de paden langs de kreek liggen er niet zo heel vlak bij met die doorgroeiende boomwortels, opletten niet te struikelen.
Nu, ik krijg het voor elkaar mijn winst te behouden en finish na 31'52'' voor 9500 meter, 3'21/km en gemiddeld 17,9 km/u. Voor de goede orde, zelf heb ik 31'59'' geklokt over 9200 meter wat alles in perspectief plaatst. Maar het is wel leuk het zó in de uitslag terug te zien.
Misschien had ik beter wel een gewone training kunnen doen, want eenmaal aan de start kan ik het toch niet laten. Heb geen spijt...

Naschrift: Oeps, toch wel 31'51'' gelopen!!